บทที่ 23 จุดสูงสุดของการขัดเกลากระดูก!

บทที่ 23 จุดสูงสุดของการขัดเกลากระดูก!

ดาบเอกจิต

ตามคำอธิบายก่อนหน้านี้ของระบบ... นี่คือวิชาดาบที่สือป้าเทียนตระหนักรู้ในระดับ 'ปรมาจารย์' ตอนอายุสามสิบงั้นหรือ?!!!

วิชาดาบระดับปรมาจารย์!

ลี่จวินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่อาจระงับความตื่นเต้นได้ เขารีบบอกให้สือป้าเทียนลองทำความเข้าใจด้วยตัวเองก่อน ส่วนตัวเขาแสร้งทำเป็นสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ แต่แท้จริงแล้วกำลังจมดิ่งสู่การทำความเข้าใจเคล็ดวิชา

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง

"ดาบเอกจิต" นั้นพิเศษจริงๆ

มันไม่ใช่กระบวนท่าธรรมดา แต่เป็นการฟาดฟันแบบพิเศษที่เสริมความแข็งแกร่งให้กับ 'เจตจำนงแห่งยุทธ์' ผ่านทางจิตใจและสมาธิ

ดังนั้น

ยิ่งเจตจำนงแห่งยุทธ์แข็งแกร่งมากเท่าไร กระบวนท่านี้ก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น

ไม่จำเป็นต้องใช้ดาบในการสำแดงเดช ขอเพียงแค่มีเจตจำนงแห่งยุทธ์ อาวุธใดๆ ในโลกก็สามารถใช้ฟาดฟันได้

สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ—

หากเจตจำนงแห่งยุทธ์และจิตใจไม่จดจ่อแน่วแน่พอ ก็ยากที่จะใช้วิชานี้ออกมาได้

ถึงกระนั้น มันก็ล้ำค่าอย่างยิ่ง

ห้องเรียนนี้เป็นขุมทรัพย์จริงๆ!

เขายิ้มและเอ่ยถาม "ป้าเทียน นายฝึกดาบด้วยหรือเปล่า?"

"ผมเคยฝึกมาก่อนครับ ครอบครัวเราถนัดเรื่องดาบ" สือป้าเทียนเกาหัวแล้วพูดว่า "แต่ผมโง่เกินกว่าจะเรียนรู้มันได้"

"ไม่เป็นไร นายอาจจะไม่ฉลาด แต่ครูมองว่าความคิดของนายเรียบง่ายและมีสมาธิจดจ่อ นายไม่จำเป็นต้องเรียนรู้เทคนิคเพลงดาบทั้งหมดหรอก แค่เลือก 'ท่า' ที่นายชอบที่สุดจากวิชานั้นมาหนึ่งท่า แล้วฝึกฝนมันทุกวัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า" ลี่จวินแนะนำ

สือป้าเทียนตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า "ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอครับ?"

คนอื่นๆ ก็หันมามองเช่นกัน

ฝึกแค่ท่าเดียว?

นั่นมันไม่ใช่การชักนำนักเรียนไปในทางที่ผิดหรือไง!

"ฝึกฝนกระบวนท่าเดียวเป็นพันครั้ง พินิจพิเคราะห์และค้นคว้ามันอย่างละเอียด ต่อให้รู้แค่ท่าเดียว นายก็สามารถเก่งกาจขึ้นมาได้" ลี่จวินกล่าว "พวกเธออาจจะไม่เหมาะกับวิธีนี้ แต่ป้าเทียนเหมาะกับการฝึกแบบนี้ที่สุด"

เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของจีเว่ย ลี่จวินจึงอธิบายเพิ่มเติมเล็กน้อย

ทุกคนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

หากเป็นเมื่อไม่กี่วันก่อน ทุกคนคงคิดว่าลี่จวินแค่พูดโม้ไปเรื่อย

แต่หลังจากอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่ง พวกเขาพบว่าลี่จวินไม่ได้คุยโวเลยเมื่อเป็นเรื่องของศิลปะการต่อสู้

อย่างไรก็ตาม

เจ้าทึ่มตัวใหญ่นี่จะสามารถเชี่ยวชาญวิชาดาบได้จริงๆ งั้นหรือ?

ทั้งห้องต่างแสดงความสงสัย...

...

ณ หมู่บ้านตระกูลสือ ภายในลานบ้านแห่งหนึ่ง

ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ เมื่อเห็นสือป้าเทียน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที "ป้าเทียนกลับมาแล้วเหรอ? วันนี้อยากให้ปู่สอนอะไรล่ะ?"

"ปู่สาม ฮิฮิ ผมอยากเรียนดาบ" สือป้าเทียนเกาหัวแล้วพูด

ปู่สามประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มและกล่าวว่า "ได้สิ เดี๋ยวปู่สามจะสอน 'ดาบเบญจพยัคฆ์' ให้..."

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืน

ร่างกายที่ดูชราและอ่อนแอในตอนแรกพลันระเบิดพลังอันแข็งแกร่งออกมา ทันใดนั้นชายชราก็คว้าดาบใหญ่ที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมา

ทันทีที่ออกท่วงท่า เสียงลมหวีดหวิวจากการวาดดาบก็ดังสนั่นอย่างดุดัน

เมื่อร่ายรำจบชุด ปู่สามสือก็ถอนหายใจ "ปู่แก่แล้ว สมัยหนุ่มๆ รำจบรอบหนึ่งยังไม่หอบเลยด้วยซ้ำ"

จากนั้นเขาก็พูดต่อ "เอาล่ะ ต่อไปปู่จะแยกย่อยแต่ละท่าและสอนเจ้าว่าต้องฝึกยังไง"

เห็นได้ชัดว่าปู่สามสือรู้ถึงสติปัญญาของสือป้าเทียนดี และไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเรียนรู้ได้จากการดูเพียงครั้งเดียว

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม

"ปู่สาม ผมอยากเรียนท่าฟันท่านั้นครับ" สือป้าเทียนพูดขึ้นทันที

"หือ?"

ปู่สามสือชะงักไป

เรียนวิชาดาบ... แต่จะเรียนแค่ท่าเดียวเนี่ยนะ? ตรรกะอะไรกัน?

ทว่า

สือป้าเทียนดูจริงจังมาก

ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า "ป้าเทียน เจ้าหมายถึงท่านี้หรือเปล่า?"

พูดจบ ปู่สามสือก็จับดาบด้วยสองมือ ลากใบดาบขึ้นขณะก้าวไปข้างหน้า แล้วเหวี่ยงดาบฟันลงไปตรงๆ

สือป้าเทียนพยักหน้ารัวๆ "ใช่ครับ ใช่! ท่านั้นแหละ ปู่สาม บอกวิธีฝึกท่านี้ให้ผมหน่อย ผมจะเรียนแค่นั้นแหละ!"

ปู่สามสืออ้าปาก เตรียมจะพูดว่า "นั่นไม่ใช่วิธีฝึกดาบที่ถูกต้องนะ" แต่เมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นของหลานชาย เขาก็ปฏิเสธไม่ลง

เด็กคนนี้ซื่อบื้อมาตลอด และหาได้ยากที่เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากร้องขออะไรสักอย่าง

"ป้าเทียน ท่านี้เป็นท่าที่พื้นฐานที่สุดในดาบเบญจพยัคฆ์ แต่มันพิถีพิถันมากในเรื่องการใช้แรงและพลังเลือดลม..."

เขาอธิบายรายละเอียดและสาธิตซ้ำๆ

จากนั้นก็เอียงคอมองหลานชาย

"เข้าใจไหม?"

"ไม่ครับ"

สือป้าเทียนส่ายหน้า

ปู่สามสือฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "งั้นปู่จะให้ตำราเจ้าไป เจ้าเอาไปลองฝึกดู ถ้าไม่ได้ผล ก็ค่อยลองฝึกอย่างอื่น"

"ครับ ผมจะฝึกแค่ท่านั้นแหละ"

สือป้าเทียนรับตำราไปแล้วเดินกลับอย่างมีความสุข

ปู่สามสือถอนหายใจ

วิชาดาบของหมู่บ้านตระกูลสือนั้นสืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น แทบทุกครัวเรือนรู้วิชาดาบ และพ่อของสือป้าเทียนก็เป็นถึงปรมาจารย์ดาบที่มีชื่อเสียงในเมืองหลินเจียง

ใครบ้างจะไม่รู้จัก 'ดาบมังกรแดง'?

แต่พอมาถึงรุ่นสือป้าเทียน เขากลับเรียนไม่ได้แม้แต่วิชาดาบเบญจพยัคฆ์พื้นฐาน

เฮ้อ!

...

วันเวลาผ่านไป ชั่วพริบตาก็เข้าสู่ช่วงปลายเดือนกันยายน

"ปัง!"

แทง, ทะลวง!

พลังเลือดลมระเบิดออก หอกยาวส่งเสียงคำรามกึกก้องน่ากลัวขณะพุ่งแหวกอากาศ

"เพลงหอกมังกรพันกายก็บรรลุระดับชำนาญแล้วเช่นกัน"

"แม้ว่าจะยังไม่ถึงขอบเขตขัดเกลาอวัยวะภายใน แต่ระดับความแข็งแกร่งนี้น่าจะเพียงพอสำหรับการเอาตัวรอดได้ในระดับหนึ่ง"

"หลังจากใช้เงินก้อนนี้ไป มันน่าจะพอสำหรับการเข้าสู่ขอบเขตขัดเกลาอวัยวะภายใน"

ลี่จวินชำเลืองมองแผงหน้าจอของระบบ

[การบำเพ็ญเพียร: ขอบเขตขัดเกลากระดูก (92%)]

[ท่าร่างสยบมังกร: ขั้นเชี่ยวชาญ (94%)]

[ท่าร่างพยัคฆ์หมอบ: ขั้นเชี่ยวชาญ (88%)]

[หมัดพยัคฆ์: ขั้นชำนาญ (45%)]

[เพลงหอกมังกรพันกาย: ขั้นชำนาญ (1%)]

[ขั้นสมบูรณ์แบบ: เพลงหอกสยบมังกร, กรงเล็บพยัคฆ์, เพลงกระบี่สายลม, ย่างก้าวสายลม, กายาเหล็ก]

[พิเศษ: ดาบเอกจิต]

ในช่วงเวลานี้ ลี่จวินใช้เวลาครึ่งวันสอนหนังสือและอีกครึ่งวันบำเพ็ญเพียร

เขาทำภารกิจสำเร็จในระหว่างนี้และได้รับ 'เพลงกระบี่สายลม' ระดับสมบูรณ์แบบมา แต่สำหรับเขา วิชาดาบกระบี่ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก

มันเหมาะเอาไว้สอนนักเรียนสำรองมากกว่า

ในเวลาว่าง ลี่จวินค้นคว้าการผสานกันระหว่าง 'ท่าร่างสยบมังกร' และ 'ท่าร่างพยัคฆ์หมอบ'—

นับตั้งแต่ท่าร่างพยัคฆ์หมอบบรรลุขั้นเชี่ยวชาญ เขาก็ค่อยๆ ค้นพบความลับของ "กายามังกรกระดูกพยัคฆ์" และความชำนาญของทั้งสองวิชาที่หยุดนิ่งมานานก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ต่อมา ลี่จวินพบว่าการฝึกท่าร่างแบบธรรมดาไม่สามารถเพิ่มความชำนาญได้อีกต่อไป มันจะพัฒนาได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในห้องแรงโน้มถ่วงเท่านั้น

และห้องแรงโน้มถ่วง... ราคาชั่วโมงละสองพันเหรียญต้าเซี่ย บวกกับน้ำยาอาหารเสริมเพื่อเติมพลังงานกาย ไม่อย่างนั้นร่างกายของเขาจะทรุดโทรมแทนที่จะก้าวหน้า

แน่นอนว่า

สิ่งที่แลกมาคือการบำเพ็ญเพียรที่รุดหน้าอย่างรวดเร็ว!

ในขณะเดียวกัน

เขาใช้เงินไปถึงสองแสนเหรียญต้าเซี่ยภายในเวลาแค่ครึ่งเดือน

หากไม่ได้งานรับจ้างเป็นคู่ซ้อมและสอนพิเศษแทรกเข้ามาบ้างเพื่อหากำไรเล็กๆ น้อยๆ บัญชีธนาคารของเขาคงเกลี้ยงไปนานแล้ว

และตอนนี้

เขายังเหลือเงินอยู่สามหมื่นเหรียญต้าเซี่ย

พรสวรรค์ ความพยายาม และเงินตรา

บนเส้นทางแห่งยุทธศิลป์ ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้เลย

ลี่จวินมองดูยอดเงินคงเหลือ

"สามหมื่นที่เหลือพอสำหรับน้ำยาอาหารเสริมหนึ่งขวดและห้องแรงโน้มถ่วงอีกห้าชั่วโมง"

"อย่างไรก็ตาม ยิ่งเติบโตช้าเท่าไหร่ หนทางก็ยิ่งยาวไกลเท่านั้น"

"มิน่าล่ะ คนจำนวนมากถึงติดอยู่ที่ขอบเขตขัดเกลากระดูกและไม่สามารถก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตขัดเกลาอวัยวะภายในได้"

"ฉันยังต้องทำความเข้าใจ 'กายามังกรกระดูกพยัคฆ์' ให้ถ่องแท้!"

เงินแค่นี้อาจจะไม่พอ...

วันต่อมา

"อาจารย์ลี่ วิชาภาคปฏิบัติของห้องคุณต้องจัดตารางภายในสัปดาห์นี้นะครับ"

ที่ปลายสาย ซือหม่าเผยรีบเสริมขึ้นว่า "สัปดาห์สุดท้ายของมัธยมต้นจะมีการสอบวัดผลประมวลความรู้ ดังนั้นวิชาภาคปฏิบัติต้องทำให้เสร็จภายในสามสัปดาห์แรก!"

ซือหม่าเผยคงได้ยินเรื่องเงินกู้มาแล้วเช่นกัน

เรื่องเงินกู้เป็นเรื่องเล็ก

แต่ท่าทีของเหอหงสำคัญมาก นี่อาจหมายความว่าลู่เทียนซินให้ความสำคัญกับลี่จวินมากกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

เขาไม่กล้าล่วงเกินลี่จวินอีกแล้ว!

อันที่จริง ท่าทีของเขาในขณะนี้แฝงไปด้วยความนอบน้อมถ่อมตน

เพราะ... ไม่นับรวมวันหยุดสุดสัปดาห์ สัปดาห์นี้ก็เหลือแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น

"รับทราบครับ"

ลี่จวินวางสาย

ถ้าเขามีเวลาอีกสักสิบวัน เขาน่าจะสามารถทำความเข้าใจ "กายามังกรกระดูกพยัคฆ์" ของท่าร่างสยบมังกรและท่าร่างพยัคฆ์หมอบได้อย่างถ่องแท้ และยกระดับทั้งสองวิชาสู่ขั้นสมบูรณ์แบบได้พร้อมกัน

น่าเสียดายที่เวลาไม่เคยคอยใคร!

อย่างไรก็ตาม การอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตขัดเกลากระดูก บวกกับวิชาการต่อสู้มากมายและหอกโลหะผสมคู่กาย ก็น่าจะพอถูไถไปได้

เพียงแต่ว่า... หลังจากซื้อน้ำยาอาหารเสริมไปเมื่อเช้า เขาเหลือเงินในบัญชีแค่หมื่นกว่าเหรียญต้าเซี่ย กับหนี้สินอีกสองแสนเหรียญต้าเซี่ยจากการกู้ยืม

"เงินนี่มันหมุนเร็วจริงๆ!"