ตอนที่ 83 ในที่สุดก็ถึงเวลาปลดผนึกแขนขวา

"การทดสอบนี่ ไม่มีความท้าทายเอาซะเลย!" หมีทมิฬจอมอึด บ่นอุบ

ในฐานะเกมเมอร์สายฮาร์ดคอร์ระดับปรมาจารย์ตระกูล Soul (Dark Souls/Elden Ring) หมีทมิฬจอมอึด ชอบความท้าทายในการสู้กับศัตรูโหดๆ มากกว่า

"พวกนายสามคนไม่ต้อง! แค่ฉันคนเดียว ก็เกินพอ!"

จู่ๆ หวังลู่เฟย ก็พูดแทรกขึ้นมา พร้อมกับค่อยๆ ยกแขนขวาที่มีผ้าพันแผลพันไว้เต็มไปหมดขึ้นมา

"..." จอมเวทน้ำแข็ง No.1 กับ หมีทมิฬจอมอึด ทำหน้าเหวอแดก

หวังลู่เฟย จะพันผ้าที่แขนขวาทำเพื่อ? หรือว่า... ไม่มั้ง? คงไม่ใช่มั้ง!!!

โตป่านนี้แล้วนะเว้ย!

คงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอกมั้ง?

"ลูกศิษย์ของ เหออี้หมิง เชิญขึ้นมาทดสอบ!" สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ สถานศึกษาฮ่าวเทียน หวังลู่เฟย ก็ก้าวออกไปยืนหน้า เครื่องทดสอบพลัง เพียงลำพัง

"ในที่สุด ก็ถึงเวลาที่ฉันต้องปลดปล่อย... พลังแห่งแขนขวาที่ถูกผนึกนี้เสียที!" หวังลู่เฟย กรอกตาไปมา ทำหน้าเคร่งขรึมและหยิ่งทระนง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ

"แขนขวาที่ถูกผนึก?"

"อิหยังวะนั่น?"

"แขนขวาของเขา ซุกซ่อนอะไรเอาไว้งั้นรึ?"

คำพูดของ หวังลู่เฟย ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

"..." จอมเวทน้ำแข็ง No.1 และ หมีทมิฬจอมอึด ถึงกับเอามือกุมหน้า

อ๊ากกก โคตรอาย!

ถึงจะไม่ได้เป็นคนพูดเอง แต่ในฐานะเพื่อนร่วมปาร์ตี้ที่มากับ หวังลู่เฟย ทั้งสองคนรู้สึกอับอายขายขี้หน้าจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เชี่ย โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว ยังเล่นมุกนี้อีก...

โคตรเบียวเลยโว้ย!

"ขอโทษนะ ทำไมถึงมีเจ้าแค่คนเดียวล่ะ?" ตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งอดถามไม่ได้ พลางเหลือบมอง ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ที่กำลังนอนกรนสบายใจเฉิบ

"ฆ่าไก่ไม่ต้องใช้มีดฆ่าโค! แค่ฉันคนเดียว ก็เกินพอแล้ว!" หวังลู่เฟย ตอบเสียงเรียบ สีหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

"ซู้ดดด!" ทันใดนั้น ผู้คนมากมายต่างสูดปากด้วยความตกใจ

เกรียน!

อวดดี!

โคตรพ่อโคตรแม่ขิง!

ขิงชนิดที่ว่าใครก็หยุดไม่อยู่แล้ว!

ชาวบ้านเขาขึ้นกันสี่คน! แต่เอ็งดันขึ้นคนเดียว?

โดยเฉพาะเมื่อกี้ ชิงเอ๋อร์ กับสาวๆ อีกสามคนเพิ่งจะร่วมมือกันร่ายเวท ทำคะแนนไปถึง 1056 คะแนน!

เอ็งตัวคนเดียว จะไปชนะสี่คนรวมพลังกันได้ยังไง?

"ไอ้พวกบ้านี่ เล่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย?" เหออี้หมิง หมดคำจะพูด ไอ้เวรเอ้ย!

พวกเอ็งขึ้นสี่คนพร้อมกันไม่ได้รึไง?

ทำไมต้องอยากโชว์พาว? ทำไมต้องอยากแอ็ค?

จะเอาชัวร์ให้ตูสบายใจหน่อยไม่ได้เลยเรอะ?

เหออี้หมิง อ้าปากจะด่า แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

เหออี้หมิง ท้ายที่สุด เลือกที่จะเชื่อใจ!

เชื่อใจมัน ก็ปล่อยให้มันโชว์ไปเถอะ!

ในขณะเดียวกัน ผู้เล่นที่เห็นฉากนี้ต่างก็สัมผัสได้ถึงความบันเทิง

"เชรดดด พี่ลู่เฟยแอ็คโคตรตึง!"

"ในที่สุด ก็ถึงเวลาที่ฉันต้องปลดปล่อยแขนขวาที่ถูกผ... พรู๊ดดด 555! ตูจะขำจนตายห่าแล้ว!"

"พี่ลู่เฟยแม่งปั่นหัว NPC จนเป๋หมด! NPC พวกนี้คงไม่คิดจริงจังหรอกนะว่าแขนขวาพี่ลู่เฟยมีอะไรผนึกอยู่?"

ผู้เล่นหัวเราะกันท้องแข็ง แต่ทุกคนก็อยากรู้ว่า หวังลู่เฟย จะทำคะแนนได้เท่าไหร่

"หึ แสร้งทำเป็นผีเป็นสาง! ในแขนขวามันไม่มีห่าอะไรเลยสักนิด แค่ระดับ ขอบเขตชีพจรวิญญาณ ขั้นต้น จะมีปัญญาเทียบชั้น ขอบเขตก่อเกิดเขตแดน ได้รึไง?" กู้ฉางเฟิง ลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าไล่หลัง หวังลู่เฟย อย่างเกรี้ยวกราด!

กู้ฉางเฟิง เองก็ไม่รู้ตัว...

ว่าสัญชาตญาณของเขากำลังหวาดกลัว!

กลัวว่าถ้าเกิด หวังลู่เฟย ดันทำคะแนนแซงหน้าแก๊ง ชิงเอ๋อร์ ด้วยตัวคนเดียวขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็...

งั้นตัวเองมิต้องกลายเป็นตัวตลกอีกรอบเหรอ?

"เจ้าตัวคนเดียวเหรอ? งั้นก็ได้ เชิญเริ่มทดสอบได้เลย!" เจ้าหน้าที่ สถานศึกษาฮ่าวเทียน ไม่พูดอะไรมาก แค่ถอยออกมาเงียบๆ ให้ หวังลู่เฟย เริ่มการทดสอบ

"ฟู่ว..." หวังลู่เฟย สูดหายใจลึก จากนั้นก็ค่อยๆ แกะผ้าพันแผลออก

วินาทีถัดมา

แขนขวาสีดำสนิท ก็ค่อยๆ ปรากฏต่อสายตาทุกคน

บนแขนขวานั้น ยังมีเงารูปมังกรสีเลือดประทับอยู่ด้วย

แถมสีดำนั้นยังเดี๋ยวจางเดี๋ยวเข้ม ทำให้เงารูปมังกรสีเลือดนั้นดูเหมือนมีไฟกะพริบ ราวกับมีชีวิตยังไงยังงั้น

"เชรดดด! ฮาคิเกราะ ของพี่ลู่เฟยเทพขนาดนี้เลยเหรอ? ฝึกมานานแค่ไหนวะเนี่ย?" จอมเวทน้ำแข็ง No.1 พูดไม่ออกเลย

NPC พวกนี้คงดูไม่ออก

แต่ จอมเวทน้ำแข็ง No.1 มองปราดเดียวก็รู้ว่า ไอ้เงารูปมังกรสีแดงนั่นน่ะ หวังลู่เฟย แม่งเอาปากกาวาดทีละขีดๆ เองกับมือ

จากนั้น หวังลู่เฟย ก็เดี๋ยวเปิด ฮาคิเกราะ เดี๋ยวปิด ฮาคิเกราะ สลับไปมา มันเลยเกิดเอฟเฟกต์แบบนี้

เรียกสั้นๆ ว่า ฮาคิเกราะเงรมังกรแดงรุ่นไฟ RGB!

ทำแบบนี้...

จริงๆ แล้วไม่มีประโยชน์ห่าอะไรเลย นอกจากเอาไว้แอ็คสาว!

ในสายตาของสายเทคนิคอย่าง จอมเวทน้ำแข็ง No.1... ทำแบบนี้แม่งโคตรว่างงานเลยว่ะ!

"แขนขวาเขาเป็นอะไร? เงารูปมังกรแดงนั่นเหมือนมีชีวิตเลย?"

"หรือว่า แขนขวาเขาผนึกอะไรบางอย่างไว้จริงๆ?"

"พระเจ้า ลูกศิษย์ของ เหออี้หมิง หรือว่าแขนขวานั่นจะซ่อนความลับสะท้านฟ้าเอาไว้?"

นักเรียนสามัญชนของ สถานศึกษาฮ่าวเทียน ระดับพลังยังต่ำต้อย เลยหลงเชื่อจริงๆ ว่าแขนขวาของ หวังลู่เฟย ผนึกตัวตนที่น่ากลัวเอาไว้!

"ไอ้เด็กนี่เล่นบ้าอะไร? วาดรูปมังกรไว้ทำบ้าอะไร? แล้วทำไมต้องใช้เวทมาย้อมแขนเป็นสีดำ?" กู้ฉางเฟิง ย่อมดูออก แตพอดูออกแล้วยิ่งงง

กู้ฉางเฟิง พยายามวิเคราะห์และค้นหาความหมายของการกระทำของ หวังลู่เฟย

แต่ชาตินี้ กู้ฉางเฟิง ไม่มีวันเข้าใจหรอก!

เพราะหัวใจของเด็กเบียว ไม่มีใครเข้าใจได้...

"แปดด่านประตูมรณะ!!!" หวังลู่เฟย ค่อยๆ โน้มตัวลง ตั้งท่าเตรียมพร้อม!

"ด่านที่หนึ่ง!"

"ด่านที่สอง!"

"ด่านที่สาม!"

ครั้งนี้เวลาเหลือเฟือ หวังลู่เฟย จึงค่อยๆ เปิด แปดด่านประตูมรณะ ทีละด่าน ย้อนทิศทางการไหลเวียนชีพจร เร่งพลังสู่ขีดสุด!

ทุกครั้งที่ หวังลู่เฟย เปิด แปดด่านประตูมรณะ เพิ่มขึ้นสองด่าน กลิ่นอายของเขาก็จะระเบิดข้ามขั้นไปหนึ่งระดับ!

"ด่านที่หก!" เมื่อ หวังลู่เฟย เปิด แปดด่านประตูมรณะ ถึงด่านที่หก พลังก็พุ่งแตะขีดสุดของ ขอบเขตชีพจรวิญญาณ!

กลิ่นอายของ หวังลู่เฟย ในวินาทีนี้ แทบจะเทียบเท่า ขอบเขตชีพจรวิญญาณ ขั้นสูงสุด!

พูดได้ว่า พลังหมัดเพียวๆ ของ หวังลู่เฟย ตอนนี้ ใกล้เคียงกับ เหออี้หมิง ในสภาวะปกติแล้ว!

"ฮาคิเกราะ!" จังหวะนี้เอง หวังลู่เฟย ก็เปิดใช้งาน ฮาคิเกราะ อีกครั้ง!

ทันใดนั้น ร่างกายของ หวังลู่เฟย ก็ถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำสนิท!

แถมยังเป็นการเปิด ฮาคิเกราะ หลังจากเปิดด่านที่หกจนพลังแตะ ขอบเขตชีพจรวิญญาณ ขั้นสูงสุดแล้วด้วย!

ความแข็งแกร่งของ ฮาคิเกราะ ของ หวังลู่เฟย ในตอนนี้ ไม่ด้อยไปกว่า เหออี้หมิง ร่างปกติเลย!

"รับหมัดที่แกร่งที่สุดของฉันไปซะ!!!" หวังลู่เฟย กระโดดลอยตัว ซัดหมัดออกไป!

"ตูม!!!" วินาทีถัดมา หมัดที่ทรงพลังที่สุดของ หวังลู่เฟย ก็กระแทกเข้าใส่ เครื่องทดสอบพลัง อย่างจัง!

เครื่องทดสอบพลัง สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อยๆ หยุดนิ่ง

และตัวเลขที่น่าสยดสยอง ก็เด้งขึ้นมา

1088!