บทที่ 3 - ของถึงมือ

บทที่ 3 - ของถึงมือ

◉◉◉◉◉

ได้ยินคำพูดของเจียงเฉิน คิ้วของเย่ฝานก็กระตุกขึ้นทันที นี่คุณแน่ใจนะว่าเรากำลังคุยเรื่องชีวิตอมตะกันอยู่ อยู่ดีๆ วกมาเรื่องยืมรถแบบนี้มันดีเหรอ?

นิ้วของเย่ฝานที่วางอยู่บนโต๊ะเริ่มเคาะเป็นจังหวะ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงเงยหน้ามองเจียงเฉินอีกครั้ง

"ผมอยากรู้ว่าพวกคุณติดใจอะไรกับรถของผมกันหนักหนา ช่วงนี้มีคนติดต่อขอซื้อเพียบ แต่ไอ้ที่บอกว่าจะขอยืมนี่ คุณเป็นคนแรกเลย!"

แหงสิ ถ้าอาตมามีตังค์ อาตมาก็ขอซื้อไปแล้ว ตั้งแต่มาเป็นนักพรตที่เขาหลงหู่ นอกจากคอยส่องเย่ฝานแล้ว เจียงเฉินก็แทบจะปิดหูตาไม่สนโลกภายนอก มุ่งแต่จะฝึกเซียนอย่างเดียว

คำพูดของเย่ฝานให้เบาะแสกับเจียงเฉินอย่างหนึ่ง นั่นคือคนจากสวนสนุกแห่งการต่อสู้ไม่ได้มีแค่เขาและไอ้หกคนนั่น บางทีอาจจะมีคนอื่นแฝงตัวอยู่ในเงามืดอีก

"แล้วโยมเย่อยากจะขายให้พวกเขา หรือจะให้มันกับอาตมาล่ะ!"

เจียงเฉินสะบัดแขนเสื้อคลุมนักพรต ถามเย่ฝานด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจเตรียมพร้อมลงมือแล้ว

ยังไงรถเบนซ์คันนี้เขาต้องเอามาให้ได้ ต่อให้เป็นเย่ฝานก็ขวางไม่อยู่ คนธรรมดาคนหนึ่งจะมาสู้ผู้ฝึกตนขอบเขตหลุนไห่อย่างเขาได้ยังไง?

เพียงแต่ถ้าไม่ถึงที่สุด เจียงเฉินก็ไม่อยากทำแบบนั้น เย่ฝานเป็นถึงตัวเอก วันข้างหน้าอาจจะต้องไปเกาะแกะขอส่วนบุญด้วย การรักษาความสัมพันธ์ที่ดีไว้ย่อมดีกว่า

แต่ถ้าเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ต่อให้เป็นตัวเอกหรือเทวดาหน้าไหนก็ไม่มีความหมาย!

โชคดีที่พอได้ยินคำพูดของเจียงเฉิน เย่ฝานก็ยิ้มออกมา เขาล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าช้าๆ วางลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปให้เจียงเฉิน

"ในเมื่อท่านนักพรตบอกว่าพรุ่งนี้ผมจะได้พบชีวิตอมตะ งั้นผมก็จะขอวางเดิมพันดู ถ้าจริง ยกเบนซ์คันนี้ให้ท่านเลยจะเป็นไรไป แต่ถ้าไม่จริง ท่านนักพรตก็บอกเองว่าแค่ขอยืมใช้ไม่กี่วัน!"

รอยยิ้มของเย่ฝานทำให้รู้สึกสดชื่นเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิ ช่วยกดความพลุ่งพล่านในใจเจียงเฉินลงไปได้ทันที

"วางใจเถอะ อาตมาดูดวงให้ใคร ไม่เคยพลาด!"

เจียงเฉินยิ้มตาหยีพลางเก็บกุญแจไป เขาเองก็ไม่คิดว่าจะราบรื่นขนาดนี้ น้องเย่ฝานนี่ก็ไว้หน้ากันใช้ได้เลยแฮะ!

"ท่านนักพรต ขอถามอีกคำ คนที่มาขอซื้อรถผมน่ะ พวกเขาเป็นใครกันครับ?"

หลังจากเจียงเฉินรับกุญแจไปแล้ว เย่ฝานก็หรี่ตาลง ในดวงตามีประกายประหลาดพาดผ่าน

"พวกเขาน่ะเหรอ ล้วนรู้สึกว่าในอนาคตโยมจะได้เป็นยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ ก็เลยรีบร้อนอยากจะเก็บสะสมรถคู่ใจของโยมไว้ เหมือนกับการสะสมของเก่านั่นแหละ!"

เจียงเฉินจิบกาแฟแล้วพูดเรียบๆ เขาพูดความจริงทั้งนั้น ส่วนเย่ฝานจะเชื่อหรือไม่ ก็เรื่องของเขา

เป็นไปตามคาด เย่ฝานกรอกตามองบนทันที กระดกกาแฟหมดแก้ว แล้วขอตัวลากลับ

เจียงเฉินไม่ได้เดินไปส่ง แต่ยกกาแฟของตัวเองขึ้นมาคนเล่นเงียบๆ

จนกระทั่งเย่ฝานเดินออกจากร้านกาแฟไป สายตาของเจียงเฉินก็พลันแข็งกร้าวขึ้น มือขวาที่ถือช้อนกาแฟตวัดขึ้นทันควัน กาแฟสีน้ำตาลถูกสาดขึ้นมาราวกับสายรุ้ง พลังเทพสายหนึ่งอัดแน่นจนมันแข็งแกร่งราวกับแพรพรรณที่ฟาดฟันได้

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

เข็มเงินสามเล่มที่พุ่งมาพร้อมแสงวูบวาบถูกน้ำกาแฟปัดป้องไว้ได้ เจียงเฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเริ่มรวบรวมพลังเทพ มันพลิ้วไหวราวกับภูตพรายเริงระบำอยู่ระหว่างนิ้วของเขา

"ไป!"

ช้อนธรรมดาๆ ถูกเจียงเฉินซัดออกไป เสียงแหวกอากาศดังหวีดหวิว ทะลุผ่านเสาต้นหนึ่งไปได้ ราวกับสามารถผ่าภูเขาแยกหิน คนธรรมดามองไม่ทันด้วยซ้ำว่าอะไรบินออกไป

หลังซัดช้อนออกไป เจียงเฉินก็ลุกเดินออกจากร้านกาแฟทันที ที่นี่เป็นย่านชุมชน ยังไงก็ต้องระวังเรื่องการลงมือหน่อย

เขาเดินจ้ำอ้าวข้ามถนนไปหลายสาย แล้วเลี้ยวเข้าตรอกมืดๆ แห่งหนึ่ง

มีคนสองคนสะกดรอยตามเขามาตลอด ฝีเท้าคล่องแคล่วว่องไว ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

พอเลี้ยวเข้าตรอก เจียงเฉินก็หยุดเดิน หันกลับมายิ้มตาหยีจ้องมองคนสองคนที่ตามมา

"อู๋เลี่ยงเทียนจุน โยมทั้งสอง ตามอาตมามาทำไมกัน?"

"ไม่ต้องมาพล่าม กุญแจรถเย่ฝานอยู่ไหน!"

หนึ่งในนั้นดูท่าทางเป็นพวกอารมณ์ร้อน ตาถลนขู่ตะคอกใส่เจียงเฉิน

"อ๋อ ที่แท้ก็อยากได้กุญแจรถโยมเย่ ก็บอกกันดีๆ สิ!"

เจียงเฉินทำหน้าโล่งอก จากนั้นก็ล้วงกุญแจรถเย่ฝานออกมาจากแขนเสื้อ แล้วโยนให้พวกเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

การกระทำอันเหนือความคาดหมายของเจียงเฉินเล่นเอาทั้งสองคนงงเป็นไก่ตาแตก พวกเขานึกว่าจะต้องสู้กันสักยก ไม่นึกว่าเจียงเฉินจะว่าง่ายขนาดนี้ หรือว่าเจ้านี่จะเป็นคนพื้นเมืองจริงๆ?

ทั้งสองมองหน้ากัน ไอ้หนุ่มอารมณ์ร้อนก้าวออกมาข้างหน้าเตรียมจะรับกุญแจ

มุมปากของเจียงเฉินที่ยืนอยู่ตรงข้ามยกยิ้มขึ้นวูบหนึ่ง ทำให้อีกคนเกิดระแวงขึ้นมา กำลังจะเตือนเพื่อน แต่ก็สายไปเสียแล้ว

"บึ้ม!"

เจียงเฉินตะโกนเบาๆ กุญแจรถที่กำลังจะถึงมือก็ระเบิดตูม แขนข้างหนึ่งของชายอารมณ์ร้อนกระจุยหายไปพร้อมเสียงร้องโหยหวน

เจียงเฉินยิ้มเยาะ ในฐานะที่จับตาดูเย่ฝานมาตลอด เจียงเฉินจะไม่มีการเตรียมตัวได้ยังไง เขาปั๊มกุญแจรถเย่ฝานเตรียมไว้นานแล้ว

เพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉินถ้าเขาไปเขาไท่ซานไม่ทัน มีกุญแจสำรองเขาก็เอารถเย่ฝานไปได้

แต่ในเมื่อได้กุญแจจริงของเย่ฝานมาแล้ว กุญแจสำรองก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป เลยเอามาใช้ประโยชน์ทิ้งทวนซะหน่อย โดยเจียงเฉินยัดยันต์ระเบิดใส่ไว้ข้างในแล้วโยนให้ฝ่ายตรงข้าม

"อ๊าก!"

ชายอารมณ์ร้อนนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด เจียงเฉินไม่ลังเลเลยสักนิด พุ่งตัวเข้าใส่ทันที

"เร็ว แกร่ง กัน คม!"

ระหว่างพุ่งเข้าไป เจียงเฉินกระตุ้นพลังเทพอันน้อยนิดในร่าง ร่ายคาถาของสำนักเต๋าใส่ตัวเองหลายบท ทำให้ความเร็วและการป้องกันของเขาเพิ่มขึ้นพรวดพราด

ทำให้เจ็บสิบนิ้ว สู้ตัดทิ้งหนึ่งนิ้วไม่ดีกว่าหรือ ร่างของเจียงเฉินถูกเคลือบด้วยคลื่นพลังเทพ ราวกับดวงดาวในยามราตรีที่เปล่งแสงจางๆ

ทะเลทุกข์ในร่างสั่นสะเทือน แม้จะไม่มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่ก็ทำให้เจียงเฉินรีดพลังบำเพ็ญทั้งหมดออกมาได้

ดั่งนักล่าผู้เกรี้ยวกราด ดวงตาอันเยือกเย็นของเจียงเฉินจับจ้องไปที่ชายอารมณ์ร้อนที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้น

เพื่อนร่วมทีมของหมอนั่นย่อมไม่ยืนดูเพื่อนตายเฉยๆ จึงระเบิดพลังเทพ ปล่อยหมัดพุ่งเข้าใส่เจียงเฉิน

เจียงเฉินสัมผัสพลังของอีกฝ่าย น่าจะเพิ่งเปิดทะเลทุกข์ได้ไม่นาน พลังเทพในร่างน้อยนิดจนน่าสงสาร เทียบกับเขาแล้วก็เหมือนเทียนไขกับคบเพลิง

หมัดเดียวซัดออกไป วิชาหมัดผ่าภูเขาของสำนักเต๋า ซัดจนอีกฝ่ายกระเด็นถอยหลังไป แล้วแค่นเสียงเย็น ล็อกเป้าหมายไปที่พี่ชายขี้โมโหบนพื้นทันที

เวลานี้ฝ่ามือของเจียงเฉินเริ่มเปล่งแสงสีทอง ราวกับถูกฉาบด้วยโลหะ เป็นประกายแหลมคม

"ตาย!"

สี่นิ้วเรียงชิด เก็บหัวแม่มือเข้าอุ้งมือ ฝ่ามือสีทองแหวกอากาศไปโผล่เหนือหัวชายอารมณ์ร้อน ถ้าโดนเข้าไป หัวคงเป็นรูแน่

ทันใดนั้น ชายอารมณ์ร้อนที่กำลังเจ็บเจียนตายก็ดีดตัวผลุงขึ้นมา ร่างกายระเบิดกลิ่นอายทรงพลังออกมา

ถึงขนาดแกร่งกว่าเจียงเฉินเสียอีก เจ้านี่น่าจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลุนไห่มาเกินสองปีแล้ว

ชายอารมณ์ร้อนชักกริชออกมาจากเอวด้านหลัง แล้วแทงสวนใส่เจียงเฉินอย่างรวดเร็ว

"ไอ้นักพรตสวะ ทำแขนข้าขาด วันนี้เอาหัวมึงมาชดใช้ซะ!"

ดวงตาของชายอารมณ์ร้อนแผ่จิตสังหารเข้มข้น กริชในมือเปล่งประกายเทพ พลังเทพไหลเวียนรอบๆ ดูเป็นละอองแสงงดงามเหมือนฝัน แต่กลับแฝงด้วยอันตรายถึงชีวิต

[จบแล้ว]