ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 18
ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 18
ข้านี่แหละจอมเวทไร้เทียมทาน ตอนที่ 18
"ฉันหมายถึง ในอนาคตพวกเราจะได้ตั้งทีมถาวรด้วยกันไง"
จั่วมู่เกอยิ้ม
"ทีมถาวร?"
หลินอวี่ชะงัก
เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน
โดยปกติแล้วคำถามนี้มักจะถูกพิจารณาก็ตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว
เมื่อผู้มีพลังพิเศษเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เรื่องสำคัญที่สุดก็คือ ตามหาเพื่อนร่วมทีมที่ใช่ เพื่อนร่วมทีมที่สามารถไว้ใจได้ เพื่อรวมตัวกันตั้งทีมถาวร
เผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งด้วยกัน
ยิ่งเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำ ผู้มีพลังพิเศษที่พบเจอก็จะยิ่งแข็งแกร่ง
ผู้มีพลังพิเศษทุกคนต่างก็อยากจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทุกคนอยากจะเข้ามหาลัยชื่อดัง
ซึ่งจั่วมู่เกอและหยานจีเองก็แข็งแกร่งพอจะเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ
ผู้มีอาชีพหายากนั้นใช่ว่าจะเสาะพบได้โดยง่าย
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หลินอวี่ยังไม่มีความคิดเรื่องจะตั้งทีมกับใคร
"เอาไว้คุยเรื่องนี้ทีหลังเถอะ"
หลินอวี่ยิ้มกล่าว
หยานจีพยักหน้า
"พวกเราสามารถเข้าเรียนมหาลัยที่เดียวกัน"
หลินอวี่ยิ้ม
"ก็เป็นไปได้"
ประโยคสนทนาของทั้งสามคนนั้นดูปกติธรรมดาสำหรับพวกเขา แต่สร้างความตกตะลึงให้กับนักเรียนคนอื่นๆ
โดยเฉพาะหลี่ซวน
เขารู้เรื่องราวต่างๆมากกว่าพวกนักเรียน ดังนั้นเขาย่อมทราบถึงอำนาจของตระกูลแห่งอัศวินมังกรเพลิงและนักบวชวจนศักดิ์สิทธิ์
เรื่องที่เขาคาดคิดไม่ถึงก็คือ ผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งและมีอาชีพหายากอย่างหยานจีและจั่วมู่เกอจะเป็นฝ่ายชวนหลินอวี่ตั้งทีมถาวร
ซึ่งนั่นหมายความว่าพวกเธอไว้วางใจเขาอย่างมาก!
นี่หลินอวี่ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?!
ยิ่งกว่านั้นคือ หลินอวี่ปฏิเสธ!
ทำไมถึงต้องเป็นเขา?!
ไม่ใช่ว่าเขาเป็นแค่นักเวทธรรมดางั้นเหรอ?
หลี่ซวนรู้สึกว่าความรู้ความเข้าใจของเขาเกิดการพลิกตลบเล็กน้อย
ไม่นาน พวกนักเรียนก็ตั้งทีมขึ้นมา
หลี่ซวนได้สติกลับมา
เขาเปิดปากขึ้นแล้วพูดว่า
"เอาล่ะ ตอนนี้พวกเธอก็ตั้งทีมกันแล้วเรียบร้อย ไปกันเถอะ ถ้าพวกเธอเจอหนูดีบุก ใช้พวกเธอร่วมมือกันจัดการ ฉันจะได้ชี้ให้เห็นถึงสิ่งที่ต้องปรับปรุงในการประสานงาน"
"ครับ/ค่ะ!"
ทุกคนต่างก็ตั้งตาคอยด้วยความตื่นเต้น
หนูดีบุกเป็นมอนสเตอร์ดุร้ายที่มีความสามารถในการสืบพันธุ์แข็งแกร่งมาก
ทั้งยังมีอายุขัยยืนยาว
แม้ว่าความแข็งแกร่งของพวกมันจะอ่อนแออย่างมาก แต่หากต้องการจะกวาดล้างพวกมัน ก็ต้องฆ่าพวกมันตลอดเวลาต่อเนื่องกันหลายเดือน
ในทุ่งหญ้าสีเทาแห่งนี้มีหนูดีบุกอยู่มากมายนับไม่ถ้วน
ไม่นาน พวกเขาก็พบเห็นหนูดีบุกหลายกลุ่ม
นักเรียนแต่ละทีมต่างก็ค่อยๆแยกย้ายกันออกไปจัดการพวกมัน
ฟาดฟันของนักรบ ลูกไฟเล็กของนักเวท ศรแม่นยำของนักธนู และอื่นๆ ทั้งหมดโจมตีเข้าใส่พวกหนูดีบุก
หนูดีบุกกรีดร้อง จากนั้นพวกมันจึงเริ่มทำการตอบโต้
ในสายตาของหลินอวี่แล้ว นี่มันการเล่นตบแปะกันของเด็กน้อยชัดๆ
จั่วมู่เกออดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อเห็นนักเรียนหญิงที่น่ารักคนหนึ่งยิงธนูปักก้นนักรบที่ยืนอยู่แถวหน้า
แม้แต่หยานจีก็ยังต้องกลั้นขำจนไหล่สั่น
หลินอวี่หรี่ตาลงมองจั่วมู่เกอ
"มีอะไรน่าขำกัน?"
ไม่เห็นจะมีอะไรน่าขำเลยสักนิด
ท่าทางของเขาราวกับผู้มีพลังพิเศษมืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี
เสียงหัวเราะของจั่วมู่เกอทำให้นักเรียนหญิงน่ารักคนนั้นเกิดลนลานขึ้นมา ธนูของเธอถูกยิงออกไปอย่างเปะปะ และแทงเข้าทิ่มหลังหัวของหลี่ซวนที่ยืนดูอยู่
-2
นักธนูหญิงคิ้วท์ๆ "....."
นักรบผู้โชคร้าย "....."
หลี่ซวน "....."
"อุ๊บ!...."
เมื่อเห็นสีหน้าเซ็งๆของหลี่ซวนและนักธนูหญิงที่ยืนตัวสั่น หลินอวี่ก็หลุดขำออกมา
นักธนูหญิงคนนี้ ช่างมีพรสวรรค์จริงๆ!
โครตเจ๋งเป็นบ้า!
"จ๊๊ด!"
ตอนนี้เอง หนูดีบุกตาแดงที่สูงกว่าหนึ่งเมตรจำนวนสองตัวก็พุ่งเข้าหาหลินอวี่
หลินอวี่หยิบไม้เท้าออกมาจากช่องเก็บของและแจกมะเหงกหนูดีบุกไปตัวละที
-66
-67
หนูดีบุกทั้งสองไม่แม้แต่จะมีโอกาสได้กรีดร้องใด พวกมันตายทั้งท่ายืน
หลี่ซวนที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้เห็นฉากนี้ก็ถึงกับยืนหน้าซีด
ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกจากเบ้า
"เป็นไปได้ยังไง?"
ในใจของเขาเต็มไปด้วยคำถาม
หลินอวี่เป็นนักเวทไม่ใช่เหรอ??
ทำไมการโจมตีด้วยไม้เท้าของเขาถึงได้รุนแรงนัก?
ยิ่งกว่านั้น....
ไม้เท้านั่น.....
หลี่ซวนจ้องมองไม้เท้าของหลินอวี่อย่างเหม่อลอย
ทันใดนั้นเขาก็พบว่าตัวเองมองหลินอวี่ไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
นักเรียนคนนี้เป็นแค่นักเวทธรรมดาๆจริงเหรอ?
สายตาของเขาเอาแต่จ้องอยุ่ที่หลินอวี่จนลืมสนใจนักเรียนคนอื่นๆไปโดยสิ้นเชิง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในใจของเขาก็เกิดความยินดี
หลี่ซวนเป็นผู้มีพลังพิเศษคลาสแรก ดังนั้นเขาย่อมแข็งแกร่งประมาณนึง
การปกป้องเหล่านักเรียนตัวน้อยนั้นไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด
ไม่นาน หลังจากที่เขาให้คำแนะนำพวกนักเรียนแล้ว
พวกนักเรียนก็ดูเหมือนจะต่อสู้กันเป็นทีมมากขึ้น
ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไปเท่าใดก็ยิ่งมีหนูดีบุกโผล่ออกมามากขึ้น
ยิ่งเวลาผ่านไปหลี่ซวนก็ยิ่งยากจะดูแลพวกนักเรียนได้อย่างทั่วถึง
หยานจีหยิบอุปกรณ์ออกมาสวมใส่ จากนั้นจึงกราดแทงหอกใส่พวกหนดีบุกจำนวนหลายร้อยตัวด้วยค่าความเสียหายหลักร้อย
จั่วมู่เกอเองก็เริ่มร่ายเวทคุ้มครองให้พวกนักเรียนที่กำลังตกอยู่ในอันตราย
สถานการณ์ที่เริ่มตึงเครียดจึงกลับไปผ่อนคลายดังเดิม
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนต่างก็มองหยานจีและจั่วมู่เกอด้วยแววตาสำนึกขอบคุณและตกตะลึงในเวลาเดียวกัน
"นี่เหรอพลังของผู้มีอาชีพหายาก? แข็งแกร่งมาก!"
ค่าความเสียหายของการโจมตีปกติจากหยานจีนั้นรุนแรงกว่าสกิลของพวกเขาเป็นสิบเท่า
โล่ของจั่วมู่เกอก็สามารถดูดซับดาเมจได้เกือบพัน
น่ากลัวมาก!
ขณะที่อีกด้านหนึ่ง หลี่ซวนขมวดคิ้วเบาๆ
"แปลกมาก! แปลกมาก! ทำไมถึงมีหนูดีบุกเยอะขนาดนี้? นี่มันเยอะเกินไปแล้ว"
หลังจากนิ่งคิดอยู่ชั่วขณะ เขาก็พลันตะโกนขึ้น
"ทุกคนฟังทางนี้ พวกเราจะกลับกันแล้ว!"
จี๊ด!
จี๊ด!
จี๊ด!
ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา เสียงของหนูดีบุกจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทุกหนทุกแห่ง
ฝูงหนูที่สูงเท่าครึ่งตัวคนหลั่งไหลกันมาจากทุ่งหญ้าสีเทา เมื่อมองจากไกลๆแล้วจะเห็นราวกับคลื่นสีเทากำลังโถมเข้าหากลุ่มของพวกเขา
"อะไรกัน? ทำไมถึงเยอะขนาดนี้?!"
หลี่ซวนเบิกตากว้าง ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด
เหล่านักเรียนที่ได้เห็นฉากอันน่าสยดสยองนี้ต่างก็พากันหน้าซีดเผือด ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หนูฝูงใหญ่?!
วินาทีนั้น ความคิดนี้ก็ปรากขึ้นในใจของทุกคน