ตอนที่11 ออนแอร์อีกครั้ง

เวลาเคลื่อนเข้าสู่ 21:29 น. อย่างรวดเร็ว

ฉินมู่ได้จัดเตรียมสถานที่และอุปกรณ์ถ่ายทอดสดในห้องทำงานที่บ้านเรียบร้อยแล้ว

ตรงกลางของห้องทำงานมีกระดานดำขนาดเล็กตั้งอยู่

"ท่านรองผู้อำนวยการ ผมพร้อมแล้วครับ"

เขาปรับชุดหูฟัง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ขณะเดียวกัน ที่สถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง

หลังจากที่ฉินมู่ส่งข้อความไป แจ้งว่าเขาพร้อมแล้ว เจ้าหน้าที่จากทุกแผนกก็เริ่มประสานงานกันอย่างใกล้ชิด เชื่อมสัญญาณทางไกล สลับสัญญาณภาพและใส่ซับไตเติลแบบเรียลไทม์

ตามคำขอของฉินมู่ การถ่ายทอดสดครั้งนี้จะถูกส่งออกไปยังเครื่องรับโทรทัศน์โดยตรง

ฉินมู่หันหน้าเข้ากล้องในห้องทำงาน พร้อมรอยยิ้มแบบมืออาชีพ

"สวัสดีครับเพื่อนๆ ผู้ชมทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่รายการวิทยาศาสตร์เวลา 3 ทุ่มของเมืองเจียงเฉิง ผมคือ ฉินมู่ พิธีกรประจำรายการวิทยาศาสตร์"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ผู้คนมากมายทั่วเมืองเจียงเฉิง ก็ต่างนั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์อย่างเงียบๆและปรับช่องไปที่สถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง

"ที่รัก เร็วเข้า! รายการวิทยาศาสตร์เริ่มแล้ว! พิธีกรคนเดิมจากเมื่อวานนั่นแหละ!"

"มาแล้วๆอยากรู้จังว่าวันนี้เขาจะไขความลับเรื่องอะไร..."

"คำถามเมื่อวานยังไม่ได้คำตอบเลยนะ รุ่นลูกรุ่นหลานของเราจะเลิกพึ่งพาออกซิเจนได้ยังไง?"

หลังจากที่กระแสข่าวและการพูดถึงแพร่กระจายกันมาทั้งวัน เกือบทุกบ้านก็ล้วนรู้จักรายการนี้กันมากขึ้นไม่มากก็น้อย

อย่างเช่นเหล่าครูชีววิทยาทั้งเมืองเจียงเฉิง ที่ทั้งวันถูกนักเรียนถาโถมใส่ด้วยคำถามแปลกๆจนแทบคลั่ง

ตอนนี้พวกเขาทุกคนต่างก็นั่งอยู่บนโซฟาหน้าจอโทรทัศน์ จ้องมองฉินมู่ด้วยแววตาอัดอั้นและไม่พอใจ

"ในที่สุด...ฉันก็รอเวลานี้มาถึง! ออกซิเจนมีพิษ? มนุษย์อยู่ได้พันปี? มั่วชัดๆ!"

"หึ! อยากรู้จริงๆว่านายจะทำวิทยาศาสตร์แบบไหน! กล้าดียังไงถึงไปบอกเด็กนักเรียนว่าออกซิเจนมีพิษ?"

"นี่มันทำให้นักเรียนเข้าใจผิดชัดๆ พรุ่งนี้ฉันจะฟังอย่างละเอียด แล้วค่อยบอกเด็กๆว่ามุมมองของนายตรงไหนที่ผิด!"

หลิวหมิน ครูวิทยาศาสตร์ธรรมชาติจากโรงเรียนประถมเมืองเจียงเฉินก็นั่งอยู่บนโซฟาเช่นกัน

เขาถึงขั้นหยิบสมุดกับปากกามาเตรียมไว้ ตั้งใจจะจดบันทึกข้อผิดพลาดของฉินมู่ให้ครบ แล้วพรุ่งนี้จะลุกขึ้นโต้แย้งต่อหน้าห้องเรียนทีละข้อ!

ในห้องควบคุมหลังบ้านของสถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง เวลาประมาณ 21:20 น. หวงชิงและเหอหมิงหยวนก็มาถึงพร้อมกัน และกำลังจับตามองตัวเลขเรตติ้งแบบเรียลไทม์ด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า

เมื่อคืน ฉินมู่ได้สร้างปาฏิหาริย์ด้วยเรตติ้งที่พุ่งถึง 10.8 ทำลายสถิติเรตติ้งสูงสุดของเมืองเจียงเฉิง

พวกเขาคิดว่า ด้วยกระแสที่ยังร้อนแรงอยู่ วันนี้เรตติ้งก็คงไม่น่าจะต่ำไปกว่ามาตรฐาน

แต่ทว่าความจริงกลับเกินความคาดหมายไปมาก

เพราะเวลาประมาณ 21:20 น. เรตติ้งของสถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง ซึ่งก่อนหน้านี้คงตัวอยู่เพียง 0.7 กลับพุ่งทะยานราวกับถูกฉีดอะดรีนาลีนเข้าเส้น และยังคงทะยานขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่หยุด!

หวงชิ่งกับเหอหมิงหยวนมองตัวเลขเรตติ้งบนจอ พลันรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น

“ผอ.! รองผอ.! ตอนนี้มันทะลุ 8 แล้ว! ไม่สิ! ทะลุ 9 แล้ว! กำลังจะทะลุ 10 แล้วด้วย!”

พี่จ้าว ผู้รับผิดชอบการตรวจสอบข้อมูลเบิกตาโพลงราวกับกลัวจะพลาดอะไรไป เขาชี้นิ้วไปที่จอพร้อมร้องบอกเสียงดัง

หวงชิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ แต่ยังทำท่าเก็บอาการ พูดเสียงเรียบว่า

“เห็นแล้วล่ะ คุณทำงานที่สถานีมาตั้งนาน พายุมากี่ลูกก็เจอมาแล้ว จะตื่นเต้นอะไรนักหนา?”

พี่จ้าวเกาศีรษะพลางหัวเราะแห้งๆ

แต่ในความเป็นจริง ตลอดสิบกว่าปีที่ทำงานมา เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้เลย

ไม่เคยมีสักครั้งที่รายการของสถานีจะมีกราฟเรตติ้งพุ่งใกล้แตะ 10 ก่อนที่รายการจะเริ่มออกอากาศเสียอีก

ซึ่งสิ่งนี้หมายความว่าอะไร? หมายความว่า...รายการนี้ได้ปลุกความอยากรู้อยากเห็นของชาวเมืองเจียงเฉิงอย่างรุนแรง และดึงดูดพวกเขาไว้ได้อย่างเหนียวแน่น จนทุกคนรออยู่หน้าจอทีวีให้รายการเริ่ม!

เวลา 21:30 น. ฉินมู่ก็ปรากฏตัวตรงเวลาพอดี

“สวัสดีครับเพื่อนๆ ผู้ชมทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่รายการวิทยาศาสตร์เวลา 3 ทุ่มของเมืองเจียงเฉิง ผมคือ ฉินมู่ พิธีกรประจำรายการวิทยาศาสตร์”

ทันใดนั้น ตัวเลขเรตติ้งก็พุ่งทะยานขึ้นไปถึง 11.3 อย่างน่าตกตะลึง แซงสถิติสูงสุดของเมื่อคืนไปอย่างขาดลอย!

พอเห็นตัวเลขนี้ หวงชิงกับเหอหมิงหยวนก็สูดหายใจลึก พยายามกดความตกใจในใจ ก่อนหันไปบอกพี่จ้าวอย่างรวดเร็วว่า

“ฉันกับเหอหมิงหยวนจะไปดูรายการ ฝากคุณคอยเฝ้าข้อมูลหลังบ้าน แล้วรายงานมาให้ทันทีนะ”

นอกจากความตื่นเต้นและตกใจแล้ว พวกเขายังอดรู้สึก “อยากรู้อยากเห็น” กับหัวข้อที่จะถูกพูดถึงในไลฟ์คืนนี้ไม่ได้

เมื่อวาน หัวข้อเรื่อง “ออกซิเจนมีพิษ” ไม่เพียงดึงดูดผู้ชมทั้งเมืองเจียงเฉิง แต่ยังทำให้หลายคนถึงขั้นนอนไม่หลับทั้งคืน ครุ่นคิดอยู่ว่าออกซิเจนมีพิษจริงหรือไม่

“อยากรู้จริง ๆ ว่าวันนี้เจ้านี่จะพูดเรื่องอะไร…”

คิดดังนั้น ทั้งคู่ก็เดินเข้าไปในห้องประชุมแล้วนั่งลงดูการถ่ายทอดสดอย่างใจเย็น

…

ที่จินหลิง ภายในสถาบันโบราณคดี ภายใต้การรบเร้าของหวังเชียนเชียน ศิษย์สาวคนโปรด ศาสตราจารย์ฮั่วเหยียน ผู้มีชื่อเสียงด้านชีววิทยาโบราณและโบราณคดีของจีนก็ยอมมานั่งดูรายการวิทยาศาสตร์ด้วย

“อาจารย์คะ หนูบอกเลยนะ อย่าดูถูกว่ามันเป็นแค่รายการวิทยาศาสตร์เล็กๆ เพราะพิธีกรคนนี้เก่งมากจริงๆ!”

“ก่อนหน้านี้จำฟอสฟิลฟองน้ำอายุ 600 ล้านปีที่เราขุดได้ไหมคะ? หลังจากตรวจสอบลำดับยีนแล้ว ก็ประเมินอายุสัมพัทธ์ได้เกิน 980 ปี แล้วพิธีกรคนนี้ เขาใช้แค่การคำนวณอัตราการเผาผลาญพื้นฐานก็ดีดตัวเลขออกมาได้ว่ามันสามารถมีอายุถึง 960 ปี โดยมีค่าความคลาดเคลื่อนไม่เกิน 20 ปี!”

ก่อนเริ่มดูรายการ หวังเชียนเชียนก็เล่าเรื่องของฉินมู่ให้อาจารย์ฟังด้วยน้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

หวังเชียนเชียนคือด็อกเตอร์สาขาโบราณคดี ที่เคยเป็นคนโทรเข้ามาถามคำถามฉินมู่ระหว่างการถ่ายทอดสดทางโทรศัพท์มาก่อน โดยเธอเชี่ยวชาญด้านประวัติวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตโบราณนั่นเอง

"เขายังบอกด้วยนะคะว่า ซานไห่จิง จริงๆแล้วเป็นคู่มือบันทึกทางเทคโนโลยีของอารยธรรมโบราณ และสัตว์ประหลาดที่บรรยายไว้ทั้งหมดก็คือสิ่งมีชีวิตโบราณก่อนยุคแคมเบรียน!"

หวังเชียนเชียนเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้กับอาจารย์ของเธอฟังอย่างตื่นเต้น

ฮั่วเหยียนวัยกว่าหกสิบปีเมื่อฟังแล้วก็...

กระพริบตาปริบๆ

ในใจยังแอบไม่เชื่ออยู่บ้าง

"เอาล่ะๆ ไม่ต้องเล่าต่อแล้ว ฉันมีวิจารณญาณของตัวเอง เดี๋ยวดูรายการวันนี้ก็รู้เองว่าเขามีฝีมือแค่ไหน"

เธอยิ้มเล็กน้อย ตัดบทคำบรรยายของหวังเชียนเชียน

จากนั้นก็มองจอโทรทัศน์อย่างตั้งใจ

…

ในเวลาเดียวกัน

มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ที่สถาบันชีววิทยา

ซุนจื้อชิงกำลังนำนักศึกษาปริญญาโทกว่าหนึ่งสิบคน นั่งรวมกันในห้องโถงเพื่อชมการถ่ายทอดสดทางทีวี

หลังจากได้ดู "การเผยแพร่ความรู้" ของฉินมู่เมื่อวาน

มันทำให้เขาฉุกคิดอะไรหลายอย่าง ต้องยอมรับว่า ทุกประเด็นที่ฉินมู่ยกขึ้นมานั้น เต็มไปด้วยคุณค่าทางการค้นคว้าและการตั้งสมมติฐาน

และยิ่งคิด...ก็ยิ่งน่าหวาดหวั่น!

เพราะมันเกี่ยวข้องกับอนาคตของโลกและมนุษยชาติ เป็นหัวข้อที่คุ้มค่าต่อการศึกษาอย่างยิ่ง

ด้วยเหตุนี้...

วันนี้เขาจึงเรียกลูกศิษย์ปริญญาโททุกคนที่อยู่ในความดูแล มานั่งฟัง "การเผยแพร่ความรู้" ของฉินมู่ไปพร้อมกัน

"อาจารย์ครับ เขาก็แค่พิธีกรรายการวิทยาศาสตร์นะ พูดเรื่องพวกออกซิเจนเผาไหม้ เรื่องดาราศาสตร์อะไรพวกนั้น มันก็แค่ความรู้ทั่วไป ไม่ใช่ว่าอาจารย์กำลังจะสอนวิชาบรรยายเองซะหน่อย..."

ด้านล่าง

นักศึกษาปริญญาโทกว่าหนึ่งสิบคนต่างก็แสดงท่าทีไม่ค่อยเต็มใจนัก

พวกเขาล้วนจบปริญญาโทมาแล้ว จะให้รู้น้อยกว่าพิธีกรวิทยาศาสตร์ได้ยังไง?

"ใช่แล้วอาจารย์ เราดูก็ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องจดโน้ตใช่ไหมครับ?"

หลี่อี้ ซึ่งเป็นนักศึกษาที่มีผลการเรียนดีที่สุดและมีพื้นฐานแน่นที่สุดก็พูดเสริมขึ้นมา

ซุนจื้อชิงเหลือบตามองกลุ่มลูกศิษย์ที่ทำท่าทางหยิ่งผยองแล้วฮึดฮัดใส่ “ฟ้าสูงยังมีฟ้าสูงกว่า คนเก่งยังมีคนเก่งกว่า พวกเธอลืมคำเตือนของบรรพบุรุษไปหมดแล้วสินะ!”

“คราวนี้ฉันพูดไว้เลยก็แล้วกัน ไม่ต้องจดโน้ตก็ได้ แต่หลังจากรายการวิทยาศาสตร์ของฉินมู่จบลง ฉันจะถามทีละคน ถ้าตอบไม่ได้ ปีนี้พวกเธอจะต้องทำวิทยานิพนธ์เพิ่มอีกสองเล่ม!”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา

หลี่อี้กับคนอื่นๆก็รีบเปลี่ยนสีหน้าให้นิ่งขึ้นและนั่งหลังตรงทันที

ต่างจ้องมองหน้าจอโทรทัศน์อย่างตั้งใจ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เป็นที่รู้กันดีว่า ในภาควิชาชีววิทยาของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ซุนจื้อชิงคือนักวิชาการที่มีผลงานวิจัยสูงที่สุดและในฐานะที่พวกเขาเป็นลูกศิษย์ของเขา…วิทยานิพนธ์ทุกเล่มที่ทำต้องเข้มงวดและละเอียดที่สุด

แค่เล่มเดียวก็ทำให้แทบอยากตายแล้ว

ถ้ามีเพิ่มอีกสองเล่ม จะยังเรียนจบกันได้หรือ?

ในเวลาเดียวกัน

ด้วยท่าทีจริงจังของซุนจื้อชิง ทำให้พวกเขาเริ่มรู้สึกสนใจพิธีกรของรายการวิทยาศาสตร์นี้มากขึ้น

บนหน้าจอโทรทัศน์

ฉินมู่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

“สวัสดีครับเพื่อนผู้ชมทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่รายการวิทยาศาสตร์เมืองเจียงเฉิง เวลา 3 ทุ่มของทุกคืน ผมคือพิธีกรรายการวิทยาศาสตร์ ฉินมู่”

หลังจากเกริ่นเปิดรายการตามปกติ

ฉินมู่ก็หมุนตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นหัวข้อรายการวิทยาศาสตร์ของวันนี้

“เมื่อวาน เราได้ลบล้างความเชื่อที่ว่าออกซิเจนไม่มีพิษไปแล้ว และเริ่มตั้งแต่วันนี้ เราจะดำดิ่งสู่การตีความ ซานไห่จิง หรือคัมภีร์ภูเขาและทะเลในเชิงลึกกัน!”

ในสถาบัน

ทันทีที่เหล่านักศึกษาปริญญาโทได้ยินคำพูดของฉินมู่…

ต่างก็เบิกตากว้างแล้วหันไปมองหน้ากันและกัน

หลี่อี้ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วกระซิบเตือนเบาๆว่า

“อาจารย์ครับ ลบล้างว่าออกซิเจนมีพิษ ตีความซานไห่จิงอะไรนี่… อาจารย์ไม่ได้เปิดช่องผิดใช่ไหมครับ?”

รายการนี้…มันไม่เหมือนรายการวิทยาศาสตร์แบบจริงจังเลยสักนิด

แต่อาจารย์กลับทำท่าจริงจังมาก ถึงขั้นให้พวกเขาจดโน้ตและจะสอบถามทีหลัง

ซุนจื้อชิงมองสีหน้ามึนงงของลูกศิษย์เหล่านี้

แล้วเผยรอยยิ้มลึกลับออกมา “ดูไปเรื่อยๆแล้วจะรู้เอง”

เมื่อวาน ตอนที่เขาดูรายการนี้ครั้งแรก…สีหน้าของเขาก็แทบจะไม่ต่างจากพวกนี้เท่าไรนัก

แต่ทุกคำอธิบายของฉินมู่กลับมีเหตุผลรองรับอย่างครบถ้วน

อย่างเช่นเรื่องที่ว่าออกซิเจนมีพิษ

หลักฐานประกอบแทบทั้งหมดล้วนชี้ไปในทิศทางเดียวกันว่าออกซิเจนมีพิษจริง

สิ่งเดียวที่ขาดอยู่…คือหลักฐานตรงที่สามารถวิเคราะห์ส่วนประกอบของออกซิเจนด้วยวิธีการทางวิทยาศาสตร์ได้

“หัวข้อวันนี้คือการตีความซานไห่จิงอย่างนั้นเหรอ? ไม่รู้ครั้งนี้นายจะสร้างความประหลาดใจอะไรให้ฉันอีก?”

แววตาของซุนจื้อชิงฉายประกายปัญญา

พร้อมกับความรู้สึกตั้งตารออย่างเงียบๆ

…

เจียงเฉิง

ในห้องทำงาน

ฉินมู่หันหน้าเข้ากล้องและเริ่มเข้าสู่หัวข้อของวันนี้ทันที

บนหน้าจอโทรทัศน์ ทีมซับไตเติลได้ใส่คำบรรยายสี่ตัวอักษรตามสคริปต์ที่เขาส่งให้ล่วงหน้า “ตำนานเทพปกรณัม”

"พูดถึง ซานไห่จิง หลายคนมองว่ามันคือตำนานเทพปกรณัม และในตำนานเหล่านั้น เช่น ผานกู่แยกฟ้า-แยกดิน, หนี่วาปะฟ้า, จิ่งเว่ยถมทะเล, ขวาฝู่ไล่ตะวัน, โฮ่วอี้ยิงตะวัน ฯลฯ..."

"ทุกคนคงคุ้นเคยกับตำนานเหล่านี้ดี แต่..."

เขาหยุดไปชั่วครู่

ฉินมู่ยังคงใช้ลีลาการพูดแบบเดิม จะไม่หยุดจนกว่าจะพูดสิ่งที่ทำให้ผู้ฟังต้องตะลึง

เขาเอ่ยต่อว่า

"ทุกคนเคยคิดไหมว่า... ตำนานเหล่านี้ ในสมัยโบราณ มันเคยเกิดขึ้นจริง! และเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงๆ!"

"ในความเป็นจริง ซานไห่จิง ไม่ได้เป็นเพียงตำนานเทพปกรณัมธรรมดา แต่มันคือประวัติศาสตร์อันโชกเลือดของการต่อสู้ของอารยธรรมโบราณกับภัยพิบัติทางธรรมชาติ!"

"ทุกตำนาน...ไม่ได้สวยงามอย่างที่โลกจินตนาการไว้..."

ขณะพูด

ฉินมู่ก็หมุนตัวไปเขียนตัวอักษรสี่คำบนกระดานดำด้านหลัง

“มหาอุทกภัยทำลายโลก”

ทันใดนั้นเอง

ฟังก์ชันจำลองและอนุมานของระบบก็ถูกเปิดใช้งาน!

จิตของฉินมู่ดำดิ่งเข้าสู่พื้นที่ว่างเปล่าภายในระบบ