Chapter 32: สันติภาพที่มาถึงช้า

เสียงปืนและเสียงระเบิดตูมตามจากที่ไกล ๆ ทำให้แม็กกี้หน้าถอดสี เธอขยับเข้าใกล้คอลลีนและกอดแขนคอลลีนเอาไว้แน่นอย่างต้องการที่พึ่งโดยไม่รู้ตัว

"ไม่ต้องกังวล มันจะไม่เป็นไร" คอลลีนปลอบเธอ

เธอเก็บความคิดเรื่องความไร้เดียงสาของแม็กกี้ไว้กับตัวเอง ความคิดของเธอไม่ได้ห้ามไม่ให้เธอปลอบโยนเพื่อนร่วมชะตากรรมเมื่อพวกเขาต้องการ หรือจริง ๆ แล้วมันเป็นการปลอบตัวเธอเอง?

เสียงปืนเสียงระเบิดที่ดังไม่หยุดเป็นสิ่งที่คอลลีนลืมไปแล้วเมื่อผ่านมาเกือบสามเดือน เธอได้ยินเสียงอย่างนี้แค่ในช่วงการยึดครองเมืองโดยกลุ่มกบฏ แต่ตอนนี้ความหวาดกลัวนั้นกลับมาอีกครั้ง

ต้องเกิดเรื่องร้ายแรงสักอย่างแน่ ๆ

หัวใจของคอลลีนเต้นผิดจังหวะไปเมื่อคิดถึงฉินหราน โอกาสที่ฉินหรานจะเจอกับอันตรายเพิ่มสูงขึ้นมากภายใต้สถานการณ์แบบนี้

"ทำให้คนเป็นห่วงจริง ๆ" คอลลีนคิดกับตัวเองเงียบ ๆ

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เธอสะดุ้ง เธอกระชับปืนในมือแน่นก่อนจะถามอย่างระแวดระวัง "นั่นใคร?"

"ฉันเองคอลลีน!"

เสียงที่คุ้นเคยทำให้คอลลีนประหลาดใจและดีใจ

"ฉินหราน!" เธอพูดเสียงดังในขณะที่เปิดประตูห้องเก็บของใต้ดิน ฉินหรานถลาเข้าประตูมาด้วยน้ำหนักของกระเป๋าสะพายหลังใบใหญ่ คอลลีนรีบเข้าไปพยุงเขาไว้ แต่ก็ถูกผลักล้มลงบนพื้นจากมหาศาลของมันด้วยเหมือนกัน

"เกิดอะไรขึ้นน่ะฉินหราน?" ด้วยความช่วยเหลือของแม็กกี้ พวกเธอพยุงฉินหรานขึ้นมาและเจอแผลที่บริเวณเอวของเขา มีเลือดเปรอะอยู่ทั่วตัวเขาจนไม่น่าดู

"นายได้รับบาดเจ็บ!" คอลลีนดูตกใจก่อนที่จะร้องบอกแม็กกี้เสียงดัง "แม็กกี้ ฉินหรานต้องการความช่วยเหลือของเธอ!" คอลลีนจำได้ว่าแม็กกี้เป็นพยาบาล หรืออย่างน้อย ๆ ก็เป็นพยาบาลฝึกหัด

"ไม่เป็นไร คอลลีน ช่วยเอาน้ำกับอาหารมาให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า?" ฉินหรานมองคอลลีนที่กำลังร้อนรน เขายิ้มและพยายามปลอบเธอ แต่ยิ้มของเขาดูอ่อนแรง

มันเป็นไปตามสภาพความเป็นจริง ค่าพลังชีวิตสูงสุดของเขาคือ 150 แต่ตอนนี้มันเหลือไม่ถึง 30 แล้ว และกำลังลดต่ำลงเรื่อย ๆ จากภาวะเลือดไหลไม่หยุด

"ได้เลย!" คอลลีนที่ยังร้อนรนกระวนกระวายตอบรับคำขอของฉินหรานและรีบเดินไปที่พื้นที่เก็บเสบียงแล้วคว้าอาหารและน้ำมาให้อย่างรวดเร็ว

ฉินหรานมองที่แม็กกี้อีกครั้งแล้วพูด "ผมต้องการทักษะการรักษาพยาบาลของคุณ ถ้าคุณรักษาและสอนผมด้วยเลยพร้อมกันจะยิ่งดีมาก!"

"โอ้ ได้แน่นอน" ถ้าแบบคอลลีนเรียกตระหนก แบบแม็กกี้ก็เรียกว่าสติหลุดลอยไปแล้ว เธอพันแผลให้ฉินหรานผิดวิธี และที่เธออธิบายวิธีการรักษาก็ดูไม่ถูกต้อง เขาสามารถบอกได้เลยว่าทักษะของเธอแย่มาก

แต่เธอก็ยังทำแผลจนเสร็จได้

แผลของฉินหรานไม่มีเลือดไหลออกมาแล้ว และหลังจากที่เขากินอาหารที่คอลลีนเอามาให้ ค่า HP ของเขาก็เริ่มฟื้นฟูขึ้นในอัตราคงที่

แน่นอนว่าชั้นเรียนสั้น ๆ ของแม็กกี้ก็มอบสิ่งพิเศษเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เหมือนกัน

[ชื่อ: การรักษา (พื้นฐาน)]

[ค่าสถานะที่เกี่ยวข้อง: ไม่มี]

[ชนิดสกิล: สนับสนุน]

[ผลลัพธ์พิเศษ: ใช้ผ้าก๊อซและผ้าพันแผลได้ดีขึ้น เพิ่มอัตราการฟื้นฟูได้ 10%]

[เงื่อนไขการใช้งาน: Stamina]

[เงื่อนไขการเรียนรู้: ไม่มี]

[หมายเหตุ: ผ้าพันแผล เพื่อนที่ดีที่สุดของคุณเวลาเลือดไหล!]

...

[ชื่อ: ความรู้เกี่ยวกับยาและการรักษา (พื้นฐาน)]

[ค่าสถานะที่เกี่ยวข้อง: ไม่มี]

[ชนิดสกิล: สนับสนุน]

[ผลลัพธ์: มีความรู้ความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับการแยกแยะ ใช้ และผสมยา เพิ่มประสิทธิภาพของยาขึ้น 10%]

[เงื่อนไขการใช้งาน: ไม่มี]

[เงื่อนไขการเรียนรู้: ไม่มี]

[หมายเหตุ: มันเป็นได้ทั้งยารักษาคนและยาพิษฆ่าคน!]

...

ฉินหรานไม่คิดเลยว่ามีทักษะที่เรียนรู้จากแม็กกี้ได้ถึงสองอย่างจนกระทั่งเห็นหน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา แม้ว่าทั้งสองสกิลจะไม่มีใช่สกิลแบบที่เกี่ยวข้องกับค่าสถานะและไม่ช่วยเพิ่มค่าสถานะของของเขา แต่มันก็มีประโยชน์

ยิ่งสกิลที่สองยิ่งมีประโยชน์

"เป็นยารักษาหรือยาพิษก็ได้เหรอ?" ฉินหรานคงเป็นคนโง่แล้วถ้าไม่เข้าใจประโยคนี้

ในใจฉินหรานเริ่มมีความคิดดี ๆ ผุดขึ้นมา แต่เมื่อเขาสังเกตเห็นสายตาโกรธของคอลลีนเขาก็ผลักความคิดนั้นออกไปก่อนชั่วคราว

"ฉันอธิบายได้นะ!" คอลลีนดูเป็นห่วงเขามาก ดังนั้นฉินหรานจึงยกมือขึ้นพร้อมยิ้มแหย

"ฉันรอฟังอยู่!"

ฉินหรานจับไหล่ของคอลลีนเอาไว้เมื่อเธอมานั่งตรงหน้า

เพราะสังเกตเห็นสายตาของเธอ ฉินหรานจึงเลือกที่จะซื่อสัตย์

ทำข้อตกลงกับซาหลูข่า สังหารนายพลเจินหนิงของกองกำลังกบฏ กลับไปที่ฐานของซาหลูข่า เกือบถูกลอบฆ่าโดยทหารเกือบตายคนนั้นและได้รับบาดเจ็บ ฉินหรานบอกทุกอย่างกับเธอ เขาย่นคิ้วเล็กน้อยตอนที่พูดถึงอุบัติเหตุที่มีผลลัพธ์เป็นการบาดเจ็บเพราะว่าเขาสามารถหลบได้ทัน

เขายังใช้น้ำเสียงโอ้อวดนิด ๆ ด้วยตอนที่พูดถึงการปล้นค่ายของซาหลูข่า

เขาไม่คิดว่าจะมีใครรอดชีวิตมาจากการระเบิด

และเขาได้รับบทเรียนแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะค่า [พลังป้องกัน] F+ ค่า HP 150 และปืนพกที่เอวที่เขาใช้ต่างเกราะ เขาก็คงลงไปนอนกินฝุ่นเรียบร้อยแล้ว

ฉินหรานค่อย ๆ เล่าทุกอย่างออกมา เขากระทั่งไม่ปิดบังส่วนที่เขาได้รับบาดเจ็บแม้ว่าจะรู้สึกอับอายที่ต้องยอมรับ

"นาย..."

พอฉินหรานเล่าจบ คอลลีนก็มองเขาตาโต เธอคิดภาพไม่ออกเลยว่าสงครามเมื่อคืนนี้เกิดจากผู้ชายตรงหน้า แม็กกี้เองก็สติหลุดไปอย่างสิ้นเชิง เธอตกใจมาก เธอพูดอะไรไม่ออก คิดอะไรไม่ออก เธอทำได้แค่มองฉินหรานด้วยสายตาว่างเปล่า

"กองทัพของรัฐบาลคงจะเข้ามาในเมืองในตอนเช้านี้แหละ เมื่อนั้นสันติภาพก็จะกลับมา ถึงมันจะมาช้าไปหน่อยก็เถิด!" ฉินหรานพูดในขณะที่พยายามยัดทุกอย่าง รวมทั้งของที่ได้มาจากฐานของซาหลูข่าด้วย ลงกระเป๋า

เขามีเวลาเหลือในดันเจี้ยนนี้อีกแค่ 5 นาที

[ผู้เล่นจะออกจากดันเจี้ยนมือใหม่หลังจากนี้ 5 นาที...]

[กรุณาเก็บของที่ต้องการนำติดตัวไปด้วย!]

[หมายเหตุ: ของที่เกินไปจากพื้นที่เก็บของจะถูกทิ้งไว้โดยอัตโนมัติ!]

...

"เก็บของที่อยากเอาไปด้วย? ของที่เกินจะถูกทิ้งไว้?" เมื่อเห็นการแจ้งเตือนฉินหรานก็สบถอย่างอดไม่ได้

สมองส่วนเหตุผลของเขาบอกว่าเขาต้องรีบแล้ว

ถ้าเขาเอาไปได้เฉพาะของที่เขาแบกไหว เขาต้องรีบฟื้นฟูร่างกายยังเพิ่งรักษาไปได้แค่ครึ่งเดียวให้เร็ว

เขารู้สึกเหมือนต้องเฉือนเนื้อตัวเองอีกครั้ง ไม่มีของชิ้นไหนในช่องเก็บของที่เขาได้มาฟรี ทุกชิ้นเป็นเขาเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้มา

"แม่งเอ๊ย บ้าชะมัด!"

เขาตัดสินใจที่จะเอา [Viper-M1] และปืนยิงจรวด [Tekken-II] ทั้งสองกระบอกไปด้วย เขามองไปที่อุปกรณ์ทั้งหมดที่เขาต้องทิ้งเอาไว้ รวมทั้งปืนกลเบา [HK-20] ซึ่งเขาแบกกลับมาทั้งที่บาดเจ็บ เขาสบถเงียบ ๆ

การเก็บของของฉินหรานสะดุดความสนใจของคอลลีน

"นายจะไปแล้วเหรอ?" คอลลีนดึงแขนเสื้อฉินหราน แล้วสบตากับเขา

การกระทำของเธอทำให้เขาชะงัก เขาควรจะพูดอะไรสักอย่างแต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เขารู้สึกขอบคุณในความช่วยเหลือของคอลลีนมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉินหรานคงพบกับสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่านี้ และคงไม่สามารถเก็บเกี่ยวของรางวัลได้ขนาดนี้

เขาเปิดเผยอะไรให้เธอมากไม่ได้ด้วย ยิ่งตอนที่การกระทำของคอลลีนเผยความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาออกมา ไม่ว่าฉินหรานจะความรู้สึกช้าแค่ไหน แต่ตอนที่คอลลีนดึงแขนเสื้อเขาเอาไว้ เขาก็รู้แล้วว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขา

ฉินหรานไม่สามารถตอบแทนด้วยความรู้สึกด้วยกันได้ สถานะของพวกเขาเป็นตัวกำหนดชะตาชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ เขาไม่สามารถบอกคอลลีนได้ว่านี่เป็นแค่เกมที่มีความเสมือนจริงสูงเกมหนึ่งและเธอเป็นแค่ NPC ที่ช่วยแนะนำมือใหม่

เขาบอกแบบนั้นไม่ได้

"คุณอาจจะไม่ได้มีเมตตา แต่โปรดปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความกรุณาและไม่ทำลายความสุขของผู้อื่น" นั่นเป็นคติประจำใจของเขา

ฉินหรานรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมีความหมายต่อคอลลีน และเขาไม่ได้แค่ใจดีกับเธอ แต่ยังแสดงความเห็นอกเห็นใจและปรานีกับเธอมากกว่าที่เขาคิด

เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอย่างไรดี เขาเงียบ ไม่สามารถตอบอะไรได้นอกจากมองตอบเงียบ ๆ

ในที่สุด คอลลีนก็ปล่อยมือ

"นายต้องการอะไรบ้าง? ฉันจะช่วย!" เธอพูด

"ขอบคุณนะ" ฉินหรานตอบ