บทที่ 14 - หาเรื่องนัก จับซัดให้ปลิว

บทที่ 14 - หาเรื่องนัก จับซัดให้ปลิว

★★★★★

ตู้เมี่ยวซูกำลังอารมณ์ดี เมื่อก่อนเพื่อนรักตัวน้อยของเธอชอบเก็บตัวเงียบๆ แต่ช่วงนี้ดูสดใสร่าเริงขึ้นเยอะ แถมยังยอมไปไหนมาไหนกับเธอบ่อยๆ ถือเป็นนิมิตหมายอันดี

แต่ความสุขก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเห็นคนมายืนขวางทาง เธอทำหน้าบึ้งทันที "หวงหยาลี่ เวลาเป็นเงินเป็นทอง มาทำให้คนอื่นเสียเวลาก็เท่ากับปล้นทรัพย์ฆ่าคนนะยะ หลบไป อย่ามาทำตัวเป็นโจรแถวนี้"

คำพูดเจ็บแสบของตู้เมี่ยวซูทำเอาเล่ออวิ้นกลั้นขำไม่อยู่ ยิ้มจนตาหยี ยัยพุงกะทินี่ด่าคนแบบไม่ใช้คำหยาบแต่เจ็บจี๊ด ฝีปากระดับเทพจริงๆ

หวงหยาลี่สะอึกไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเถียงข้างๆ คูๆ "ฉันไม่ได้มาหาเธอ ยุ่งอะไรด้วย"

"ไปกันเถอะเสี่ยวตู้จึ" เล่ออวิ้นขี้เกียจเสวนากับหมาขวางทาง ดึงแขนเพื่อนเดินอ้อมมนุษย์ตอไม้ไปดื้อๆ

"จ้าๆ ไปกันเถอะ" ตู้เมี่ยวซูรับลูกทันที เล่อเล่อเยี่ยมมาก ยัยนั่นบอกไม่เกี่ยวกับเธอ โดนเมินใส่แบบนี้หน้าแหกหมอไม่รับเย็บแน่ สมน้ำหน้า

"เล่ออวิ้น..." หวงหยาลี่หน้าเปลี่ยนสี กัดฟันวิ่งไปดักหน้าอีกรอบ "เล่ออวิ้น ฉันไม่ได้จะมาทะเลาะกับเธอนะ"

โดนขวางอีกรอบ เล่ออวิ้นกอดอกถามเสียงเนือยๆ "ไม่ได้มาทะเลาะแล้วมาทำไม?" ดูทรงแล้วก็หาเรื่องชัดๆ

"ฉัน... อยากให้เธอช่วยติวหนังสือให้หน่อย" หวงหยาลี่อึกอักก่อนจะบอกจุดประสงค์

"สมองกลับหรือเปล่าเนี่ย มาให้ฉันติวให้?" เล่ออวิ้นทำหน้าเหมือนเห็นผี "เธอเรียนสายศิลป์ ฉันเรียนสายวิทย์ คนละทางกันเลยนะคุณ"

"คณิตพื้นฐานกับอังกฤษมันก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"เธอหาผิดคนแล้ว อยากหาคู่หูติวหนังสือไปหาจางจิ้งสิ พวกเธอเรียนสายศิลป์เหมือนกัน แถมยังเป็นเพื่อนซี้กัน คุยกันน่าจะรู้เรื่องกว่ามั้ง"

"ทำไมถึงช่วยฉันไม่ได้? ทีเธอยังช่วยติวให้ตู้เมี่ยวซูได้เลย ทำไมกับฉันถึงไม่ได้? หรือเพราะเมื่อก่อนเราเคยทะเลาะกัน?"

"หนึ่ง ตู้เมี่ยวซูเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะฉันและเรียนสายเดียวกัน เธอเรียนคนละสาย สอง ฉันกับเธอไม่ได้สนิทกัน เราเหม็นขี้หน้ากันอยู่ด้วยกันก็เสียสุขภาพจิต สาม เธอจะมาขอให้ช่วยมันก็สิทธิ์ของเธอ แต่ฉันจะไม่ช่วยมันก็สิทธิ์ของฉัน สี่ ทำไมฉันต้องช่วยเธอ? ถ้าเธอสอบได้ดี คนอื่นก็ชมว่าเธอเก่ง ถ้าเธอสอบตก ก็โทษว่าฉันสอนผิดหรือฉันไม่มีความสามารถ ไม่ว่าจะออกหน้าไหนฉันก็เสียเปรียบ เผลอๆ ต้องรับบาปแทนอีก ฉันไม่ได้สมองมีน้ำขังนะ จะได้หาเรื่องใส่ตัวทำไม?"

ยัยแซ่หวงนี่ค่อนขอดเธอมาตั้งกี่ปี จู่ๆ จะมาให้ช่วยติว ฝันกลางวันไปเถอะ! เรื่องทะเลาะเบาะแว้งขี้หมูขี้หมาบางเรื่องเธอปล่อยผ่านได้ แต่บางเรื่องที่ทำร้ายจิตใจกัน มันลืมไม่ได้หรอกนะ

บุญคุณต้องทดแทน ความแค้นต้องชำระ นี่คือคติประจำใจของเล่ออวิ้น ความแค้นระหว่างเธอกับหวงหยาลี่ไม่ใช่แค่เรื่องปะทะคารมธรรมดา และเธอก็ไม่ใช่แม่พระที่จะมาทำดีกับคนที่ทำร้ายตัวเอง

หนี้บางอย่าง สักวันต้องไปทวงคืน แค้นบางอย่าง สักวันต้องชำระ

คนเราไม่ควรจมอยู่กับความแค้น แต่ก็ไม่ควรลืม เล่ออวิ้นมีบัญชีหนังหมาจดไว้ในใจ ใครทำอะไรไว้เธอจำได้แม่น รอแค่วันที่จะได้เอาคืนอย่างสาสม

โดนปฏิเสธแบบไร้เยื่อใย หวงหยาลี่ทั้งอายทั้งโกรธจนหน้าแดงก่ำ เธอยอมลดศักดิ์ศรีมาขอร้องแล้ว ทำไมยัยแซ่เล่อถึงไม่ไว้หน้ากันบ้าง?

มองดูแผ่นหลังของสองสาวที่เดินจากไปอย่างไม่ไยดี หวงหยาลี่กำหมัดแน่น กำลังจะเดินหนี ก็เห็นนักเรียนที่เดินผ่านไปมาทำหน้าแปลกๆ ใส่เธอ เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าฉากที่เธอก้มหัวขอร้องเล่ออวิ้นเมื่อกี้คงมีคนเห็นเข้า ความอับอายแล่นพล่านไปทั่วอก ยิ่งเกลียดเล่ออวิ้นเข้าไปใหญ่ ความผิดของเล่ออวิ้นแท้ๆ ถ้ายัยนั่นตอบตกลง เธอคงไม่ต้องมาขายหน้าแบบนี้

เธอโกรธจนอกแทบระเบิด ทันใดนั้นก็มีเสียงตวาดดังขึ้นข้างหน้า "ทำไมต้องทำกับหวงหยาลี่แบบนั้น? จิตใจอำมหิต คับแคบ อาศัยว่าเป็นเด็กแล้วมารังแกเพื่อน นิสัยแย่ขนาดนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่านักเรียนดีเด่นอีกเหรอ ตลกสิ้นดี"

นั่นมันเสียงหยางปินปิน พ่อหนุ่มเดือนโรงเรียน หวงหยาลี่ตาเป็นประกาย รีบวิ่งเหยาะๆ ตามไปดู

"หนักหัวนายหรือไง?" เล่ออวิ้นมองผู้ชายที่โผล่มาขวางทางด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอกับยัยพุงกะทิเดินอยู่ดีๆ หมอนี่ก็เสนอหน้ามาด่าฉอดๆ บ้าบอคอแตก เห็นเธอเป็นลูกพลับนิ่มจะบีบก้ได้จะคลึงก็ได้งั้นสิ?

ตู้เมี่ยวซูตกใจที่จู่ๆ ก็มีคนกระโดดออกมาขวาง แต่พอมองเห็นหน้าว่าเป็นใคร สายตาเธอก็ลุกเป็นไฟทันที

"หยาบคาย ไร้การศึกษา!" หยางปินปินหน้าชา "เล่ออวิ้น หวงหยาลี่อุตส่าห์มาขอคืนดีกับเธอ เธอทำท่าทางแบบนั้นได้ยังไง? ใกล้สอบเครียดกันจะตาย เธอยังมารังแกเพื่อนทำลายบรรยากาศ เธอต้องขอโทษหวงหยาลี่เดี๋ยวนี้!"

"หนักหัวพ่อนายสิ" เล่ออวิ้นแสยะยิ้มเย็น ไม่รอให้พ่อพระเอกพูดต่อ ร่างเล็กพุ่งตัวไปข้างหน้าเหมือนติดเทอร์โบ กำปั้นน้อยๆ เหวี่ยง "พลั่ก" เข้าเต็มหน้าหล่อๆ ของฝ่ายชาย

เล่ออวิ้นเปิดฉากบู๊แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาตู้เมี่ยวซูและหวงหยาลี่ที่แอบดูอยู่มุมตึกยืนตะลึงจนลืมหายใจ

หยางปินปินไม่คิดไม่ฝันว่าเล่ออวิ้นจะกล้าลงไม้ลงมือ สมองยังประมวลผลไม่ทัน หน้าก็โดนหมัดกระแทกเข้าเต็มเปา เจ็บจนร้อง "โอ๊ย... ซี๊ด!"

หมัดเดียวไม่พอ เล่ออวิ้นง้างหมัด "ตุ้บ" เข้าที่ท้องน้อยของเขาอีกที หูเธอดีขนาดไหน แค่ฟังเสียงเดินก็รู้แล้วว่าเป็นใคร ตอนที่หวงหยาลี่มาขวาง เธอรู้ว่าหยางปินปินแอบฟังอยู่หลังพุ่มไม้ เขาไม่ออกมาเธอก็ขี้เกียจสนใจ นึกไม่ถึงว่าจะกล้ากระโดดออกมาสั่งสอนเธอ ยุ่งเรื่องชาวบ้านไปทั่ว คิดว่าเธอไม่กล้าอัดเขางั้นสิ?

ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ ต้องสั่งสอน!

หมัดนั้นใส่แรงไปเต็มเหนี่ยว

"อ๊ากกก" หยางปินปินร้องเสียงหลง ร่างสูงร้อยเจ็ดสิบกว่าเซนติเมตรลอยละลิ่วกระเด็นไปไกล

ลอยไปไกลตั้งสามสี่เมตร แล้วร่วง "ตุ้บ" ลงบนพื้นคอนกรีต นอนกุมท้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ตู้เมี่ยวซูอ้าปากค้าง หวงหยาลี่ตกใจจนก้าวขาไม่ออก

นี่มัน...

หมัดเดียวซัดคนปลิว เล่ออวิ้นเองก็งงเหมือนกัน เธอไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน?

แต่แล้วก็ถึงบางอ้อ คงเป็นผลจากการชำระล้างไขกระดูกที่ทำให้ร่างกายเธอแข็งแกร่งขึ้น หัวใจพองโตด้วยความดีใจ มีพลังขนาดนี้ ต่อไปนี้ใครหน้าไหนก็มารังแกเธอไม่ได้อีกแล้ว

ด้วยความตื่นเต้น เธอวิ่งตึกๆ ไปยืนค้ำหัวหยางปินปิน มองลงมาด้วยสายตาผู้ชนะ กะว่าจะซ้ำอีกสักดอก แต่จู่ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน ร่างกายของเด็กหนุ่มกลายเป็นภาพสแกนเอกซเรย์ เธอเห็นทะลุปรุโปร่งไปถึงเส้นเลือด เส้นประสาท กระดูก และอวัยวะภายใน...

จ้องมองภาพกายวิภาคสดๆ อยู่หลายสิบวินาที ตาเริ่มปวดตุบๆ เล่ออวิ้นรู้ว่าฝืนต่อไม่ดีแน่ เลยเลิกเพ่ง สะบัดหัวไล่ภาพนั้นออกไป แล้วก้มตัวลง เอามือยันเข่า แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมมองสำรวจร่างที่นอนกองอยู่กับพื้น เธอควรจะกระทืบซ้ำให้จมดินดีไหมนะ?

หยางปินปินที่เจ็บจนเหงื่อท่วมตัว เงยหน้าขึ้นมาเห็นรอยยิ้มอำมหิตของเด็กสาว หัวใจก็กระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว "ธะ... เธอจะทำอะไร?"

[จบแล้ว]