บทที่ 12 ฉันอยากซื้อบ้าน

บทที่ 12 ฉันอยากซื้อบ้าน

ทุกคนในกิลด์หันมามองเอ็นยะกับเอลฟ์แมนแบบไม่อยากเชื่อสายตา

เอ็นยะชะงักไปนิดตอนเห็นสายตาทุกคน “เอ่อ… โอ้? มากันครบเลยหรอ?”

“เอ็นยะ?! เอลฟ์แมน?! นายโอเคปะเนี่ย?!”

“โอเคไหม?! เป็นอะไรไปรึเปล่า?!”

เอ็นยะงงหนัก “หา? จะเป็นอะไรได้ล่ะ?”

มาสเตอร์โบกมือพลางถอนหายใจ “ดีแล้วที่นายปลอดภัยนะ! โชคดีชะมัดที่นายไม่ดันทุรังทำภารกิจนั่นต่อ ภารกิจนั้นโดนปรับเป็นระดับ S ไปแล้ว ฉันลุ้นจนจะหัวใจวายอยู่แล้วที่นายจะไปทำมันแบบหัวร้อน การทิ้งภารกิจนั่นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้วล่ะ”

“ทิ้งภารกิจ? ภารกิจไหนอะ?”

“จะภารกิจไหนล่ะ ก็ภารกิจโจรผีที่นายรับไปนั่นแหละ!”

“ภารกิจนั้นน่ะ พวกเราทำเสร็จแล้วนะ”

“ว่าไงนะ!!!”

ทั้งกิลด์ตาค้างกันเป็นแถว หันมามองเอ็นยะเหมือนเห็นสัตว์ประหลาด

มิร่าสบตาเอลฟ์แมนแบบไม่ค่อยเชื่อ จนเอลฟ์แมนต้องพยักหน้าให้เพื่อยืนยัน

มาสเตอร์เบิกตาโต “นี่นาย… นายจัดการคามิลล์ ราชานักฆ่า ได้จริงๆ น่ะเหรอ?”

เอ็นยะพยักหน้า “อือ จัดการยากอยู่นะ แต่ก็พอไหว”

เอลฟ์แมนยืนข้างๆ แต่ในใจบ่นว่า ยากตรงไหนวะ… แปบเดียวก็ล้มละ

“นาย… นี่มันบ้าชัดๆ นะ! นั่นภารกิจระดับ S เลยนะ แล้วคู่ต่อสู้นั่นก็ราชานักฆ่าที่โคตรดังนะเว้ย!”

เอ็นยะยักไหล่ “ก็ภารกิจมันรับมาแล้ว จะให้ฉันทิ้งมันไว้ให้เสื่อมชื่อแฟรี่เทลได้ไง อีกอย่างพวกนั้นกำลังจะฆ่าลูกค้าที่เราต้องปกป้องอยู่ ฉันปล่อยเฉยไม่ได้หรอกนะ”

จู่ๆ เด็กขายหนังสือพิมพ์ก็วิ่งเข้ามา

“ข่าวด่วน! ข่าวด่วน!”

“พวกโจรผีโดนจับยกแก๊งแล้ว!!!”

“ตัวหัวหน้าโจร… ช็อกทั้งเมือง!!!”

สมาชิกกิลด์คนนึงรีบวิ่งไปซื้อมา

“เฮ้ย! เขาทำจริงๆ ด้วย!!”

“เอ็นยะ มือใหม่ที่พึ่งเข้าแฟรี่เทล ทำภารกิจระดับ S สำเร็จจริงอะ?! โคตรไม่น่าเชื่อ!”

“แต่นี่มันลงข่าวเลยอะ ไม่แปลกใจละว่าทำไมนายถึงสู้กับนัตสึได้ พลังแม่งโหดจริง!”

เสียงฮือฮาดังไปทั้งกิลด์ ทุกคนเริ่มเชื่อแล้วว่าเอ็นยะทำภารกิจระดับ S สำเร็จ เพราะหนังสือพิมพ์ลงภาพความเสียหายยับเยินจากตอนต่อสู้

มาสเตอร์สูดลมหายใจลึกๆ “งั้นเอ็นยะ รายงานกระบวนการภารกิจมาหน่อย”

เอลฟ์แมนก็เริ่มเล่าตั้งแต่ต้นจนจบ

และยิ่งฟัง… ทุกคนก็เริ่มรู้ว่าแทบทั้งหมด เอ็นยะลงมือคนเดียว …

เขาคนเดียวจัดการ ได้ถึง 13 คน รวมทั้งคามิลล์ ราชานักฆ่า—บ้าบิ่นสุดๆ

มาสเตอร์ถอนหายใจ “ครั้งนี้จะปล่อยผ่านไปก็ได้ แต่คราวหลังอย่าบ้าบิ่นแบบนี้อีกล่ะ!”

“ครับๆ ว่าแต่มาสเตอร์ ผมทำภารกิจระดับ S สำเร็จแล้ว แบบนี้ไปชั้นสองได้รึยังอะ?”

ชั้นสองเต็มไปด้วยภารกิจระดับ S เป็นสวรรค์ของคนอยากอัปเลเวล… เอ็นยะตาเป็นประกายสุดๆ

“โอ้ จริงด้วย! เอ็นยะทำภารกิจระดับ S แล้ว งั้นขึ้นชั้นสองได้—”

“ไม่ได้!”

มาสเตอร์ตัดบททันที

“ภารกิจระดับ S คือภารกิจระดับ S ส่วนชั้นสองก็คือชั้นสอง จะขึ้นชั้นสองได้ต้องเป็นจอมเวทย์ระดับ S เท่านั้น นี่คือกฎของกิลด์ เข้าใจมั้ย?”

มาสเตอร์คิดในใจ ปล่อยเด็กนี่ขึ้นไปบนชั้นสองมีหวังสร้างเรื่องอีกแน่… ไม่ไหวๆ

“เฮ้อ… งั้นต้องทำไงล่ะ ถึงจะเป็นจอมเวทย์ระดับ S?”

มาสเตอร์ตอบ “ต้องสอบเลื่อนขั้นจอมเวทย์ระดับ S ปลายปี ผ่านเท่านั้นถึงจะเลื่อนขั้นได้”

“หา!? นี่เพิ่งต้นปีนะ ต้องรอตั้งครึ่งปีเลยเหรอ?!”

“แน่นอนสิ!”

กิลด์คึกคักกลับมาเหมือนเดิม หลายคนพูดถึงความบ้าพลังของเอ็นยะจากภาพข่าวที่เละไม่เหลือซาก

เอ็นยะสั่งอาหารเต็มโต๊ะ หลังลำบากมาเป็นครึ่งเดือน พอได้เงินก็กะจะกินให้สะใจเน้นๆ

หลายคนมาชวนเข้าทีม แต่เขาปฏิเสธทั้งหมด

เพราะต่างระดับกันเกินไป ทำงานช้าลงเขาก็ไม่เอา…

จะรีบเก่งเพื่อเป็นจอมเวทย์ระดับ S ให้เร็วที่สุด

เอ็นยะตะโกน “มิร่า! เบียร์อีกแก้ว!”

“มาแล้ว!”

มิร่ามาวางเบียร์ให้ด้วยรอยยิ้ม

“เอ็นยะ ขอบใจมากจริงๆ นะ ครั้งนี้อะ”

เธอได้ยินจากเอลฟ์แมนว่าเอ็นยะลงมือสู้คนเดียวหมด ส่วนเขายังแบ่งรางวัลครึ่งหนึ่งให้เอลฟ์แมนอีกด้วย แต่เอลฟ์แมนยอมรับแค่ล้านเดียว

เอ็นยะกระพริบตา “ขอบใจฉันทำไมอะ? ฉันสิควรขอบใจเธอ ถ้าเอลฟ์แมนไม่คอยปกป้องลูกค้าไว้ ฉันทำงานจบแต่ไม่มีคนจ่ายเงินนะ”

มิร่าหน้าแดงนิดๆ ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเอ็นยะพุ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ถ้านายต้องการให้ฉันช่วยอะไรในอนาคตนะ บอกมาได้เลย ไม่ว่าจะแบบไหนก็เถอะ”

เอ็นยะทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก

“อ้อ จริงด้วย มิร่า ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย”

“อะไรเหรอ?”

“ฉันอยากซื้อบ้าน”