ตอนที่ 6 ยาทิพย์หายไป? คนเฝ้ากลายเป็นโจรเสียเอง!?

ตอนที่ 6 ยาทิพย์หายไป? คนเฝ้ากลายเป็นโจรเสียเอง!?

เย่เฟิงประเมินสถานการณ์ผิดไปถนัด เขาไม่คิดเลยว่าการจะเดินออกจากเทือกเขาบ้านี่มันจะยากระดับนรกแตกขนาดนี้

อวิ๋นซวงเอ๋อร์เคยบอกว่า เทือกเขาเมฆสวรรค์ทอดตัวยาวเหยียดเกือบพันลี้ และจุดที่เขาอยู่ตอนนี้คือใจกลางไข่แดงของเทือกเขาพอดีเป๊ะ

ไม่ว่าจะหันหน้าไปทางทิศไหน ก็ต้องเดินฝ่าดงป่าดิบชื้นไปอย่างน้อยสี่ห้าร้อยลี้ นี่ยังไม่นับทางคดเคี้ยวเลี้ยวลดนะ ถ้านับรวมระยะทางเดินจริง เผลอๆ ต้องใช้เวลาเป็นเดือน

นี่มันแมพ Open World ที่กว้างเกินไปแล้ว ไม่มีจุดวาร์ปหรือไงฟะ!

แต่เรื่องเวลาไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ปัญหาคือเจ้าถิ่นต่างหาก ในป่าลึกแบบนี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูรดุร้ายที่พร้อมจะเขมือบเขาเป็นอาหารว่างได้ทุกเมื่อ

ยังดีที่ยอดดาราโรยเป็นเขตหวงห้ามของนิกายทะเลเมฆา พวกอสูรโหดๆ เลยไม่กล้าแหยมเข้ามา จะมีก็แค่สัตว์ป่าทั่วไปอย่างเสือสิงห์กระทิงแรด แต่ถ้าก้าวเท้าออกนอกเขตเมื่อไหร่ บอกเลยว่างานเข้าแน่นอน

ด้วยเลเวลปัจจุบันของเย่เฟิงที่ยังบินไม่ได้ การเดินดุ่มๆ ออกไปก็เท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ

เมื่อคืนวาน นอกจากจะถามเรื่องโครงสร้างโลกแล้ว เขายังซักไซ้เรื่องส่วนตัวมาอีกเพียบ โดยเฉพาะเรื่องของอาจารย์ มหาปราชญ์อวี้หลง และงานปัจจุบันของเขา

พูดถึงอาจารย์ เย่เฟิงถึงกับกุมขมับ ตาเฒ่านี่มีศักดิ์เป็นถึงศิษย์น้องของเจ้าสำนักคนปัจจุบัน มหาปราชญ์อวิ๋นอี้ เดิมทีควรจะเป็นผู้อาวุโสที่น่าเคารพ แต่ดันทำตัวเหลวแหลกจนคนเขายี้กันทั้งบาง

งานการไม่ทำ วันๆ เอาแต่หนีเที่ยวหอนางโลม ล่าสุดหายหัวไปสามปีแล้ว ข่าวคราวเงียบกริบ

สรุปคือพึ่งพาไม่ได้ จบข่าว

ส่วนงานที่ทำอยู่คือสวนยาสมุนไพร นิกายทะเลเมฆามีพื้นที่เพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์วิญญาณมากมายทางทิศใต้และตะวันออก เพื่อส่งเป็นสวัสดิการให้พวกศิษย์สายในกับผู้อาวุโส

ที่ทำงานของเขาอยู่ในหุบเขาห่างจากยอดดาราโรยไปทางทิศใต้ประมาณเจ็ดสิบลี้ หน้าที่หลักคือรดน้ำ พรวนดิน ถอนหญ้า

อืม... ภารโรงสวนพฤกษศาสตร์ชัดๆ

เย่เฟิงลองเอาข้อมูลมาปะติดปะต่อกัน หนึ่ง ที่ทำงานอยู่ทิศใต้ ห่างเจ็ดสิบลี้ สอง จุดเกิดเหตุหลุมศพอยู่ทิศตะวันตก หลังยอดเมฆาอัสดง สาม ระยะห่างระหว่างสองจุดนี้ เกือบสองร้อยลี้!

ถ้าฆาตกรเป็นแค่เด็กเฝ้าสวนด้วยกัน ไม่มีทางที่จะแบกศพข้ามเขาไปไกลขนาดนั้นแน่ ปกติถ้าฆ่ากันเองก็คงฝังหมกไว้แถวนั้นแหละ ทำปุ๋ยไปในตัว

อีกอย่าง นี่มันเขตสำนักใหญ่ คนเยอะแยะ ฆาตกรคงไม่โง่แบกศพเหาะข้ามหัวคนอื่นให้เป็นเป้าสายตาเล่นหรอก

แสดงว่าคนร้ายไม่ใช่พวกเด็กรับใช้ธรรมดา แต่เป็นคนที่มีฝีมือเหินนภาได้ และอาจจะมีตำแหน่งสูงพอตัว

นี่มันยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ถ้าเขากลับไปตอนนี้ ต่อให้แกล้งความจำเสื่อม ฆาตกรก็คงไม่ปล่อยไว้แน่ เพราะคนตายพูดไม่ได้ แต่คนเป็นที่ดันรอดมาได้มันพูดได้

เฮ้อ... จะหนีก็ไม่ได้ จะกลับก็เสี่ยงตาย ชีวิตหนอชีวิต หรือต้องเป็นทาร์ซานอยู่ป่าไปจนแก่ตายวะเนี่ย?

ที่เจ็บใจที่สุดคือไม่มีความทรงจำ ไม่งั้นข้าคงแอบฝึกวิชาเงียบๆ รอจนเลเวลตันค่อยออกไปตบเกรียน แต่นี่วิชาอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง!

เย่เฟิงนั่งหน้ามุ่ย ลังเลอยู่วันเต็มๆ กินผลไม้ประทังชีวิต นั่งตบยุงไปพลางๆ

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องดี อาจเพราะกินอิ่ม หรือเพราะร่างกายมันออโต้รันดูดซับพลังธรรมชาติเอง พลังปราณที่ใช้ไปเมื่อวานฟื้นกลับมาเกือบเต็มหลอดแล้ว

เขาเลยใช้เวลาอีกวันนั่งเดินลมปราณรักษาแผล ผ่านไปสองวัน กระดูกที่หักสมานกันจนเกือบหายสนิท เดินเหินได้คล่องปร๋อ

เอาล่ะ อยู่ต่อก็อดตาย ตัดสินใจแล้ว กลับไปที่สวนยาก่อนละกัน!

อย่างน้อยที่นั่นก็น่าจะมีข้าวกิน มีที่ซุกหัวนอน เรื่องฆาตกรค่อยว่ากันหน้างาน สกิลแถระดับเทพของข้า น่าจะพอเอาตัวรอดได้!

เขาเริ่มออกเดินทางช่วงสายๆ เดินเลาะตีนเขาไปเรื่อยๆ เพื่อเลี่ยงการปะทะกับสัตว์ใหญ่ เผลอแป๊บเดียวฟ้าก็มืด

ตอนนี้เขามาถึงทิศใต้ของยอดดาราโรยแล้ว เริ่มเห็นร่องรอยมนุษย์ ทางเดินเล็กๆ ตัดผ่านป่า แต่เย่เฟิงยังไม่กล้าเสนอหน้าออกไป เขาเลือกจะซ่อนตัวในป่าอีกคืน เพราะขืนไปเจอฆาตกรตอนนี้ ศพไม่สวยแน่

...

ปีกุ่ยไฮ่ เดือนสาม วันที่เก้า วันที่หกนับตั้งแต่เย่เฟิงทะลุมิติมา

ณ สวนยาสมุนไพรที่ปกติจะเงียบเหงา วันนี้กลับคึกคักเป็นพิเศษ

เมื่อครึ่งเดือนก่อน สวนยาสมุนไพรอักษรเจี่ยหมายเลขเจ็ด ที่เย่เฟิงรับผิดชอบ เกิดเหตุโจรกรรมครั้งใหญ่ หญ้าวิเศษหายไปหลายร้อยต้น แถมเห็ดทิพย์พันปีของดีราคาแพงระยับหายไปอีกสี่ดอก!

ขณะที่ กัวเหวินเฟิง หัวหน้าผู้ดูแลสวนกำลังหัวหมุนกับการสืบหาคนร้าย จู่ๆ เย่เฟิงผู้ดูแลแปลงนั้นดันหายตัวไปเสียดื้อๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอยจนถึงวันนี้ก็เจ็ดวันแล้ว

เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นร้อนฉ่า กัวเหวินเฟิงรีบรายงานเบื้องบนตั้งแต่สามวันแรก

และวันนี้ หวยก็มาออกที่นี่ หลินอี้ ศิษย์เอกของเจ้าสำนัก และ สวีไค ศิษย์ของมหาปราชญ์อวี้เฉินจื่อแห่งหอวินัย ได้รับมอบหมายให้ลงมาสืบสวนคดีนี้ด้วยตัวเอง

หลินอี้คนนี้ไม่ธรรมดา อายุแค่สามสิบต้นๆ แต่ฝึกวิชาคัมภีร์ทะเลเมฆาไปถึงขั้นที่หก หวนคืนต้นกำเนิด เคยสร้างวีรกรรมใช้กระบี่เดียวสังหารศิษย์พรรคมารสามคนรวด จนได้ฉายา จอมยุทธ์กระบี่พิชิตมังกร

ที่ทางสำนักส่งตัวท็อปมาขนาดนี้ เพราะสถานะของเย่เฟิงมันค่อนข้างละเอียดอ่อน

อาจารย์ของเย่เฟิง มหาปราชญ์อวี้หลง แม้จะชื่อเสียโด่งดังเรื่องความกะล่อน แต่เขามีบุญคุณเก่าแก่กับเจ้าสำนัก เมื่อสองร้อยปีก่อนเคยเอาตัวเข้าแลกช่วยให้เจ้าสำนักคนปัจจุบันได้ขึ้นครองตำแหน่ง

ดังนั้น ตราบใดที่ตาเฒ่าอวี้หลงไม่ไปก่อเรื่องคอขาดบาดตาย เจ้าสำนักก็จะหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นมองไม่เห็นความเละเทะของเขา และแม้เขาจะหายตัวไปสามปี ลือกันให้แซ่ดว่าคาอกตายในหอนางโลม แต่ตราบใดที่ไม่เห็นศพ ก็ไม่มีใครกล้ายืนยัน

เย่เฟิงในฐานะศิษย์ก้นกุฏิเพียงคนเดียว ถ้าวันดีคืนดีอาจารย์เขากลับมา แล้วลูกศิษย์หายไป งานจะงอกได้ หลินอี้เลยต้องมาเคลียร์คดีนี้ให้จบๆ ไป

สวนยาสมุนไพรอักษรเจี่ยจื่อมีทั้งหมดสิบสองเขต แต่ละเขตมีเด็กรับใช้หนึ่งถึงสามคน และมีผู้รับผิดชอบดูแลทั้งหมดอีกหนึ่งคน นามว่า กัวเหวินเฟิง

กัวเหวินเฟิงคนนี้ดูภายนอกเหมือนบัณฑิตคงแก่เรียน สุภาพเรียบร้อย แต่ชีวิตก็รันทดพอกัน อาจารย์ตาย สถานะตกต่ำ ต้องมาเป็นคนเฝ้าสวนอยู่ยี่สิบกว่าปี ไต่เต้าจากเด็กรับใช้จนได้เป็นหัวหน้าคุมโซน

แต่ตอนนี้ หญ้าหาย ของหาย คนหาย ในฐานะหัวหน้า เขาซวยเต็มๆ

เพื่อเอาตัวรอด กัวเหวินเฟิงจึงงัดไม้ตายออกมา... โยนขี้!

กัวเหวินเฟิงตีหน้าเศร้ากล่าวว่า "ศิษย์น้องหลิน จากการตรวจสอบอย่างละเอียด ข้ามั่นใจแล้วว่า เย่เฟิงนั่นแหละที่เป็นคนทำ!"

"มันเป็นคนเฝ้าแท้ๆ แต่กลับขโมยของหลวงเสียเอง! พอเรื่องแดงก็ไหวตัวทัน หนีความผิดไปแล้วขอรับ!"

"เรื่องนี้ข้าในฐานะผู้ดูแล รู้สึกผิดยิ่งนัก ข้าขอรับโทษทัณฑ์จากหอผู้อาวุโสแต่เพียงผู้เดียว!"

หลินอี้ส่ายหน้าเบาๆ "ศิษย์พี่กัวอย่าโทษตัวเองเลย ท่านดูแลที่นี่มาสิบกว่าปีไม่เคยมีปัญหา ความดีความชอบเป็นที่ประจักษ์ ใครจะไปรู้ว่าคนใกล้ตัวจะทรยศ"

"ในเมื่อหลักฐานชี้ชัดว่าเป็นเย่เฟิง ข้าจะรายงานไปตามความจริง มันมีพลังแค่นิดเดียว คงหนีไปได้ไม่ไกลหรอก เดี๋ยวก็จับตัวได้"

สิ้นเสียงคำพูดนั้น ทันใดนั้นเสียงตะโกนโหวกเหวกก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านนอก

"ศิษย์พี่กัว! แย่แล้ว... เอ้ย! ดีแล้ว! เย่เฟิงกลับมาแล้วขอรับ!"