บทที่ 4 - เดี๋ยวนะพี่ชาย นี่พี่กะฟันหัวแบะเลยเหรอ

บทที่ 4 - เดี๋ยวนะพี่ชาย นี่พี่กะฟันหัวแบะเลยเหรอ

☆☆☆☆☆

ผมชื่อกู่ซิน ปีนี้อายุสิบแปด จากเด็กมหาวิทยาลัย กลายเป็นเด็กมหาวิทยาลัยในต่างโลก

ในมุมมองของกู่ซินที่ข้ามมิติมา ชีวิตมหาลัยในโลกนี้มันดีงามพระรามแปดจริงๆ

เพราะต่างจากดาวบลูสตาร์ในชาติก่อน ที่นี่คือโลกแห่งดาบและเวทมนตร์ ที่นี่มีเวทมนตร์และลมปราณอยู่จริง

กู่ซินข้ามมิติมาได้ครึ่งปีแล้ว บังเอิญว่าร่างที่เขามาสิงก็ชื่อกู่ซินเหมือนกัน

ไม่สิ จะพูดให้ถูกคือน่าจะเป็นการตื่นรู้ความทรงจำจากชาติก่อนมากกว่า

พ่อที่ไม่เคยเห็นหน้า แม่ที่ป่วยตาย น้องสาวที่ว่ากันว่าโดนแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวไปตั้งแต่เด็ก

แต่ยังโชคดีที่ถึงจะเป็นครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว แต่แม่ของกู่ซินมีความสามารถสูง ก่อนตายเลยทิ้งมรดกไว้ให้กู่ซินถึง 5 ล้านเหรียญ

ทำให้กู่ซินไม่ต้องเผชิญความโหดร้ายของสังคมตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ

แต่กู่ซินที่ข้ามมิติมา ไม่ได้สนใจจะเป็นจอมเวทหรืออัศวินเลย เขากลับสนใจที่จะเป็นนักสร้างการ์ดมากกว่า

ตลกน่า จะไปรบราฆ่าฟันให้เจ็บตัวทำไม? ถ้าจะทำ ก็ต้องเป็น Angel Investor ที่เจ๋งที่สุดสิ!

ขอแค่ฉันสร้างการ์ดที่เทพที่สุดออกมาได้ ฉันก็กลายเป็นคนที่แกร่งที่สุดไม่ใช่เหรอ? แถมยังสร้างยอดฝีมือได้อีกเป็นกองทัพ!

เพราะงั้น...

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี มรดกของแม่ก็แทบจะเกลี้ยงกระเป๋า

แต่ไม่เป็นไร!

"ชีวิตฉันเหมือนเดินบนแผ่นน้ำแข็งบางๆ แต่วันนี้ในที่สุดความขมขื่นก็สิ้นสุด ความหวานชื่นก็เข้ามาแทนที่!"

กู่ซินจอดรถหน้าร้านชำลุงเฉิน แล้วรำพึงกับตัวเอง

"คุณกู่ซิน มาอีกแล้วเหรอคะ"

เสียงโลลิที่อ่อนหวานน่าฟังดังขึ้น

กู่ซินหันไปมอง ภาพที่ปรากฏคือสาวน้อยโลลิสูงประมาณร้อยสี่สิบเซนติเมตร

เธอมีใบหน้าตุ๊กตาขาวเนียน ผมสีเทาดำมัดเป็นทรงดังโงะยิ่งทำให้ดูน่ารักเข้าไปใหญ่

"เสี่ยวเฉิง กวาดพื้นอยู่อีกแล้วเหรอ?" กู่ซินทักทายโลลิน้อย

"เมื่อกี้มีเด็กมาเล่นปืนฉีดน้ำกันค่ะ หนูเลยมากวาดน้ำขัง ไม่งั้นพื้นมันจะลื่นเกินไป ถ้าคนเดินผ่านไปมาลื่นล้มจะแย่เอา"

เสียงโลลิที่นุ่มนวลอย่างประหลาดของเสิ่นชิงเฉิงฟังแล้วฮีลใจสุดๆ

นั่นไงล่ะ

กู่ซินไม่แปลกใจเลย เสิ่นชิงเฉิงเป็นลูกสาวเจ้าของร้านโชห่วยข้างร้านลุงเฉิน ถึงจะดูเหมือนโลลิ แต่จริงๆ แล้วเสิ่นชิงเฉิงอายุยี่สิบปีแล้ว...

เป็นรุ่นพี่ของกู่ซินด้วยซ้ำ

และต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเด็ก เธอเป็นคนที่อ่อนโยนมากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นสายตา น้ำเสียง หรือการวางตัวในชีวิตประจำวัน ล้วนขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกแบบสุดขั้ว

"เสี่ยวเฉิงนี่ประเสริฐจริงๆ!"

กู่ซินยกนิ้วโป้งให้เสิ่นชิงเฉิง

"ไม่ได้เวอร์ขนาดนั้นสักหน่อยค่ะ อีกอย่างคุณกู่ซิน คุณควรเรียกฉันว่ารุ่นพี่นะคะ"

เสิ่นชิงเฉิงเม้มปาก ทำหน้าจริงจังใส่กู่ซิน

เธอน่ะอายุมากกว่ากู่ซินตั้งหลายปีนะ!

"รับทราบครับ รุ่นพี่เสี่ยวเฉิง"

"ความหมายของฉันคือ คุณเรียกชื่อเต็มฉันก็ได้ หรือเรียกว่าชิงเฉิง..."

ดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ของเสิ่นชิงเฉิงมองค้อนกู่ซินอย่างจนใจ เพราะส่วนสูงที่ต่างกัน เธอเลยต้องเงยหน้าคุยตลอด

"เข้าใจแล้วครับ รุ่นพี่เสี่ยวเฉิง ผมไปหาลุงเฉินซื้อวัตถุดิบก่อนนะ" กู่ซินพยักหน้า

แก้มป่องๆ ของรุ่นพี่โลลิพองลมขึ้นนิดหน่อย แต่พอกู่ซินจะเดินเข้าร้าน เธอก็รีบทัก

"เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณกู่ซิน"

"หือ?"

"ฉันได้ยินลุงเฉินบอกว่า ช่วงนี้คุณซื้อพิษไปเยอะมาก การสร้างการ์ดไม่ราบรื่นเหรอคะ?" เสิ่นชิงเฉิงถามอย่างลังเล

"ก็มีนิดหน่อยครับ" กู่ซินเอียงคอ

"อืม..." เสิ่นชิงเฉิงมองกู่ซินอยู่ครู่หนึ่ง "คุณกู่ซิน คุณยังอายุน้อย อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนะคะ"

"ถึงฉันจะไม่ใช่นักสร้างการ์ด แต่ฉันคิดว่าถ้าจิตใจไม่มั่นคง ก็คงสร้างการ์ดดีๆ ออกมาไม่ได้เหมือนกัน"

"เพราะงั้น อย่ารีบร้อนเกินไป ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ค่ะ ถ้าเครียดจริงๆ ติดต่อฉันได้นะ ฉันช่วยให้คุณผ่อนคลายได้"

เสิ่นชิงเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เสียงโลลิใสแจ๋วแฝงไปด้วยคำแนะนำราวกับแม่พระ

"รุ่นพี่เสี่ยวเฉิงเป็นห่วงผมเหรอครับ?" กู่ซินกะพริบตา

"เพราะฉันรู้ว่าคุณกู่ซินพยายามมาตลอดค่ะ"

เสิ่นชิงเฉิงพูดเสียงเบา เธอรู้จักกับกู่ซินโดยบังเอิญ และเธอก็เป็นคนแนะนำให้กู่ซินมาซื้อวัตถุดิบร้านลุงเฉิน

เธอเคยสืบประวัติกู่ซินที่โรงเรียน เธอรู้เรื่องทางบ้านของเขา

ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ แต่ต้องอยู่ตัวคนเดียว คุณกู่ซินต้องลำบากมากแน่ๆ

เสิ่นชิงเฉิงเป็นคนจิตใจดีอยู่แล้ว เลยอดเป็นห่วงกู่ซินเป็นพิเศษไม่ได้

"รุ่นพี่เสี่ยวเฉิง..." กู่ซินมองเสิ่นชิงเฉิง เขาฟังออกว่าคำพูดพวกนี้กลั่นออกมาจากใจจริง

แต่เพราะแบบนั้นแหละ กู่ซินถึงรู้สึกแปลกๆ ในใจ

"คุณเป็นผู้หญิงที่แปลกจริงๆ"

"คะ?" เสิ่นชิงเฉิงชะงัก

"จริงๆ นะ คุณยังสาวขนาดนี้ แต่บางทีผมกลับมองเห็นรัศมีแห่งความเป็นแม่ในตัวคุณ"

"คุณอ่อนโยนเกินไปแล้ว"

กู่ซินถอนหายใจออกมาจากใจจริง ในสังคมที่วัตถุนิยมและเต็มไปด้วยพวกเห็นแก่ตัว

ผู้หญิงแบบเสิ่นชิงเฉิงนี่หายากจริงๆ

"คุณกู่ซิน คุณยังมีสติดีอยู่ไหมคะเนี่ย?"

เสิ่นชิงเฉิงทั้งอึ้งทั้งอาย หน้าแดงแปร๊ด ฉันหวังดีเป็นห่วงคุณ คุณพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย?!

ฉันยังเป็นสาวน้อยบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่นะ! มาบอกว่าเห็นรัศมีแห่งความเป็นแม่ในตัวฉันได้ไง???

"อย่าใส่ใจเลยครับ ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น"

พอมองหน้าตุ๊กตาแดงก่ำของเสิ่นชิงเฉิง กู่ซินก็รู้ตัวว่าคำพูดเมื่อกี้ชวนให้เข้าใจผิดจริงๆ เลยรีบแก้ตัว

"เอาเป็นว่า ขอบคุณรุ่นพี่เสี่ยวเฉิงมากครับ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกดีมาก"

"ถ้าผมเครียดหนักจริงๆ ผมจะมาหารุ่นพี่ให้ช่วยผ่อนคลายนะครับ"

"อื้อ..."

เสิ่นชิงเฉิงพยักหน้าหงึกๆ แต่รู้สึกว่าคำพูดกู่ซินมันทะแม่งๆ ชอบกล

แต่ว่า ฉันเหมือนแม่ของคุณกู่ซินจริงๆ เหรอ?

เสิ่นชิงเฉิงถือไม้กวาดค้างไว้ สายตามองตามหลังกู่ซินที่เดินเข้าร้านไปอย่างเหม่อลอย

หรือว่า คุณกู่ซินกำลังบอกใบ้อะไรบางอย่าง?

ไม่รู้ว่าคิดไปถึงไหน ใบหน้าขาวเนียนของเสิ่นชิงเฉิงก็แดงซ่านขึ้นมาอีกรอบ เธอมองซ้ายมองขวาอย่างระแวงเหมือนขโมยกลัวคนจับได้

จะว่าไป คุณกู่ซินก็หน้าตาดีจริงๆ นั่นแหละ แค่นิสัยแปลกไปหน่อย

ตัดภาพมาที่ภายในร้านขายของชำ

"ลุงว่าไงนะ? ขนละล้าน? ไม่ใช่แล้วลุงเฉิน นี่ลุงกะเชือดหมูเลยเหรอ?"

กู่ซินชี้ไปที่กล่องยาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ภายในกล่องคือขนนกสีขาวบริสุทธิ์เรียงราย

แต่ราคาที่ลุงเฉินบอกมา ทำเอากู่ซินรับไม่ได้อย่างแรง

"นี่มันขนกริฟฟินศักดิ์สิทธิ์นะ แล้วก็เป็นของเกรดพรีเมียมที่เก็บรักษามาอย่างดี ลุงให้ราคามิตรภาพแล้วนะเนี่ย"

"แต่มันก็แพงเกินไป ลุงเฉิน ลุงก็รู้นี่ว่าผมตัวคนเดียวไม่มีพ่อไม่มีแม่ ใช้ชีวิตคนเดียวมันลำบากนะลุง"

กู่ซินตัดสินใจงัดไม้ตายดราม่าเรียกคะแนนสงสาร

"งั้นเอ็งจะให้เท่าไหร่?" ลุงเฉินพ่นควันบุหรี่ มองกู่ซินด้วยหางตา

ไอ้เด็กเวรนี่มันเรียลจริงๆ พอมีเรื่องเรียก 'ลุง' พอไม่มีเรื่องเรียก 'ตาแก่เฉิน'

กู่ซินนิ่งคิด ขมวดคิ้วเหมือนกำลังใช้สมองอย่างหนัก

"งั้น... ขนละ 5 แสน?"

"...ไสหัวไป!"

[จบแล้ว]