บทที่ 15 - ความลับในทะเลทุกข์

บทที่ 15 - ความลับในทะเลทุกข์

◉◉◉◉◉

ภายในตำหนักเซวียนเต๋อ นักพรตกุยอวิ๋นมีแสงสีพ่นออกมาจากจมูกและปาก เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ตอนนี้ไม่ปกติสุดๆ

"เจ้าถึงกับเข้าไปพัวพันกับเหตุการณ์ที่เขาไท่ซาน งั้นก็แปลว่าเจ้าก็ได้อาวุธบรรพชนมาด้วย?"

นักพรตกุยอวิ๋นหรี่ตาลง พูดเสียงต่ำ

"ครับ!"

เจียงเฉินพยักหน้า ไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงเอาตำราหยกตั้งหนึ่ง กับอาวุธวิเศษสามชิ้น ตราประทับ ปิ่นไม้ผุ และเสื้อคลุมผ้าโปร่ง ออกมาจากทะเลทุกข์

ถ้าไม่โดนจับได้ เจียงเฉินคงไม่เอาออกมา ต่อให้เอาไปขาย ก็ดีกว่าส่งเข้ากองกลาง

แต่โดนจับได้แล้ว แถมยังเป็นเฒ่าเทียนซือแห่งเขาหลงหู่จับได้ ถ้าไม่ส่งมอบ เรื่องคงยุ่งยาก

เห็นของที่เจียงเฉินเอาออกมา นักพรตกุยอวิ๋นตาเป็นประกายทันที สำหรับอาวุธวิเศษสามชิ้นนั้นแกไม่ได้มองเลย แต่หยิบตำราหยกแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน

เป็นผู้ฝึกตนระดับขอบเขตฮว่าหลง อายุนักพรตกุยอวิ๋นย่อมไม่น้อย ย่อมรู้จักอักษรจว้านบนนั้น

"เยี่ยม สมกับเป็นตำราหยกที่อยู่ใกล้อาวุธบรรพชน เป็นมรดกตกทอดจากยุคโบราณ คัมภีร์ไท่ซ่างกั่นอิ้งเพียน (คัมภีร์การตอบสนองสูงสุด) บทนี้ สมบูรณ์กว่าที่วงการเต๋าเก็บรักษาไว้ในปัจจุบันเยอะเลย!"

อ่านไปสักพัก นักพรตกุยอวิ๋นก็อดชื่นชมไม่ได้

นับตั้งแต่ผู้ฝึกตนระดับสูงทยอยออกจากโลกไปสู่ท้องฟ้าเมื่อสองพันปีก่อน มรดกบางอย่างก็ขาดช่วงไป

สำนักเต๋าในปัจจุบัน เป็นเพียงการสร้างขึ้นใหม่บนรากฐานที่หลงเหลือจากในอดีต วิชาหลักของสำนักเต๋าบางวิชาก็สูญหายไป

อย่างเช่นไท่ซ่างกั่นอิ้งเพียนบทนี้ เป็นวิชาของสำนักชวนเจิน สำนักบรรพชนฝ่ายเหนือ ฉบับที่อยู่ในมือเขานี้สมบูรณ์กว่าฉบับปัจจุบันของสำนักชวนเจินมาก

"เสียดาย ไม่มีวิชาสืบทอดของสำนักซ่างชิงของข้า!"

ดูไปสักพัก นักพรตกุยอวิ๋นก็ถอนหายใจอีกครั้ง แต่แค่ตำราหยกพวกนี้ ก็ทำให้แกตื่นเต้นมากแล้ว มีของพวกนี้ มรดกของวงการเต๋าก็จะสมบูรณ์ขึ้นมาก

นักพรตกุยอวิ๋นโบกมือวูบเดียว เก็บตำราหยกไปหมด ตำราหยกพวกนี้อยู่กับเจียงเฉินรังแต่จะเป็นภัย

"อาจารย์ไม่สนหรอกว่าเจ้ากั๊กอะไรไว้อีกหรือเปล่า แต่จำไว้ ของพวกนี้ต้องหมุนเวียนอยู่แค่ในแผ่นดินจีน ถ้ามีของชิ้นไหนหลุดจากมือเจ้าไปทางตะวันตก อย่าหาว่าอาจารย์ลงมือทำความสะอาดสำนักด้วยตัวเอง!"

สุดท้ายนักพรตกุยอวิ๋นก็ยังเตือนเจียงเฉิน

จากนั้นแกถึงหยิบอาวุธวิเศษสามชิ้นนั้นมาพิจารณา ยิ่งดูก็ยิ่งยิ้มแก้มปริ

"ดี ไม่เลว!"

พอหยิบตราประทับขึ้นมา นักพรตกุยอวิ๋นก็ยิ้มหน้าบานเป็นดอกไม้

"อาจารย์ นี่ของดีเหรอครับ?"

เจียงเฉินถามเสียงเบาอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้เสียดายหรอก ของดีแค่ไหนจะเป็นอะไรไป จะเป็นอาวุธระดับนักบุญ (เซิ่งปิง) เชียวรึ?

"อืม ตราประทับนี้มีวิถีและหลักการถักทออยู่ ถือว่าเป็นอาวุธระดับราชัน (หวางเจอปิง) ที่ทรงพลังมาก แม้แต่เขาหลงหู่ อาวุธระดับนี้ก็มีไม่มากนะ!"

นักพรตกุยอวิ๋นพยักหน้ายิ้มๆ ไม่แปลกที่แกจะดีใจ ใครได้อาวุธราชันก็ต้องยิ้มจนหุบปากไม่ลงทั้งนั้น

ส่วนจะเป็นของใคร ล้อเล่นน่า ลูกศิษย์ข้าเอามาให้ข้า ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้มา มันก็เป็นของลูกศิษย์ข้า!

ได้ยินว่าเป็นอาวุธราชัน ไม่รู้ทำไม เจียงเฉินกลับรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย ไม่ใช่อาวุธนักบุญเหรอ ถุย แย่มาก!

ส่วนปิ่นไม้ผุกับเสื้อคลุมผ้าโปร่ง นักพรตกุยอวิ๋นอธิบายว่า ปิ่นไม้ผุน่าจะเป็นอาวุธต้องห้ามที่ทรงพลัง น่าจะระเบิดพลังระดับราชันออกมาได้ครั้งหนึ่ง ต้องส่งเข้าคลังเขาหลงหู่

ส่วนเสื้อคลุมผ้าโปร่ง ก็เป็นอาวุธที่มีวิถีและหลักการถักทอเหมือนกัน แต่เห็นชัดว่าเป็นของผู้หญิงใช้ นักพรตกุยอวิ๋นย่อมไม่สนใจ ส่งเข้าคลังเขาหลงหู่เหมือนกัน!

หลังจากเก็บของหมดแล้ว นักพรตกุยอวิ๋นก็ให้เจียงเฉินกลับไปก่อน บอกไม่ต้องห่วง เรื่องเฒ่าเทียนซือ แกจะไปอธิบายเอง

ได้คำสัญญาที่พอใจ เจียงเฉินถึงได้ถอยออกมาจากตำหนักเซวียนเต๋อ

ศิษย์รุ่นสามที่เฝ้าดูอยู่แถวนั้น เห็นเจียงเฉินออกมาแบบครบ 32 ประการ ต่างทำหน้าเหมือนเห็นผี

เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ศิษย์อากุยอวิ๋นยังทำท่าเหมือนจะฆ่าล้างสำนัก พวกเขานึกว่าเจียงเฉินเละแน่ ผลปรากฏว่า ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เจียงเฉินเดินออกมาด้วยสีหน้าพึงพอใจ

หน้าตาแบบนั้น ไม่เหมือนที่จินตนาการไว้เลย กลับเหมือนเพิ่งได้รับรางวัลจากศิษย์อากุยอวิ๋นซะมากกว่า

"ศิษย์น้องเจียง คุยอะไรกันข้างในน่ะ?"

มีคนทนความอยากรู้ไม่ไหวเดินเข้ามาถาม

เพราะเจียงเฉินเข้าสำนักทีหลัง รอบตัวเลยมีแต่ศิษย์พี่ พอได้ยินศิษย์พี่ถาม เจียงเฉินก็หัวเราะแหะๆ ทำท่าลึกลับสุดๆ

"ความลับสวรรค์แพร่งพรายไม่ได้!"

เล่นเอาทุกคนมองบนกันเป็นแถว

พอกลับถึงที่พัก เจียงเฉินก็เก็บสีหน้าทั้งหมด

ยังดี เรื่องนี้เขาพยายามชดเชยอย่างสุดความสามารถแล้ว หวังว่าเขาหลงหู่จะไม่เอาเรื่องเขาต่อนะ!

เขาเป็นแค่ศิษย์ตัวจ้อยขอบเขตหลุนไห่ ทำตัวกร่างคับฟ้าแบบเย่ฝานในอนาคตไม่ได้

ดังนั้น ต้องระวังไว้ก่อนดีที่สุด

ครั้งนี้ นอกจากตำราหยกไร้อักษร ตำราหยกอีกสองเล่ม และแผนที่ผนังหินที่ไม่ได้ส่งมอบ นอกนั้นเจียงเฉินส่งมอบไปหมดเกลี้ยงจริงๆ

เชื่อว่าของพวกนั้นคงทำให้เขาหลงหู่เห็นถึงความจริงใจของเขา แถมเขาใช่พวกตัวคนเดียวไร้ญาติขาดมิตรซะที่ไหน เขาก็มีแบ็คเหมือนกัน!

ในบรรดาศิษย์รุ่นที่สอง นักพรตกุยอวิ๋นถือเป็นระดับท็อป ในวงการเต๋าก็มีชื่อเสียงโด่งดัง

ครั้งนี้เขาส่งมอบไปเยอะขนาดนี้ ต่อให้มีคนเดาได้ว่าเขาเม้มไว้บ้าง แต่มีนักพรตกุยอวิ๋นอยู่ ก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร

อาจารย์จอมหวงลูกศิษย์คนนี้แหละ คือแบ็คที่ใหญ่ที่สุด

เฮ้อ มีแววเป็นตัวร้ายชัดๆ ดันใฝ่ดีจะเป็นตัวเอก ชีวิตฉันนี่มันยากจริงๆ!

ช่างเถอะ คิดไปก็เปล่าประโยชน์ เจียงเฉินทำได้แค่รอผลลัพธ์ของเรื่องนี้ ระหว่างนี้ สู้เอาเวลาไปฝึกวิชาดีกว่า!

ที่นี่เป็นบ้านเดี่ยว เจียงเฉินเลยรับเจียงเฟิงกับเจียงอวี่มาอยู่ด้วย ปกติไม่มีอะไรทำ ก็ให้ช่วยกวาดถูรอบๆ ได้

นั่งขัดสมาธิบนเตียง ทะเลทุกข์ใต้สะดือของเจียงเฉินเริ่มเปล่งแสงเทพ ลวดลายเต๋าแต่ละเส้นเริ่มปรากฏออกมา ราวกับเจ้าแม่กวนอิมพันมือนั่งประทับอยู่เหนือทะเลทุกข์ของเขา ส่องแสงสีทองอร่าม

ทะเลทุกข์ของเขาเป็นสีดำ หรือจะบอกว่าทะเลทุกข์ของคนส่วนใหญ่ก็สีดำทั้งนั้น แต่จริงๆ แล้วมันมีความต่างอยู่บ้าง

ทะเลทุกข์ของเจียงเฉินแม้จะเป็นสีดำ แต่เมื่อเขาเปิดช่องทางไปสู่วงล้อชีวิต ทะเลทุกข์บริเวณวงล้อชีวิตของเขากลับไม่มีสี ราวกับน้ำทะเลธรรมดา

นี่ทำให้เจียงเฉินเดาว่า ตัวเองจะเป็นกายเทพ (ร่างศักดิ์สิทธิ์) อะไรเทือกนั้นหรือเปล่า!

ผลคือไปถามนักพรตกุยอวิ๋น เขายังจำคำพูดของอาจารย์ได้แม่นยำ

"ไอ้หนู มีฝันเป็นเรื่องดี แต่อย่าเพ้อเจ้อ รีบไปอาบน้ำนอนซะ น้ำทะเลไร้สีที่เจ้าว่า น่าจะเป็นเงาสะท้อนของน้ำพุเทพ

ตอนเจ้ายอมมอบตัวเป็นศิษย์ ข้าตรวจสอบเองกับมือ เจ้ามันก็แค่คนธรรมดา จริงๆ นะ!"

ถึงนักพรตกุยอวิ๋นจะพูดแบบนั้น แต่เจียงเฉินยังปักใจเชื่อว่าทะเลทุกข์ของเขาต้องมีปัญหาแน่ แค่เงาสะท้อนทำไมเขาจะแยกไม่ออก?

เพียงแต่หลังจากนั้น เจียงเฉินก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้อีก เก็บกดไว้ในใจ กลายเป็นความลับของเขาคนเดียว

[จบแล้ว]