บทที่ 44 - ผลสอบเกาเข่าประกาศแล้ว

บทที่ 44 - ผลสอบเกาเข่าประกาศแล้ว

★★★★★

เล่ออวิ้นทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานในมิติทั้งวัน ในที่สุดก็จัดการสมุนไพรเสร็จสิ้น อันไหนต้องเก็บก็เก็บ อันไหนต้องขุดก็ขุด อันไหนต้องปลูกก็ปลูก ส่วนงานจัดระเบียบเอาไว้ค่อยทำทีหลังก็ไม่สาย

ถึงจะเหนื่อยจนปวดหลังปวดเอวขาเป็นตะคริว แต่พอเห็นกองสมุนไพรที่พูนเป็นภูเขาเลากา เล่ออวิ้นก็อารมณ์ดีเหมือนลอยอยู่บนปุยเมฆ นอนหลับพักผ่อนอย่างมีความสุข เตรียมตัวจะไปขุดสมุนไพรในหุบเขาอย่างบ้าคลั่งในวันรุ่งขึ้น... แต่ทว่า ฝนดันตกลงมาซะงั้น

ฝนตกหนักทำงานไม่ได้ เล่ออวิ้นเลยหันมาจัดการพื้นที่ในมิติ รอจนสายๆ พอสวมเสื้อกันฝนรองเท้าบูทเรียบร้อย ก็มุดออกจากมิติ ปีนป่ายขึ้นไปบนยอดเขา รอจนฝนซาแล้วเปิดมือถือหาสัญญาณ สัญญาณในป่าปกติดีซะที่ไหน ยิ่งวันฝนตกยิ่งผีเข้าผีออก โทรออกไม่ได้ เธอเลยต้องส่งข้อความแทน กดย้ำๆ ส่งไปหลายรอบ กะว่ามันต้องมีสักข้อความแหละที่หลุดรอดไปได้ แล้วก็รีบลงจากเขา

ฝนห่านี้ตกติดต่อกันถึงสองวัน กว่าจะหยุดก็วันที่สาม ซึ่งตรงกับวันที่ 17 มิถุนายน ผ่านวันสอบเกาเข่ามาสิบกว่าวันแล้ว วันประกาศผลสอบก็ใกล้เข้ามาทุกที

พออากาศเริ่มดีขึ้น ชาวบ้านที่ยึดอาชีพเกษตรกรรมก็เริ่มยุ่งกันอีกครั้ง มันเทศที่ปลูกไปเมื่อครึ่งเดือนก่อนเริ่มเลื้อยเถาและแตกกิ่งใหม่ ต้องรีบใส่ปุ๋ยและพูนโคนต้น เพิ่งผ่านฝนมาดินกำลังชุ่มฉ่ำ เหมาะแก่การใส่ปุ๋ยพูนดินที่สุด ช่วงนี้ข้าวโพดที่ปลูกแซมในไร่มันเทศจะได้แย่งปุ๋ยไปกินด้วย จะได้โตวันโตคืน

เล่ออวิ้นที่นั่งตบยุงรอมาสองวัน เริ่มเปิดโหมดเก็บเกี่ยวบ้าคลั่ง สองวันที่ฝนตกเธอไม่ได้ว่างงานเลย นั่งแกะกลีบลิลลี่อยู่ในมิติ ทำความสะอาดรากไชหู และต้นไก่น้อย ตัดก้านที่ไม่ต้องการทิ้ง ใบและกิ่งเล็กๆ ก็สับละเอียดฝังดินทำปุ๋ย เหนื่อยนักก็ไปตักน้ำในบ่อมารดน้ำแปลงผัก รดที่ว่าง รดสมุนไพรใหม่ รดลิลลี่ ตังเซิน และตีนเขาสูง มองดูพวกมันเติบโตอย่างแข็งแรงด้วยความภาคภูมิใจ

เธอทำงานลืมเหนื่อย ขุดสมุนไพรเหงื่อไหลไคลย้อยอยู่หนึ่งวันเต็มๆ ต่อด้วยเช้าวันรุ่งขึ้นอีกครึ่งวัน จนเที่ยงถึงเก็บเครื่องมือถอนทัพ พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ที่สองของเดือนมิถุนายน ตรงกับวันพ่อสากล ตัวไม่อยู่ดูแลพ่อ แต่อย่างน้อยก็ต้องโทรหาเป็นคนแรกของวันให้ได้

วิ่งรอกแบบไม่หยุดพักครึ่งค่อนวัน ในที่สุดตอนเย็นเล่ออวิ้นก็หลุดออกจากป่าทึบ มาถึงเขตที่มีนักท่องเที่ยว สัญญาณโทรศัพท์จึงกลับมาชัดแจ๋ว

วันที่ 19 มิถุนายน วันพ่อสากล

วันอาทิตย์ พ่อเล่อไม่ต้องไปทำงาน เขาตื่นแต่เช้า กินข้าวลวกๆ เตรียมจะขับรถสามล้อไปรับจ้างในเมืองหารายได้พิเศษ รถสามล้อไฟฟ้าของเขามีหลังคา รับส่งคนก็ได้ ส่งของก็ดี เพื่อจุนเจือครอบครัว วันหยุดเขาจึงมักจะออกไปวิ่งรถ รับส่งคนในหมู่บ้าน หรือนักท่องเที่ยวที่อยากไปตำบลข้างเคียงหรือไปตำบลตงซีในเขตเสินหนง วิ่งวันหนึ่งก็ได้สักสี่ห้าสิบหยวน

ยังไม่ทันได้ออกรถ ก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกสาว ไม่ได้คุยกันตั้งหลายวัน พอได้ยินเสียงเจ้าเสื้อนวมตัวน้อย หัวใจของลูกผู้ชายก็บานสะพรั่งเหมือนดอกสาลี่บานเต็มต้น พอลูกสาวกำชับให้เขาหยุดพักผ่อนวันนี้ เขาก็พยักหน้าหงึกหงักรับปากอย่างว่าง่าย คุยโทรศัพท์กันจนหูแฉะไปครึ่งชั่วโมง พ่อเล่อก็ล็อคบ้านออกไปหาเงินด้วยความเบิกบานใจ ลูกสาวเขาจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว คนเป็นพ่อต้องรีบหาเงิน เก็บได้สักหยวนก็ยังดี

ส่วนทำไมเขาถึงมั่นใจนักว่าลูกสาวจะสอบติดแน่นอน ก็เพราะความมั่นใจในตัวลูก และความเชื่อมั่นของคนเป็นพ่อนั่นเอง

เล่ออวิ้นโทรหาพ่อบนเนินเขา อ้อนจนพ่อแก้มปริ ตัวเองก็มีความสุข พอวางสายก็มุ่งหน้าสู่เป้าหมายต่อไป... เขตหุบเขาหยินยวี่เหอ แหล่งที่อยู่อาศัยของซาลาแมนเดอร์ยักษ์

ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ หรือที่คนจีนเรียกว่า "หวาวาหวี" (ปลาทารก) เพราะเสียงร้องเหมือนเด็กทารก เขตหยินยวี่เหอคือบ้านของพวกมัน

หยินยวี่เหอยังเป็นเส้นทางเดินป่าที่นักผจญภัยในเขตเสินหนงโปรดปราน เส้นทางยาวไกล ทิวทัศน์หลากหลายและตื่นเต้นเร้าใจ

แต่เป้าหมายของเล่ออวิ้นคือโลกภายในหุบเขา เธอปีนข้ามเขาจากเขตหนานเทียนเหมินมุ่งหน้าสู่หยินยวี่เหอ มุดเข้าป่าไปใช้ชีวิตแบบมนุษย์ถ้ำอีกครั้ง

อากาศฤดูร้อนเปลี่ยนแปลงบ่อย อากาศในเขาเสินหนงยิ่งเอาแน่เอานอนไม่ได้ นาทีนี้ฝนตก นาทีถัดมาแดดเปรี้ยง หรือบางทีแดดออกทั้งที่ฝนตกก็เป็นเรื่องปกติ

ท่ามกลางสภาพอากาศที่แปรปรวน วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน เผลอแป๊บเดียวก็ถึงวันที่ 23 มิถุนายน วันประกาศผลสอบเกาเข่าของมณฑล

นี่คือวันที่บีบหัวใจที่สุดสำหรับเด็กม.ปลาย ความเหนื่อยยากตลอดสามปี จะกลายเป็นอดีตที่หอมหวาน หรือต้องเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ ก็วัดกันที่คะแนนในวันนี้

ปีก่อนๆ ผลสอบจะออกประมาณวันที่ 25 ปีนี้ประกาศเร็วขึ้นสองวัน คือแปดโมงเช้าของวันที่ 23

ผู้ปกครองและนักเรียนนับไม่ถ้วนตานอนไม่หลับ หรือไม่ก็นั่งตาค้างยันเช้า หลายคนตื่นมารอตั้งแต่ไก่โห่เพื่อรอเวลาแปดโมง พ่อแม่ที่ต้องไปทำงานก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว โชคดีที่หัวหน้างานส่วนใหญ่เข้าใจ

พ่อเล่อไปทำงานตามปกติ เขาอาจจะเป็นผู้ปกครองที่ชิลที่สุด ลูกบ้านอื่นต่อให้ไปเที่ยวก็ต้องรีบแจ้นกลับมารอลุ้นผลสอบที่บ้าน แต่เล่อเล่อบ้านเขายังลั้ลลาอยู่ในป่าจนกู่ไม่กลับ

ในขณะที่ผู้ปกครองและนักเรียนรอผลสอบ ครูบาอาจารย์ก็รอเหมือนกัน โดยเฉพาะครูโรงเรียนมัธยมสาม ที่ตื่นมารวมตัวกันที่ห้องประชุมเล็กแต่เช้ามืด รอผลออกเพื่อทำป้ายประกาศเกียรติคุณ

บอร์ดโรงเรียนปกติจะแปะคะแนนสอบปลายภาค หรือประกาศเกียรติคุณพิเศษเพื่อกระตุ้นนักเรียน แต่หลังผลเกาเข่าออก บอร์ดจะประกาศรายชื่อนักเรียนที่สอบติดมหาวิทยาลัยทันที

ครูประจำชั้น ผู้อำนวยการ และหัวหน้าฝ่ายต่างๆ อย่างหัวหน้าเหยียน ต่างมากันพร้อมหน้า ยิ่งใกล้เวลาบรรยากาศยิ่งตึงเครียด

อีกห้านาทีจะแปดโมง ทุกคนเหงื่อแตกพลั่ก มีแต่ครูหลัวที่นั่งจิบชาอย่างใจเย็น ราวกับต่อให้พายุถล่มภูเขาทลาย ข้าก็ยังนิ่งสงบดั่งขุนเขา

"ครูหลัว ทำไมถึงนิ่งได้ขนาดนั้นล่ะครับ" ผอ.หวงเห็นทุกคนเครียด เลยหันไปถามครูหลัวเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

"เรื่องแบบนี้ร้อนใจไปก็เปล่าประโยชน์ครับ เด็กๆ สอบดีหรือไม่ดี ผลมันก็ออกมาแล้ว เราช่วยอะไรไม่ได้ สู้ทำใจให้สบายดีกว่า" ครูหลัวยิ้มบางๆ

ไม่พูดก็ไม่เท่าไหร่ พอพูดออกมา ผอ.และคนอื่นๆ ยิ่งใจเต้นรัว พอถึงแปดโมงเป๊ะ ผอ.รีบล็อกอินเข้าคอมพิวเตอร์ ผู้อำนวยการโรงเรียนมีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลผลสอบของนักเรียนในอำเภอได้ทันที

พอล็อกอินสำเร็จ รายชื่อและคะแนนสอบของนักเรียนอำเภอฝางก็ปรากฏขึ้น ผอ.รีบฉายภาพขึ้นโปรเจกเตอร์บนผนัง ให้ครูทุกคนเห็นพร้อมกัน

ผลสอบเกาเข่าเป็นที่จับตามองเสมอ ครูโรงเรียนมัธยมสามรีบกวาดตามองหาอันดับต้นๆ อยากรู้ว่าปีนี้โรงเรียนไหนจะคว้าแชมป์ ทันทีที่ชื่ออันดับหนึ่งที่ส่องประกายวิบวับกระแทกตา พรึ่บ! ทุกคนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น

"อันดับหนึ่ง เล่ออวิ้น? เล่ออวิ้นโรงเรียนเราเหรอ?!"

[จบแล้ว]