บทที่ 11: ศักยภาพระดับทอง, อัจฉริยะศิลปะการต่อสู้!

บทที่ 11: ศักยภาพระดับทอง, อัจฉริยะศิลปะการต่อสู้!

เช้าวันรุ่งขึ้น

อี้เทียนตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนนุ่มสบายในบ้านหลังใหม่ เขายื่นมือไปควานหาโทรศัพท์เพื่อดูเวลาตามความเคยชิน

ทันใดนั้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่สดชื่นก็ลอยมาแตะจมูก

"ตื่นแล้วเหรอ?"

เสียงหวานใสดังมาจากห้องนั่งเล่น ผ่านสายตาที่ยังพร่ามัว อี้เทียนเห็นหญิงสาวรูปร่างงดงามในชุดลำลองสีขาวสะอาดตากำลังเดินเข้ามา

"รับอาหารเช้าหน่อยไหม?"

"ทำไม... เธอถึงมาอยู่ที่นี่?"

อี้เทียนมองไป๋ชิวหลีอย่างงุนงง ปกติฉากแบบนี้—ตื่นมาเจอสาวงามข้างเตียง—มันควรจะอยู่แต่ในนิยายภาพแนวฮาเร็มไม่ใช่เหรอ?

ไป๋ชิวหลีถือชามใส่อาหารหน้าตาประหลาดเข้ามาอธิบายหน้าตาเฉย

"ท่านเว่ยบอกว่าตอนนี้สถานะของบอสสำคัญมาก จำเป็นต้องมีคนคอยดูแลความปลอดภัยอย่างใกล้ชิด เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดเรื่องผิดพลาด!"

"ฉันเลยอาสาจะมาปกป้องบอสเอง ก็เลยมาอยู่ที่นี่"

"..."

อี้เทียนนิ่งคิด มีระดับตำนานอย่างไป๋ชิวหลีอยู่ด้วย ก็พูดยากว่าใครจะปกป้องใครกันแน่

แต่ในเมื่อเว่ยหยวนเป็นคนจัดการ เขาคงต้องยอมรับความหวังดีนี้

เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมานิดๆ อี้เทียนมองอาหารในมือไป๋ชิวหลีอย่างคาดหวัง แต่แล้วสีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นลังเล

"นี่มัน... อาหารสัตว์เหรอ?"

"สลัดต่างหาก!"

ไป๋ชิวหลีแก้ต่างเสียงแข็ง "นี่มันอาหารเพื่อสุขภาพสุดๆ สารอาหารครบถ้วน เหมาะกับผู้ประกอบอาชีพที่ต้องใช้พลังงานนะ!"

อี้เทียนทำหน้าบอกบุญไม่รับ ชั่งใจระหว่างการกินหญ้าเขียวๆ นี่กับการปล่อยให้ท้องร้อง

"ท่านเว่ยบอกว่าวันนี้ได้จัดทีมมืออาชีพไว้ให้บอสแล้ว เป็นทีมที่จะช่วยบอสเก็บเลเวลและเลื่อนขั้นอาชีพให้เร็วที่สุด..."

ไม่ใช่แค่ไป๋ชิวหลี แม้แต่เว่ยหยวนก็ยังปักใจเชื่อว่าอี้เทียนเป็นสายสนับสนุนที่เก็บเลเวลเองลำบาก

ก็แหม... คนที่เปลี่ยนอาชีพให้คนอื่นได้ พลังต่อสู้ของตัวเองคงไม่ได้เก่งกาจอะไรนักหรอกมั้ง?

"ให้คนมาพาเวล?" อี้เทียนส่ายหน้า "ไม่จำเป็นหรอก ตอนนี้ฉันเลเวล 10 แล้ว"

"เร็วขนาดนั้น!?"

ไป๋ชิวหลีตาโต "เมื่อวานฉันเคลียร์ดันเจี้ยนระดับนรกไปตั้ง 5 รอบ เพิ่งจะเลเวล 10 เองนะ"

ก็เพราะเธอนั่นแหละ...

อี้เทียนขอบคุณในใจเงียบๆ ก่อนจะกระแอมเบาๆ เปลี่ยนเรื่อง "ว่าแต่... ภารกิจเลื่อนขั้นระดับ 1 ของเธอคืออะไร?"

แต่ละอาชีพมีภารกิจเลื่อนขั้นไม่เหมือนกัน ยิ่งอาชีพเกรดสูง ภารกิจก็ยิ่งยาก

"ภารกิจของฉันคือ... ต้องเคลียร์ดันเจี้ยนที่ยัง 'ไม่เคยมีใครพิชิตได้' มาก่อน..."

"สมกับเป็นระดับตำนาน... โหดหินจริงๆ"

ตลอด 200 ปีที่ผ่านมา ดันเจี้ยนใหม่ๆ คือขุมทรัพย์ที่กิลด์และทีมต่างๆ แย่งกันเข้าไปถล่มจนแทบไม่เหลือซาก

ดันเจี้ยนที่ยังเหลือรอดมาได้ถึงทุกวันนี้มีเหตุผลเดียว... มันยากนรกแตก!

แต่ถึงอย่างนั้น แววตาของไป๋ชิวหลีก็ยังลุกโชนด้วยไฟนักสู้

และอี้เทียนเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน... รางวัลจาก 'เฟิร์สเคลียร์' มันต้องให้เงินทุนมหาศาลแน่ๆ!

"เยี่ยมเลย งั้นเราไปหาทีมแล้วลองไปดูดันเจี้ยนพวกนั้นกันดีกว่า!"

...

หน้าโรงเรียนมัธยมอันดับ 2 ชิงซาน

บรรยากาศในโรงเรียนตอนนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เพราะเหลือเวลาอีกแค่ 6 วันก็จะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

สำหรับนักเรียนส่วนใหญ่ นี่คือช่วงเวลาชี้ชะตาชีวิต

ดันเจี้ยนระดับต่ำรอบๆ โรงเรียนถูกจองคิวแน่นเอี๊ยด พ่อแม่ที่มีเงินหน่อยก็จ้างทีมมืออาชีพมาช่วยลากลูกหลานเก็บเลเวล

ที่หน้าประตูโรงเรียน ทีมรับจ้างเก็บเลเวลทีมหนึ่งประกอบด้วยชายสองหญิงหนึ่ง กำลังปฏิเสธลูกค้าคนแล้วคนเล่าอย่างหงุดหงิด

"พี่... ทีมอื่นเขาพาลูกค้าลงดันเจี้ยนไปหลายรอบแล้วนะ ทำไมนายจ้างของเรายังไม่โผล่หัวมาอีก?"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงกำแพง บ่นกระปอดกระแปด

"ให้พวกเรารอนานขนาดนี้!"

"วันนี้ต่อให้เทวดาลงมาจ้าง ก็ต้องจ่ายเพิ่ม!"

ชายหนุ่มอีกคนซึ่งดูโตกว่าและน่าจะเป็นหัวหน้าทีม รีบปรามเสียงเข้ม

"เจียงเช่อ! สำรวมหน่อย งานนี้เบื้องบนกำชับมาว่าเป็นลูกค้า VVIP นะ!"

"เราเซ็นสัญญาเก็บความลับไปแล้ว ถ้างานสำเร็จ ผลตอบแทนมันคุ้มค่าเหนื่อยแน่ เลิกบ่นได้แล้ว!"

เจียงเช่อทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พึมพำเบาๆ "ยังไงก็ต้องขอเงินเพิ่มอยู่ดี..."

จังหวะนั้นเอง อี้เทียนและไป๋ชิวหลีก็เดินเข้ามา

ตลอดทาง อี้เทียนคอยสแกนหาคนที่มีแววไปด้วย เพราะสกิล 【ตรวจสอบเรซูเม่】 ต้องดูทีละคน ทำให้เขาเดินช้ากว่าปกติ

เขาขาด 'ระดับทอง' อีกแค่คนเดียวก็จะเลื่อนขั้นได้แล้ว มันน่าหงุดหงิดจริงๆ

เมื่อเห็นอี้เทียน ชายหนุ่มหัวหน้าทีมก็ตาเป็นประกาย

"คุณอี้ใช่ไหมครับ? สวัสดีครับ!"

"พวกเราคือทีมรับจ้างจาก 'สำนักยุทธ์ซิงหัว' ผมชื่อ เจียงหาง เรนเจอร์ปืนคู่ระดับมหากาพย์ เลเวล 25 ครับ"

อี้เทียนยิ้มทักทายและยื่นมือไปจับ เขารู้ทันทีว่านี่คือคนที่เว่ยหยวนจ้างมาช่วย

ด้วยความเคยชิน เขาตรวจสอบประวัติของเจียงหางทันที... ศักยภาพระดับสีม่วง!

อาชีพระดับมหากาพย์ ศักยภาพสีม่วง แต่ผ่านไป 2 ปีแล้วยังอยู่แค่เลเวล 25?

เมื่อถูกถาม เจียงหางก็ยิ้มเจื่อนๆ "ความสามารถผมน้อยครับ ดันเลเวลสูงๆ มันยากเกินไป สู้มาเป็นคนรับจ้างพาเด็กเวลเก็บเงินกินขนมดีกว่า"

ผู้ประกอบอาชีพที่เลเวลเกินระดับ 1 (เลเวล 20+) จะไม่สามารถปาร์ตี้กับมือใหม่ได้ ดังนั้นคนรับจ้างส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะ 'ดองเลเวล' ไว้ที่ 25 เพื่อหากินกับเด็กใหม่

ดูเหมือนจะมีเรื่องลำบากใจบางอย่างแอบแฝงอยู่ แต่อี้เทียนก็ไม่ได้ซักไซ้

เจียงหางแนะนำต่อ "นี่คือน้องสาวผม เจียงหาน นักดาบโล่ เลเวล 25"

หญิงสาวร่างเล็กพยักหน้าทักทายอี้เทียน

แม้จะไม่ต้องการคนพาเวล แต่ทีมนี้ก็ดูแข็งแกร่งพอที่จะเอาไปช่วยไป๋ชิวหลีลงดันเจี้ยนโหดๆ ได้

สุดท้าย เจียงหางชี้ไปที่เด็กหนุ่มขี้บ่น

"ส่วนไอ้นี่น้องชายคนเล็ก... ลุกขึ้นมาสิวะ!... เจียงเช่อ นักบวชเอลฟ์ เลเวล 25"

เขาเตะก้นเจียงเช่อให้ลุกขึ้นมาทักทายลูกค้า

เจียงเช่อสูงประมาณ 178 ซม. รูปร่างผอมบางเหมือนเด็กขาดสารอาหาร ผิวขาวซีด หน้าตายังดูเด็กๆ แต่ท่ายืนและกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่นั้นบ่งบอกถึงพื้นฐานวรยุทธ์ที่แน่นปึ้ก

เมื่อเห็นคนคนนี้ ดวงตาของอี้เทียนก็เบิกกว้างและอุทานออกมา

"อัจฉริยะด้านการต่อสู้... ดันไปเป็นนักบวชเอลฟ์เนี่ยนะ?"

ในเวลาเดียวกัน ข้อมูลของเจียงเช่อก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอี้เทียน

——————

【ชื่อ: เจียงเช่อ】

【ข้อมูลพื้นฐาน: ชาย, 19 ปี, อาชีพ: นักบวชเอลฟ์】

【ศักยภาพ: ทอง (อัจฉริยะศิลปะการต่อสู้)】

【ประวัติชีวิต: เด็กกำพร้าที่เจ้าสำนักยุทธ์ซิงหัวเก็บมาเลี้ยง ฝึกฝนวิทยายุทธ์โบราณจนแตกฉาน มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้สูงส่งอย่างเหลือเชื่อ แต่กลับสนใจเรื่องหาเงินเป็นพิเศษ ความฝันคือเปิดสำนักยุทธ์ใหม่ให้ปู่เจ้าสำนัก】

【โอกาสในการลงทุน: อาชีพระดับตำนาน - ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ (ใช้เงินทุน 20 แต้ม)】

——————

ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอ 'ระดับทอง' ในทีมรับจ้างแบบนี้!

อี้เทียนตื่นเต้นสุดขีด จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายสำหรับการเลื่อนขั้นครบแล้ว!

แต่เจียงเช่อกลับหน้าตึงขึ้นมาทันที สำหรับเขา คำพูดของอี้เทียนมันเหมือนคำดูถูก

เขาโพล่งออกมาอย่างไม่พอใจ "เป็นนักบวชเอลฟ์แล้วมันหนักหัวใคร? ฉันก็เก่งของฉันนะเว้ย!"

"ไม่ว่านายจะเป็นใคร ก็ไม่มีสิทธิ์มาดูถูกอาชีพคนอื่นมั่วซั่วนะ!"

"เจียงเช่อ!" เจียงหางตวาดลั่น รีบเข้ามาห้ามน้องชาย

แต่อี้เทียนไม่ได้โกรธเลยสักนิด เขากลับจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาเป็นประกายและพูดสวนขึ้นมา:

"ฉันสามารถเปลี่ยนอาชีพให้นายได้... นายเชื่อฉันไหม?"

สิ้นเสียงนั้น สามพี่น้องตระกูลเจียงยืนนิ่งค้างเป็นหิน

โดยเฉพาะเจียงเช่อ เขาชะงักไปสองวินาที

วินาทีต่อมา... เจียงเช่อพุ่งเข้าไปคว้ามืออี้เทียนไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าเห็นทองคำ

"กระผมเจียงเช่อ... ร่อนเร่พเนจรมาครึ่งชีวิต เสียดายที่เพิ่งได้พบนายท่านผู้รู้ใจ!!"