ตอนที่2 ทฤษฎีออกซิเจนเป็นพิษ

ในเมื่อจะทำแล้ว…

เขาก็ต้อง “ทำให้ใหญ่” ไปเลย!

ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ฉินมู่พยายามหว่านล้อม “เฒ่าเลี่ยว” จากฝ่ายโลจิสติกส์อย่างอดทนและตั้งใจ สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมตกลง และตัดสินใจจัดซื้ออุปกรณ์ทดลองที่เกี่ยวข้องให้ใหม่

เพื่อให้แน่ใจว่าการทดลองที่เขาวางแผนไว้จะสามารถดำเนินการได้อย่างราบรื่นในช่วงเย็น หลังจากได้รับวัสดุครบ

ฉินมู่ก็รีบลงมือทดลองล่วงหน้าในทันที

…

บ่ายสองโมง

ฝ่ายบริหารของสถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิงได้จัดประชุมขึ้น

ผู้อำนวยการ “หวงชิ่ง” ชายวัยห้าสิบกว่าๆที่มีผมหงอกขาวเต็มหัว หันไปมองเหอหมิงหยวนโดยตรง

“ได้ยินว่าเธอมอบรายการวิทยาศาสตร์น่ารู้ให้เสี่ยวฉินจัด?”

เหอหมิงหยวนพยักหน้าอย่างไม่รีบร้อน

“ผมคิดว่าเขามีพื้นฐานพิธีกรที่แข็งแรงมั่นคง และลุงจางก็ลาออกกะทันหันเกินไป ตอนนี้ในสถานีก็มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่พอจะรับไม้ต่อได้”

หวงชิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย คำพูดของเหอหมิงหยวนก็มีเหตุผลอยู่มาก

ทั้งทักษะการพูด การควบคุมจังหวะรายการ และความสามารถในการควบคุมบรรยากาศของผู้ชมของฉินมู่ ล้วนอยู่ในระดับแนวหน้าของคนรุ่นใหม่ในสถานี

เพียงแต่ว่า…เขายังไม่เคยจัดรายการเดี่ยวมาก่อนเลย

ซึ่งนั่นก็เป็นจุดที่ทำให้เขารู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย

กลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้น

ต้องเข้าใจก่อนว่า รายการวิทยาศาสตร์น่ารู้ ถือเป็นรายการที่มีเรตติ้งมั่นคงมาตลอดของสถานี สาเหตุหลักก็เพราะผู้ชมรายการกลุ่มนี้มีความสนใจในวิทยาศาสตร์อย่างจริงจังและพวกเขาก็ภักดีต่อรายการมาก

ตลอดเวลากว่า 10 ปีที่ผ่านมา เรตติ้งของรายการนี้ไม่เคยแกว่ง

“คนหนุ่มสาวน่ะ ยังไงก็ต้องมีโอกาสให้พวกเขาได้ฉายแสงบ้าง ไม่อย่างนั้นพวกเราแก่ไป ใครจะมาสืบทอดงานต่อ?”

เหอหมิงหยวนเสริมขึ้นอย่างหนักแน่น

หวงชิ่งพยักหน้าเล็กน้อย

“ก็จริง ให้เขาลองดูก็แล้วกัน”

จากนั้นหัวข้อการประชุมก็เริ่มเบนไปที่วิธีการเพิ่มเรตติ้งให้กับรายการอื่นๆของสถานี

“หลินหยวน รายการชีวิตประจำวันของคุณ เรตติ้งตกลงตลอด คุณควรไปหาสาเหตุมาให้ได้”

“แล้วจางกั่งอี้ รายการ ‘เส้นทางสู่ความมั่งคั่ง’ ที่คุณจัด เคยเป็นไม้ตายของสถานีเรา แต่ช่วงนี้กลับแย่ลงทุกวัน”

“หลิวเฉวียน รายการกฎหมายของคุณทำไมช่วงนี้ถึงพูดแต่เรื่องจุกจิก เช่น ไก่กับเป็ดในหมู่บ้านหาย ไม่สามารถหาเนื้อหาที่น่าสนใจและเกี่ยวข้องกับสังคมมากกว่านี้ได้หรือ?”

“…”

หวงชิ่งตำหนิทุกคนในห้องอย่างรุนแรง

จนเหล่าผู้บริหารและพิธีกรรุ่นเก๋าต่างก็ต้องก้มหน้ารับคำ ภายใต้กระแสการไลฟ์สดจากแพลตฟอร์มออนไลน์ที่ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด รายการของสถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิงก็กำลังถดถอยลงเรื่อยๆอย่างเห็นได้ชัด

ผู้คนที่ยังดูรายการต่างๆของสถานี…

ก็คงเหลือแค่พวกคนวัยกลางคนกับผู้สูงอายุ ที่ไม่ค่อยเล่นมือถือแล้วเท่านั้น

…

เวลา 20:50 น.

ผู้อำนวยการหวงชิ่งและรองผู้อำนวยการเหอหมิงหยวนกินข้าวเย็นอย่างรวดเร็วที่สถานี

จากนั้นก็นั่งลงในห้องประชุม

ด้านหน้าของห้องประชุม กำลังถ่ายทอดรายการของสถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง

พวกเขาต้องการดูว่าฉินมู่ซึ่งตอนนี้ถือว่าเป็นคนที่เก่งที่สุดในสถานี จะทำผลงานได้ดีแค่ไหนในฐานะพิธีกร

“ลุงจางจัดรายการมานานกว่าสิบปี ผลงานก็ถือว่าใช้ได้ และยังสะสมฐานผู้ชมไว้มากมาย ขอแค่เขาทำตามรูปแบบเดิมๆได้ ก็น่าจะประคองสถานการณ์ไว้ได้”

เหอหมิงหยวนพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยม

หวงชิ่งพยักหน้ารับ

--

ขณะเดียวกัน

ในห้องส่งถ่ายทอดสด

ฉินมู่เข้ามาในสตูดิโอล่วงหน้าครึ่งชั่วโมงแล้ว เพื่อปรับสภาพอารมณ์ของตัวเองให้พร้อม สายตาเขามองไปยังโต๊ะทดลองที่ตั้งอยู่กลางเวที ความรู้สึกราวกับย้อนกลับไปในชาติที่แล้ว ที่เขาหมกมุ่นอยู่กับการวิจัยวิทยาศาสตร์ก็ผุดขึ้นมา

ไม่นาน

เข็มนาฬิกาก็ชี้ตรงเวลา 21:00 น. พอดี

“ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม!”

“เสียง แสง ฉากหลัง พิธีกรประจำตำแหน่ง!”

“สาม สอง หนึ่ง—”

“เริ่ม!”

ฉินมู่สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเดินออกไปยืนหน้ากล้อง

ไม่มีแม้แต่วี่แววของความตื่นเวที

“สวัสดีครับผู้ชมทุกท่าน!”

“ผมคือ ฉินมู่ พิธีกรรายการวิทยาศาสตร์น่ารู้!”

“ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รายการเจียงเฉิงวิทยาศาสตร์น่ารู้ ที่ออกอากาศตรงเวลาทุกคืนเวลา 21:00 น. วันนี้ เราจะพาทุกท่านไปร่วมสัมผัสงานเลี้ยงแห่งวิทยาศาสตร์ที่ไม่เคยมีมาก่อน!”

เสียงของเขาทุ้มลึก นุ่มนวล มีพลังดึงดูดใจ

และในขณะเดียวกัน ต่อหน้ากล้อง ฉินมู่หันตัวเล็กน้อย เผยให้เห็น “สคริปต์” ที่อยู่บนฉากหลังข้างหลังเขา

…

สถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง

ภายในห้องประชุม

หวงชิ่งและอีกคนหนึ่งที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดผ่านหน้าจอโทรทัศน์ เห็นฉินมู่ปรากฏตัวขึ้นในรายการ

ทั้งจังหวะการก้าวเดิน, จังหวะพูด, ความเร็วในการพูด รวมถึงน้ำเสียง ทุกอย่างล้วนถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ฉันบอกแล้วใช่ไหม! ไอ้หนูฉินมู่นี่มันมีของจริง!”

“แค่มีประสบการณ์มากกว่านี้อีกสักไม่กี่ปี ก็สามารถยืนเดี่ยวได้เต็มตัวเลย!”

เหอ หมิงหยวนอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าโล่งอกออกมาเล็กน้อย

แต่แล้ว…บนหน้าจอโทรทัศน์ ข้อความหัวข้อรายการกลับปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วทีละบรรทัด

“สาระวิทยาศาสตร์น่ารู้ประจำวันนี้: ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่คุณอาจไม่เคยรู้มาก่อน ออกซิเจน…จริงๆแล้วเป็นพิษ!”

--

และในภาพที่ออกอากาศ

ฉินมู่หันตัวเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงหัวข้อที่ตั้งอยู่ด้านหลังเขา

บนแผงนั้น มีตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัวเขียนด้วยฟอนต์แปลกตาว่า

ออกซิเจนเป็นพิษ!

เมื่อเห็นฉากนี้

หวงชิ่งก็รู้สึกว่าแรงดันเลือดของตนพุ่งสูงขึ้นในทันที ใบหน้าของเขาเริ่มบูดบึ้งด้วยความโกรธ

“นี่มันอะไรกัน? ใครเป็นคนจัดเตรียมหัวข้อแบบนี้? ออกซิเจนเป็นพิษเนี่ยนะ? ฉันหายใจออกซิเจนทุกวัน ก็ไม่เห็นจะเป็นพิษอะไร!”

“เหลวไหลสิ้นดี! นี่มันก็แค่เรียกกระแสให้ตกใจเล่นเท่านั้น!”

“รายการของเราเป็นรายการวิทยาศาสตร์น่ารู้นะ! เรามีหน้าที่ในการเผยแพร่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ให้กับสาธารณชน จะมาโยนหลักการทิ้งเพื่อแลกยอดวิวแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวเขาก็คือรายการนี้กำลังใช้หัวข้อ “Clickbait” แบบไร้จริยธรรม

เหอหมิงหยวนเองก็งุนงงไม่แพ้กัน เพราะหัวข้อที่เขายืนยันไว้ก่อนหน้านี้ชัดเจนว่าเป็น “การทดลองเผาไหม้ออกซิเจน”

แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงกลายมาเป็น “ออกซิเจนเป็นพิษ” ได้ล่ะ?

เขากลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะหันไปมองฉินมู่ที่กำลังพูดอย่างมั่นใจเต็มจอ

เหอหมิงหยวนรีบพยุงหวงชิ่งไว้ แล้วกล่าวเสียงเบาเพื่อปลอบใจ

“ผู้อำนวยการครับ ลองดูต่ออีกสักหน่อยดีไหมครับ? บางทีมันอาจจะไม่ใช่แค่การเรียกคลิกก็ได้…”

สถานการณ์มาถึงขั้นนี้แล้ว…รายการก็เริ่มออกอากาศไปแล้ว จะให้หยุดกลางคันก็คงเป็นไปไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นจากการตรวจสอบที่หลังบ้าน…

พบว่าเรตติ้งของรายการยัง “คงที่” เหมือนเคย

และที่น่าตกใจคือ เพราะคำว่า “ออกซิเจนเป็นพิษ” ที่ปรากฏบนหน้าจอ ทำให้เรตติ้งในช่วงต้นรายการ พุ่งสูงขึ้นเล็กน้อยทันที

“เสี่ยวฉินน่าจะรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขาไม่น่าจะกล้าพูดอะไรมั่วๆ บางทีเขาอาจมีวิธีอธิบายประเด็นนี้ให้สมเหตุสมผลก็ได้…”

เหอหมิงหยวนยังคงมีความหวังในตัวฉินมู่อยู่

หวงชิ่งสูดลมหายใจลึก

ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วหันกลับไปมองการถ่ายทอดสดบนหน้าจออย่างไม่พอใจนัก

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมา คำพูดต่อไปของฉินมู่แทบทำให้ความดันของหวง ชิ่งพุ่งทะลุปรอทอีกครั้ง

“สิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ อาจทำให้หลายคนไม่เชื่อ”

“แต่ความจริงก็คือ ออกซิเจนไม่เพียงแค่มีพิษเท่านั้น แต่มันยังเป็นสารพิษที่รุนแรงมาก!”

“ออกซิเจนสามารถกัดกร่อนทุกสรรพสิ่ง ทั้งวัตถุและสิ่งมีชีวิต!”

“เพราะการมีอยู่ของออกซิเจน มนุษย์เราจึงสูญเสียโอกาสในการมีชีวิตอมตะ! มันคือสิ่งที่ค่อย ๆ กัดกิน ทำลาย และเร่งให้เราก้าวเข้าสู่ความตายในทุกลมหายใจ!”

--

ในห้องประชุม

อกของหวงชิ่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ

เขาตบโต๊ะดังปัง!

“ไร้สาระ!”

“เหลวไหลสุดๆ!”

“เขาเอาทฤษฎีบิดเบือนพวกนี้มาจากไหนกัน? แล้วถ้าไม่มีออกซิเจน เราจะอยู่ได้เป็นร้อยเป็นพันปีงั้นเหรอ?!”

เขารู้สึกเหมือนความฉลาดของตัวเองกำลังถูกเหยียบย่ำอย่างไม่ปรานี

ด้านเหอ หมิงหยวนที่นั่งข้างๆ ตอนนี้ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

เขาแทบอยากจะมุดพื้นหนี สายตาของเขาจับจ้องไปที่ฉินมู่ในหน้าจอ ในใจอยากจะวิ่งเข้าไปในห้องส่งของสถานี แล้วลากเจ้าตัวออกมาเดี๋ยวนั้นเลย…

นี่มันคือ อุบัติเหตุการถ่ายทอดสดแบบเต็มรูปแบบ!

แต่ถึงอย่างนั้น รายการนี้ก็มีกำหนดเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

ออกอากาศสดตั้งแต่ 21:30 ถึง 22:00 ตอนนี้เพิ่งเริ่มไปได้แค่ หนึ่งนาที เท่านั้นเอง

จะให้ลากตัวเขาออกจากห้องส่งตอนนี้ก็ไม่สมควรนัก

และในจังหวะนั้นเอง…บนหน้าจอทีวีในห้องประชุม

ราวกับกำลังตอบโต้คำพูดของหวงชิ่งโดยตรง เสียงของฉินมู่ที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ก็ดังชัดถนัดถนี่ขึ้นมาทางหน้าจอ

“ถูกต้อง! หากปราศจากออกซิเจน อายุขัยของมนุษย์แต่ละคนอาจยืดยาวออกไปอย่างน้อยหลายร้อยปี!”

“ในบางกรณี อาจมีผู้ที่มีชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งพันปีโดยไม่มีปัญหาอะไรเลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้

หวงชิ่งถึงกับนั่งไม่ติด ลุกพรวดขึ้นมาทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง

เขาหันมาจ้องเหอหมิงหยวนอย่างดุดัน

“นี่เหรอ คนมีอนาคตที่เธอพูดถึง?”

“นี่คือคนที่เธอรับประกันว่าจะสามารถจัดรายการนี้ได้อย่างดี?!”

“รีบหยุดเขาเดี๋ยวนี้! หยุดเขาซะ!”

ตอนนี้เขาแทบระเบิดอารมณ์ออกมาเต็มที่ เขาใช้เวลานับไม่ถ้วนในการบริหารจัดการสถานีโทรทัศน์แห่งนี้ ชื่อเสียงที่ก่อร่างสร้างมาด้วยความยากลำบาก อาจพังครืนเพราะฉินมู่คนเดียว!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรายการ “วิทยาศาสตร์น่ารู้” รายการหนึ่งเดียวที่มีเรตติ้งมั่นคงและเป็นหน้าเป็นตาของสถานี…

ตอนนี้ดูเหมือนจะกำลังมุ่งหน้าสู่จุดจบ

และในจังหวะที่สถานการณ์ตึงเครียดที่สุดนั้นเอง

โทรศัพท์ส่วนตัวของหวงชิ่งก็ดังขึ้น

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะกดรับสายด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“ฮัลโหล? ลุงจ้าว? มีอะไรรึเปล่า?”

เสียงปลายสายเป็นของลุงจ้าว ผู้ดูแลระบบตรวจสอบเรตติ้งของช่องรายการทั้งหมดในสถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง

เสียงของเขาสั่นด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

“ผู้อำนวยการครับ! ข่าวดี! ข่าวดีมากครับ!”

“เรตติ้งของรายการวิทยาศาสตร์น่ารู้เพิ่มขึ้นแล้วหนึ่งจุดครับ! และตอนนี้ยังคงกำลังไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ!”

“เจ้าเด็กใหม่ที่มาแทนลุงจางนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ! เพิ่งเลยเก้าโมงมาไม่กี่นาที เขาก็ดันเรตติ้งขึ้นมาได้แล้ว!”

ดวงตาของหวงชิ่งเบิกกว้าง เขาจ้องมองถ่ายทอดสดบนหน้าจอโทรทัศน์อย่างตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ลุงจ้าวเป็นคนที่ดูแลการเก็บข้อมูลเรตติ้งของสถานีมาหลายสิบปี เขารู้จักอีกฝ่ายดีเกินกว่าจะคิดว่าโกหก

แม้แต่เหอหมิงหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

พระเจ้า…

หนึ่งจุด!

การที่เรตติ้งเพิ่มขึ้น “หนึ่งจุด” นั้น ถือว่าสำคัญอย่างยิ่งสำหรับสถานีโทรทัศน์ที่กำลังตกต่ำลงทุกวันอย่างพวกเขา

“ผู้อำนวยการ… เรายังจะให้หยุดเขาอยู่ไหมครับ?”

เหอหมิงหยวนถามอย่างลังเล น้ำเสียงแผ่วเบา

หวงชิ่ง “…”

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาก็โบกมือแล้วพูดว่า

“บอกเขาไปว่า ตอนนี้เรตติ้งกำลังเพิ่มขึ้น ให้รีบหันเนื้อหาเข้าสู่สาระวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้องโดยเร็ว! หยุดเล่นพาดหัวกระแสซะที!”

คะแนนเรตติ้งที่เพิ่มขึ้นหนึ่งจุด…ก็ทำให้เขา “ไม่กล้า” ขัดจังหวะการถ่ายทอดสดรายการนี้อีกต่อไป

…

เมืองเจียงเฉิง

บรรยากาศในแต่ละครัวเรือนก็ปรากฏภาพคล้ายๆกัน

“เฮ้ย! พ่อ แม่ มาดูเร็ว! ออกซิเจนมันมีพิษจริงๆด้วยเหรอ!”

“พิธีกรรายการวิทยาศาสตร์น่ารู้คืนนี้เปลี่ยนคน! แล้วเขาบอกว่าออกซิเจนเป็นพิษร้ายแรงเลยนะ!”

“จะบ้ารึไง? ออกซิเจนมีตั้งยี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ในอากาศ ฉันหายใจมันทุกวัน ก็ไม่เห็นจะเป็นพิษตรงไหน!”

“พาดหัวเรียกคนดูชัดๆ! ฉันอยากรู้เหมือนกันแหละว่าเขาจะอธิบายยังไง!”

“…”

ตามบ้านเรือนต่างๆทุกครัวเรือน ต่างก็เปิดโทรทัศน์ไปรับชมรายการวิทยาศาสตร์น่ารู้ที่ฉินมู่เป็นพิธีกร

ทว่า…ทันทีที่รายการออกอากาศ ฉินมู่ก็โยน “ความรู้ทางวิทยาศาสตร์” ที่พลิกความเข้าใจของคนทั้งประเทศ ออกมาอย่างจัง

ออกซิเจนคือสารพิษร้ายแรง!

แทบทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยความสงสัยในใจ

พวกเขารู้สึกว่า ฉินมู่กำลังพยายาม “เรียกกระแส” ให้กับตัวเอง หลายคนถึงกับตั้งใจ “จับผิด” ฉินมู่ นั่งเฝ้าหน้าจอโทรทัศน์พร้อมจะคอมเมนต์สวนกลับเขาทุกเมื่อ

“ถ้าไม่มีออกซิเจน มนุษย์แต่ละคนจะมีอายุขัยหลายร้อยปี! บางรายอาจมีชีวิตได้นับพันปีก็ยังไม่เป็นอะไร!”

--

ภายในห้องส่งของสถานีโทรทัศน์เมืองเจียงเฉิง

ฉินมู่ยังคงอธิบายประเด็นเรื่อง “พิษของออกซิเจน” อย่างมั่นใจ

ขณะเดียวกัน

เสียงจากหูฟังที่เขาสวมอยู่ ก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิของเหอหมิงหยวน

“ฉินมู่! ตอนนี้เรตติ้งเพิ่มขึ้นมาหนึ่งจุดแล้ว ฉันรู้ว่าเธออยากช่วยกู้สถานี แต่วิธีแบบนี้มันเสี่ยงเกินไปแล้ว!”

“มันบ้าชัดๆ! รีบหาทางวกกลับเข้าเรื่องหลักโดยเร็ว!”

เมื่อได้ยินเสียงของผู้อำนวยการ ฉินมู่กลับเผยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า ก่อนหน้านี้เขายังกังวลอยู่ว่ารายการนี้อาจไม่มีคนดูมากนัก

แต่ตอนนี้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ!

ยิ่งมีผู้ชมมากเท่าไร เขาก็ยิ่งมีโอกาสได้ “แต้มวิทยาศาสตร์น่ารู้” มากขึ้นเท่านั้น!

ต่อจากนี้ไป…

ตราบใดที่เขาสามารถโน้มน้าวให้ผู้ชมเชื่อว่า ออกซิเจนมีพิษจริง!

เขาก็จะได้รับแต้มตามระดับการรับรู้ของผู้ชม!

หลังจากเรียบเรียงความคิดอย่างรวดเร็ว

ฉินมู่ก็หันหน้ากลับไปยังกล้องอย่างมั่นใจ และรีบตีเหล็กขณะที่ยังร้อน:

“ความจริงแล้ว ก่อนจะเกิดเหตุการณ์ การระเบิดแห่งชีวิตในยุคแคมเบรียน (Cambrian Explosion)* โลกในสมัยโบราณนั้น ‘ไม่มีออกซิเจน’ เลย!”

“ในช่วงเวลานั้น สิ่งมีชีวิตบนโลกไม่จำเป็นต้องใช้ออกซิเจนแม้แต่น้อย ก็สามารถดำรงชีวิต เจริญพันธุ์ และแพร่กระจายได้อย่างอิสระ!”

---

*ยุคแคมเบรียน (Cambrian Period) หรือที่มักกล่าวถึงในชื่อเหตุการณ์สำคัญว่า “Cambrian Explosion” คือช่วงเวลาทางธรณีกาลที่สิ่งมีชีวิตบนโลกเกิดการระเบิดของความหลากหลายทางชีวภาพอย่างรวดเร็วและขนานใหญ่ นับเป็นยุคที่สิ่งมีชีวิตระเบิดความหลากหลาย, วิวัฒนาการพุ่งพรวด, เริ่มเห็นสัตว์ซับซ้อน และตั้งรากฐานให้กับระบบนิเวศปัจจุบัน

ระยะเวลา:

เริ่มต้นเมื่อประมาณ 541 ล้านปีก่อน จนถึง 485 ล้านปีก่อน

เป็นยุคแรกของมหายุคฟาเนโรโซอิก (Phanerozoic Eon)

Cambrian Explosion คือช่วงเวลาประมาณ 20-25 ล้านปีแรกของยุคแคมเบรียน ที่เกิดการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของ:

สิ่งมีชีวิตที่มีโครงสร้างซับซ้อน

สิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ (multicellular organisms)

สัตว์ที่มีโครงร่างแข็ง เช่น เปลือกหรือกระดูก

กลุ่มสัตว์หลายไฟลัม (phyla) ที่ยังคงมีอยู่จนถึงปัจจุบัน เช่น อาร์โทรพอด (แมลง ปู แมงมุม), มอลลัสกา (หอย หมึก), แอนนีลิด (ไส้เดือน ปลิง), สัตว์มีสายประสาทด้านหลัง เช่น สัตว์มีกระดูกสันหลังระยะแรกเริ่ม

ขอบคุณแชทGPTสำหรับข้อมูล