บทที่ 13 : สุ่มได้สีทองอีกครั้ง
บทที่ 13 : สุ่มได้สีทองอีกครั้ง
บทที่ 13 : สุ่มได้สีทองอีกครั้ง
“ซื้อบ้านเหรอ? ทั้งที่กิลด์มีหอพักให้อยู่ฟรีๆ เลยนะ…”
ในกิลด์ของจอมเวทย์ ส่วนใหญ่ก็เช่าบ้านกัน หรือไม่ก็พักหอของแฟรี่เทลอยู่แล้ว มีน้อยคนจริงๆ ที่จะซื้อบ้านของตัวเอง
แต่เอ็นยะส่ายหน้าเบาๆ
“ไม่ล่ะ ฉันไม่ค่อยชอบอยู่หอ อยากมีบ้านเป็นของตัวเองมากกว่า”
สำหรับเขา โลกนี้คือการเริ่มต้นใหม่ การมี “บ้าน” เหมือนการปักหลักครั้งแรกในชีวิตนี้จริงๆ
มิร่าพยักหน้าเหมือนเข้าใจทันที
“งั้นมีอะไรอยากได้เป็นพิเศษไหม?”
“ก็ไม่เยอะหรอก ขอเงียบๆ หน่อย อยู่ไกลผู้คนได้ยิ่งดี จะได้ไม่ไปรบกวนใครตอนฉันฝึก แล้วก็ขอให้สะอาดก็พอ”
มิร่าเบิกตากว้างทันที
“ถ้าเธอพูดแบบนี้ ฉันรู้แล้วว่าบ้านไหนเหมาะกับเธอสุดๆ! รอแปบนึงนะ ฉันไปขอลากับมาสเตอร์ก่อน!”
พูดจบก็วิ่งพุ่งไปทางห้องมาสเตอร์ทันที
ไม่นานก็กลับมาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
“โอเค! ได้อนุญาตแล้ว ไปดูบ้านกันเถอะ!”
ทั้งคู่เดินเลียบริมแม่น้ำไปด้วยกัน
“มีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนอยู่ใกล้บ้านฉัน สามีกำลังย้ายไปทำงานที่โอนิบัส ก็เลยขายบ้านอยู่พอดี บ้านนั้นน่าจะตรงกับที่นายต้องการเป๊ะเลย!”
ยังพูดไม่จบ เรือแพก็พายผ่านมาพอดี
คนเรือยกมือแซวเสียงดัง
“อ้าว~ คู่รักหนุ่มสาวมาเดทกันเรอะ!”
มิร่าแดงยันปลายหู
“มะ–ไม่ใช่นะ!”
แต่คนเรือไม่ฟัง เพราะเรือลอยจากไปแล้ว
“วัยรุ่นก็ต้องมีรักกันบ้างสิ! โตไปเดี๋ยวไม่มีโอกาสนะ ฮ่าๆๆ!”
มิร่าทำแก้มป่องเลย
“อย่าไปฟังเขานะ!”
เอ็นยะหัวเราะ
“รู้แล้วน่า เขาแค่ล้อเล่น แต่เธอรีบแก้ตัวขนาดนั้น ฉันก็แอบเจ็บนิดๆ นะเนี่ย”
“มะ–ไม่ใช่นะ!”
“ล้อเล่นน่า ฉันก็แซวเหมือนกัน”
บรรยากาศระหว่างทั้งคู่… ธรรมดาแต่แปลกที่มันเข้ากันดีมาก
ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง
พอดีเห็นรถม้ากำลังขนของออก
มิร่าร้องทักทันที
“คุณซานโตส! คุณเบลล่า! จะออกเดินทางแล้วเหรอคะ?”
หญิงวัยกลางคนยิ้มอบอุ่น
“อ้าว มิร่าจัง โตขึ้นเป็นสาวสวยเชียวนะ~ เอ๊ะ… นี่แฟนหนูเหรอจ๊ะ?”
“ไม่ใช่ค่ะ!! เขาเป็นเพื่อนในกิลล์น่ะค่ะ!”
“โอ้~ ความรักในกิลด์สินะ~?”
“ไม่ใช่ค่ะ!!”
“โธ่ มิร่าจัง ล้อเล่นนิดเดียวเอง เดี๋ยวไม่มีโอกาสแล้วนะ ฮ่าๆๆ”
หลังคุยกันสักพัก มิร่าก็พาเข้าไปดูบ้าน
บ้านสองชั้นไม่ใหญ่ไม่เล็ก สะอาด เรียบร้อย เงียบสงบ บรรยากาศรอบๆ ดีจนเกินคาด
เอ็นยะเดินรอบเดียวก็รู้เลยว่า “ใช่เลย”
หลังต่อรองราคากันพักหนึ่ง
จาก 4 ล้านจูล เหลือ 3 ล้านจูล—เพราะฝีมือการต่อราคาของมิร่าเต็มๆ
เบลล่าหัวเราะ
“แบบนี้ยังจะบอกว่าไม่ใช่คู่รักกันอีกเหรอ~ ดูออกเลยว่ามิร่าคอยช่วยเธอสุดๆเลยละนะ!”
“คุณเบลล่า~~!!”
เอ็นยะหัวเราะ แล้วพูดจริงจัง
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลเธอให้ดีเอง”
เบลล่าอึ้งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะหัวเราะลั่น
“แหมๆ หนุ่มน้อย ปากเก่งใช้ได้เลยนะ!”
มิร่าแดงหนักกว่าเดิมอีก
หลังจากบอกลา รถม้าก็เคลื่อนออกไป
บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง
“งั้นฉันกลับกิลด์ก่อนนะ เอ็นยะ นายก็จัดบ้านให้เรียบร้อยล่ะ”
เอ็นยะรีบเรียก
“เดี๋ยวก่อน มิร่า!”
“หืม? อะไรเหรอ?”
“ฉันเกือบลืม… เธอช่วยอวยพรให้ฉันเหมือนครั้งก่อนอีกทีได้ไหม?”
มิร่าอมยิ้ม
“งั้น… ฉันขอให้นายโชคดีเหมือนเดิมนะ เอ็นยะ!”
ติ๊ง—! ได้รับพรจากเทพธิดา!
โชค +100
ระบบดังขึ้นในหัวทันที
พอเงยหน้าอีกที มิร่าก็เดินหายไปไกลแล้ว
เอ็นยะจึงเรียกหน้าจอระบบขึ้นมา
[ต้องการสุ่ม 10 ครั้งหรือไม่?]
“ยืนยัน!”
แสงดาวหมุนวน เหมือนท้องฟ้ายามค่ำเต็มไปด้วยดาว
เอ็นยะกำหมัดแน่น
“ทอง… ขอให้เป็นทองทีเถอะ!”
ทันใดนั้น
แสงสีทองก็พุ่งสว่างจ้า—!!
เอ็นยะร้องลั่นด้วยความดีใจสุดๆ
“เป็นสีทองจริงๆ!!!”