บทที่ 26 - ปีศาจหมาป่า

บทที่ 26 - ปีศาจหมาป่า

◉◉◉◉◉

เทือกเขาไท่หาง หรือที่รู้จักกันในชื่อเขาห้าธาตุ เขาหนี่วา เป็นหนึ่งในเทือกเขาที่เก่าแก่ที่สุดของจีน แบ่งเขตที่ราบภาคกลางของจีนออกจากพื้นที่อื่น

หากต้องการข้ามผ่านที่นี่ มีเพียงแปดเส้นทางให้เลือกเดิน ซึ่งเรียกกันว่า แปดเส้นทางไท่หาง

เส้นทางที่เจียงเฉินเลือกใช้ก็คือหนึ่งในแปดเส้นทางไท่หางที่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรนิยมใช้กัน

ไม่ว่าจะเป็นอวี๋กง หรือหนี่วา ล้วนเป็นบุคคลในตำนานเทพนิยายยุคโบราณที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับฝูซี

ในเทือกเขาไท่หางแห่งนี้ต้องมีความลับยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่แน่!

ปีศาจหมาป่าที่อยู่ด้านหลังยังคงติดตามมาอย่างไม่รีบร้อน ขี่สายลมปีศาจเคลื่อนที่ไปบนเส้นทางเขาอันขรุขระราวกับเดินบนพื้นราบ

สองข้างทางเป็นหน้าผาสูงชัน เดินทางผ่านช่องเขานี้ราวกับพาตัวเองเข้าไปอยู่ในปากของสัตว์ร้ายมหึมา

ฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ พืชพรรณรอบกายเริ่มเปล่งแสงจางๆ เหมือนแสงหิ่งห้อยในยามค่ำคืน ระยิบระยับดั่งดวงดาว ดูงดงามตระการตา

เจียงเฉินเหยียบคันเร่ง ล้อหลังทิ้งรอยล้อรถที่ชัดเจนไว้บนพื้นดิน

ทั้งสามคนลงจากรถ เจียงเฉินยืนมองปีศาจหมาป่าที่ตามติดมาอย่างเงียบๆ

เจ้าปีศาจหมาป่าตัวนั้นเมื่อเห็นรถเบนซ์จอด ก็หยุดเคลื่อนไหว สะบัดหัวขนาดมหึมา แล้วแหงนหน้าส่งเสียงคำรามต่ำใส่ท้องฟ้า

จากนั้น กลิ่นอายปีศาจบนร่างของมันก็เริ่มเดือดพล่าน ร่างกายใหญ่โตหดเล็กลง ชายหนุ่มสวมชุดคลุมยาวสีเขียวปรากฏตัวขึ้นแทนที่

"แกเป็นใคร ทำไมต้องตามฉันมา?"

เจียงเฉินและอีกสองคนค่อยๆ กระจายตัวออก ล้อมกรอบปีศาจหมาป่าตนนั้นไว้

การออกจากสำนักครั้งนี้เจียงเฉินมีเป้าหมายเพื่อตามหาวาสนา เขาได้รับบทเรียนจากคราวที่แล้ว ครั้งนี้จึงไม่ได้สวมชุดนักพรตสำนักเขามังกรพยัคฆ์ แต่เปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองแทน

ปีศาจหมาป่าเพียงแค่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาใส่วงล้อม ดวงตาที่ส่องแสงสีเขียวจับจ้องไปที่เจียงเฉิน แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า

"บนตัวแก มีของดี ส่งมาซะ แล้วข้า จะไว้ชีวิต!"

ปีศาจหมาป่าตนนี้คงเพิ่งแปลงร่างได้ไม่นาน พูดจาตะกุกตะกักทีละคำสองคำ ฟังแล้วเจียงเฉินรู้สึกขัดหูพิลึก!

"ที่แท้ก็อยากได้ของดีนี่เอง บอกกันดีๆ ก็ได้!"

เจียงเฉินหรี่ตาลง แล้วเดินเข้าไปหาปีศาจหมาป่า ราวกับเจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนาน

ปีศาจหมาป่าขมวดคิ้ว เจ้ามนุษย์นี่จะทำอะไร ต่อให้จะลงมือ ก็ไม่น่าจะเดินเข้ามาใกล้ขนาดนี้!

ร่างกายของเผ่าปีศาจแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ไม่รู้กี่เท่า เจ้ามนุษย์นี่รนหาที่ตายหรือไง?

วูบ!

ปีศาจหมาป่าไม่ได้โง่ เรื่องผิดปกติต้องมีเลศนัย ดังนั้นมันจึงตัดสินใจลงมือก่อน

กรงเล็บหมาป่าขนาดมหึมาปรากฏขึ้น ตบใส่เจียงเฉิน เล็บแหลมคมส่องประกายหนาวเหน็บ แหวกอากาศจนเกิดเสียงฉีกขาดกลางอากาศ

ทะเลทุกข์ไท่จี๋ของเจียงเฉิน พลังเทพพลุ่งพล่าน อักขระเทพยี่สิบห้าสายพุ่งออกมาอย่างไม่มีกั๊ก คลื่นยักษ์โถมซัด บนอักขระเทพยังมีสายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบ

พวกมันเหมือนโซ่ตรวนที่แปลงมาจากกฎแห่งเต๋า เข้าพันธนาการกรงเล็บของปีศาจหมาป่าในทันที

อักขระเทพสีทองมีประจุไฟฟ้าแล่นผ่าน ทำให้ร่างกายของปีศาจหมาป่าสั่นสะท้าน

เจียงเฉินประสานอิน เรียกอสนีบาตหยินห้าธาตุออกมาทันที เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นกลางวันแสกๆ สายฟ้าขนาดใหญ่ฟาดใส่ร่างของปีศาจหมาป่าเต็มๆ

ปีศาจหมาป่าก็นึกไม่ถึงว่าผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์คนนี้จะรับมือยากขนาดนี้ ตัวมันเป็นถึงปีศาจขอบเขตน้ำพุชีวิต กลับต้องมาเสียท่าให้ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตทะเลทุกข์ ให้อภัยไม่ได้!

เพียงแต่ ต่อให้ปีศาจหมาป่าจะโกรธแค่ไหน ร่างกายของมันก็ถูกอสนีบาตหยินห้าธาตุทำให้ชาด้านไปแล้ว ได้แต่มองดูเจียงเฉินพุ่งเข้ามาหาตาปริบๆ

แววตาของปีศาจหมาป่าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แสดงสีหน้าตื่นตระหนก แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่า ลึกๆ ในดวงตานั้นกลับมีประกายอำมหิตซ่อนอยู่

หึ เจ้ามนุษย์นี่เก่งก็จริง แต่น่าเสียดาย ประสบการณ์ต่อสู้ยังอ่อนหัดนัก อสนีบาตหยินห้าธาตุของมันทำให้ข้าขยับไม่ได้แค่สองวินาทีเท่านั้น และสองวินาที ก็พอแค่ให้เจียงเฉินเดินมาถึงตัวข้า

และแล้ว พอเจียงเฉินพุ่งมาถึงตัวปีศาจหมาป่า มันก็ขยับตัวทันที มุมปากแสยะยิ้ม ดวงตาสาดประกายกระหายเลือด

"ไอ้หนู ข้าจะกินเครื่องในแกก่อนเลย!"

กรงเล็บหมาป่าที่แปลงออกมาพุ่งเข้าใส่ลำคอของเจียงเฉิน กลิ่นอายปีศาจเดือดพล่าน ก่อตัวเป็นหัวหมาป่าดุร้าย

มันเหมือนเห็นภาพเจียงเฉินเลือดสาดกระเซ็น เจ้ามนุษย์นี่บังอาจทำให้มันเสียท่า มันจะกินเครื่องในทั้งเป็น ให้รู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้!

ปัง!

แต่ในขณะที่ปีศาจหมาป่ากำลังมั่นใจในชัยชนะ เจียงเฉินกลับรับการโจมตีของมันไว้ได้ มือใหญ่ราวกับคีมเหล็ก

บนมือมีพลังเทพเคลือบอยู่ชั้นหนึ่ง พอสัมผัสกับกลิ่นอายปีศาจ ก็เกิดเสียงกัดกร่อนดังฉ่า

และจังหวะนี้ เจียงเฉินไม่สนความตกใจของปีศาจหมาป่า ปล่อยหมัดออกไป อักขระเทพยี่สิบห้าสายพุ่งเข้าใส่จุดตันเถียนของปีศาจหมาป่าทันที!

ปีศาจหมาป่าหน้าถอดสี ตอนนี้มันถึงได้แสดงพลังที่แท้จริงของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตน้ำพุชีวิต กลิ่นอายบนร่างพุ่งสูงขึ้น หมายจะสลัดการจับกุมของเจียงเฉิน

น่าเสียดาย เจียงเฉินปลุกกายาราชันย์มนุษย์อย่างสมบูรณ์แล้ว แม้จะอยู่แค่ขอบเขตทะเลทุกข์ แต่ความแข็งแกร่งของร่างกาย ก็ไม่ใช่สิ่งที่ปีศาจขอบเขตน้ำพุชีวิตจะดิ้นหลุดได้

เมื่อเห็นว่าดิ้นไม่หลุด ปีศาจหมาป่าก็เลิกตกใจ มันอ้าปากพ่นกระบี่บินสีเงินเล่มหนึ่งออกมา พุ่งตรงเข้าใส่หัวของเจียงเฉิน

ปีศาจหมาป่าตัวนี้ใจเด็ดนัก เห็นว่าหนีไม่รอด ก็กะจะลากกันไปตายด้วย

เสียใจด้วย จะให้เจียงเฉินไปตายเป็นเพื่อน แกยังไม่มีคุณสมบัติพอ!

ทันทีที่กระบี่บินสีเงินปรากฏ เจียงเฉินก็เรียกตำราหยกไร้อักษรที่ทำตัวเป็นขาใหญ่อยู่ในทะเลทุกข์ออกมา

แสงวาบผ่าน กระบี่บินสีเงินถูกฟันขาดเป็นสองท่อน ลวดลายเต๋าบนนั้นแตกสลาย กลายเป็นเพียงเศษเหล็กธรรมดา

ปีศาจหมาป่ายังตกตะลึงกับการระเบิดพลังกะทันหันของเจียงเฉิน แสงนั้นก็วนกลับมา ปาดผ่านลำคอของมัน

ปีศาจหมาป่ารู้สึกแค่ว่าคอเย็นวาบ จากนั้นก็เห็นภาพโลกหมุนคว้าง

กลิ่นอายปีศาจระเบิดออก ศพไร้หัวคืนร่างเป็นซากหมาป่ายักษ์ ส่วนหัวนั้นก็กลายเป็นหัวหมาป่า

ทว่า พลังชีวิตของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตน้ำพุชีวิตนั้นเหนียวแน่น ตอนนี้หัวหมาป่าขนาดใหญ่ยังคงจ้องเจียงเฉินตาเขม็ง

"อย่าเพิ่งได้ใจไป อีกไม่นานแกก็จะลงมาอยู่เป็นเพื่อนข้า!"

ดวงตาของปีศาจหมาป่าเต็มไปด้วยความแค้น นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตทะเลทุกข์ฆ่าตาย

ไอ้มนุษย์สารเลวสองคนนั้น กล้าเอาข่าวปลอมมาหลอกพวกเรา!

"ข้าแค้น ข้าแค้นนัก! บรู๊ว..."

สิ้นเสียงคำรามที่ไม่ยินยอมพร้อมใจซึ่งกลายเป็นเสียงหอน พลังชีวิตเฮือกสุดท้ายของหัวหมาป่ายักษ์ก็ดับลง

เจียงเฉินเทผงละลายศพลงบนซากปีศาจหมาป่า ตามด้วยวิชาไฟหลี ทำให้ร่องรอยการคงอยู่ของปีศาจหมาป่าหายไปจากโลกนี้

แต่เจียงเฉินไม่ได้ดีใจเลย เพราะคำพูดสุดท้ายของปีศาจหมาป่ามีความนัยแฝงอยู่

ยังมีคนอื่นตามล่าเขาอยู่ข้างหลัง!

การเข้าเทือกเขาไท่หางครั้งนี้ เจียงเฉินเตรียมใจรับมือกับอันตรายไว้แล้ว แดนศักดิ์สิทธิ์บางแห่งในจีนถูกมนุษย์ยึดครองไป

ดังนั้นในภูเขาชื่อดังเหล่านี้ จึงเป็นถิ่นของเผ่าปีศาจ ดูเหมือนพอเข้ามาในเทือกเขาไท่หางเขาก็ถูกจ้องเล่นงานเสียแล้ว ปีศาจหมาป่าตัวนี้ อาจเป็นแค่หน่วยลาดตระเวนหน้า

ไม่กล้าชักช้า เจียงเฉินรีบเรียกเจียงเฟิงทั้งสองคน รีบออกไปจากที่เดิม

เข้ามาในนี้ แทบจะไม่เห็นคนธรรมดาแล้ว แต่ตามหุบเขายังพอมีเส้นทางโบราณหลงเหลืออยู่บ้าง

เส้นทางพวกนี้ไม่รู้ว่าบรรพชนบุกเบิกไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เป็นทางแยกของแปดเส้นทางไท่หาง นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ยังพอให้รถวิ่งได้

น่าเสียดาย เช้าวันรุ่งขึ้น ต่อให้เจียงเฉินจะรีบถอนตัวออกมาอย่างรวดเร็ว และให้เจียงเฟิงกับเจียงอวี่ช่วยลบร่องรอยด้านหลัง แต่ก็ยังถูกตามทันจนได้

หมาป่าสีเทาตัวมหึมาจำนวนมากโผล่ออกมาจากทุกทิศทาง ล้อมพวกเขาไว้ ดวงตาจ้องมองเจียงเฉินอย่างดุร้าย ราวกับอดใจรอที่จะลิ้มรสงานเลี้ยงอันโอชะไม่ไหวแล้ว

"เจียงเฉิน นึกไม่ถึงสินะ ว่าเราจะเจอกันเร็วขนาดนี้!"

…………

[จบแล้ว]