บทที่ 8 - ฉันไม่สนผู้หญิง

บทที่ 8 - ฉันไม่สนผู้หญิง

☆☆☆☆☆

"แต่จะเข้าเว็บมืดได้ยังไงนี่สิ?"

หลังจากเตรียมใจพร้อมแล้ว กู่ซินก็เจอปัญหาชวนปวดหัวเรื่องใหม่ นั่นก็คือไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'เว็บมืด'

กู่ซินเคยได้ยินมาว่า ในเว็บมืดสามารถหาซื้อ 'ของ' พิเศษได้หลายอย่าง และหนึ่งในนั้นก็คืออมนุษย์

ในจักรวรรดิต้าเซี่ย การค้ามนุษย์เป็นเรื่องต้องห้ามร้ายแรง รวมถึงอมนุษย์ด้วย นี่เป็นธุรกิจสีดำ

ถึงแม้คนส่วนใหญ่จะมองว่าอมนุษย์ไม่นับเป็นคนเต็มร้อย แต่ในต้าเซี่ย พวกมันก็ได้รับความคุ้มครองสิทธิมนุษยชนแบบถูๆ ไถๆ อยู่บ้าง

ดังนั้นถ้าจะหาซื้ออมนุษย์ในที่แจ้ง ย่อมเป็นไปไม่ได้ ซื้อเช้า บ่ายตำรวจคงมาเคาะประตูบ้านเชิญไปปรับทัศนคติ

"ลองถามลุงเฉินดูดีไหม? ไม่ได้สิ"

คนแรกที่กู่ซินนึกถึงคือลุงเฉิน ด้วยประสบการณ์และเส้นสายลึกลับของแก แกน่าจะรู้ทางเข้าเว็บมืด

แต่การมีอยู่ของเว็บมืดมันค่อนข้างสุ่มเสี่ยง กู่ซินไม่อยากเปิดเผยเรื่องนี้ให้ใครรู้

ยังไงเว็บมืดก็เป็นพื้นที่สีเทา คนที่เข้าไปหาของในนั้น คงไม่ได้ไปหาซื้อของดีๆ ถูกกฎหมายแน่

ลุงเฉินไม่มีทางไม่รู้เรื่องนี้

ถึงตอนนี้ทั้งสองฝ่ายจะค้าขายกันด้วยดี แต่กู่ซินขอเลือกทางที่ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

ถ้าบังเอิญไปเจอคนของลัทธิบูชาปีศาจหรือพวกองค์กรมืดก็คงดีสินะ กู่ซินกลุ้มใจนิดหน่อย

แสงรุ่งอรุณสาดส่อง เมฆยามเช้าสีทองแดงขับไล่ความมืดมิดจนหมดสิ้น วันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

เก้าโมงเช้า กู่ซินสวมชุดลำลอง นั่งรถไฟใต้ดินพลังเวทมาที่มหาวิทยาลัยอินเฉิง

"อรุณสวัสดิ์กู่ซิน"

"อรุณสวัสดิ์~"

พอกู่ซินเดินเข้ามาในห้องเรียนคลาส 4 ก็พบว่ามีคนนั่งอยู่พอสมควร เพื่อนที่สนิทกันต่างก็ทักทายเขา

จริงๆ แล้วมนุษยสัมพันธ์ของกู่ซินถือว่าดีมาก เขาไม่ทำตัวแปลกแยกและเข้าถึงง่าย คุยเล่นกับทุกคนได้

อืม เหมาะจะเป็นเถ้าแก่ร้านจริงๆ

แถมอาชีพของกู่ซินคือนักสร้างการ์ด นี่เป็นอาชีพที่หายากมากนะ!

ที่สำคัญที่สุด กู่ซินมีโมเดลตัวละครที่ยอดเยี่ยม รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาดูดี บวกกับรอยยิ้มเป็นมิตรที่มักประดับอยู่บนใบหน้า ทำให้คนรู้สึกดีด้วยได้ง่าย

"กู่ซิน เมื่อวานชวนไปกินเลี้ยงก็ไม่มา ยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอวะ"

กู่ซินเพิ่งนั่งลง เจ้าหัวทองที่นั่งอยู่ขวามือก็ยื่นตัวมาครึ่งซีก บ่นอุบอิบ

"อุตส่าห์นัดน้องสาวสวยๆ มาได้ตั้งหลายคน สุดท้ายล่มหมดเลย"

"เมื่อวานพอดีได้ไอเดียใหม่ๆ ก็เลยหมกตัวอยู่ในห้องทดลองตลอดเลยน่ะ" กู่ซินตอบอย่างเกรงใจ

เจ้าหัวทองคนนี้ชื่อหวังเฉวียน หน้าตาพอไปวัดไปวาได้ สนิทกับกู่ซินพอสมควร

และเขาก็คือเจ้าของชื่อ 'เธอไปเรียนเทคนิคแล้ว' ในแชทกลุ่มนั่นแหละ

"งั้นก็แล้วไป เป็นไง? สร้างการ์ดใหม่ได้ไหม?"

"ได้ของดีมานิดหน่อย" กู่ซินพยักหน้ายิ้มๆ

"งั้นก็แจ๋ว เพื่อนคนนี้หวังพึ่งใบบุญตอนนายรุ่งโรจน์อยู่นะเว้ย อย่าทิ้งกันล่ะ"

หวังเฉวียนฉีกยิ้มกว้าง ถึงเขาจะมีอาชีพเป็นจอมเวท แต่นั่นไม่ได้แปลว่าจอมเวทจะใช้การ์ดเวทมนตร์ไม่ได้

การ์ดเวทมนตร์ไม่ใช่ของเฉพาะทางสำหรับมาสเตอร์ อาชีพปกติก็ใช้การ์ดเวทมนตร์ได้ แต่ถ้าเทียบกับมาสเตอร์แล้ว จะมีข้อจำกัดอยู่บ้างก็เท่านั้น

"ไอ้เจ้า [ก็อบลินจอมโจร] ที่นายให้มาคราวที่แล้ว แม่งโคตรดีเลยว่ะเพื่อน"

"ลองใช้แล้วเหรอ?"

"ฮ่าๆๆๆ ใช่สิ เมื่อวานเจอกับพวกงี่เง่าคณะอัศวินสองคนระหว่างทาง แล้ว [ก็อบลินจอมโจร] ก็ขโมยกางเกงในพวกมันมาได้!"

หวังเฉวียนขำจนตัวงอ พอคิดถึงสภาพไอ้ตัวโตสองคนที่ต้องเอามือปิดก้นวิ่งหนีป่าราบเมื่อวาน เขาก็อดขำไม่ได้

กู่ซินทำหน้าแปลกๆ

[ก็อบลินจอมโจร] เป็นการ์ดสีเขียวระดับหนึ่ง ระดับไม่สูงและมีแค่ดาวเดียว

สำหรับกู่ซิน มันเป็นการ์ดประเภทกินก็ไม่อร่อยทิ้งก็เสียดาย ขายก็ไม่ได้ราคา

ดังนั้นปกติเขาจะเอาการ์ดเวทมนตร์ที่ตัวเองไม่ถูกใจพวกนี้แจกจ่ายให้คนรู้จัก ถือว่าซื้อใจกันไป

"งั้นช่วงนี้นายระวังตัวหน่อยนะ ไปหาเรื่องพวกมันหนักขนาดนั้น" กู่ซินเตือนหวังเฉวียน

เขาจำได้ว่า [ก็อบลินจอมโจร] น่าจะขโมยแค่พวกกระเป๋าตังค์อะไรพวกนี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมขโมยแม้กระทั่งกางเกงในผู้ชายล่ะ?

เจ้าหวังเฉวียนนี่ มันเอา [ก็อบลินจอมโจร] ไปทำอะไรกันแน่?

"เหอะ ก็แค่พวกบ้ากล้ามที่ฝึกปราณจนสมองฝ่อ ฉันต้องระวังพวกมันด้วยเหรอ?"

หวังเฉวียนเชิดหน้าอย่างถือดี เขาดูถูกพวกนักเรียนคณะอัศวินมาก

"ไม่ได้โม้นะ ท่านมหาจอมเวทอย่างฉันคนเดียว เก็บพวกมันได้เป็นสิบ!"

"..."

กู่ซินเหลือบมองหวังเฉวียนที่เริ่มขี้โม้ จอมเวทกับอัศวินไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

จอมเวทมองว่าอัศวินคือพวกคนเถื่อนบ้าพลังไร้สมอง ส่วนอัศวินก็มองว่าจอมเวทคือพวกลิงกังขี้ขลาดที่ดีแต่แอบร่ายเวทลอบกัดอยู่ข้างหลัง ไม่กล้าสู้ซึ่งๆ หน้า

เอาเป็นว่าในความทรงจำของกู่ซิน ตั้งแต่เด็กจนโต เขาเห็นความขัดแย้งของสองอาชีพนี้มาเยอะจนชินชาแล้ว

ที่น่าพูดถึงคือ มาสเตอร์จะดูถูกทั้งจอมเวทและอัศวินอย่างเท่าเทียม แต่ในขณะเดียวกัน จอมเวทกับอัศวินก็เกลียดขี้หน้าอาชีพมาสเตอร์เหมือนกัน

สรุปคือ ความสัมพันธ์ของสามอาชีพนี้มันซับซ้อนซ่อนเงื่อน พูดสามวันก็ไม่จบ

"จริงสิ พ่อต้ากู่ผู้มหัศจรรย์ พรุ่งนี้นายว่างไหม?"

พอด่าพวกคนเถื่อนคณะอัศวินจบ หวังเฉวียนที่เรียกตัวเองว่าสุภาพบุรุษผู้สง่างามก็ถูมือ ยื่นหน้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท

"?"

กู่ซินหมุนปากกาลูกลื่นในมือ ปรายตามองหวังเฉวียน

"ถ้าเป็นงานกินเลี้ยง ฉันไม่ว่าง"

"ชิ~ กู่ซินเอ๊ย นายนี่มันเสียของชะมัด หน้าตาดีซะเปล่า" หวังเฉวียนเดาะลิ้นเสียดาย

"ฉันไม่สนผู้หญิง" กู่ซินตอบหน้านิ่ง

ผู้หญิงเหรอ? จะไปน่าสนใจกว่าการสร้างการ์ดได้ไง คนนอกไม่มีวันเข้าใจความฟินสุดยอดตอนสร้างการ์ดสำเร็จหรอก

แถมถ้าเขาสร้างการ์ดรูปร่างมนุษย์ขึ้นมาได้ จะไม่สวยกว่าผู้หญิงจริงๆ เหรอ?

กู่ซินเชื่อว่าอนาคตเขาต้องสร้างการ์ดเทพธิดาที่สมบูรณ์แบบจนโลกต้องตะลึงออกมาได้แน่!!

"อีกอย่าง นายเอาเวลาที่จัดปาร์ตี้ทุกวี่ทุกวันไปนั่งสมาธิฝึกฝนดีกว่ามั้ง เหล่าหวัง งานประลองของวิทยาลัยใกล้จะเริ่มแล้วนะ"

"เรื่องเล็กน่า ว่าแต่กู่ซิน นายจะลงแข่งไหม?" หวังเฉวียนดูมั่นใจมาก

"ไม่ลง ฉันเป็นแค่นักสร้างการ์ด ไม่ได้มีพลังแข็งแกร่งเหมือนพวกนายจอมเวทสักหน่อย" กู่ซินส่ายหน้า

ได้ยินกู่ซินพูดแบบนี้ หวังเฉวียนถึงกับแก้มกระตุก

ใช่ นักสร้างการ์ดไม่มีพลังต่อสู้จริงๆ นั่นแหละ

แต่ใครๆ ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าการ์ดที่นักสร้างการ์ดสร้างขึ้นมาน่ะมีพลังต่อสู้? เรื่องพื้นฐานแค่นี้ใครๆ ก็รู้นี่หว่า?

นักสร้างการ์ดเก่งๆ จะไปจัดการง่ายได้ยังไง?

อ้อ อาจจะมีแต่พวกคนเถื่อนคณะอัศวินนั่นแหละที่คิดจริงๆ ว่านักสร้างการ์ดไม่มีพลัง

"ต้ากู่ ไม่ล้อเล่นแล้วนะ จริงๆ คือฉันได้ข่าวมาว่า ช่วงนี้ทางเหนือของเมืองอินเฉิง มีดันเจี้ยนระดับสองโผล่ขึ้นมาใหม่"

"ดันเจี้ยนแบบไหน?"

กู่ซินถามกลับ ถ้าไม่ใช่ดันเจี้ยนพิเศษ เขาก็ยังไม่สนใจอยู่ดี

เพราะวัตถุดิบเล่นแร่แปรธาตุปกติ เขาหาซื้อข้างนอกได้ ไม่มีความจำเป็นต้องถ่อไปเองเลย

[จบแล้ว]