บทที่ 16 เย่เนี่ยน, คะนึงหาไม่เคยลืม

ปรับนิดหน่อยจาก องค์หญิงหลี่รั่วว่าง เป็น องค์หญิงหลี่รั่วหวาง 

บทที่ 16 เย่เนี่ยน, คะนึงหาไม่เคยลืม

【หลังจากฟังคำบอกเล่าของเย่เหลียงเหยียนจบ】

【ท่านรู้สึกว่ารายชื่อในมือเล่มนี้หนักอึ้งราวกับภูผา】

【แม้ว่าผู้หญิงเหล่านี้ส่วนใหญ่จะอยู่กับท่านเป็นเวลาไม่นาน】

【แต่ท้ายที่สุดแล้ว ก็เคยมีช่วงเวลาแห่งความสุขร่วมกัน】

【แต่บัดนี้ พวกนางกลับต้องมาตายเพราะท่าน】

【ในใจของท่านพลันเดือดดาลไปด้วยไฟโทสะ】

【ไม่เข้าใจว่าทำไมองค์หญิงหลี่รั่วหวางถึงต้องทำเช่นนี้】

【ไหนตอนแรกสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วไม่ใช่รึ?】

【ว่าจะไม่ว่าอะไรที่ท่านจะไปหาผู้หญิงคนอื่นข้างนอก?】

【แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้ฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้!】

【องค์หญิงหลี่รั่วหวางต้องการจะทำอะไรกันแน่?】

【เย่เหลียงเหยียนบอกท่านว่า จักรพรรดิล้วนไร้ซึ่งความปรานี】

【ยิ่งไปกว่านั้น อย่าได้เชื่อในสิ่งที่เรียกว่าคำสัญญา】

【คำพูดของคนเชื่อถือไม่ได้!】

【ท่านไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ตั้งใจจะกลับวังหลวงไปโต้เถียงกับองค์หญิงหลี่รั่วหวางทันที】

【เย่เหลียงเหยียนกล่าวว่า การกระทำที่บุ่มบ่าม จะคร่าชีวิตของทุกคน】

【หลายปีมานี้ องค์หญิงหลี่รั่วหวางมีบารมีสูงส่งอย่างยิ่งในราชวงศ์ต้าเฉียน】

【และอาศัยโชคแห่งมังกรของต้าเฉียน ก้าวขึ้นสู่ระดับข้ามผ่านภัยพิบัติได้ในคราวเดียว】

【พลังระดับนี้ แม้จะมองไปทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร ก็ยากที่จะหาคู่ต่อกร】

【และท่านก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว จะทำอะไรตามอารมณ์ไม่ได้อีก】

【บางเรื่อง คิดก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องลงมือทำจริงๆ】

【ท่านยืนนิ่งอยู่กับที่ ในใจพลันเกิดความรู้สึกสิ้นไร้หนทางขึ้นมา】

【เมื่อก่อนองค์หญิงหลี่รั่วหวางต้องการจะแต่งงานกับท่านไปเพื่ออะไรกัน?】

【เพียงเพื่อที่จะผูกมัดท่านไว้งั้นรึ?】

【คำถามนี้ ท่านคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก】

【วันต่อมา ท่านกลับเข้าไปในวังหลวงอีกครั้ง】

【ทุกอย่างยังคงสงบสุขเหมือนเช่นเคย】

【องค์หญิงหลี่รั่วหวางยังคงอ่อนโยนและเอาใจใส่เหมือนเดิม】

【ราวกับว่าเรื่องเมื่อวานไม่เคยเกิดขึ้น】

【ท่านมองจักรพรรดินีผู้งดงามหาที่เปรียบมิได้ตรงหน้า ถึงกับไม่รู้ว่าจะรับมืออย่างไร】

【เวลาสามเดือน ผ่านไปในพริบตา】

【ในช่วงเวลานี้ ท่านอาศัยอยู่ในวังหลวงตลอด】

【ไม่ได้ออกไปข้างนอกอีกเลย】

【และองค์หญิงหลี่รั่วหวางก็มีความสุขมาก】

【เวลาที่อยู่เคียงข้างท่านในแต่ละวันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ】

【ดูเหมือนนางจะรักท่านมากจริงๆ】

【ทุกวันจะเปลี่ยนวิธีมอบของขวัญให้ท่าน เอาใจให้ท่านมีความสุข】

【ท่านเคยคิด】

【หากองค์หญิงหลี่รั่วหวางไม่ได้ฆ่าคนไปมากมายขนาดนั้น ท่านอาจจะรักนางมากจริงๆ ก็ได้】

【เวลาผ่านไปอีกช่วงหนึ่ง】

【ก็ถึงวันเกิดของเย่เหลียงเหยียน】

【เดิมทีเขาก็เป็นถึงขุนนางขั้นหนึ่งอยู่แล้ว ตอนนี้บวกกับฐานะญาติของราชวงศ์เข้าไปอีก】

【ทำให้ทุกคนในราชสำนักล้วนแต่ให้ความเคารพยำเกรง】

【งานเลี้ยงวันเกิดของเขา ย่อมไม่มีที่นั่งว่าง】

【แม้แต่องค์หญิงหลี่รั่วหวางก็ยังเสด็จมาร่วมงานด้วยพระองค์เอง】

【กระทั่งไม่ได้สวมชุดมังกร แต่กลับสวมชุดกระโปรงธรรมดาๆ】

【วางตนในฐานะลูกสะใภ้】

【เรื่องนี้ทำเอาหลายคนอิจฉาจนแทบคลั่ง】

【ในงานเลี้ยง เย่เหลียงเหยียนก็มีความสุขมาก ดื่มไปหลายจอก】

【ในไม่ช้าก็เมามายจนง่วงงุน】

【ท่านเข้าไปประคอง ส่งเย่เหลียงเหยียนกลับห้องนอน】

【ตอนที่กำลังจะจากไป】

【กลับพบว่าเย่เหลียงเหยียนพลันลืมตาขึ้น】

【หยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ แล้วยัดใส่มือท่าน】

【เย่เหลียงเหยียนไม่อยากเห็นท่านอมทุกข์ไปวันๆ】

【จึงได้ทุ่มเทอย่างมหาศาล จนสามารถติดต่อกับ ‘อารามห้าธาตุ’ หนึ่งในห้าแดนศักดิ์สิทธิ์ได้】

【ขอเพียงท่านเดินทางไปยังอารามห้าธาตุ】

【คนของที่นั่นย่อมจะคุ้มครองท่านให้ปลอดภัย และท่านก็จะสามารถหลุดพ้นได้อย่างสมบูรณ์】

【หลุดพ้นจากการควบคุมขององค์หญิงหลี่รั่วหวาง】

【ท่านกำป้ายหยกในมือแน่น มองไปยังเย่เหลียงเหยียนด้วยความเป็นห่วง】

【ท่านกลัวว่าหลังจากที่องค์หญิงหลี่รั่วหวางหาท่านไม่พบ จะลงมือกับเย่เหลียงเหยียน】

【เย่เหลียงเหยียนก็เดาความคิดในใจของท่านออก】

【จึงบอกท่านตรงๆ ว่า เขาคือขุนนางคนสำคัญของราชวงศ์ต้าเฉียน มีลูกศิษย์อยู่ทั่วทุกหนแห่ง】

【องค์หญิงหลี่รั่วหวางจะไม่ทำอะไรเขาอย่างแน่นอน】

【หลังจากไตร่ตรองอยู่หลายครั้ง ท่านก็ตัดสินใจที่จะจากไป】

【ทว่าเพิ่งจะหันหลังกลับ ก็เห็นองค์หญิงหลี่รั่วหวางปรากฏตัวขึ้นที่ประตู】

【ท่านพลันรู้สึกหนาวเยือกไปทั่วทั้งร่าง】

【เย่เหลียงเหยียนก็ไม่เสแสร้งอีกต่อไป ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน】

【องค์หญิงหลี่รั่วหวางคาดคั้นเย่เหลียงเหยียนว่า นางรักท่านมากจริงๆ】

【ทำไมในฐานะพ่อตา ถึงต้องมาทำเรื่องที่ทำให้สามีภรรยาต้องแตกแยกกันด้วย?】

【เย่เหลียงเหยียนกล่าวว่า เขาเป็นพ่อคนหนึ่ง】

【มีเย่หยูเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ไม่อยากเห็นเย่หยูไม่มีความสุข】

【ดังนั้น จึงยอมสละทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อแลกกับอิสรภาพของเย่หยู】

【ในใจของท่านซาบซึ้งอย่างยิ่ง】

【แต่คำพูดประโยคต่อมาขององค์หญิงหลี่รั่วหวาง กลับทำให้ท่านอดที่จะรู้สึกหนาวเยือกไปทั่วทั้งร่างไม่ได้】

【ไม่ว่าเย่หยูจะมีความสุขหรือไม่ ก็ต้องอยู่ข้างกายข้า เขาเป็นของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น เพื่อเขาแล้ว ข้ายอมเปิดศึกกับแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้ต้องทุ่มเทกำลังของทั้งประเทศ ก็จะรั้งเขาไว้ให้อยู่กับข้า】

【ตอนที่พูดประโยคนี้ องค์หญิงหลี่รั่วหวางแย้มยิ้ม งดงามจนมิอาจหาคำบรรยายได้】

【แต่ท่านและเย่เหลียงเหยียนกลับสัมผัสได้ถึงความบ้าคลั่งของนาง】

【นี่ไม่ใช่แค่การพูดเล่นๆ】

【ท่านรู้ดีว่า องค์หญิงหลี่รั่วหวางจะทำเช่นนั้นจริงๆ】

เมื่อมองดูภาพในหัว

เย่หยูถึงกับมุมปากกระตุกสองสามที

ยันเดเระ!

องค์หญิงหลี่รั่วหวางคนนี้เป็นยันเดเระของแท้แน่นอน

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ตัวตนอย่างยันเดเระกับจักรพรรดินีมาชนกันได้

แบบนี้ใครมันจะไปทนไหววะ?

【นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านถูกกักบริเวณอย่างสมบูรณ์】

【ไม่สามารถออกจากวังหลวงได้แม้แต่ครึ่งก้าว】

【ยิ่งไปกว่านั้น องค์หญิงหลี่รั่วหวางก็ไม่เสแสร้งอีกต่อไปแม้แต่น้อย】

【สั่งย้ายนางกำนัลและข้าราชบริพารหญิงทั้งหมดในวังหลวงออกไป】

【ให้ขันทีขึ้นมาทำหน้าที่แทนทั้งหมด】

【เพื่อป้องกันไม่ให้ท่านกินหญ้าอ่อนข้างทาง】

【ในขณะเดียวกัน นอกจากเวลาเข้าเฝ้าตอนเช้าหนึ่งชั่วยามที่องค์หญิงหลี่รั่วหวางจะยุ่งอยู่】

【เวลาที่เหลือ นางจะนั่งอยู่ข้างกายท่าน ดูท่านทำกิจกรรมต่างๆ อย่างอิสระ】

【ภาพนี้ เหมือนกับตอนเด็กไม่มีผิด】

【ท่านเล่น นางมอง】

【แต่ในช่วงเวลานี้ ท่านกลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย】

【เมื่อไม่มีหญิงสาวคนใหม่มามอบความรักให้ท่าน】

【หัวใจดอกท้อร้อยรักก็เริ่มเย็นลง】

【ท่านติดอยู่ที่ระดับเปลี่ยนเทวะขั้นกลาง ไม่ก้าวหน้าแม้แต่น้อย】

【ท่านสับสนอย่างยิ่ง】

【จึงถามองค์หญิงหลี่รั่วหวางว่าชอบท่านตรงไหนกันแน่?】

【ใต้หล้านี้มีบุรุษมากมาย ด้วยฐานะจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนของนาง อยากได้ผู้ชายแบบไหนก็ย่อมได้ ทำไมถึงต้องมาจ้องจับผิดเขาด้วย?】

【องค์หญิงหลี่รั่วหวางบอกท่านว่า ตั้งแต่ตอนเด็กที่ได้พบท่านครั้งแรก】

【ในใจก็ตัดสินใจแล้วว่า ท่านจะต้องเป็นของนางเพียงผู้เดียว】

【ใครก็ห้ามมาแย่งท่านไป】

【ช่วงเวลาห้าสิบปี สำหรับนางแล้วราวกับหนึ่งวันยาวนานดั่งหนึ่งปี】

【ท่านพิชิตใจนางเซียนหมื่นคนได้สำเร็จ】

【และนาง ก็พิชิตนางเซียนหมื่นคนได้สำเร็จเช่นกัน】

【เพียงแต่ที่แตกต่างกันก็คือ ท่านพิชิตใจ ส่วนนางพิชิตชีวิต!】

【นี่เป็นครั้งแรกที่องค์หญิงหลี่รั่วหวางยอมรับเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าท่าน】

【ท่านแหงนหน้าหัวเราะลั่นฟ้า】

【เป็นเสียงหัวเราะที่แสนเศร้า】

【สองปีต่อมา ท่านกับองค์หญิงหลี่รั่วหวางก็ได้ให้กำเนิดธิดาหนึ่งคน】

【นามว่า เย่เนี่ยน】

【ชื่อนี้องค์หญิงหลี่รั่วหวางเป็นคนตั้ง】

【ความหมายก็เรียบง่าย คะนึงหาไม่เคยลืม จดจำไว้ในใจ ไม่เคยลืมเลือน】

【บางที องค์หญิงหลี่รั่วหวางอาจจะรักท่านมากจริงๆ】

【แต่ท่านคิดว่า นั่นคือความต้องการครอบครองที่รุนแรงจนถึงขีดสุดเสียมากกว่า】

【วังหลวงราวกับกรงขนาดยักษ์】

【ที่กักขังท่านไว้อย่างสมบูรณ์】

【ดังนั้น ในตอนที่เย่เนี่ยนอายุสามขวบ】

【ท่านจึงได้เป็นฝ่ายเสนอขออยู่กับองค์หญิงหลี่รั่วหวางตามลำพังชั่วครู่】

【เรื่องนี้ทำให้นางดีใจอย่างยิ่ง】