บทที่ 10 : ผมพอจะเข้ามหา'ลัยได้ไหมครับ?

ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ยิ่งเราไม่อยากให้เรื่องไหนเกิดขึ้น เรื่องนั้นก็จะยิ่งวิ่งเข้าหาเราเร็วขึ้นเท่านั้น!

ในขณะเดียวกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ซูอวี่ได้ประจักษ์ถึงความสามารถในการตามหาตัวคนของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ตราบใดที่พวกเขาต้องการหาคุณ ตราบใดที่คุณยังอยู่ในประเทศนี้ และตราบใดที่คุณยังมีลมหายใจ เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะหาไม่เจอ ขึ้นอยู่กับว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น

IP ต่างประเทศหลายตัว?

อีเมลนิรนาม?

แค่อยากทำตัวเงียบ ๆ ไม่ให้ใครรู้?

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขา

เว้นแต่คุณจะเป็นแฮกเกอร์ระดับท็อปที่เชี่ยวชาญเทคนิคการหลบหลีกและการต่อต้านการสืบสวนขั้นสูง ไม่อย่างนั้นพวกเขาหาคุณเจอได้ทุกเมื่อ ไม่ต้องพูดถึงร้านอินเทอร์เน็ตที่มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ทุกมุม

ทั้งสองฝ่ายจ้องหน้ากัน...

ซูอวี่ที่เผชิญหน้ากับชายแปลกหน้าสองคน แสดงสีหน้าตกใจและตื่นตระหนกได้สมวัยพอดิบพอดี

จนถึงขั้นที่เขายังไม่ทันได้ดึงกางเกงขึ้นด้วยซ้ำ

"น้องชาย ไม่ต้องกลัว..."

ชายสูงวัยกว่าดึงมือออกจากไหล่ซูอวี่ แล้วก้มลงมองด้วยความสงสัย "นั่น... เป็นอะไรหรือเปล่า?"

ซูอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบาย "ผมเพิ่งไปขริบมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ถ้าไม่เชื่อ จะลองส่องไฟฉายดูใกล้ ๆ เพื่อความแน่ใจก็ได้นะครับ"

ทั้งสองคน "..."

ชายคนเดิมกระแอมแก้เก้อ "ไม่เป็นไร ไม่ต้องยืนยันหรอก น้องนักเรียนใส่กางเกงก่อนเถอะ เมื่อกี้ลูกน้องผมเสียมารยาทไปหน่อย อาจทำให้ตกใจ ต้องขอโทษด้วย คืออย่างนี้... ผมเป็นหัวหน้าทีมสืบสวนอาชญากรรมของสถานีตำรวจเจียงเฉิง ส่วนนี่ลูกทีมของผม เชื่อว่าน้องคงรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเรามาหาทำไม?"

ซูอวี่ดึงกางเกงขึ้น พยักหน้าตอบ "รู้ครับ"

ในเมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตู ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะหลบหนี สู้เปิดอกคุยกันตรง ๆ ไปเลยดีกว่า

ขืนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ จะยิ่งน่าสงสัยและสร้างปัญหาโดยใช่เหตุ ซึ่งเขาเกลียดปัญหาที่สุด

"ดีแล้ว ไม่ต้องกลัว วันนี้เราแค่จะมาถามคำถามง่าย ๆ ไม่กี่ข้อ ตอนนี้ว่างไหม? หรือจะออกไปคุยข้างนอก?"

ชายคนนั้นถามพร้อมรอยยิ้ม

ซูอวี่ส่ายหน้า "ขอโทษครับ ผมไม่ว่าง"

คำตอบของเขาทำเอาชายตรงหน้าชะงักกึก!

ดูเหมือนเขาจะไม่คิดว่าซูอวี่จะปฏิเสธ เพราะเขาแค่ถามตามมารยาท แต่ซูอวี่กลับตอบจริงจังซะงั้น?

แม้แต่ชายหนุ่มข้าง ๆ ที่เพิ่งเอามือแตะไหล่ซูอวี่เมื่อครู่ ก็ขมวดคิ้วเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

"ขอโทษจริง ๆ ครับ คืนนี้พวกผมมีงานเลี้ยงจบการศึกษา เลยไม่ค่อยสะดวก เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ผมไปหาคุณที่สถานีตำรวจเองดีไหม? ขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยสิครับ"

พอได้ยินเรื่องงานเลี้ยงจบการศึกษา ชายคนนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ "ได้สิ งั้นพรุ่งนี้มาหาผมที่สถานีตำรวจนะ ผมแซ่เฉิน เบอร์โทรศัพท์คือ..."

พูดจบ ซูอวี่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเมมเบอร์ไว้

พอซูอวี่รับปากว่าจะไปหาในวันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็รีบขอตัวกลับทันที

มาเร็วเคลมเร็วแท้

ซูอวี่กลับเข้าห้อง KTV ด้วยใจที่ว้าวุ่น เขาไม่มีอารมณ์จะร้องเพลงต่อ ได้แต่ครุ่นคิดว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนมีอะไรผิดพลาดตรงไหน หรือเขาเผลอทิ้งหลักฐานอะไรไว้ให้โดนจับได้หรือเปล่า...

คงไม่ซวยขนาดตายน้ำตื้นตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มหรอกนะ?

สรุปคือ ในหัวเขามีแต่เรื่องให้คิดไม่ตก

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ งานเลี้ยงรุ่นก็ดำเนินมาถึงตอนจบ

ตลอดงาน จางมู่ไป๋โดนหวังฮ่าวตามประกบแจจนไม่มีเวลาไปก่อกวนใคร

หวังฮ่าวส่งสายตาคาดหวังมาทางซูอวี่ ซูอวี่จึงส่งสัญญาณมือตอบกลับ พร้อมส่งข้อความไปที่เครื่องของเด็กหนุ่มว่า "ค่าเน็ตสามวัน ฉันเลี้ยงเอง"

พอเห็นข้อความ หวังฮ่าวก็ดีใจจนเนื้อเต้น บ่นกระปอดกระแปดว่ากว่าจะหาเงินค่าเน็ตได้แต่ละทีช่างยากเย็นเหลือเกิน

เวลานี้ล่วงเลยไปจนห้าทุ่มกว่า หลินเซียวเซียวเริ่มสร่างเมาแล้ว

เธอหันไปถามเพื่อนผู้หญิงข้าง ๆ ว่าเมื่อกี้เธอทำอะไรขายหน้าไปหรือเปล่า เพื่อนคนนั้นบอกว่าเปล่า แค่ตอนลุกขึ้นเธอยืนไม่อยู่ ซูอวี่เลยเข้ามาช่วยพยุงแค่นั้น ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลินเซียวเซียวถอนหายใจโล่งอก เธอไม่อยากเสียฟอร์มต่อหน้าเพื่อนฝูง

นึกไม่ถึงว่าดื่มเหล้าครั้งแรก แค่แก้วเดียวก็เริ่มมึน พอไม่เชื่อลองแก้วที่สอง ก็เรียบร้อยโรงเรียนจีนตามคาด

โชคดีที่มีซูอวี่อยู่ข้าง ๆ คอยดูแลความปลอดภัย

หลินเซียวเซียวมองซูอวี่ที่ยืนอยู่ข้างกาย จู่ ๆ ซูอวี่ก็สะดุ้งเฮือก รู้สึกเจ็บแปลบที่จุดยุทธภูมิ

ยัยนี่... แม่นราวจับวาง!

โจวเฉียงเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม "ซูอวี่ กลับดี ๆ นะ ไว้ติดต่อกัน หาเวลามาเจอกันบ้างล่ะ"

ซูอวี่พยักหน้าตอบ "ได้เลย มีอะไรก็ติดต่อมาได้ตลอด"

ในความทรงจำของเขา โจวเฉียงเคยพูดอะไรบางอย่างกับเขาในงานเลี้ยงรุ่นเหมือนกัน แต่เขาจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว

ตอนนั้นเขาไม่ประสีประสาอะไรเลย

เลยรับปากไปส่ง ๆ ไม่ได้ใส่ใจมิตรไมตรีที่โจวเฉียงหยิบยื่นให้

แต่ตอนนี้ แน่นอนว่ามันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

หวังฮ่าวเดินเข้ามา กระแอมไอเรียกความสนใจ ก่อนจะขยิบตาแล้วพูดว่า "ฉันเรียกรถให้ไอ้หมอนั่นกลับไปแล้ว พวกนายสองคนคู่รักข้าวใหม่ปลามันก็กลับกันดี ๆ ล่ะ ระวังตัวด้วย ไว้คุยกันนะ"

พูดจบ เหมือนจะกลัวโดนหลินเซียวเซียวด่า หวังฮ่าวรีบชิ่งหนีไปอย่างไว

ไม่นานนัก หน้า KTV ก็เหลือแค่ซูอวี่กับหลินเซียวเซียว และเพื่อน ๆ อีกไม่กี่คนที่ยังจับกลุ่มคุยกันอยู่

ซูอวี่เดินกลับบ้านพร้อมหลินเซียวเซียว เดินมาได้ครึ่งทาง จู่ ๆ หลินเซียวเซียวก็หยุดเดิน เอามือปิดปากด้วยความตกใจ สายตาจ้องมองไปที่จุดหนึ่งทางซ้ายมือไม่ไกลนัก

ตรงนั้นเป็นโรงแรมราคาประหยัด ตกคืนละประมาณ ๕๐ หยวน ซึ่งถือว่าถูกมากและเป็นตัวเลือกยอดนิยมของนักเรียนกระเป๋าแบน

ที่หน้าทางเข้า คู่รักที่เพิ่งดื่มเหล้าคล้องแขนกันในงาน กำลังเดินจูงมือกันเข้าไปอย่างเปิดเผย

หลินเซียวเซียวเห็นภาพนั้นพอดี จึงรีบสะกิด "ซูอวี่ ดูนั่นสิ คู่รักห้องเรานี่นา!"

ซูอวี่เงยหน้ามองตามแล้วส่ายหน้า "มีอะไรน่าดู? มันเป็นเรื่องความสมัครใจของพวกเขา เราไม่ต้องไปยุ่งหรอก"

เรื่องพรรค์นี้ อย่าว่าแต่มัธยมปลายเลย เด็กกว่านี้ก็มีถมเถไป

หลินเซียวเซียวร้อง 'อ๋อ' เบา ๆ แต่ตายังคงจ้องมองเข้าไปในโรงแรม เห็นทั้งคู่จูงมือกันเดินขึ้นชั้นสองไปแล้ว ก่อนจะถูกซูอวี่ลากตัวออกมาจนมองไม่เห็นอะไรอีก

ตลอดทางกลับบ้าน หลินเซียวเซียวยังคงนึกถึงภาพนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนสงสัย

พอกลับถึงคอนโดฯ ในที่สุดหลินเซียวเซียวก็อดรนทนไม่ไหว ถามขึ้นว่า "นายว่าพวกเขาเข้าไปทำอะไรกันในโรงแรมเหรอ?"

ซูอวี่เลิกคิ้ว "..."

จะให้ตอบว่าไงดีล่ะ?

เล่นไพ่ดัมมี่?

ดูข่าวภาคค่ำ?

หรือเล่นเกมต่อสู้กันสองคน?

เมื่อเห็นใบหน้าไร้เดียงสาที่เต็มไปด้วยความใคร่รู้ของหลินเซียวเซียว ซูอวี่ส่ายหน้าอย่างระอา เขาเผลอยื่นมือออกไปบีบแก้มเธอเบา ๆ แล้วขยี้เล่นอย่างหมั่นเขี้ยว

เสียงโวยวายด้วยความเขินอายปนโมโหของหลินเซียวเซียวดังตามมาติด ๆ

ไม่นานทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับเข้าห้อง

พ่อแม่หลับไปแล้ว ซูอวี่ไขกุญแจแล้วย่องเข้าบ้านเงียบ ๆ

เขาล้างหน้าแปรงฟันลวก ๆ แล้วตรวจดูแผลอีกรอบ พอแน่ใจว่าแผลไม่ปริ ซูอวี่ก็ถอนหายใจโล่งอกแล้วกลับเข้าห้องนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูอวี่ตื่นแต่เช้าตรู่

หลังจากกินมื้อเช้าง่าย ๆ อย่างซุปสาหร่ายไข่ข้นกับแพนเค้ก ซูอวี่ก็ลงมาเดินเล่นในโครงการหมู่บ้าน

พอลงมาข้างล่าง ซูอวี่โทรหาหลินเซียวเซียว แต่เธอไม่รับสาย สงสัยจะยังนอนไม่ตื่น

เพราะงานเลี้ยงเมื่อคืนคงทำเอาเหนื่อยแย่ ซูอวี่เลยไม่โทรจิกต่อ

ซูอวี่เดินเล่นคนเดียวสักพัก แวะกลับบ้านแป๊บหนึ่ง แล้วรีบหาข้ออ้างออกไปข้างนอก

ไม่กี่อึดใจ ซูอวี่ก็มายืนอยู่หน้าสถานีตำรวจเจียงเฉิงอันเคร่งขรึม

"มาหาใครหรือ พ่อหนุ่ม?"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเรียกถามซูอวี่

ซูอวี่แจ้งสั้น ๆ ว่ามาหาเจ้าหน้าที่เฉิน ไม่นานเขาก็ถูกพาไปนั่งรอในห้องเงียบ ๆ ห้องหนึ่ง รอประมาณสิบนาที สองคนเมื่อวานก็เดินเข้ามา

"งานเลี้ยงจบแล้วหรือ?"

โดยรวมแล้ว เจ้าหน้าที่เฉินดูเป็นคนใจดี เขาจึงมองซูอวี่ด้วยรอยยิ้ม

ส่วนชายหนุ่มข้าง ๆ ทำหน้าตายเหมือนท่อนไม้ ยืนนิ่งไม่ไหวติง ดูท่าทางไม่ค่อยถูกชะตากับซูอวี่เท่าไหร่

ซูอวี่พยักหน้า "เลิกเมื่อคืนครับ"

"สอบเข้ามหา'ลัยเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

ชายคนนั้นถามต่อ เพราะรู้ว่าซูอวี่เพิ่งสอบเสร็จ

การที่อีกฝ่ายรู้ความเคลื่อนไหวของเขาไปซะทุกเรื่อง ซูอวี่ไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด

ป่านนี้ประวัติส่วนตัวของเขาคงถูกอีกฝ่ายขุดคุ้ยจนพรุนหมดแล้ว แค่รู้เรื่องพวกนี้ถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย

ซูอวี่ส่ายหน้า "ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่ครับ"

"หืม? แล้วพอจะติดปริญญาตรีได้ไหม? หรือได้แค่วิทยาลัยอาชีวะ?"

ชายคนนั้นเลิกคิ้วถาม เขาไม่ได้ตรวจสอบผลการเรียนของซูอวี่อย่างละเอียดนัก

ซูอวี่ตอบเรียบ ๆ "ชิงหัวหรือปักกิ่งคงไม่ไหว แต่ถ้าเป็นที่อื่นก็น่าจะพอมีหวังอยู่บ้างครับ"

"..."