เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 16: ผู้นำที่แท้จริงของสมาคมจอมเวท

บทที่ 16: ผู้นำที่แท้จริงของสมาคมจอมเวท

บทที่ 16: ผู้นำที่แท้จริงของสมาคมจอมเวท


บทที่ 16: ผู้นำที่แท้จริงของสมาคมจอมเวท

กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง...

กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง...

ในห้องที่ว่างเปล่า โทรศัพท์บนโต๊ะแผดเสียงดังต่อเนื่องมาเป็นสิบๆ ครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะวางหูไปในที่สุด

...

ตัดมาที่อีกด้านหนึ่ง ณ สำนักงานแห่งหนึ่ง

"ไม่มีใครรับสายที่บ้านเลขที่นั้นเลยครับ"

ชายในชุดนอนวางหูโทรศัพท์ลง สีหน้าเคร่งเครียดขณะหันไปมองตำรวจสองนายที่ยืนอยู่ข้างๆ

ทั้งโทรศัพท์มือถือและโทรศัพท์บ้านติดต่อไม่ได้เลย

สิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นการยืนยันกลายๆ แล้วว่า เรื่องราวในวิดีโอยูทูบนั่นเป็นเรื่องจริง

คนขับรถร่างอ้วนคนนั้นทำงานกับบริษัทพวกเขามาสิบปีเต็ม ถึงจะมีนิสัยเสียอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นสมควรตาย

ไม่คิดเลยว่าเขาจะต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้

ตำรวจนายหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

ในเวลานี้ ยอดวิวของวิดีโอในยูทูบพุ่งทะลุ 10,000,000 วิวไปแล้ว

การแพร่กระจายระดับนี้สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วโลก

เขาหันไปมองเพื่อนร่วมงานที่กำลังคุยโทรศัพท์กับเจ้าหน้าที่ยูทูบด้วยความโมโห

"ว่าไงนะ? ลบไม่ได้เหรอ? ทำไมถึงลบไม่ได้?!"

"..."

"ตลกหรือไง? 'สิทธิ์พิเศษ' งั้นเหรอ? เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ!"

"..."

"ผมไม่สนหรอกนะ ผมขอบอกเลยว่าคุณต้องหาทางลบวิดีโอนี้เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเตรียมตัวโดนฟ้องได้เลย!"

ประโยคสุดท้ายเขาตะคอกใส่โทรศัพท์เสียงดังลั่น

เพื่อนร่วมงานกระแทกหูโทรศัพท์ลงแล้วหันมาบ่นด้วยความฉุนเฉียว

"ล้อกันเล่นหรือไงวะ? คนของยูทูบบอกว่าวิดีโอนี้มี 'สิทธิ์พิเศษ' บางอย่าง ลบไม่ได้เฉยเลย!"

สิทธิ์พิเศษ?

ตำรวจที่กำลังคุยกับผู้จัดการบริษัทแท็กซี่ชะงักไปเล็กน้อย

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดูเบอร์โทรเข้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะกดรับสาย

"สารวัตรครับ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่บริษัทแท็กซี่..."

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงของสารวัตรก็ดังสวนกลับมา

"โอเค พวกนายกลับมาได้แล้ว ไม่ต้องยุ่งกับคดีนี้แล้ว"

"อะไรนะครับ?" ตำรวจหนุ่มถามย้ำด้วยความงุนงง

ไม่ต้องยุ่งกับคดีสะเทือนขวัญขนาดนี้เนี่ยนะ?

หรือว่าจะมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลังอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?

"เบื้องบนส่งคนมาจัดการคดีนี้แล้ว พวกนายถอนกำลังกลับมาซะ"

"เบื้องบนส่งคนมา? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ครับ?"

โดยปกติแล้ว คดีในท้องที่ก็ต้องให้ตำรวจท้องที่จัดการก่อน

นี่เพิ่งผ่านไปแค่สองชั่วโมงหลังเกิดเหตุ แต่เบื้องบนกลับส่งคนลงมาทันที นี่มันผิดปกติชัดๆ

"เอาเถอะ อย่าถามมากเลย รู้ไปก็ไม่เป็นผลดีกับตัวพวกนายหรอก"

พูดจบ สารวัตรก็วางสายไป

ณ ปลายสาย สารวัตรจ้องมองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จมอยู่ในห้วงความคิด

ในฐานะหัวหน้าสถานีตำรวจ ย่อมต้องรับรู้เรื่องราวบางอย่างที่คนทั่วไปไม่รู้

เรื่องราวเกี่ยวกับ 'ศาสตร์ลี้ลับ'

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน สมาคมจอมเวทต้องออกมาเคลื่อนไหวถึงสองครั้งสองครา

เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ปกติ

สารวัตรทำได้เพียงรู้สึกไร้ซึ่งอำนาจ

แม้จะพอรู้เรื่องราวบ้าง แต่ท้ายที่สุดเขาก็เป็นเพียงคนธรรมดา

เขาไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของโลกเวทมนตร์ได้เลยแม้แต่น้อย

มันทำให้เขารู้สึกเหมือนควบคุมอะไรไม่ได้เลย ทั้งร่างกายและชีวิตของตัวเอง

สุดท้าย สารวัตรทำได้เพียงเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก แล้วจุดบุหรี่สูบเพื่อระบายความเครียด

"หวังว่าเรื่องนี้จะจบลงโดยเร็วนะ"

...

เมืองเดอรัม สมาคมจอมเวท

ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันในห้องทำงานของเคซี่ย์

ลูเซียสทุบโต๊ะเสียงดังปังด้วยความโกรธเกรี้ยว ใส่หน้าเคซี่ย์ที่ยังคงอยู่ในชุดนอน

"พี่ชายฉันตายแล้ว! เป็นเพราะความผิดของแกแท้ๆ!"

"วันๆ นอกจากแดกเหล้ากับเอากับเลขา แกทำห่าอะไรเป็นบ้างวะไอ้หมูตอน?!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลายคนในห้องก็เผลอเหลือบมองไปที่เตียงนอน ซึ่งมีเลขาสาวนอนคลุมโปงซ่อนตัวอยู่

ทุกคนรู้กิตติศัพท์ของเคซี่ย์ดี

แต่ก็ไม่คิดว่าไอ้สารเลวนี่จะถึงขั้นเอาเตียงมาไว้ในห้องทำงานเพื่อความ 'สะดวก' ขนาดนี้

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครเต็มใจยอมรับคนพรรค์นี้เป็นผู้นำ

"ฟังนะ ฉันไม่เคยสั่งให้ลูคัสไปจัดการเรื่องนี้ ทั้งหมดนั่นเขาทำโดยพละการ!"

"จะบอกให้นะ ครั้งนี้จะไม่มีการจ่ายเงินชดเชยใดๆ ทั้งสิ้น ตรงกันข้าม ฉันต่างหากที่ต้องถูกสอบสวน!" เคซี่ย์กล่าวเสียงเย็นชา พลางจุดซิการ์สูบด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

คำพูดของเขาสร้างความโกลาหลไปทั่วทั้งห้อง

ไอ้บ้านี่พูดบ้าอะไรออกมา?

ลูคัสโกรธจนตัวสั่นเทา เขาตะโกนสวนกลับไป "ถ้าแกไม่เมินเฉยต่อรายงานของฉัน ทำไมกำลังคนถึงไม่พอ? ทำไมพี่ชายฉันถึงต้องตาย?"

"กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าฉันเหรอ? คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกงั้นสิ?"

เมื่อเจอรังสีอำมหิตของลูเซียส ร่างอ้วนฉุของเคซี่ย์ก็สั่นเทาเล็กน้อย ซิการ์ในมือร่วงหล่นลงพื้น

ซิการ์ที่จุดไฟแล้วตกลงบนพรมราคาแพง ไหม้จนเป็นรูโหว่ในพริบตา

"ลูเซียส! ฉันเตือนแกนะ อย่ามาพูดจาพล่อยๆ!"

"ฉันเห็นว่ามันไม่จำเป็นต้องเพิ่มกำลังคนแค่เพราะมีสิ่งลี้ลับเกิดใหม่ มันจะทำให้งบประมาณของสมาคมบานปลายโดยใช่เหตุ"

"ฉันไม่ยอมให้เกิดความสิ้นเปลืองแบบนั้นเด็ดขาด!"

แม้ทุกคนจะช่วยกันรั้งตัวลูเซียสไว้ไม่ให้วู่วาม แต่สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

สิ้นเปลือง?

'แล้วที่แกทำอยู่นี่ไม่สิ้นเปลืองหรือไง?'

พรมราคาแพง ซิการ์ชั้นดี ไวน์เลิศรส

ทุกอย่างในห้องทำงานของเคซี่ย์ล้วนเป็นของหรูหราฟุ่มเฟือยที่สุด

คนแบบนี้เนี่ยนะที่กล้ามาเป็นผู้นำพวกเขา

แถมยังหน้าด้านประกาศปาวๆ ว่าจะไม่ยอมให้เกิดความสิ้นเปลือง

ช่างน่าขันสิ้นดี

เมื่อเห็นว่าลูเซียสถูกคนอื่นล็อกตัวไว้ เคซี่ย์ก็ถอนหายใจโล่งอก

เขารู้ว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว

ไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาหรอก

เมื่อกลับมาวางมาดเย่อหยิ่งได้อีกครั้ง เคซี่ย์ก็ก้มลงเก็บซิการ์ขึ้นมาขยี้ดับในที่เขี่ยบุหรี่

พวกขยะที่เอาชีวิตแขวนบนเส้นด้ายกล้ามาก่อความวุ่นวายในห้องทำงานของเขา น่าสมเพชจริงๆ

"เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกแกก็กลับไปซะ ฉันจะพักผ่อน"

เคซี่ย์ขยับร่างอันอ้วนท้วนเดินอุ้ยอ้ายไปที่เตียงนอน

เขาดูไม่สนใจการตายของลูคัสเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นภาพนั้น ลูเซียสก็ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป

"ไอ้สารเลว! ตายซะเถอะมึง!"

คราวนี้ คนที่ล็อกตัวเขาอยู่ต่างพากันปล่อยมือ

ทุกคนทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!

ความหวาดกลัวกลับมาฉายชัดบนใบหน้าของเคซี่ย์อีกครั้ง

ในขณะที่เขายกมือขึ้นปัดป้องตามสัญชาตญาณ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังมาจากหน้าประตู ลูเซียสที่กำลังจะพุ่งเข้าไปสังหารเคซี่ย์ชะงักกึกทันที

คนอื่นๆ ก็หันขวับไปมองที่ประตูพร้อมกัน

"คุณเรย์! คุณเรย์กลับมาแล้ว!"

น้ำเสียงของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ

ราวกับว่าปัญหาทุกอย่างจะคลี่คลายลงได้ทันทีเมื่อผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัว

ลูเซียสหันไปมองหญิงสาวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

"เรย์... คุณกลับมาแล้ว... พี่ชายผม... พี่ชายผมเขาตายแล้ว"

เรย์มองหน้าลูเซียส แล้วเบนสายตาไปมองเคซี่ย์ที่กำลังตัวสั่นงันงก เธอกล่าวเสียงเรียบแต่หนักแน่น

"ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว ฉันขอประกาศยกระดับความอันตรายของหุ่นไล่กาเป็นระดับดี (D) จัดการเรื่องนี้ทันที"

พูดจบ เธอก็ทำท่าจะหันหลังกลับ

เคซี่ย์ที่อยู่ด้านหลังตะโกนลั่นด้วยความโกรธ "เรย์! เธอไม่มีอำนาจมาสั่งการข้ามหน้าข้ามตาฉันนะ!"

ทว่า หญิงสาวไม่ได้สนใจคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย

ส่วนคนอื่นๆ ก็ไม่แม้แต่จะชายตามองเคซี่ย์อีกต่อไป

'คิดจริงๆ เหรอว่าเธอไม่มีอำนาจ เพียงเพราะเธอไม่มีตำแหน่งสั่งการ?'

เธอคือผู้นำที่แท้จริงของสมาคมจอมเวทต่างหาก

นิโคเรย์

จบบทที่ บทที่ 16: ผู้นำที่แท้จริงของสมาคมจอมเวท

คัดลอกลิงก์แล้ว