บทที่ 21: บุตรแห่งโชคชะตาผู้แสวงหาความตาย และผลเต๋าแห่งเซียน

บทที่ 21: บุตรแห่งโชคชะตาผู้แสวงหาความตาย และผลเต๋าแห่งเซียน

เมื่อ ซูจิ่วเกอ เอ่ยคำว่า “ไม่พอ” ออกมา

ไม่เพียงแต่ หลินชางไห่ เท่านั้น แม้แต่เหล่าอาวุโสต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

เป็นไปได้ไหมว่าในสายตาของ จักรพรรดิน้อยซู ชีวิตของ เซียน ผู้หนึ่งกลับไม่มีค่าเทียบเท่ากับสวะเพียงคนเดียว?

พวกเขาหารู้ไม่ว่าความหมายของ หลินเย่ ในฐานะ บุตรแห่งโชคชะตา นั้นมีความสำคัญต่อซูจิ่วเกอมากเพียงใด

“เหอะ...” หลินชางไห่หัวเราะเยาะหยันตัวเอง

เขาดูจะไม่ประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้เท่าใดนัก เขาพยักหน้าช้าๆ

“ข้าเข้าใจแล้ว...”

“ในฐานะบิดา หากบุตรชายไม่ได้รับการสั่งสอน ย่อมเป็นความผิดของบิดา”

“แทนที่จะต้องทนดูบุตรชายตายไปต่อหน้าในฐานะบิดาที่ไม่เอาไหน”

“ข้าขอเป็นฝ่ายไปก่อนเสียดีกว่า”

เมื่อกล่าวจบ หลินชางไห่ก็หันไปมองหลินเย่ที่กำลังคลุ้มคลั่ง คำราม และดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตาย

สายตาของหลินชางไห่อ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าเขาได้มองทะลุผ่านทุกสรรพสิ่งในโลกนี้แล้ว เขาลูบใบหน้าของหลินเย่ พึมพำด้วยความรักของบิดาอันลึกซึ้งว่า “เย่อวี่...”

“ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่า การพบกันใหม่ของพ่อลูกเราจะเป็นเช่นนี้”

“ช่างเป็นเจตจำนงแห่งสวรรค์ที่เล่นตลกกับเราเสียจริง...”

“พ่อมันไร้ความสามารถ ไม่สามารถดึงเจ้าขึ้นมาจากขุมนรกนี้ได้”

“ข้าหวังว่าในชาติหน้า เจ้าจะไปเกิดในครอบครัวธรรมดาๆ และใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”

เมื่อสิ้นคำกล่าว หลินชางไห่ก็แหงนหน้าขึ้นฟ้าแล้วระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความไม่ยินยอม

ต่อหน้าจักรพรรดิ แม้แต่เซียนผู้ทรงพลังก็ไม่อาจขัดขืนได้

หากตัวเขา หลินชางไห่ เป็นเพียงตัวคนเดียว เขาคงจะล้างแค้นให้บุตรชายโดยไม่สนชีวิต แต่เบื้องหลังของเขายังมีตระกูลหลินแห่งเผ่าพันธุ์เซียนทั้งตระกูลแบกรับอยู่

ทันใดนั้น พลังอันมหาศาลและน่าเกรงขามก็ระเบิดออกมาจากร่างของหลินชางไห่ กลิ่นอายนี้ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น แสงเทพสีทองเจิดจรัสสว่างไสว และความรุ่งโรจน์ในชั่วพริบตานั้นถึงกับบดบังรัศมีของซูจิ่วเกอไปชั่วขณะ

บนยอดเขาเสินพ่าน สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา

“เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?!”

ผู้อาวุโสเงา เข้ามาปกป้องซูจิ่วเกอในทันที แต่ซูจิ่วเกอกลับยืนนิ่งเฉย

เขามองดูทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชา เขารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีที่ฝ่ายตรงข้ามคุกเข่าลง พวกเขาจะไม่มีวันกล้าลงมือโจมตีเขาอย่างแน่นอน

พลังแห่งเซียนอันไร้ขอบเขตพลุ่งพล่านไปทั่วท้องฟ้า เหนือฟากฟ้าอันกว้างไกล เสียงร่ำไห้แห่งเต๋าดังสะท้อนออกมาอย่างกะทันหัน

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงมงคลหลากสี และกลิ่นอายที่น่าอึดอัดก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งดินแดนเต๋าเสวียนเทียน

เมื่อเซียนดับสูญ วิถีแห่งเต๋าย่อมร่ำไห้!

หลินชางไห่ ผู้บ่มเพาะในขอบเขตเซียน เลือกที่จะสลายทุกสิ่ง ทั้งกายหยาบ ตบะความรู้ และแม้แต่จิตวิญญาณ เพื่อสละชีพเป็นเครื่องบูชาแก่เต๋า!

เสียงสุดท้ายของหลินชางไห่ดังสะท้อนมาแต่ไกล

“ท่านจักรพรรดิน้อยซู ข้าหลินชางไห่ขอมอบกายถวายเต๋า สละตบะที่บ่มเพาะมาตลอดชีวิตเพื่อกลั่นเป็น ผลเต๋าแห่งเซียน”

“หวังว่าท่านจักรพรรดิน้อยจะรับผลเต๋าแห่งเซียนนี้ไว้ และโปรดละเว้นตระกูลหลินแห่งเผ่าพันธุ์เซียนด้วยเถิด!”

น้ำเสียงนั้นค่อยๆ จางหายไปในความเงียบสงัด

ผู้คนนับไม่ถ้วนจ้องมองภาพบนท้องฟ้าอย่างโง่งม พวกเขาตกตะลึงอย่างหนักและไม่อาจสงบจิตใจลงได้เป็นเวลานาน เมื่อแสงเทพนับหมื่นกระจายหายไป ผลไม้สีแดงชาดกึ่งโปร่งแสงที่เปี่ยมไปด้วยสัจธรรมแห่งเต๋านับไม่ถ้วนก็ค่อยๆ ลอยลงมาจากฟากฟ้า

ผลเต๋าแห่งเซียน จะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อเซียนเลือกที่จะสละชีพเพื่อเต๋า คืนทุกสรรพสิ่งกลับสู่ฟ้าดิน นี่คือของขวัญจากวิถีแห่งสวรรค์

ตลอดประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา มีเซียนเพียงน้อยนิดที่ยอมทำเช่นนี้ เพราะราคาที่ต้องจ่ายคือการแตกสลายของจิตวิญญาณอย่างแท้จริง เป็นการสูญสิ้นตัวตนไปโดยสมบูรณ์ ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะกลับชาติมาเกิดหรือบ่มเพาะใหม่

• หากคนธรรมดากินเข้าไป จะสามารถกลายเป็นเซียนได้ทันที แม้จะไม่มีอานุภาพเท่าเซียนจริงๆ แต่จะมีอายุขัยที่ยาวนานและมีความเข้าใจในวิถีสวรรค์ระดับเซียน
• หากผู้บ่มเพาะกินเข้าไป แม้จะเป็นสวะที่หาได้ยากในล้านคน ก็จะสามารถบ่มเพาะจนถึงขอบเขตเซียนได้ตราบเท่าที่ไม่ตายไปเสียก่อน
• สำหรับผู้ที่มีพรสวรรค์เลิศล้ำ มันยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่านั้น เพราะด้วยการช่วยเหลือจากผลเต๋าแห่งเซียน พวกเขามีโอกาสที่จะบรรลุกายเซียนคู่ได้!

เรียกได้ว่าผลเต๋าแห่งเซียนคือความฝันของผู้บ่มเพาะทุกคน เป็นตัวตนที่ผู้คนถวิลหาแต่ไม่อาจเอื้อมถึง เพราะไม่มีใครเต็มใจจะจ่ายด้วยราคาสูงลิบเช่นนี้

ในเวลานี้ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบ แม้แต่ผู้อาวุโสเงาก็ยังไม่คาดคิดว่าหลินชางไห่จะเลือกสละทุกสิ่งทุกอย่าง

เสียงของระบบดังขึ้นข้างหูของเขา

【ติ๊ง! หลินชางไห่ บิดาของบุตรแห่งโชคชะตาหลินเย่ สละชีพเพื่อเต๋า ทำให้หลินเย่สูญเสียการคุ้มครองสุดท้าย ค่าโชคลาภลดลง 2,000 แต้ม!】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เปิดใช้งานรางวัลคริติคอลสามเท่าจากฉายามหาตัวร้ายแห่งโชคชะตา!】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับแต้มตัวร้าย 6,000 แต้ม!】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ลบค่าโชคลาภของบุตรแห่งโชคชะตาได้โดยสมบูรณ์ การสังหารเขาในตอนนี้จะได้รับรางวัลพิเศษ!】

ผลเต๋าแห่งเซียนค่อยๆ ตกลงบนมือของซูจิ่วเกอ กลิ่นอายแห่งมหาเต๋าที่น่าหลงใหลแผ่ออกมาจากมัน สีหน้าของซูจิ่วเกอยังคงเรียบเฉย

เขาพึมพำเบาๆ “นี่คือคำขอขมาของเจ้าอย่างนั้นหรือ...?”

“ข้าเข้าใจแล้ว”

เขาเก็บผลเต๋าแห่งเซียนลงในแหวนมิติ

การกระทำของหลินชางไห่นั้นน่าประทับใจจริงๆ แต่ในใจของซูจิ่วเกอมันกลับไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมใดๆ เลย หากจะโทษใครสักคน ก็คงต้องโทษที่หลินเย่ไม่มีบิดาเป็นถึงระดับจักรพรรดิ...

ในยุคนี้ ฐานะของเขานั้น... ช่างน่าหวาดหวั่นจริงๆ

ซูจิ่วเกอรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาทันที เขามองไปทางหลินเย่ แสงดาวที่กระจัดกระจายจากท้องฟ้าตกกระทบลงบนใบหน้าของเขา

หลินเย่ถูกมัดติดกับเสา เขาแหงนหน้าขึ้นและนิ่งค้างไป ดูเหมือนเขาจะได้รับผลกระทบจากการดับสูญของหลินชางไห่ ดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากความคลุ้มคลั่งรุนแรงกลับมาเป็นความแจ่มใส

และจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อ และความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เขาเบิกตากว้างและตะโกนออกมาสุดเสียง “ท่านพ่อ... ท่านพ่อ!!!”

ทุกคนจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

“เด็กคนนี้เป็นตัวซวยจริงๆ...”

“เพราะเขาคนเดียว จะมีอีกกี่คนที่ต้องมาพัวพันจนเดือดร้อน?”

ท่ามกลางเหล่าศิษย์เบื้องล่าง มีคนอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นว่า “ถ้าข้าเป็นเขา ข้าคงฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ความผิดไปนานแล้ว เขาหน้าด้านมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร?!”

“ถูกต้อง! หลินเย่ ไปตายซะ! เจ้ายังอยากจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีกหรือ?”

“ตายไปซะ! ตายเดี๋ยวนี้!”

เบื้องล่างยอดเขาเสินพ่าน ศิษย์นับไม่ถ้วนต่างพากันส่งเสียงตะโกนด่าทอ

สีหน้าของหลินเย่ดูว่างเปล่าและชาชิน เริ่มจากสตรีผู้เป็นที่รัก ต่อมาคืออาจารย์อันฉิงเหอที่เขาส่งเสริมที่สุด และล่าสุดคือบิดาแท้ๆ หลินชางไห่

ทั้งสามคนตายต่อหน้าต่อตาเขา และทุกคนตายเพราะเขา

เขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้อีกต่อไป

“เหอะ... เหอๆ...”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เขาหลุดหัวเราะเสียงดังลั่น

ฝูงชนต่างหันมามองหน้ากัน “หมอนี่เสียสติไปแล้วหรือ?”

“ซูจิ่วเกอ!” ทันใดนั้นหลินเย่ก็จ้องมองไปยังซูจิ่วเกอ ผู้ซึ่งยังคงรักษาความสงบนิ่งและเฉยเมยตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาหัวเราะอย่างชั่วร้าย “ข้าจะรอเจ้า... ข้าจะสาปแช่งเจ้าทุกลมหายใจจากขุมนรก!!!”

“ต่อให้เจ้าจะมีบิดาเป็นจักรพรรดิแล้วอย่างไร? จุดจบของเจ้าก็คงไม่ต่างจากข้าหรอก!”

เขาคำรามลั่น ก่อนจะสะบัดศีรษะไปด้านหลังและใช้แรงทั้งหมดที่มีโขกศีรษะเข้ากับเสาข้างหลังอย่างแรง การกระแทกครั้งนี้ดูเหมือนจะแบกรับความเสียใจและคำสาปแช่งอันไร้ที่สิ้นสุดเอาไว้

“ปัง!”

ศีรษะของเขาสะบัดไปมา แต่ทว่าอาจเป็นเพราะฤทธิ์ของ โอสถจักรพรรดิชิง ยังไม่สลายไปทั้งหมด พลังชีวิตอันแข็งแกร่งจึงฉุดรั้งเขาขึ้นมาจากขอบเหวแห่งความตาย

การกระแทกครั้งนี้ เขาต้องการตาย แต่เขากลับไม่ตาย

หลินเย่ตกตะลึง ซูจิ่วเกอก็ตกตะลึงเช่นกัน

ฉากที่ดูตลกขบขันนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาครู่หนึ่ง

ซูจิ่วเกอกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความขบขัน “ข้าไม่รู้ว่าข้าจะตายเมื่อไหร่ แต่จักรพรรดิน้อยผู้นี้รู้”

“ว่าเจ้ากำลังจะตายในไม่ช้านี้แล้ว”

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ใช่พวกที่ชอบย่ำยีศพหรอก”

ซูจิ่วเกอกลับมามีท่าทีสงบนิ่งดังเดิม “ผู้อาวุโสเงา”

ผู้อาวุโสเงา: “ขอรับ”

ซูจิ่วเกอหันหลังกลับ ยกมือขึ้นอย่างเฉื่อยชา แล้วสั่งอย่างเย็นชาว่า “ส่งเขาไปสบายซะ”

กล่าวจบเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ผู้อาวุโสเงาพยักหน้า เขามองตามแผ่นหลังของท่านจักรพรรดิน้อย ก่อนจะปรายตามองหลินเย่ด้วยสายตาที่ผสมปนเประหว่างความเวทนาและคำดูถูก จากนั้นเหล่าอาวุโสแห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์อวี่ฮว่าก็รีบตามไป

ผู้อาวุโสเงาปรากฏตัวต่อหน้าหลินเย่ สีหน้าของเขาเย็นชาถึงขีดสุด

“หากจะโทษใคร ก็จงโทษตัวเองที่ตาถั่วไปล่วงเกินท่านจักรพรรดิน้อยเสียเถิด”

“ถ้าเจ้าตายไปเสียตั้งแต่แรก เรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”

“ชาติหน้าก็ระวังตัวให้ดีกว่านี้ล่ะ”

หลินเย่ยังไม่ทันมองเห็นว่าอีกฝ่ายลงมือเมื่อไหร่ ศีรษะของเขาก็หลุดกระเด็นลงไปกองกับพื้น ดวงตายังคงเบิกโพลงแม้ยามดับสูญ

...

เสียงของระบบดังขึ้น

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สังหารบุตรแห่งโชคชะตาหลินเย่ได้สำเร็จ!】

【ได้รับทรัพย์สินทั้งหมดของบุตรแห่งโชคชะตา: คัมภีร์เต๋าทลายสวรรค์, หมัดบรรพชนสยบสมุทร, วิชาลับอมตะ, หม้อปรุงยาพลิกฟ้า, ตราประทับไร้ขอบเขต...】

【ได้รับแต้มตัวร้าย 10,000 แต้ม!】

【ได้รับกล่องสมบัติสีแดงระดับจักรพรรดิ x1!】