บทที่ 7: อยากจะขึ้นหน้าแรกของยูทูบงั้นรึ?

บทที่ 7: อยากจะขึ้นหน้าแรกของยูทูบงั้นรึ?

ในขณะนี้ ฟลานเดอร์สเหลือแต้มความกลัวอยู่เพียงหมื่นกว่าแต้มเท่านั้น

หากเขาเลือกที่จะอัปเกรดทักษะใหม่ทั้งสามให้เป็นระดับที่ 2 แต้มความกลัวของเขาก็จะลดฮวบลงจนแทบหมดเกลี้ยงในทันที

ส่วนทักษะสามอย่างแรกนั้น หากต้องการอัปเกรดเป็นระดับที่ 3 จะต้องใช้แต้มความกลัวอย่างละ 2,000 แต้ม

ช่องว่างของราคาค่าอัปเกรดนี้ดูจะแตกต่างกันมากพอสมควร

อย่างไรก็ตาม ฟลานเดอร์สไม่เสียเวลาลังเลกับเรื่องนี้นานนัก

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

เขาเลือกอัปเกรดทักษะ [กระดูกทั้งห้า], [พายุกาทมิฬ] และ [อำพรางกาย] ให้เป็นระดับที่ 2 ทันที!

ยิ่งต้องจ่ายแพง พลังที่ได้ก็ย่อมแข็งแกร่งขึ้น

หลักการง่ายๆ เพียงแค่นี้ ฟลานเดอร์สเข้าใจมันเป็นอย่างดี

ในเมื่อต้องใช้แต้มความกลัวถึง 3,000 แต้ม มันก็ต้องคุ้มค่าแน่นอน

เมื่อจัดการเสร็จสิ้น ฟลานเดอร์สก็เปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลของตนเอง

[โฮสต์] ฟลานเดอร์ส [สายเลือด] กายเนื้อประหลาด — หุ่นไล่กา [ความแข็งแกร่ง] ระดับเอฟบวก [ทักษะ] ความกลัว, กายาเทพมาร, คมเคียวรัตติกาล, กระดูกทั้งห้า, พายุกาทมิฬ, อำพรางกาย [ไอเทม] ไม่มี [ค่าความกลัว] 800

ตอนนี้เขามีทักษะมากมาย และทุกทักษะล้วนใช้งานได้จริง

แม้จะเหลือแต้มความกลัวติดตัวเพียง 800 แต้ม แต่ฟลานเดอร์สก็ไม่ได้รู้สึกหดหู่ใจเลยแม้แต่น้อย

นั่นเป็นเพราะความแข็งแกร่งของเขาได้พัฒนาจาก 'ไม่สามารถตรวจวัดได้' กลายมาเป็น 'ระดับเอฟบวก' แล้ว

หากเลื่อนขั้นไปอีกระดับ เขาก็จะก้าวเข้าสู่ระดับอีลบ

อย่าเข้าใจผิดคิดว่านี่เป็นการพัฒนาเพียงเล็กน้อย เพราะความห่างชั้นระหว่างระดับเอฟและระดับอีนั้นมหาศาลมาก

หลังจากตรวจสอบสถานะเสร็จสิ้น ฟลานเดอร์สก็มีเป้าหมายที่ชัดเจน

สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้คือการกอบโกยแต้มความกลัวให้ได้มากที่สุดเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง

ในโลกใบนี้ หากไร้ซึ่งพลัง ก็ยากที่จะเอาชีวิตรอด

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังแว่วมาจากด้านนอกบ้านร้าง

ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนขับรถเข้ามาที่นี่

ฟลานเดอร์สเรียกใช้ทักษะ [อำพรางกาย] และยืนนิ่งสงบทันที

ในชั่วพริบตานั้น ฟลานเดอร์สดูไม่ต่างอะไรไปจากหุ่นไล่กาธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง

"ที่รักคะ คุณหาที่นี่เจอได้ยังไงเนี่ย?"

เสียงแหลมสูงของผู้หญิงดังลอดเข้ามาจากทางประตู

จากนั้น เสียงของผู้ชายอีกคนก็ดังตอบกลับมา "เป็นไง? ที่นี่เจ๋งไปเลยใช่ไหมล่ะ? ผมใช้ความพยายามตั้งเยอะกว่าจะหาที่นี่เจอ ยังไม่เคยมีใครมาถ่ายที่นี่มาก่อนด้วยนะ"

วินาทีต่อมา เสียงโลหะเสียดสีกันก็ดังขึ้น

ประตูเหล็กสนิมเขรอะถูกผลักเปิดออก แสงตะวันสาดส่องเข้ามาภายในบ้านร้างที่มืดมิด

ฟลานเดอร์สยืนนิ่งไม่ไหวติง สายตาจับจ้องไปยังผู้มาเยือนทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงประตู

ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นคู่รักกัน

ส่วนจุดประสงค์ที่พวกเขามาที่นี่นั้นยังไม่แน่ชัด

ในเวลานี้ ฟลานเดอร์สเริ่มชั่งใจว่าจะลองใช้ทักษะใหม่กับคนพวกนี้ดีหรือไม่

การทำความคุ้นเคยกับทักษะใหม่เป็นเรื่องสำคัญ

แต่ทว่า ฟลานเดอร์สก็ล้มเลิกความคิดนั้นในวินาทีถัดมา

ชายหนุ่มหยิบกล้องถ่ายวิดีโอออกมาจากกระเป๋า แล้ววางมันลงบนกองฟางพลางปรับหามุมกล้อง

ดูเหมือนว่าทั้งคู่ตั้งใจจะมาถ่ายวิดีโอที่นี่

ชายหนุ่มง่วนอยู่กับกล้องในมือ พลางคุยโวโอ้อวดกับแฟนสาว "เป็นไงล่ะ? สถานที่นี้เหมาะกับบทของเราสุดๆ ไปเลยใช่ไหม?"

"ขอแค่เราถ่ายคลิปที่นี่ วิดีโอของเราต้องได้ขึ้นหน้าแรกของยูทูบแน่นอน"

"ถึงตอนนั้น พวกเราก็จะดังเป็นพลุแตก!"

น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือไปด้วยความตื่นเต้น หญิงสาวเองก็ดูเหมือนจะเคลิบเคลิ้มไปกับคำพูดนั้น

"ถ้าเราได้ขึ้นหน้าแรกจริงๆ พวกเราต้องรวยเละแน่ๆ ฉันได้ยินมาว่าแค่ยอดวิวอย่างเดียวก็ได้เงินมหาศาลแล้ว!"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มปรับกล้องเสร็จพอดี เขาหันกลับมามองแฟนสาวพร้อมกับทำสีหน้ารู้ดี

"เงินจากยอดวิวน่ะมันแค่เศษเงิน ถ้าเราดังขึ้นมา เดี๋ยวพวกสปอนเซอร์โฆษณาก็จะวิ่งเข้าหา ค่าโฆษณานี่แหละที่จะทำให้เรารวยไม่รู้เรื่อง"

เมื่อได้ยินคำพูดของแฟนหนุ่ม หญิงสาวก็แสดงสีหน้ากระตือรือร้นออกมาทันที

ด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทั้งสองโผเข้ากอดกัน หลับตาพริ้มและจูบกันอย่างดูดดื่ม

ส่วนฟลานเดอร์สฉวยโอกาสนี้ขยับตำแหน่งของตัวเองเล็กน้อย เพื่อให้เข้าไปอยู่ในรัศมีของเลนส์กล้อง

...

หลังจากจูบกันจนหนำใจ ทั้งคู่ก็ผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง

ทันใดนั้น หญิงสาวหันมาเห็นฟลานเดอร์สและชะงักไปเล็กน้อย

"ที่รัก... เมื่อกี้เจ้าหุ่นไล่กานี่ยืนอยู่ตรงนี้เหรอคะ?"

ชายหนุ่มหันมามองแล้วตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก "น่าจะใช่มั้ง"

"แต่ก็แปลกนะ วันก่อนที่ผมมาดูที่นี่ ผมไม่เห็นหุ่นไล่กาสักตัว"

สีหน้าและน้ำเสียงของหญิงสาวเริ่มจริงจังขึ้น

"หุ่นไล่กานี่... หรือว่าจะเป็นผี?"

เมื่อฟลานเดอร์สได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ

คนสองคนนี้เดาออกง่ายๆ เลยงั้นหรือว่าเขาไม่ใช่หุ่นไล่กาธรรมดา?

ทักษะอำพรางกายนี่มันไร้ประโยชน์สิ้นดี!

แต่ทว่า วินาทีต่อมา คู่รักทั้งสองกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ที่รัก คุณนี่ตลกจัง"

"ฮ่าๆๆ ผมล้อเล่นน่า โลกนี้จะมีผีได้ยังไง"

"แหม ตอนนี้คุณก็พูดได้สิ เดี๋ยวพอเริ่มถ่ายทำจริง คุณอย่ามาปอดแหกก็แล้วกัน"

"ไม่ต้องห่วงน่า"

จากนั้น ทั้งสองก็เดินออกไปขนอุปกรณ์ประกอบฉากจากรถเข้ามาในบ้าน

อุปกรณ์ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน

โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว กระจกเงา และเชือก

กับ 'ผี' ที่ทำขึ้นมาอย่างลวกๆ

มันเป็นแค่ผ้าขาวที่เอามาห่อลูกบอลเป็นหัว แล้วมัดด้วยเชือก

ดูเหมือนตุ๊กตาไล่ฝนไม่มีผิด

หลังจากชายหนุ่มมัด 'ผี' เสร็จ เขาก็โยนปลายเชือกอีกด้านข้ามคานบ้าน

จากนั้นเขาก็หามุมที่อยู่นอกเฟรมกล้อง เมื่อดึงเชือกตึง เขาก็แขวนเจ้าผีผ้าขาวไว้บนคาน

พวกเขาขยับโต๊ะไปไว้หน้ากองฟางที่ตั้งกล้องไว้เมื่อครู่ แล้ววางกระจกเงาลงบนโต๊ะ

ตามด้วยการวางเก้าอี้ไว้หน้าโต๊ะอีกที

หลังจากจัดท่าทางของผีปลอมและตรวจสอบมุมสะท้อนในกระจกเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หยิบกล้องวิ่งมายังตำแหน่งที่ฟลานเดอร์สยืนอยู่

จากมุมนี้ พวกเขาสามารถถ่ายภาพสะท้อนในกระจกได้โดยที่กล้องไม่โผล่เข้าไปในฉาก

เมื่อทุกอย่างพร้อม ชายหนุ่มก็กดปุ่มบันทึก

หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ แล้วหันหน้าเข้าหากระจก

"ชาร์ลี ชาร์ลี ยังอยู่ไหม?"

"ชาร์ลี ชาร์ลี ยังอยู่ไหม?"

"ชาร์ลี ชาร์ลี ยังอยู่ไหม?"

จากนั้น หญิงสาวก็ปั้นหน้าหวาดระแวง จ้องมองเข้าไปในกระจกอย่างเคร่งเครียด

ชายหนุ่มที่หลบอยู่นอกมุมกล้องค่อยๆ ผ่อนเชือกในมือ

'ผี' ที่แขวนอยู่บนคานค่อยๆ เลื่อนต่ำลงมาตามการควบคุม

ไม่นานนัก ภาพของผีที่กำลังลอยลงมาก็ปรากฏขึ้นในกระจกเงา

หญิงสาวอ้าปากกว้างทำท่าทางตกใจเกินจริง แสดงสีหน้าหวาดกลัวแบบที่ดูออกว่าเสแสร้ง เธอกรีดร้องลั่นแล้วผลักเก้าอี้ล้มลง ก่อนจะวิ่งหนีออกไป

ในขณะที่ฟลานเดอร์สกำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มที่คุมผีปลอมอยู่ก็กดหยุดบันทึกภาพ แล้วพูดด้วยความพึงพอใจว่า

"สมบูรณ์แบบ!"

คราวนี้ ฟลานเดอร์สถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

นี่พวกแกคิดจะขึ้นหน้าแรกของยูทูบด้วยคลิปพรรค์นี้น่ะรึ?