ตอนที่ 67 จับได้หนึ่ง... กอดไม่ปล่อย!

ตอนที่ 67 จับได้หนึ่ง... กอดไม่ปล่อย!

เรื่องต่อสู้... เย่เฟิงยอมรับว่าเป็นมือสมัครเล่นระดับ อบต.

แต่เรื่องฉวยโอกาสชุลมุน ตีเนียนกินเต้าหู้... ไม่ว่าจะเป็นตัวเขา หรือเจ้าของร่างเดิม ล้วนเป็นระดับปรมาจารย์ขั้นเทพ!

ในเมื่อคืนนี้ต้องเจ็บตัวแน่ๆ... ข้าจะไม่ยอมเจ็บฟรี! ต้องมีกำไรติดไม้ติดมือกลับไปบ้าง!

คนเหล่านี้คือเทพธิดาเดินดินที่บุรุษธรรมดาได้แค่มองตาปริบๆ... คว้าได้สักคนก็คือกำไรชีวิต!

เย่เฟิงทำมือเป็นกรงเล็บมังกร พุ่งเข้าใส่ดงนางฟ้าอย่างบ้าบิ่น

นิกายทะเลเมฆาไม่ได้ห้ามศิษย์ตีกัน แต่มีกฎเหล็กอยู่ว่า... ห้ามใช้อาวุธวิเศษและพลังปราณ! ห้ามฆ่าแกงกัน! และห้ามทำลายรากฐานการบำเพ็ญเพียร!

พูดง่ายๆ คือ... อนุญาตให้ "มวยวัด" ได้เต็มที่! ใส่เดี่ยวได้ไม่อั้น!

เย่เฟิงพุ่งเข้าประชิดตัวเป้าหมายแรก... สวีหยางหลิ่ว! สองมือตะปบไปที่ "กระต่ายน้อยคู่ขาวผ่อง" อย่างแม่นยำ

"ว้าย! คนไร้ยางอาย!"

สวีหยางหลิ่วกรีดร้อง สบถด่าลั่น รีบถอยฉากหลบกรงเล็บมังกรขย้ำใจได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

ทันใดนั้น... เรียวขายาวสวยของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาประทับรอยเท้าบนหน้าเย่เฟิง

พลั่ก!

ตอนนี้พลังบำเพ็ญของเย่เฟิงอยู่ระดับเหินนภาแล้ว สายตาเฉียบคมกว่าเดิมเยอะ

แม้จะโดนเตะ แต่เขาก็คว้าหมับเข้าที่ขาข้างนั้นได้ทัน!

"โอ้โห... ทั้งขาว ทั้งยาว ทั้งเรียว! ข้าชอบ!"

เย่เฟิงหัวเราะร่าอย่างโรคจิต (ในใจคิด: ลาภปากกูแล้ว!)

ผลคือ... โดนหมัดสวนเข้าที่เบ้าตาอีกดอก

ผัวะ!

"ปล่อยมือนะไอ้โรคจิต!"

"ไม่ปล่อย! เรื่องไรจะปล่อยของดี!"

เย่เฟิงกอดขาแม่นางน้อยแน่นหนึบยิ่งกว่าตุ๊กแก พุ่งตัวไปข้างหน้าทั้งที่ยังกอดขาอยู่

แม่นางอีกสองสามคนเห็นเพื่อนโดนลวนลาม รีบกรูกันเข้ามาช่วยรุมสกรัม

ตุ้บ! ตั้บ! ผัวะ!

เย่เฟิงโดนซัดจนลงไปนอนวัดพื้น แต่สองมือยังคงกอดขาเรียวงามนั้นไว้แน่น ไม่ยอมคลายแม้แต่นิลเดียว

ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น... โดยมีเย่เฟิงทับอยู่บนร่างแม่นางผู้นั้น

นางคือ "ซ่างกวนหลาน"... ศิษย์สายตรงที่อายุน้อยที่สุดของเทพธิดาอวิ๋นอวี่

อายุอานามน่าจะราวๆ 18-19 ปี แก่กว่าเย่เฟิงนิดหน่อย หน้าตาสะสวยถอดแบบอาจารย์มาเป๊ะๆ เป็นลูกรักหัวแก้วหัวแหวน

ชีวิตนางราบรื่นมาตลอด สวย รวย เก่ง... ไม่เคยมีบุรุษหน้าไหนกล้าแตะต้องตัว

แต่วันนี้... นางถูกไอ้บ้ากามที่ไหนไม่รู้ กดทับร่างแถมยังถูไถไปมาอย่างน่าไม่อาย!

นางกรีดร้องลั่น

"กรี๊ดดด! เย่เฟิง! ข้าจะฆ่าเจ้า! ลุกออกไปเดี๋ยวนี้!"

เย่เฟิงเพิ่งฝึกวิชาตัวเบาได้ครึ่งวัน จะไปสู้สาวๆ พวกนี้ได้ไง?

เขาเลยงัดวิชา "หน้าด้านหน้าทน" ออกมาใช้

กอดได้หนึ่ง... ก็ต้องเอาให้คุ้ม!

ใครจะเตะ จะทุบ จะถีบ... เชิญตามสบาย! ข้าไม่สน! ข้าจะกอด!

สภาพตอนนี้เหมือน "เหอจินอิ๋น" (จากหนังคนเล็กหมัดเทวดา) ล็อกคอคู่ต่อสู้ไว้แน่น... ต่างกันตรงที่นี่มันท่าล็อกแบบ 18+

น่าเสียดายที่ไม่มีกรรมการมาจับแยก

"ปล่อยนะ! ไอ้คนหน้าด้าน!"

"ไม่ปล่อย! จ้างให้ก็ไม่ปล่อย!"

"ปล่อยศิษย์พี่ซ่างกวนเดี๋ยวนี้นะ!"

"ม่ายยยย! นี่คือโล่มนุษย์ของข้า!"

"ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!"

"ตีให้ตายก็ไม่ปล่อย! ยิ่งตียิ่งกอดแน่น!"

เย่เฟิงหน้าด้านระดับตำนาน

เขากดทับร่างซ่างกวนหลานไว้แน่น ศีรษะมุดไปมาอย่างสะเปะสะปะ... สภาพเหมือนหมูคุ้ยผักกาดขาวไม่มีผิด!

แผ่นหลังเปิดโล่งรับบาทา แม่นางคนอื่นระดมทั้งหมัดทั้งเท้าใส่ไม่ยั้ง

"อั่ก!"

ไม่รู้โดนไปกี่ตีน... ในที่สุดเย่เฟิงก็ทนพิษบาดแผลไม่ไหว กระอักเลือดออกมาคำโต

พรูด!!!

เลือดพุ่งใส่ลำคอขาวผ่องของซ่างกวนหลานเต็มๆ!

"ว้ายยย! เลือด! สกปรก!"

"พอได้แล้ว! อย่าตีศิษย์พี่ข้านะ!" หวงหลิงเอ๋อร้องลั่น จะวิ่งเข้าไปช่วย แต่เสี่ยวหมานดึงไว้

"อย่าเข้าไป! เจ้าไม่มีวรยุทธ์ เดี๋ยวโดนลูกหลง!"

"แต่ศิษย์พี่จะตายอยู่แล้วนะ!"

จังหวะนั้นเอง... สาวๆ ช่วยกันงัดเย่เฟิงออกจากร่างซ่างกวนหลานได้สำเร็จ

แล้วโยนไอ้หื่นออกมากลางลานเรือน

โครม!

เย่เฟิงร้องโอดโอย ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา

เงยหน้ามอง... เห็นท่านอาจารย์อ้วนกำลัง "รำมวย" กับสามเจ๊ใหญ่อย่างเมามัน

ถึงพลังวัตรท่านอาจารย์จะเหนือกว่า แต่พอห้ามใช้ปราณ... ความได้เปรียบเลยหายไป กลายเป็นโดนสามรุมหนึ่งจนน่วม

แต่เดี๋ยวนะ... ดูดีๆ เหมือนอาจารย์แกจะจงใจ "เสียเปรียบ" เพื่อหาจังหวะแต๊ะอั๋งมากกว่า!

เสียงด่าทอ "ไอ้แก่ลามก! หน้าไม่อาย!" ดังระงม

...ชัดเลย! อาจารย์เป็นไง ศิษย์เป็นงั้น! DNA มันแรง!

ซ่างกวนหลานลุกขึ้นมาในสภาพดูไม่ได้ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เอี๊ยมสีเหลืองอ่อนโผล่วับๆ แวมๆ ตามตัวเปื้อนเลือดเย่เฟิง

นางโกรธจนหน้าแดงก่ำ

"เย่เฟิง! ฆ่ามัน! ตีมันให้ตาย!"

"ท่านอาจารย์! ช่วยด้วยยย!" เย่เฟิงร้องขอความช่วยเหลือ

"อาจารย์ยุ่งอยู่! วัยรุ่นต้องรู้จักอดทน! สู้เขาไอ้เสือ!"

"อาจารย์! ข้าจะตายแล้วนะเว้ย!"

"บอกให้อดทนไงฟะ!... ฮึบ! ลิงขโมยท้อ!... เสร็จข้า!"

"กรี๊ดดด! ไอ้เจ้าอ้วนต่ำช้า! เอามือสกปรกออกไปนะ!" เทพธิดาอวิ๋นอวี่กรีดร้อง

ไทยมุงหน้าประตูเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ... งานดี งานฟรี ใครๆ ก็ชอบดู!

เย่เฟิงวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วลานเรือน แต่ศัตรูเยอะเกินไป สุดท้ายก็โดนต้อนจนมุม

เขาคว้าไม้กวาดมาแกว่งมั่วๆ

"อย่าเข้ามานะ! ข้าสู้ตายนะเว้ย!"

ผัวะ!

โดนเตะไม้กวาดกระเด็น ตัวกระแทกกำแพงดังพลั่ก!

สาวๆ กรูกันเข้ามา "ยำตีน" เย่เฟิงที่นอนกองกับพื้น

ซ่างกวนหลานที่แค้นสุด ลงมือหนักสุด! ทั้งหมัดทั้งเท้าประเคนใส่ไม่ยั้ง

"โอ๊ย! เจ็บ! พอแล้ว! สำนึกผิดแล้วคร้าบ!"

เสียงร้องโหยหวนของเย่เฟิงทำเอาไทยมุงสะดุ้งเป็นระยะ

ทันใดนั้น... กองหนุนมาแล้ว!

ฟางถง จูกัดเปินเหลย ฉีเหยา... สามสหายพุ่งเข้ามาอย่างกล้าหาญ หรือบ้าบิ่นก็ไม่รู้

"ลูกพี่! พวกเรามาช่วยแล้ว!"

นี่สิเพื่อนแท้! รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง!

สวีหยางหลิ่วตวาด "พวกอันธพาลมากันครบแก๊งเลยสินะ! จัดการมัน!"

สงครามตะลุมบอนเริ่มขึ้น!

เย่เฟิงพยายามลุก แต่โดนซ่างกวนหลานเตะคว่ำอีกรอบ

เขามองไปเห็นจูกัดเปินเหลยโดนสาวๆ รุมกระทืบจนลงไปนอนขดเป็นกุ้ง... สภาพน่าเวทนา

ฟางถงตัวใหญ่หน่อย พอฟัดพอเหวี่ยงกับสาวๆ สามคนได้

ส่วนฉีเหยา... กำลังจิกหัวตบกับแม่นางคนหนึ่งอย่างเมามัน (ถุยน้ำลายใส่กันด้วย!)

...นี่มันมวยวัดชัดๆ! หมดกันภาพลักษณ์ผู้บำเพ็ญเพียร!

ซ่างกวนหลานนั่งคร่อมเย่เฟิง รัวหมัดใส่หน้าไม่ยั้ง

"ตายซะ! ไอ้คนชั่ว!"

เย่เฟิงเห็นเพื่อนเจ็บ... พลังฮึดสู้ (หรือพลังหื่น) ก็ระเบิดออกมา!

เขาเด้งเอวสวนขึ้นไปเต็มแรง!

บึ้ม!

ซ่างกวนหลานเสียหลักหงายหลัง!

...จะใช้ "ส่วนไหน" ดันนางออกไป มีแค่เจ้าตัวกับนางเท่านั้นที่รู้!

"อย่าแตะต้องเพื่อนข้า!"

เย่เฟิงดีดตัวลุกขึ้น กระโดดเตะก้นสตรีที่กำลังยำจูกัดเปินเหลย

"ไปช่วยเพื่อน!"

จูกัดเปินเหลยรอดตายหวุดหวิด รีบกลิ้งหลบ

เย่เฟิงกำลังจะบู๊ต่อ... แต่โดนมือดีคว้าคอเสื้อจากด้านหลัง!

หันขวับไปมอง... เจอสายตาอาฆาตของซ่างกวนหลาน!

"จะไปไหนยะ?!"

นางเหวี่ยงเย่เฟิงลอยละลิ่ว ลงไปนอนวัดพื้นอีกรอบ

"เย่เฟิง! วันนี้วันตายของเจ้า!"

นางเตะอัดเข้าที่ชายโครง!

เย่เฟิงกลิ้งหลบได้หวุดหวิด

ตูม!

ลูกเตะมหาประลัยพลาดไปโดนโอ่งน้ำฝน... แตกกระจาย!

เย่เฟิงหน้าซีดเผือด

...เชี่ย! ถ้าโดนตัวกู กระดูกป่นแน่! ยัยนี่กะเอาตายจริงดิ!

"อาจารย์ช่วยด้วยยย! มันจะฆ่าข้าแล้ว!"

"อดทนไว้ไอ้หนู!... ฮึบ! จ๊ะเอ๋!" อาจารย์อ้วนยังคงสนุกกับการ "เล่นไล่จับ" กับสามสาวอย่างไม่ทุกข์ร้อน

...ไอ้แก่เลว! ทิ้งศิษย์หน้าตาเฉย!

ลานเรือนเฟิงหลิงตอนนี้เละเทะยิ่งกว่าผ่านสงครามโลก

ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังถึงขีดสุด...

"หยุดเดี๋ยวนี้!!!"

เสียงคำรามดั่งฟ้าผ่าฟาดลงกลางวง! แม้ไม่ดังมาก แต่ทรงพลังอำนาจจนทุกคนขนลุกซู่!

ทุกการเคลื่อนไหวหยุดชะงัก

ทุกคนหันไปมอง... เห็นชายชราท่าทางภูมิฐานดั่งเซียน หนวดเคราขาวโพลน ร่อนลงมาจากฟากฟ้าอย่างสง่างาม

ทุกคนรีบก้มหัวทำความเคารพ แม้แต่เจ้าอ้วนอวี้หลงยังหดคอเป็นเต่า

ผู้มาเยือนคือ... เจ้าสำนักนิกายทะเลเมฆา "มหาปราชญ์อวิ๋นอี้"!

บิ๊กบอสมาเอง!

ตามมาด้วยกองทัพผู้อาวุโส... ผู้อาวุโสใหญ่หอวินัย ผู้อาวุโสใหญ่หอคลังสวรรค์ ตู๋กูฉางคง ฟู่จิงหง... มากันครบองค์ประชุม!

รวมถึงศิษย์รุ่นเยาว์อย่างหลินอี้และเหมียวเสี่ยวโหรวที่ยืนเกาะขอบสนามอยู่หน้าประตู

...งานหยาบแล้วครับพี่น้อง!