บทที่ 46 - เกาหราน นายดังระเบิดแล้ว!

บทที่ 46 - เกาหราน นายดังระเบิดแล้ว!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

สีหน้าของหนิงหย่วนแข็งค้างไปทันที เขาจ้องมองนักเรียนคนนั้น

แล้วส่งเสียงแห่งความสงสัยออกมา:

"ห๊ะ?"

นักเรียนคนนั้นอธิบายต่อ:

"คนเมื่อกี้คือ เกาหราน จากสาขา FIFA ครับ คนนี้ดังมากเลยนะ..."

"สาขา FIFA?"

...

"ทำไมนายเล่น StarCraft เก่งขนาดนี้เนี่ย"

เยี่ยเจียหนิงเดินเคียงคู่ไปกับเกาหราน เธอก็เริ่มสงสัยในตัวเด็กหนุ่มคนนี้เหมือนกัน

ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว ดอกไม้นานาพันธุ์ในโรงเรียนต่างพากันเบ่งบาน ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว

เกาหรานและเยี่ยเจียหนิงเดินเคียงไหล่กันไปตามทางเดินเล็กๆ ในมหาวิทยาลัย หัวใจของทั้งคู่ไม่ได้สงบนิ่งเหมือนท่าทางที่แสดงออกมา

"สงสัยเพราะพรสวรรค์มั้ง"

เกาหรานตอบติดตลกแบบหลงตัวเองนิดๆ ทำเอาเยี่ยเจียหนิงหลุดขำ

แต่เรื่องพรสวรรค์ทางอีสปอร์ตมันมีอยู่จริง นักแข่งหลายคนที่ย้ายข้ามเกมก็ยังทำผลงานได้ดีเยี่ยม เช่น รั่วเฟิง จาก DOTA ไป LOL หรือ GodV จาก LOL ไป PUBG เป็นต้น

การควบคุม ปฏิกิริยาตอบสนอง ความสัมพันธ์ระหว่างมือและตา สิ่งเหล่านี้คือพรสวรรค์พื้นฐานของนักแข่ง

แต่ความยากง่ายในการเรียนรู้เกมใหม่ของแต่ละคนก็ต่างกันไป

ประสบการณ์ความรักของเกาหรานมีน้อยนิด เขาเลยดูเกร็งๆ อยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับตัวเขาในอดีตแล้ว ตอนนี้หน้าหนาขึ้นเยอะ

"เอ่อ... เย็นนี้ให้ฉันเลี้ยงข้าวเธอได้ไหม"

เกาหรานถามด้วยน้ำเสียงประหม่านิดๆ ในหัวจินตนาการผลลัพธ์ไปสารพัดรูปแบบ

"นี่นายกำลังชวนฉันเดตเหรอ!"

แก้มของเยี่ยเจียหนิงแดงระเรื่อขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มร่าถามเกาหราน

"อ่า... อื้ม..."

"ได้หรือเปล่า"

เกาหรานพยักหน้า จะจีบสาวทั้งทีมันก็ต้องมีกระบวนการหน่อย

ไอ้ประเภทสาวสวยวิ่งเข้าใส่ นั่นถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องหล่อวัวตายควายล้ม

น่าเสียดายที่เกาหรานไม่มีคุณสมบัติพวกนั้นเลยสักข้อ

"มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"

"หืม?"

"สอนฉันเล่น StarCraft หน่อย"

เกาหรานยิ้มกว้างออกมา เงื่อนไขแบบนี้... ดูเหมือนจะไม่ใช่เงื่อนไขซะแล้วมั้ง

...

ณ ห้องพักอาจารย์สาขา FIFA

ฟางหาง หัวหน้าสาขากำลังเลื่อนดูเว็บบอร์ดของโรงเรียน จู่ๆ ตาก็เหลือกลานเมื่อเห็นหัวข้อกระทู้หนึ่ง...

[ช็อก! อัจฉริยะ FIFA เกาหราน ตบอาจารย์หนิงหย่วนคว่ำในคลาส StarCraft!]

[เชี่ย... เกาหรานโผล่คลาส StarCraft ว่ะ...]

ห๊ะ?

ห๊ะ?

ฟางหางขยี้ตาตัวเองเพื่อความแน่ใจ อัจฉริยะ FIFA... ก็เกาหรานจริงๆ นั่นแหละ!

ในกระทู้มีคลิปวิดีโอที่นักเรียนแอบถ่ายตอนเกาหรานแข่งกับหนิงหย่วนด้วย!

แม้ภาพในจอเกมจะไม่ชัด แต่พอมองออกว่าเป็นเกาหรานแน่ๆ แถมเสียงเชียร์ของนักเรียนด้านล่างก็ดังสนั่น...

ตอนที่เกาหรานชนะ ทั้งห้องแทบจะลุกเป็นไฟ...

ไอ้เชี่ย...

แฟนตาซีชิบหาย

เกาหรานไม่ตั้งใจซ้อม FIFA แต่หนีไปเล่น StarCraft เนี่ยนะ?

แถมยังไปตบอาจารย์สอน StarCraft ร่วงอีก?

ฟางหางเริ่มปวดหัวตุบๆ สาขา FIFA อุตส่าห์ได้เพชรเม็ดงามมาทั้งที อย่าเพิ่งมาใจแตกทำตัวจับปลาสองมือตอนนี้สิเว้ย!

ฟางหางคิดว่าอีกสักวันสองวันคงต้องเรียกเกาหรานมาเตือนสติ ให้โฟกัสกับการฝึก FIFA หน่อย...

อย่าเอาเวลาไปทิ้งกับเกมอื่นให้มากนัก

ฟางหางกำลังจะปิดหน้าเว็บ

แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นอีกกระทู้หนึ่งที่กำลังมาแรงแซงทางโค้ง ยอดคอมเมนต์เกือบพัน!

ต่อมเผือกทำงานทันที ฟางหางกดเข้าไปดู...

...

ทันทีที่เกาหรานไขกุญแจเข้าห้อง เสียงโหยหวนอันเป็นเอกลักษณ์ของว่านเหวินซีก็ดังก้องหอพักอีกครั้ง!

แต่คราวนี้ในเสียงโหยหวนนั้น แฝงไปด้วยความสะใจและตื่นเต้น?!

"เกาหราน! เชี่ย! นายดังระเบิดแล้วรู้ตัวป่ะ?"

"หือ?"

เกาหรานชะงักแก้วน้ำที่กำลังยกดื่ม ระเบิด?

ฉันไปทำอะไรระเบิด?

"วันนี้นายไปเข้าคลาส StarCraft มาใช่ไหม"

"ใช่"

"ไปกับเยี่ยเจียหนิงใช่ไหม!"

ว่านเหวินซีทำหน้าเหมือน 'จับได้คาหนังคาเขา' ใส่เกาหราน ทำเอาเกาหรานงงเป็นไก่ตาแตก

"ห๊ะ?"

"ดูนี่!"

ว่านเหวินซีลากเกาหรานมาที่หน้าคอม กระทู้นั้นมียอดคอมเมนต์พุ่งทะลุ 1,000 ไปแล้ว!

พอเห็นหัวข้อกระทู้ สีหน้าของเกาหรานก็เริ่มแปลกๆ...

[เพื่อนๆ ครับ เยี่ยเจียหนิงกับเกาหรานคบกันแล้ว ผมอกหักแล้วครับ! แงๆๆๆๆ...]

กระทู้นี้บรรยายพร้อมภาพประกอบอย่างละเอียดว่าเกาหรานกับเยี่ยเจียหนิงไปเข้าคลาส StarCraft ด้วยกันยังไง แล้ว "โชว์สวีท" กันกลางห้องยังไง!

แถมยังมีภาพแอบถ่ายอีกหลายมุม ตอนที่ทั้งคู่นั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่หลังห้อง ดูมีความสุขกันเหลือเกิน

ดูไปดูมา...

มันก็ดู...

กำกวมจริงๆ นั่นแหละ?

"ร้ายนักนะเกาหราน เชี่ยเอ้ย แม้แต่เพื่อนฝูงก็ยังปิดเงียบ ซุ่มเงียบเชียวนะมึง!"

ว่านเหวินซีเอาสะโพกกระแซะเกาหราน เกาหรานได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

"ถ้าฉันบอกว่าฉันกับเยี่ยเจียหนิงบังเอิญไปเจอกันในคลาส นายจะเชื่อไหม..."

"บังเอิญล้วนๆ"

เกาหรานยกสองมือขึ้นแสดงความบริสุทธิ์ใจ

ว่านเหวินซีมองเกาหรานด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน

"แกเชื่อตัวเองไหมล่ะ... เหอะๆ คนหนึ่งอยู่ FIFA อีกคนอยู่ DOTA2 ดันไปเจอกันในคลาส StarCraft เนี่ยนะ"

ว่านเหวินซีเน้นเสียงคำว่า 'เจอกัน' แบบประชดสุดฤทธิ์

"เหอะ แกเชื่อลงเรอะ?"

เกาหรานส่ายหน้า เออว่ะ พอคิดดูดีๆ แล้ว...

มันก็ดูตอแหลจริงๆ นั่นแหละ...

เกาหรานต้องใช้ความพยายามระดับเข็นครกขึ้นภูเขา กว่าจะทำให้ว่านเหวินซีเชื่อได้ว่า มันบังเอิญจริงๆ เว้ย!

พรหมลิขิตมันบันดาลชักพา!

"จริงดิ?"

ว่านเหวินซียังทำหน้าสงสัย แต่ในใจก็เชื่อไปแล้ว 3 ส่วน เพราะเกาหรานไม่มีเหตุผลต้องโกหก

ถ้าไปด้วยกันจริงก็ไม่เห็นต้องปิดบัง เขาไม่ใช่พวกชอบตั้งกระทู้แฉเพื่อนอยู่แล้ว

"จริง ล้านเปอร์เซ็นต์"

"เออๆ เชื่อก็ได้ เชื่อสักครั้ง เย็นนี้ไปกินข้าวกันป่ะ ร้านบุฟเฟต์เปิดใหม่ข้างนอกอร่อยนะเว้ย"

ว่านเหวินซีเอ่ยชวน แต่เกาหรานส่ายหน้าปฏิเสธ

พร้อมกับพูดประโยคที่ทำให้ว่านเหวินซีอยากจะกระโดดถีบขาคู่

"เย็นนี้ไม่ได้ว่ะ มีนัดแล้ว"

ว่านเหวินซีเดาอย่างระแวดระวัง:

"เยี่ยเจียหนิง?"

"อื้ม"

"ไสหัวไปเลยไป! ไอ้คนขี้ฮก! หลอกกูได้นะมึง!"

"กูดูเหมือนควายมากใช่ไหม!"

...

การฝึกซ้อมช่วงบ่ายของเกาหรานดูใจลอยชอบกล ประโยคที่ว่าความรักทำให้คนตาบอดท่าจะจริง

พอได้เจอคนที่ชอบจริงๆ ความรู้สึกมันก็ฟูฟ่องมีความสุขแบบนี้แหละ

ซ้อมไปใจไม่นิ่งก็เปล่าประโยชน์ เกาหรานเลยเปลี่ยนมานั่งดูรีเพลย์การแข่ง StarCraft ช่วงปีหลังๆ แทน

พยายามวิเคราะห์ความคิดและการวางแผนของคู่แข่งทั้งสองฝั่ง

การศึกษารูปเกมจริงแบบนี้ช่วยยกระดับฝีมือของเกาหรานได้มาก

ฟ้าเริ่มมืด ได้เวลานัดหมาย ว่านเหวินซีมองเกาหรานใส่รองเท้าออกจากห้องด้วยสายตาเหยียดหยาม...

เล่นเอาเกาหรานทำตัวไม่ถูก

ก็เรื่องจริงมันเป็นแบบนี้นี่หว่า!

นายไม่เชื่อแล้วจะให้ฉันทำไงเล่า!

ที่ใต้หอพักหญิง มีเด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊ปมายืนรอเพิ่มอีกคน ตอนนี้เกาหรานเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมเยี่ยเจียหนิงถึงชอบใส่หมวกแก๊ป

ดังเกินไปในโรงเรียน ใส่ไว้จะได้ไม่เป็นจุดสนใจ ฉลาดจริงๆ

เกาหรานมาก่อนเวลาเล็กน้อย ไม่กี่นาทีต่อมา สาวน้อยผมหางม้าท่าทางสดใสก็เดินลงมาจากหอพัก

"รอนานไหม"

"ไม่หรอก เพิ่งมาถึง"

[จบแล้ว]