บทที่ 19 ทุกคนรอดแล้ว

บทที่ 19 ทุกคนรอดแล้ว

แผนการของอันหยางได้รับการสรุปอย่างรวดเร็ว เป็นแผนที่ละเอียดรอบคอบโดยอ้างอิงจากขนาดพื้นที่และปริมาณอาหารที่กักตุนไว้ในมิติของเหวินชิง

เมื่อก้าวเข้าสู่เดือนที่สามของยุคข้าวยากหมากแพง เสบียงอาหารของโรงเรียนก็ร่อยหรอจนแทบไม่เหลือ นักเรียนต่างหิวโหยจนแสบท้องเพราะไม่มีอะไรตกถึงท้องมานาน

เพื่อปลอบประโลมขวัญและกำลังใจของทุกคน แผนการแจกจ่ายอาหารจึงเปลี่ยนจากวันละหนึ่งมื้อเป็นสองมื้อ โดยยังคงจำกัดปริมาณหมั่นโถวคนละหนึ่งลูก แต่สิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามาคือผักสด

ส่วนเรื่องน้ำ แต่ละคนจะได้รับน้ำแร่ครึ่งขวด เนื่องจากอันหยางมองว่าการประเมินพื้นที่สระน้ำในมิติของเหวินชิงอาจมีความคลาดเคลื่อน และเมื่อน้ำหมดแล้วก็คือหมดเลย ดังนั้นพวกเขาจึงต้องประหยัดไว้ก่อนเพื่อความไม่ประมาท

ในสภาพแวดล้อมปัจจุบัน หากนำอาหารออกมาทั้งหมดทีเดียวจะทำให้อาหารเน่าเสียเร็วเกินไป ดังนั้นทุกคนจึงตกลงกันว่าจะเก็บของไว้ในมิติของเหวินชิง และนำออกมาเฉพาะปริมาณที่จำเป็นต้องใช้ในแต่ละวันเท่านั้น

"คุณเหวิน คุณเห็นว่าแผนนี้มีปัญหาตรงไหนไหมครับ?"

ฝ่ายบริหารโรงเรียนตรวจสอบแผนที่อันหยางเสนอมาเป็นลำดับแรก หลังจากไม่พบข้อบกพร่อง จึงส่งต่อให้เหวินชิงพิจารณา

"เอาตามที่พวกคุณตกลงกันเลย ฉันมีข้อแม้แค่อย่างเดียว"

ลำพังแค่เห็นแผนงาน เหวินชิงก็รู้สึกปวดหัวแล้ว อย่างไรเสียอาหารในมิติของเธอก็สามารถผลิตเพิ่มขึ้นได้เรื่อยๆ เธอจึงไม่ใส่ใจรายละเอียดหยุมหยิมพวกนี้มากนัก

"ในโรงเรียนมีบางคนที่ฉันไม่ถูกชะตาด้วย ฉันไม่อยากให้ของของฉันกับคนพวกนั้นกิน ได้ไหม?"

"ไม่มีปัญหาครับ มันเป็นทรัพย์สินของคุณ คุณย่อมมีสิทธิ์ในการแจกจ่าย" อันหยางตอบกลับทันที

ในสายตาของเขา เหวินชิงก็เป็นเพียงเด็กสาวเอาแต่ใจที่มีเรื่องขุ่นเคืองใจเล็กๆ น้อยๆ กับคนสองสามคน

แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ เหวินชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเพิ่มเพื่อนอันหยาง แล้วส่งรายชื่อกว่า 30 คนให้เขาทันที

เมื่อเห็นรายชื่อซึ่งมีทั้งชายและหญิง ทั้งครูและนักเรียน อันหยางถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

แต่เขาก็ยังตอบตกลง

สิ่งที่เขาทำได้คือพยายามหาทางแอบช่วยเหลือคนในรายชื่อเหล่านั้นอย่างลับๆ

การประชุมกินเวลายาวนานถึงห้าชั่วโมงเต็ม กว่าประกาศอย่างเป็นทางการของโรงเรียนจะถูกโพสต์ลงในกลุ่มแชตก็ปาเข้าไปสามทุ่ม

ประกาศนั้นแนะนำสถานการณ์เกี่ยวกับมิติของเหวินชิงโดยสังเขป ตามด้วยการแจ้งเรื่องการเปลี่ยนแปลงปริมาณการแจกจ่ายอาหาร

วันละสองมื้อ?

แถมน้ำอีกครึ่งขวด?

เมื่อเห็นดังนั้น ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจ

บางคนถึงกับขอบตาแดงก่ำ... พวกเขา รอดตายกันแล้วจริงๆ หรือ?

อันหยางแท็กหาเหวินชิงในกลุ่ม พร้อมข้อความว่า "เสบียงทั้งหมดของเราต่อจากนี้มาจากคุณเหวินชิง ต้องขอบคุณความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของคุณเหวินชิง ทุกคนถึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้"

ต้องยอมรับว่าอันหยางเข้าใจจิตวิทยาของมนุษย์อย่างถ่องแท้

ทุกคนต่างระดมส่งข้อความขอบคุณจนแชตแทบแตก เมื่อผลประโยชน์ที่จับต้องได้ตกถึงมือ ใครจะยังสนอีกว่าเหวินชิงจะมีเจตนาแอบแฝงอะไรหรือไม่?

"ฉันไม่คิดเลยว่าเหวินชิงจะเป็นคนเสียสละขนาดนี้"

หลี่หลานหลานมองข้อความ "วันละสองมื้อ" ตาโต แล้วเข้าร่วมขบวนการรัวข้อความขอบคุณ

ซ่งชิงและถังโม่ไม่ได้พูดอะไร ในฐานะที่อยู่ห้องแล็บเดียวกัน ซ่งชิงเห็นชัดเจนว่าเหวินชิงเป็นคนแบบไหน และถังโม่ยิ่งรู้ดีกว่าใคร

เสียสละงั้นเหรอ? อาจจะใช่ แต่คงไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น

เหวินชิงเพียงแค่หลงใหลในความฟุ้งเฟ้อ สนุกกับการเป็นศูนย์กลางของความสนใจ ซึ่งแทบไม่เกี่ยวอะไรกับการเป็นห่วงความเป็นตายของทุกคนเลย

หลานหลานอาจจะคิดมากไปหน่อย แต่ไม่ว่าแรงจูงใจจะเป็นอะไร ถังโม่ก็ยังรู้สึกขอบคุณมากที่เธอยอมแบ่งปันสิ่งของ

ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมเปิดเผยความลับเพื่อแลกกับชื่อเสียง

ถ้าไม่ใช่เพราะเหวินชิง ผู้คนมากมายในโรงเรียนคงไม่รอดชีวิตในชาติที่แล้ว

ทว่า ในวันถัดมา ถังโม่กลับอารมณ์ไม่ดีนัก เธอจนปัญญาจริงๆ

"แจกผิดหรือเปล่า? ของเราขาดไปหนึ่งชุดนะ" ซ่งชิงในฐานะหัวหน้าหอพัก ตรวจสอบอาหารที่ได้รับ

"ไม่ผิดหรอก" นักเรียนแกนนำที่แจกของพลิกดูรายชื่อในมือ

อาหารมีค่ามากแค่ไหนในเวลานี้ พวกเขาไม่มีทางทำผิดพลาดแม้แต่ชุดเดียว

"ในห้องเธอมีคนชื่อถังโม่ใช่ไหม? เธอไม่มีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่ง"

"ทำไมล่ะ? ถังโม่ของเราเป็นนักศึกษาของมหาลัย T นะ แล้วพวกนายยังจะปฏิบัติกับเธอต่างจากคนอื่นอีกเหรอ?" หลี่หลานหลานระเบิดอารมณ์เป็นคนแรก

"ฉันไม่รู้ ถ้าสงสัยอะไร ไปถามอันหยางเอาเอง" เด็กหนุ่มชี้ไปทางเสาธง

"ขอบใจ เข้าใจแล้ว" ถังโม่ดึงหลี่หลานหลานที่กำลังจะพุ่งเข้าไปโต้เถียงไว้

"ช่างเถอะหลานหลาน ไม่เกี่ยวกับพวกเขาหรอก มันเป็นของของเหวินชิง ก็ต้องแล้วแต่การตัดสินใจของเธอ"

ถังโม่ไม่รู้จักเหวินชิงในชาติที่แล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่เคยถูกตัดสิทธิ์เรื่องอาหาร

ปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกทำให้เธอได้เจอเหวินชิงเร็วขึ้นในห้องแล็บ และด้วยเหตุผลบางอย่าง เหวินชิงไม่ชอบขี้หน้าเธอ

ถังโม่ลองทบทวนดูดีๆ เธอไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์อะไรกับอีกฝ่ายเลยนี่นา?

เธอรู้เรื่องวีรกรรมของเหวินชิงในชาติที่แล้วดี: ใครก็ตามที่ทำให้เธอขุ่นเคืองจะไม่ได้รับส่วนแบ่งสิ่งของ แม้แต่ไปคุยกับอันหยางก็ไม่มีประโยชน์ เพราะของพวกนั้นไม่ใช่ทรัพย์สินของโรงเรียนทั้งหมด แต่ถือเป็นการบริจาคส่วนตัวของเหวินชิง

ถังโม่นึกไม่ถึงเลยว่าสาเหตุที่ทำให้เหวินชิงขุ่นเคือง จะเป็นเพราะเธอโดดเด่นเกินไปและได้รับความสนใจจากรุ่นพี่ในห้องแล็บมากกว่า

"เกินไปแล้ว! เธอยังไม่ได้ทำอะไรให้เจ็บแค้นเลย หรือจะเป็นเพราะเธอสวยกว่า หล่อนเลยอิจฉา?"

หลี่หลานหลานบ่นอุบอิบ โดยไม่รู้ตัวว่าพูดถูกเผง

"กินของฉันสิ ตอนนี้มีเยอะแยะ พอกลับถึงห้อง เดี๋ยวฉันแบ่งใส่ชามให้"

"ฉันก็จะแบ่งส่วนของฉันให้ด้วย ถ้าของฉันกับหลานหลานรวมกัน ก็ได้ตั้งสามชุด" ซ่งชิงเสริม

ถังโม่ยังมีอาหารและไม่ได้ขาดแคลนน้ำ แต่อาหารที่แจกตอนนี้มีผักใบเขียวรวมอยู่ด้วย

ผักใบเขียวเหรอ? นานแค่ไหนแล้วที่พวกเธอไม่ได้กินผักใบเขียว? ผิวพรรณของพวกเธอแห้งผากยิ่งกว่าผืนดินแตกระแหง

"ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องพึ่งพาพวกเธอสองคนแล้วล่ะ ต่อไปนี้ฉันจะดูแลพวกเธอประดุจราชินีเลย"

ถังโม่ยิ้มและตอบตกลง ความสัมพันธ์ของเธอกับรูมเมทตอนนี้แทบจะเป็นการดูแลซึ่งกันและกัน เธอจึงยอมรับน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้

ถังโม่เพียงแค่จนปัญญากับความเกลียดชังของเหวินชิง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เธอเป็นคนมีเหตุผลมาก มันเป็นสิทธิ์ของเหวินชิงที่จะให้ของของตัวเองกับใครก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งในอดีตและปัจจุบัน เธอก็ได้กินของจากมิติของเหวินชิง ถือว่าติดหนี้บุญคุณกันอยู่ แม้เธอจะไม่เห็นด้วยกับนิสัยและบุคลิกของเหวินชิง แต่เธอก็พูดว่าร้ายอีกฝ่ายไม่ได้เต็มปาก

ไม่ได้เลวร้ายอะไร อย่างมากก็แค่ทำตัวเป็นเด็ก

ด้วยนิสัยแบบนี้ วันสิ้นโลกจะสอนบทเรียนให้เธอเอง

นับตั้งแต่เรื่องมิติถูกเปิดเผย เหวินชิงก็เลิกไปที่ห้องแล็บ แต่เธอจะเดินทอดน่องรอบสนามกีฬาวันละสองครั้งในช่วงเวลาแจกจ่ายอาหาร โดยมีนักเรียนชายสองคนจากแผนกกีฬาคอยเดินตามต้อยๆ เสมอ

เด็กหนุ่มสองคนนั้นถูกจัดหามาโดยฝ่ายบริหารโรงเรียน ซึ่งอ้างว่าความสงบเรียบร้อยในโรงเรียนตอนนี้ค่อนข้างวุ่นวาย พวกเขาจึงต้องคอยคุ้มกันเธอ

คลังอาหารเคลื่อนที่ของคนทั้งโรงเรียน ใครจะกล้าประมาท?

เรียกว่าคุ้มกัน แต่ในความเป็นจริงก็ไม่ต่างอะไรจากการจับตามอง

ตัวเหวินชิงเองดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ เดินทอดน่องอย่างมีความสุข เวลาอารมณ์ดี เธอก็จะเอ่ยถามผู้คน

"อาหารอร่อยไหม? น้ำดีหรือเปล่า? ตอนนี้มีความสุขกับชีวิตไหม?"

ทุกคนที่ถูกถามต่างทำหน้าเอือมระอา มันเหมือนผู้นำลงพื้นที่ตรวจเยี่ยมรากหญ้าไม่มีผิด

ปากก็เยินยอสรรเสริญ แต่ในใจก่นด่าสาปแช่ง

ทุกคนซาบซึ้งในอาหาร แต่ท่าทีวางก้ามของเธอ ที่มักจะทำตัวประหนึ่งพระเจ้า ทำให้พวกเขาไม่อาจเคารพเธอได้จากใจจริง

อย่างไรก็ตาม พวกเขาทำได้เพียงบ่นงึมงำลับหลัง ถ้าเธอรู้เข้า มีหวังโดนขึ้นบัญชีดำแน่ ตอนนี้ไม่มีใครกล้าหือกับเหวินชิงหรอก