บทที่ 24 - เจียงเฉินผู้เกรี้ยวกราด

บทที่ 24 - เจียงเฉินผู้เกรี้ยวกราด

◉◉◉◉◉

"นายค้นพบอะไร?"

ที่พักของเจียงเฉิน เขานั่งประจันหน้ากับจางหลงเซี่ยง เจียงเฟิงและเจียงอวี่กลายเป็นเด็กยกน้ำชาไปโดยสมบูรณ์

"มีนิดหน่อย แต่ยังไงก็ต้องขอพิสูจน์กับพี่เจียงก่อน เพราะคนที่ถือแผนที่มากที่สุด คือคุณ!"

จางหลงเซี่ยงพูดกับเจียงเฉินด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับส่งสายตาไปทางเจียงเฟิงทั้งสองคน เป็นเชิงถามว่าสองคนนี้ไว้ใจได้หรือเปล่า

เจียงเฉินพยักหน้าเล็กน้อย จางหลงเซี่ยงถึงได้วางใจลงอย่างสิ้นเชิง และพอจะเดาที่มาของเจียงเฟิงและเจียงอวี่ได้แล้ว

"พี่เจียงนี่อารมณ์สุนทรีย์จริงๆ ถึงขั้นมีอารมณ์หาผู้ติดตามสองคน ดูท่าภารกิจรอบก่อนคงได้รางวัลมาไม่น้อยเลยสินะ!"

จางหลงเซี่ยงกะพริบตาให้เจียงเฉิน ดูท่าทางน่าโดนเตะชะมัด

"อืม ให้แต้มการรบมาตั้งหมื่นแต้มแน่ะ ฉันยังกะว่าจะซื้อผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตตำหนักเต๋ามาเล่นสักคนเลยเนี่ย!"

"เหอๆ มุขนี้ไม่ตลกเลยนะ!"

จางหลงเซี่ยงมุมปากกระตุก ตั้งหมื่นแต้มการรบ ทำไมนายไม่เหาะไปเลยล่ะ!

ในฐานะคนที่ผ่านภารกิจปกติมาแล้วรอบหนึ่ง เขาย่อมรู้ดีถึงความล้ำค่าของแต้มการรบ อย่าว่าแต่หมื่นแต้มเลย ต่อให้บอกว่าพันแต้มเขาก็ไม่เชื่อ

เจียงเฉินคนนี้ก็เหมือนกับเขานั่นแหละ หน้าเนื้อใจเสือ ทางที่ดีอย่าเป็นศัตรูด้วยจะดีกว่า

จางหลงเซี่ยงเตือนตัวเองเงียบๆ ในใจ

"แผนที่ของผมเป็นมุมขอบ ช่วงนี้ผมตรวจสอบแผนที่โบราณของจีนทั้งหมดแล้ว พบว่ามีแค่ที่เดียวที่ภูมิประเทศตรงกับแผนที่ที่ผมได้มา!"

จางหลงเซี่ยงไม่ได้อ้อมค้อม เข้าประเด็นตรงๆ เลย

"ที่ไหน?"

เจียงเฉินรู้สึกสงสัยขึ้นมา ช่วงนี้เขามัวแต่ศึกษาอักษรจวั้น ไม่ได้ไปใส่ใจแผนที่ผนังหินแผ่นนั้นเท่าไหร่เลยจริงๆ

ไอ้อ้วนคนนี้แค่อาศัยแผนที่มุมเดียวก็ระบุตำแหน่งได้ ต้องยอมรับว่าเก่งจริงๆ!

"ก่อนจะบอก พี่เจียงช่วยเอาแผนที่ของคุณออกมาให้ดูหน่อยได้มั้ย?"

จางหลงเซี่ยงไม่ได้บอกสถานที่แน่ชัด เขาก็กลัวว่าเจียงเฉินรู้แล้วจะเบี้ยว ถ้าอย่างนั้นที่เขาเหนื่อยมาหลายวันก็สูญเปล่าน่ะสิ!

"จะบอกไม่บอก นายคิดว่ามีแค่นายคนเดียวหรือไงที่หาเจอ ไม่ร่วมมือ ก็ทางใครทางมัน!"

เจียงเฉินไม่มีทางเอาแผนที่ของตัวเองออกมาหรอก เกิดไอ้อ้วนคนนี้จับเสือมือเปล่า หรือมั่วสถานที่ขึ้นมาสักที่ เขาไม่ขาดทุนแย่เหรอ

อีกอย่างตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้คิดจะไปสำรวจจริงๆ จังๆ แผนที่ที่ถูกประทับไว้บนผนังหินแท่นบูชาห้าสี จะใช่สิ่งที่ขอบเขตทะเลทุกข์อย่างพวกเขาไปหมายปองได้เหรอ

เป็นแบบนี้ เจียงเฉินและจางหลงเซี่ยงต่างจ้องตากันเงียบๆ ไม่มีใครยอมใคร

ห้าหกนาทีผ่านไป จางหลงเซี่ยงเป็นฝ่ายยอมแพ้

เขารู้ดีว่าแผนที่ในมือตัวเองไม่ใช่เขตใจกลาง ถ้าคนอื่นใช้แผนที่คำนวณหาสถานที่เจอจริงๆ ถึงตอนนั้นเขาก็คงต้องเล่นอยู่คนเดียวแล้วล่ะ!

"เขาอวี๋กง!"

จางหลงเซี่ยงพูดเสียงขรึม

ได้ยินชื่อสถานที่นี้ ดวงตาเจียงเฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที และมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าสถานที่ที่จางหลงเซี่ยงหาเจอนั้นถูกต้องแล้ว

กายาราชันย์มนุษย์ของเขา ตำราหยกไร้อักษรที่สงสัยว่าเป็นมรดกคัมภีร์ "อี้จิง" ของฝูซี และแผนที่ผนังหินที่ถูกตำราหยกไร้อักษรตัดออกมา จุดเชื่อมโยงของทั้งหมดนี้มีแค่ฝูซีเท่านั้น!

สายตาที่เปลี่ยนไปของเจียงเฉินไม่อาจปิดบังจางหลงเซี่ยงได้ ไอ้อ้วนคนนี้หูตาไว พอเห็นท่าทางของเขาก็เดาได้ทันทีว่า เจียงเฉินก็น่าจะรู้อะไรบางอย่างเหมือนกัน

อดไม่ได้ที่จะดีใจเงียบๆ โชคดีนะที่ยอมบอกไป!

เจียงเฉินไม่รู้ว่าจางหลงเซี่ยงคิดอะไรอยู่ แต่ต่อให้รู้ก็ไม่สนใจ เขาอวี๋กงเป็นจุดหมายปลายทางในอนาคตของเขาจริงๆ

ในฐานะราชันย์มนุษย์ยุคโบราณ สถานที่ที่เกี่ยวข้องกับฝูซี เจียงเฉินจะไปดูให้หมด เดินให้ทั่ว ไม่แน่อาจจะได้รับมรดกตกทอดอะไรสักอย่าง

คนอื่นอาจจะไม่มีหนทาง แต่ในฐานะกายาราชันย์มนุษย์ในยุคปัจจุบัน เจียงเฉินรู้สึกว่าตัวเองมีโอกาสสูงมาก

เขาอวี๋กงตั้งอยู่ในมณฑลเหอหนาน เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่รวมความงามของธรรมชาติไว้ และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมในฤดูร้อนของใครหลายคน

วัฒนธรรมฝูซีที่นั่นมีประวัติยาวนาน นึกไม่ถึงว่าที่นั่นจะมีความเกี่ยวข้องกับมรดกราชันย์มนุษย์ฝูซีในยุคโบราณจริงๆ

ในเมื่อจางหลงเซี่ยงไม่ได้หลอกเขา เจียงเฉินก็หยิบแผนที่ของตัวเองออกมา ในอนาคตจะสำรวจเขาอวี๋กง ขาดความช่วยเหลือจากไอ้อ้วนคนนี้ไม่ได้แน่นอน ตอนนี้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีไว้ก่อนดีกว่า

ส่วนพวกนักพรตสำนักเขามังกรพยัคฆ์ ไม่ใช่ว่าเจียงเฉินไม่ไว้ใจ แต่เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงต่างหาก

สู้คุยกับคนที่มีความลับเหมือนกันอย่างจางหลงเซี่ยงง่ายกว่า ไม่เหมือนสำนักเขามังกรพยัคฆ์ แม้จะอยู่ที่นี่มาสองปีแล้ว ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกจากที่นั่น เหมือนเป็นคนนอกคนหนึ่ง

ในส่วนลึกของจิตใจ เขาก็ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นคนของโลกใบนี้ คนที่มาจากที่เดียวกันกับเขามีแค่พวกจางหลงเซี่ยงเท่านั้น

เห็นเจียงเฉินหยิบแผนที่ออกมา ใบหน้าที่ตึงเครียดของจางหลงเซี่ยงก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น เขากำลังเดิมพัน เดิมพันว่าเจียงเฉินจะรักษาสัญญา

ชัดเจนว่า เขาเดิมพันถูก!

เมื่อเจียงเฉินหยิบแผนที่ออกมา จางหลงเซี่ยงก็รีบหยิบแผนที่ส่วนของตัวเองออกมาเช่นกัน ทั้งสองส่วนประกบเข้าด้วยกัน ได้แผนที่ส่วนใหญ่มาทันที

"เสียดาย เราไม่มีแผนที่ส่วนใจกลางที่สมบูรณ์ ไม่อย่างนั้น มรดกเขาอวี๋กงก็เป็นของพวกเราสองคนแล้ว!"

เห็นแผนที่ส่วนใจกลางที่ขาดหายไปส่วนเล็กๆ จางหลงเซี่ยงถอนหายใจออกมาทันที

แผนที่อีกสองชิ้นอยู่ที่โจวซิงอวิ๋น ศิษย์สำนักช้วนจิน และแม่นางหิมะ ศิษย์สำนักคุนหลุน ถ้าไม่มีแผนที่ส่วนของพวกเขา ลำพังแค่สองคนคงไม่กล้าบุกเข้าไปในเขาอวี๋กง

ฝูซี นั่นคือตัวตนระดับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เป็นอย่างน้อย ลองนึกถึงภูเขาจื่อซาน นึกถึงสุสานจักรพรรดิปีศาจ สุสานระดับจักรพรรดิพวกนี้จะบุกเข้าไปง่ายๆ ได้ยังไง?

ดังนั้นว่ากันตามตรง ถ้าในอนาคตจะสำรวจเขาอวี๋กง ก็คงสลัดเพื่อนตัวน้อยสองคนนั้นไม่หลุดหรอก!

"ไอ้อ้วน ถามไรหน่อยดิ!"

จู่ๆ เจียงเฉินก็พูดกับจางหลงเซี่ยง

สำหรับคำเรียกไอ้อ้วน จางหลงเซี่ยงไม่ได้รู้สึกต่อต้านอะไร หันมองเจียงเฉินด้วยความสงสัยแทน

"เอ่อ คือว่า มวยไทเก๊กของสำนักบู๊ตึ๊งพวกนายน่ะสอนคนนอกมั้ย?"

จู่ๆ เจียงเฉินก็ฉีกยิ้ม ถูมือไปมาดูเกรงใจจางหลงเซี่ยงอยู่บ้าง

"นายอยากเรียนเหรอ?"

"เดี๋ยวฉันสอนให้!"

จางหลงเซี่ยงหรี่ตา ยิ้มให้เจียงเฉินอย่างใจดี

คุยง่ายขนาดนี้เลย?

เจียงเฉินรู้สึกระแวง มวยไทเก๊กน่าจะเป็นมรดกสำคัญของบู๊ตึ๊งแล้วมั้ง ไอ้อ้วนคนนี้กลับไม่ต่อรองเงื่อนไขกับเขาเลย รับปากง่ายๆ แบบนี้ ไม่ใช่นิสัยของหมอนี่เลยนะ!

จางหลงเซี่ยงค่อยๆ ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากอกเสื้อ กดเล่นอะไรสักอย่าง แล้วยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเจียงเฉิน

เจียงเฉินยังงงๆ อยู่ ก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากมือถือ

เริ่มจากเสียงดนตรีที่ไพเราะเสนาะหู ราวกับสายน้ำไหลผ่านสะพานเล็กๆ ทำให้จิตใจเบิกบาน ราวกับได้ไปยืนอยู่ท่ามกลางฟ้าดินอันกว้างใหญ่

ขณะที่เจียงเฉินรู้สึกว่าเริ่มน่าสนใจ เรื่องต่อมากลับทำให้เขาตาถลน แทบอยากจะทุบจางหลงเซี่ยงให้ตาย

"มวยไทเก๊กแบบย่อ ยี่สิบสี่ท่า เตรียมพร้อม..."

ตูม!

โต๊ะหินตรงหน้าเจียงเฉินแตกละเอียดทันที อักขระเทพยี่สิบเอ็ดสายราวกับโซ่ตรวนสีทองล้อมรอบจางหลงเซี่ยงเอาไว้

แสงเทพเจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วลานบ้านของเขา ทะเลทุกข์ส่งเสียงฟ้าร้องคำราม บนอักขระเทพของเขาก็มีสายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบ

"พี่เจียง ผู้เฒ่าเจียง มีอะไรค่อยๆ คุยกัน!"

ตอนที่โต๊ะหินแตก จางหลงเซี่ยงก็กระโดดหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกันนั้นบนตัวเขาก็มีอักขระเทพยี่สิบสายพุ่งออกมา ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันสีทองอยู่ตรงหน้า

[จบแล้ว]