ตอนที่ 49 เหล้าหยกราชสำนัก?... และความลับของ 'จิ้งซู'

ตอนที่ 49 เหล้าหยกราชสำนัก?... และความลับของ 'จิ้งซู'

เจ้าสำนักนิกายทะเลเมฆา มหาปราชญ์อวิ๋นอี้ มีศิษย์ในอาณัติทั้งหมดเจ็ดคน ไล่ตั้งแต่ศิษย์พี่ใหญ่ตู๋กูฉางคง ไปจนถึงน้องเล็กเหมียวเสี่ยวโหรว ทุกคนล้วนเป็น 'เด็กเทพ' ระดับหัวกะทิ ยอดคนเหนือคนทั้งสิ้น

แต่ถ้าจะหาตัวท็อปในหมู่ท็อป ก็ต้องยกให้ศิษย์พี่ใหญ่ฉางคง และศิษย์พี่รองฟู่จิงหง

ตู๋กูฉางคงนั้นมาแนวสุภาพบุรุษจุฑาเทพ อ่อนโยน เมตตา เปี่ยมด้วยความปรารถนาดีต่อมวลมนุษยชาติ สมกับตำแหน่งศิษย์พี่ใหญ่ผู้แสนดี

ส่วนฟู่จิงหง... รายนี้มาแนวติสต์แตก หลุดโลก หาความแน่นอนไม่ได้ แต่พรสวรรค์ด้านการบำเพ็ญเพียรกลับสูงล้ำยิ่งกว่าตู๋กูฉางคงเสียอีก!

ในการประลองยุทธ์แห่งภูผาวิญญาณเมื่อ 60 ปีก่อน ตู๋กูฉางคงคว้าอันดับสาม แต่ฟู่จิงหง... ฟาดอันดับหนึ่งมาครองแบบหล่อๆ!

สมัยเด็กๆ สองคนนี้ซี้ปึ้กกันมาก แต่หลังจบศึกประลองครั้งนั้น ความสัมพันธ์ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนซ่อนเงื่อน

หลายสิบปีมานี้ ฟู่จิงหงไม่รู้ไปกินยาผิดซองมาจากไหน จากคนที่ไม่สนโลก ไม่สนอำนาจ กลับลุกขึ้นมาท้าชิงตำแหน่ง 'ว่าที่เจ้าสำนัก' กับฉางคงซะงั้น

ด้วยพรสวรรค์ที่เหนือกว่า และดีกรีแชมป์เก่า ฟู่จิงหงจึงรวบรวมเหล่าแฟนคลับและผู้สนับสนุนในสำนักได้กลุ่มใหญ่ในเวลาอันสั้น

พอมหาปราชญ์อวิ๋นอี้เริ่มแก่ตัวลง สงครามเย็นระหว่างศิษย์เอกทั้งสองก็ยิ่งทวีความดุเดือด ทั้งบนดินและใต้ดิน

เมื่อสองปีก่อน มหาปราชญ์อวิ๋นอี้ประกาศปิดด่าน... นี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ!

คนระดับนี้ปิดด่านก็เรื่องปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ 'คำสั่งก่อนปิดด่าน'

ท่านสั่งว่า... ระหว่างที่ท่านไม่อยู่ ให้ตู๋กูฉางคงและฟู่จิงหง ช่วยกันบริหารจัดการกิจการทั้งปวงของสำนัก!

พูดง่ายๆ คือ โยนอำนาจคุม 'หกหอแห่งทะเลเมฆา' ให้สองคนนี้ไปตบตีแย่งชิงกันเอง

ผลปรากฏว่า ตู๋กูฉางคงมือยาวสาวได้สาวเอา คว้าพุงปลาอย่าง 'หอถ่ายทอดวิชา' (สำคัญสุด) 'หอวินัย' (รองลงมา) และ 'หออสูรวิญญาณ' (ใหญ่สุด) ไปกิน

ส่วนฟู่จิงหง... ตกที่นั่งลำบาก ได้แค่กระดูก คว้าได้เพียง 'หอศาสตราวุธ' 'หอรับรองแขก' และ 'หอคลังสวรรค์'

เปรียบเทียบให้เห็นภาพ ฉางคงคุมกระทรวงมหาดไทย กลาโหม ยุติธรรม คลัง (ส่วนใหญ่) ศาล และกรมสอบสวนคดีพิเศษ ส่วนฟู่จิงหง... ได้คุมแค่คลังแสง กรมพิธีการ สำนักพระราชวัง และงบประมาณบางส่วน

และนี่คือเหตุผลที่ฟู่จิงหงต้องระเห็จไปทำงานการทูตในนาม 'หอรับรองแขก' เพิ่งจะได้ฤกษ์กลับมาวันนี้

แม้ตอนนี้ฟู่จิงหงจะดูเป็นรอง แต่สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร ในอดีต มหาปราชญ์อวิ๋นอี้เองก็เป็นแค่ 'ศิษย์พี่รอง' ที่ไม่ได้เก่งกาจอะไร แต่สุดท้ายก็ยังเบียดศิษย์พี่ใหญ่อย่าง 'มหาปราชญ์อวิ๋นเฮ่อ' (เย่ฝูโหยว) ขึ้นครองบัลลังก์เจ้าสำนักได้หน้าตาเฉย

สำนักอื่นเวลาเปลี่ยนถ่ายอำนาจ มักจะกลัวเหตุการณ์ 'ศึกสายเลือด' แต่เฒ่าอวิ๋นอี้กลับดูเหมือนจะสนุกกับการปั่นให้ศิษย์ตีกัน นี่ยังไม่ทันจะลงโลง ก็วางหมากให้ลูกศิษย์ซัดกันนัวเนียซะแล้ว

ทุกคนรู้ดีว่า นี่คือบททดสอบสุดท้าย ใครสร้างผลงานเข้าตาป๋าได้ในช่วงปิดด่าน... เก้าอี้เจ้าสำนักก็เป็นของคนนั้น ส่วนผู้แพ้...

ตามสถิติเลือดโชกตลอดพันปีของนิกายทะเลเมฆา ผู้แพ้มักจะจบลงด้วยการ 'ลงเขาไปฝึกฝน' แล้วก็หายสาบสูญไปตลอดกาล... น้อยคนนักที่จะได้แก่ตายอย่างสงบ

เย่เฟิงกับหวงหลิงเอ๋อแม้จะเป็นเด็กใหม่ แต่ชื่อ 'ฟู่จิงหง' ก็ได้ยินจนหูชาแล้ว

แต่เย่เฟิงคาดไม่ถึงเลยว่า... คุณชายจิงหง ผู้ท้าชิงเบอร์หนึ่ง ตัวจริงจะดู... 'หลุดโลก' ได้ขนาดนี้!

นี่มันทรง 'เด็กแว้น' ยุค 2000 ชัดๆ! ผมหน้าม้าปิดตาข้างเดียว สไตล์ 'อีโม' (Emo) ที่ชอบสิงอยู่ตามร้านเกม แถมยังมายืนแหกปากโวยวายหน้าบ้านคนอื่นอีก

"ท่านอาจารย์อาหก! ออกมาคืนเงิน! ข้ารู้นะว่าท่านอยู่! แน่จริงก็ออกมาสิวะ! อย่ามุดหัวอยู่ในกระดอง! เป็นหนี้ต้องใช้สิโว้ย! คืนเงินมานะ!"

"ป้าเสวี่ย?" เย่เฟิงสะดุดกึก ภาพความทรงจำประหลาดผุดขึ้นในหัว

เขาลองหยั่งเชิง "เฒ่าฟู่! เลิกตะโกนได้แล้ว! อาจารย์ข้าไม่อยู่!"

ฟู่จิงหงสะบัดผมหน้าม้าอย่างเท่ๆ "ไม่เป็นไร! ยังไงข้าก็กลับมาแล้ว ข้าจะมาดักรอแม่งทุกวัน! เฒ่าหกจอมเบี้ยวหนี้... วันๆ จ้องแต่จะไถเงินหลาน! ใช้ไม่ได้!"

เย่เฟิงลากแขนฟู่จิงหงไปมุมตึก กระซิบถามเสียงต่ำ "คี่เปลี่ยนคู่ไม่เปลี่ยน?!"

ฟู่จิงหงชะงัก หันขวับมามองเย่เฟิง "หา? อะไรวะ?"

"คี่เปลี่ยนคู่ไม่เปลี่ยนไง! ประโยคต่อไป... ลองตรองดูซิ!"

"เอ่อ... แม่นางหน้าตาคุ้นๆ?"

"ไม่ใช่! แม่นางอะไรเล่า... เปลี่ยนใหม่! 'ราชาสวรรค์สะท้านปฐพี'! ประโยคต่อไปคืออะไร... ตอบมา!"

"เทพธิดาเต้นสยิว!"

"...เหล้าหยกราชสำนัก!" (รหัสลับชาวเน็ต)

"เที่ยวจนติดโรค!"

"...ท่านดูอาหารจานนี้สิ มันคือ 'ยอดวีรชนชุมนุม'..."

"นางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอหอมจรุง... ยั่วจนเข้ากระดูก!"

"โอ๊ย! ไสหัวไป! ไสหัวไปไกลๆ เลย!" เย่เฟิงหมดความอดทน

นึกว่าจะเจอ 'เพื่อนร่วมชาติ' (คนข้ามมิติ) ซะแล้ว ที่ไหนได้... เจอ 'คนบ้า' แทน! ดีใจเก้อเลยตู

"เฮ้ยๆ เฒ่าเย่ เป็นไรวะ? ข้าก็ต่อกลอนได้ลื่นไหลดีออก!"

ฟู่จิงหงทำหน้าเซ็ง ก่อนจะหันไปเห็นหวงหลิงเอ๋อกับเสี่ยวหมาน

แววตาเจ้าชู้ฉายวาบ "โอ้ว... เทพธิดาผู้งดงามทั้งสอง ไม่ทราบว่าท่านไหนคือน้องหญิงหลิงเอ๋อ ธิดาของท่านอาจารย์อาอ้วนขอรับ!"

หวงหลิงเอ๋อก้าวออกมา ประสานมือคารวะ "หลิงเอ๋อคารวะศิษย์พี่จิงหงเจ้าค่ะ ท่านนี้คือน้องเสี่ยวหมาน"

ฟู่จิงหงพุ่งตัวเข้าไปคว้ามือหวงหลิงเอ๋อมาเขย่า "โอ้โห! น้องสาวหลิงเอ๋อ ไม่ต้องเกรงใจๆ! พ่อเจ้ากับอาจารย์ข้าเป็นพี่น้องร่วมสำนัก ในทะเลเมฆานี้ พวกเรานี่แหละญาติสนิทมิตรสหาย! คนอื่นน่ะคนนอกทั้งนั้น!"

"น้องหลิงเอ๋องามล่มเมืองจริงๆ พี่ชายเห็นแล้วใจบางไปหมด!"

"ต่อไปใครรังแกเจ้า บอกพี่ชายคนนี้คำเดียว! พี่จะไปจัดการให้เรียบ!

อืม... ยกเว้นฆ่าคนวางเพลิง, ทรยศอาจารย์, ข่มขืน, ลักทรัพย์, ตั้งวงพนัน, ดักปล้น, ต้มตุ๋น, รังแกคนแก่, สมคบมาร, ฆ่าผู้บริสุทธิ์, ประลองเถื่อน, ลวนลามสาว... หรือหนุ่ม... นอกจากเรื่องพวกนี้... พี่ชายจัดการให้เจ้าได้หมด! ยังไงซะ ข้าฟู่จิงหง ศิษย์พี่รองแห่งทะเลเมฆา หน้าตาก็พอมีอยู่นะ!"

เย่เฟิงกับสองสาวอ้าปากค้าง

ไอ้หมอนี่... ท่องกฎสำนักจบเล่มแล้วมั้งน่ะ! ยกเว้นซะขนาดนี้... แล้วเอ็งจะช่วยอะไรได้วะ? ตกลงพี่แกมีหน้ามีตา หรือมีแต่ 'หน้าด้าน' กันแน่?

เย่เฟิงรีบเข้าไปงัดมือเจ้าผีตัณหาออกจากมือน้องสาว แล้วลากหลิงเอ๋อไปหลบข้างหลัง

"เฒ่าฟู่! ปล่อยมือ! อย่าเนียนแต๊ะอั๋งหลิงเอ๋อนะโว้ย!"

"เฒ่าเย่! ใส่ร้ายกันอีกละ! ข้าฟู่จิงหงนะเว้ย! สุภาพบุรุษตัวพ่อ! ข้าแค่อยากกระชับมิตรกับน้องสาวหลิงเอ๋อเฉยๆ คิดอกุศลจริงเจ้าเนี่ย!"

เย่เฟิงมองบน "เชื่อตายล่ะ..."

"เชื่อเหอะ..." ฟู่จิงหงเริ่มเลิ่กลั่ก รีบเปลี่ยนเรื่องแก้เก้อ "เอ้อ... หลิงเอ๋อ ชื่อกับสถานะศิษย์ฝ่ายในเรียบร้อยรึยัง? ให้พี่จัดการให้มั้ย? จะได้ไม่ต้องไปเบียดเสียดที่หอถ่ายทอดวิชา"

เย่เฟิงรีบตัดบท "ไม่ต้องลำบากศิษย์พี่รองหรอก ศิษย์พี่ใหญ่ฉางคงจัดการให้เรียบร้อยแล้ว"

"เหอะ! ไอ้หนอนหนังสือฉางคงนั่นจะไปตั้งชื่ออะไรเข้าท่าได้? หลิงเอ๋องามขนาดนี้ ต้องชื่อระดับท็อปฟอร์มเท่านั้นถึงจะคู่ควร!"

หวงหลิงเอ๋อยิ้มแห้ง "ศิษย์พี่รองชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อตั้งชื่อให้ข้าว่า... 'จิ้งซู'"

"จิ้งซู? งั้นๆ แหละ... เดี๋ยว... เจ้าชื่อ 'จิ้งซู' เรอะ!?"

ฟู่จิงหงสะบัดผมหน้าม้าพรึ่บ ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"ใช่เจ้าค่ะ... มีปัญหาอะไรเหรอเจ้าคะ?"

ฟู่จิงหงกวาดตามองหลิงเอ๋อหัวจรดเท้า เสียงเครียดขึ้นทันที "ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ... ว่าฉายาเจ้าคือจิ้งซู!"

หวงหลิงเอ๋อเริ่มใจคอไม่ดี "ศิษย์พี่ฟู่... ท่านพ่อตั้งให้ ศิษย์พี่ใหญ่ก็จัดการให้แล้ว... เพราะออกขนาดนี้ ทำไมบอกคนอื่นไม่ได้ล่ะเจ้าคะ?"

"เพราะก็เพราะอยู่หรอก... แต่ว่า... เอาเป็นว่าเชื่อข้าเถอะ! อย่าบอกใครว่าชื่อจิ้งซู! ไม่งั้นงานงอกแน่! ปัญหาตามมาเป็นพรวน!"

"ในเมื่อท่านอาจารย์อาหกไม่อยู่... งั้นข้าขอตัวก่อนล่ะ ไว้มาใหม่!"

พูดจบ ฟู่จิงหงก็ประสานมือลวกๆ แล้วหันหลังเดินจ้ำอ้าวหนีไปดื้อๆ

ท่าทางเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า จากเฒ่าหัวงูขี้เล่น กลายเป็นคนเครียดจัด แถมยังเปลี่ยนสรรพนามเรียกอวี้หลงจาก 'อาจารย์อาอ้วน' เป็น 'ท่านอาจารย์อาหก' อย่างให้เกียรติซะงั้น

เย่เฟิงรีบวิ่งตาม "เฒ่าฟู่! เดี๋ยวข้าไปส่ง!"

เขาวิ่งตามฟู่จิงหงไปติดๆ กระซิบถาม "ศิษย์พี่! เมื่อกี้หมายความว่าไง? ชื่อ 'จิ้งซู' มันต้องคำสาปรึไง? ทำไมดูซีเรียสจังวะ?"

ฟู่จิงหงมองซ้ายมองขวา เลิ่กลั่ก พอเห็นปลอดคน ก็ลากเย่เฟิงเข้าข้างทาง

"เฒ่าเย่... เห็นแก่ที่เราเป็นพี่น้องกันมานาน ข้าจะบอกให้นะ วันนี้ข้าเพิ่งกลับมา... ได้ยินข่าววงในว่า สองวันก่อน 'ท่านอาจารย์อาอวี้เหมียน' ไปอาละวาดบ้านแตกที่หอถ่ายทอดวิชา! เพราะจู่ๆ ฉายา 'จิ้งซู' ของศิษย์รักนาง ก็โดนระบบเด้งทิ้ง! เปลี่ยนจาก 'จิ้งซู' เป็น 'จิ้งเม่ย'... หายไปจุดนึง ทำเอาศิษย์น้องเหมียวร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตาย"

"ท่านอาจารย์อาอวี้เหมียนแทบจะเผาหอทิ้ง! ดีที่ 'ท่านอาจารย์ย่าเสวียนฉือ' มาเบรกไว้ทัน"

"หอถ่ายทอดวิชาอ้างว่า... ระบบตรวจเจอชื่อซ้ำ เลยยึดหลัก 'มาก่อนได้ก่อน' ศิษย์น้องเหมียวเพิ่งเข้าสำนักมาไม่ถึง 60 ปี มาทีหลังใครบางคนเป็นสิบปี เลยโดนยึดชื่อคืน"

"ตอนแรกข้าก็นึกว่าระบบมันเออเรอร์ แต่ตอนนี้... ชัดเลย! เป็นฝีมือท่านอาจารย์อาหกแน่ๆ ที่ใช้เส้นสายยึดชื่อไปให้ลูกสาว!"

"ท่านอาจารย์อาอวี้เหมียนคืออาจารย์อาห้า... นิสัยยังกะไฟบรรลัยกัลป์! ถ้าป้ารู้เรื่องนี้เข้า... ว่าโดนท่านอาจารย์อาหกหักเหลี่ยมโหดแย่งชื่อไปดื้อๆ รับรอง... ยอดดาราโรยได้กลายเป็นทะเลเพลิงแน่!"

"เพราะงั้น... ห้าม! ห้ามหลุดปากบอกใครเด็ดขาด ว่าเป็นหลิงเอ๋อที่แย่งชื่อศิษย์รักป้าแกไป! เข้าใจมั้ย!?"

เย่เฟิงร้องอ๋อในใจ แต่ก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร

ชาติที่แล้วเจอเรื่องบัดซบกว่านี้เยอะ แค่ครูมัธยมยังใช้เส้นยัดลูกเข้ามหาลัย แย่งที่เด็กเรียนดีได้หน้าตาเฉย เรื่องใช้เส้นสายในหมู่ชนชั้นนำ... มันเรื่องปกติ!

อวี้หลงเป็นถึงระดับบิ๊กในสำนัก จะใช้เส้นให้ลูกสาวได้ชื่อเพราะๆ บ้าง... ก็ไม่เห็นแปลก

"โธ่เอ๊ย... นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตาย แค่นี้ต้องตื่นตูมด้วยเรอะ? ชื่อจิ้งซูน่ะ หลิงเอ๋อชอบมาก ถ้าป้าอวี้เหมียนไม่พอใจ... ก็ให้แกมาไฝว้กับอาจารย์ข้าเซ่! ใครชนะก็ได้ชื่อไป จบปิ๊ง!"

เห็นท่าทางไม่สะทกสะท้านของเย่เฟิง ฟู่จิงหงก็ส่ายหน้า รีบหันหลังวิ่งแน่บ

เอามืออุดหูตะโกนลั่น "ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น! ไม่รู้ไม่เห็น! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าโว้ยยย!"