บทที่ 36 - นี่สินะ...ความรู้สึกของแชมป์?

บทที่ 36 - นี่สินะ...ความรู้สึกของแชมป์?

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ถ้าเป็นเกาหรานตอนอายุ 16 ขาของเขาคงจะสั่นพั่บๆ ไปแล้ว

แต่เกาหรานในตอนนี้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย บวกกับการฝึกฝนในระบบ เขาจึงไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว!

ลูกยิงปั่นโค้งที่สมบูรณ์แบบ!

ลูกฟุตบอลอ้อมหนีมือผู้รักษาประตู!

ท่ามกลางเสียงอุทานของผู้ชมทั้งสนาม มันไซด์โค้งเสียบเข้าประตูของโจวเจิ้นหนิงไปอย่างงดงาม!

......

"โอ้วววว!"

"สวยงาม!"

"4 ต่อ 1! เกาหรานตีเสมอได้แล้ว!"

"ในช่วงวินาทีสุดท้ายของการแข่งขัน เกาหรานยิงประตูที่ 4 ของเกมนี้ได้สำเร็จ!"

นักพากย์ในสนามระเบิดเสียงตะโกนแข่งกับเสียงเชียร์ที่ดังกึกก้อง!

กองเชียร์เจ้าถิ่นสถาบันเยี่ยนจิง ณ เวลานี้ต่างกุมหัวตัวเองแล้วหันไปตะโกนใส่เพื่อนข้างๆ

ตีเสมอได้จริงๆ ด้วย!

ไอ้เจ้าเกาหรานนี่มันเก่งขนาดไหนกันแน่!

ตามหลังอยู่ 3 ลูก ต้องเจอกับยอดดาวรุ่งอย่างว่าที่โปรเพลเยอร์โจวเจิ้นหนิง แต่ดันยิงคืนได้ถึง 4 ลูก...

หลังทำประตูได้ หยางฉู่และหลัวเสี่ยวเฟยตื่นเต้นสุดขีด ผิดกับเกาหรานที่ยังคงรักษามาดเคร่งขรึมและมั่นใจเอาไว้

จะบอกว่าจิตใจของโจวเจิ้นหนิงไม่ได้รับผลกระทบเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากยอมรับในความเก่งกาจของเกาหราน สิ่งเดียวที่ทำได้คือลุยต่อในเกมที่เหลือ!

เขาเคยแพ้นักแข่งอาชีพมานับครั้งไม่ถ้วน ความพ่ายแพ้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเขา

สกอร์รวมกลายเป็น 5 ต่อ 5!

หมดเวลาการแข่งขันในเวลาปกติ!

ทั้งสองฝ่ายเสมอกัน!

......

"ต่อไปทั้งสองทีมจะต้องเข้าสู่ช่วงต่อเวลาพิเศษ ครึ่งละ 15 นาทีครับ!"

"ผมว่างานนี้ไม่ง่ายสำหรับทั้งคู่ เพราะต่างฝ่ายต่างก็หมดโควตาเปลี่ยนตัวแล้ว"

"สำหรับเกาหราน แผน 3-3-4 แบบแลกหมัดอาจจะพอไหวในช่วงสั้นๆ แต่ถ้าจะให้เล่นยาวๆ ในช่วงต่อเวลาคงลำบากแน่"

"ส่วนโจวเจิ้นหนิงต้องรีบปรับสภาพจิตใจด่วนครับ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง วันนี้เราได้เห็นแมตช์คุณภาพสูงจริงๆ"

นักพากย์ปรับอารมณ์กลับมาวิเคราะห์เกม ขณะที่นักแข่งทั้งสองฝ่ายกำลังเตรียมตัวครั้งสุดท้าย

ด้วยแผนการเล่นนี้ เกาหรานจำเป็นต้องปรับเปลี่ยน

แผน 3-3-4 ไม่สามารถรองรับความเข้มข้นของเกมในระยะยาวได้ เกาหรานคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจดึงแนวรับกลับมา!

เขาสั่งให้เกิทเซ่และเจมส์ที่มีความสามารถในการเล่นกองกลางถอยลงมาช่วยแดนกลาง ปรับแผนเป็น 3-5-2

การเล่นกองหลัง 3 ตัวในเกมนี้อาจจะไม่ค่อยเวิร์คเท่าไหร่ แต่เกาหรานไม่มีทางเลือกมากนัก

......

เมื่อกลับมาอยู่ที่จุดเริ่มต้นเดียวกัน โจวเจิ้นหนิงก็กลับเข้าสู่จังหวะที่เขาคุ้นเคยอีกครั้ง

นัดชิงชนะเลิศ FIFA ดำเนินมาถึงจุดนี้ คนของสถาบันเยี่ยนจิงเริ่มสัมผัสได้ถึงวิกฤต

และก็เป็นไปตามคาด แผน 3-5-2 ส่งผลกระทบต่อเกมรับของเกาหรานจริงๆ แต่สถานการณ์ของโจวเจิ้นหนิงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน

ในเวลาปกติเขาเปลี่ยนเอากองหน้าและกองกลางตัวรุกออกไปหมดแล้ว เหลือทิ้งไว้แค่ คริสเตียโน โรนัลโด เพียงคนเดียว ทำให้เกมรุกตื้อสนิท ทำได้แค่เสี่ยงยิงไกลแบบหวังฟลุ๊คซึ่งแทบไม่มีความอันตราย

ช่วงต่อเวลาพิเศษครึ่งแรก ทั้งสองฝ่ายแทบสร้างโอกาสไม่ได้เลย

นาทีที่ 105:00

เริ่มช่วงต่อเวลาพิเศษครึ่งหลัง!

ทั้งสองฝ่ายเล่นกันอย่างระมัดระวังตัวแจ ยิ่งกลัวว่าจะโดนทีเด็ดในช่วงท้ายเกม

"ถ้าทรงเกมยังเป็นแบบนี้ สงสัยต้องไปดวลจุดโทษกันแล้วล่ะครับ"

"ใช่ครับ การดวลจุดโทษวัดกันที่จิตใจล้วนๆ เทคนิคแทบไม่มีผลเลย"

นักพากย์มองเวลาที่ไหลผ่านไปเรื่อยๆ แล้ววิเคราะห์

โจวเจิ้นหนิงสาดบอลทิ้งออกข้างสนาม เกาหรานฉวยโอกาสช่วงบอลตายปรับแผนการเล่นอีกครั้ง

เขาจะวัดดวง

เหมือนกับช่วงท้ายของเวลาปกติ!

เกาหรานสั่งดันกองหน้า 4 ตัวขึ้นไปกดดันสูงอีกครั้ง!

นี่เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมาก เพราะศักยภาพในการสวนกลับของคู่แข่งแทบไม่เหลือพิษสงแล้ว แต่แนวรุกของเกาหรานยังมีเขี้ยวเล็บครบครัน!

จบเวลานอกเกมก็ดำเนินต่อ! เกาหรานเปิดฉากบุกระลอกสุดท้ายก่อนหมดเวลา!

การบุกครั้งนี้ ต่อให้ยิงไม่ได้ ก็จะไม่มีเวลาเหลือให้โจวเจิ้นหนิงแก้ตัว

เกมกำลังมุ่งหน้าสู่การดวลจุดโทษ...

......

"หัวใจในเกมรุกของเขา"

"น่าจะเป็นวาร์ดี้"

โจวเจิ้นหนิงคาดการณ์ เขาเทน้ำหนักเกมรับไปที่วาร์ดี้ เพราะตัวรุกคนอื่นๆ อย่าง เจมส์ แรชฟอร์ด และเกิทเซ่ น่าจะหมดแรงข้าวต้มไปแล้ว

คนที่อันตรายที่สุดคือวาร์ดี้ที่เพิ่งลงมาในครึ่งหลัง

เกมบุกชุดสุดท้ายของเกาหรานถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นลูกใหญ่!

ผู้เล่นทุกคนรีดพลังเฮือกสุดท้ายวิ่งทำทาง! ฉีกตัวประกบเพื่อสร้างพื้นที่ให้เพื่อน!

เจมส์เร่งจังหวะการส่งบอลเร็วขึ้น! จ่ายยัดไปให้วาร์ดี้ที่หน้าเขตโทษ! โจวเจิ้นหนิงสั่งแนวรับทั้งหมดรุมกินโต๊ะทันที!

วาร์ดี้ไม่ได้ครองบอล เขาแค่เป็นตัวพักบอล แตะคืนหลังให้เจมส์ แล้วตัวเองก็วิ่งฉีกเข้าไปในเขตโทษ!

"ลูกยกข้ามหัว!"

โจวเจิ้นหนิงคิดตามสัญชาตญาณ รีบดึงกองหลังตัวกลางถอยลงมาปิดพื้นที่!

เจมส์ตักบอลโด่งโค้งๆ เข้าไปในเขตโทษตามคาด!

......

"ไม่ใช่นะ!"

"ผิดแล้ว!"

โค้ชเยี่ยนจิงและผู้เล่นที่ดูภาพมุมสูงตะโกนออกมาพร้อมกัน!

น้ำหนักบอลแรงไป!

แรงไปงั้นเหรอ?

การวิ่งทำทางของวาร์ดี้ดึงความสนใจของแนวรับไปจนหมด! ลูกตักข้ามหัวลูกนี้ ลอยข้ามหัววาร์ดี้ไป?

โจวเจิ้นหนิงรู้สึกหนาววูบไปทั้งตัว

เย็นยะเยือกตั้งแต่หัวจรดเท้า

ที่ด้านหลังของวาร์ดี้ เงาร่างอันเหนื่อยล้าร่างหนึ่งพุ่งสไลด์เข้ามา!

หมายเลข 10!

มาริโอ เกิทเซ่!

ชายที่ถูกทุกคนมองข้ามและหลงลืม แต่กลับเป็นคนที่มอบปาฏิหาริย์ให้เกาหรานมานับครั้งไม่ถ้วน โผล่มาอีกครั้ง!

เขาทิ้งตัวสไลด์ชาร์จไปที่ลูกบอล!

มัลดินี่พยายามวิ่งมาสกัดสุดชีวิต แต่เกิทเซ่ถึงบอลก่อน เขาพุ่งชาร์จจนตัวไถลพาบอลตุงตาข่ายเข้าไป!

......

ทั้งสนามเงียบกริบ

หลังความเงียบงัน ก็คือเสียงเฮที่ดังจนสนามแทบแตก!

"โอ้วววว!"

"ไนซ์!"

"สุดยอด!"

สมาชิกทีมฟีนิกซ์และกองเชียร์ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง พวกเขาได้เป็นสักขีพยานของการพลิกนรกระดับตำนาน!

เยี่ยเจียหนิงมองดูเกาหรานที่ถูกเพื่อนร่วมทีมกระโดดทับในสนาม มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย

เด็กคนนี้ มีเวทมนตร์จริงๆ สินะ

......

เสียงนกหวีดหมดเวลาดังขึ้น!

เกมไม่ต้องยืดเยื้อไปถึงการดวลจุดโทษ!

เกาหรานยิงคนเดียว 5 ประตู พาฟีนิกซ์ชนะในเกมนี้ 5-1 และพลิกชนะเยี่ยนจิงด้วยสกอร์รวม 6 ต่อ 5!

สนามเหย้าของเยี่ยนจิง บัดนี้กลายเป็นทะเลแห่งความปิติยินดีของชาวฟีนิกซ์!

ถ้าเป็นแค่ชัยชนะธรรมดา นักเรียนเยี่ยนจิงคงไม่ปรบมือให้ขนาดนี้

แต่นี่คือการพลิกนรกที่ราวกับปาฏิหาริย์!

โจวเจิ้นหนิงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว

นี่สินะ...

ความพ่ายแพ้ที่หมดรูป?

นักเรียนเยี่ยนจิงหลายคนนั่งซึม โค้ชเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปปลอบลูกทีม

พวกเขา แพ้แล้ว

......

หยางฉู่และหลัวเสี่ยวเฟยกระโจนเข้าใส่เกาหรานที่เพิ่งถอดหูฟังจนล้มกลิ้งไปกับพื้น!

"ไนซ์โว้ยยย!"

"โคตรพ่อโคตรแม่เก่งเลย! เช้ดดด เกาหราน นายคือไอดอลของฉันตลอดไป!"

หลัวเสี่ยวเฟยที่เป็นพวกเสือซ่อนเล็บ เก็บอาการไม่อยู่แล้ว ตะโกนระบายความอัดอั้นออกมาสุดเสียง!

อาคงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โค้ช แล้วถอนหายใจออกมาเงียบๆ

อัจฉริยะขนาดนี้ ดันหลุดมาให้เขาเจอได้ โชคดีชะมัดยาด

ด้วยฝีมือระดับนี้ เกาหรานสามารถเล่นให้สโมสรไหนก็ได้ในจีน แม้ตอนนี้อาจจะยังยึดตัวจริงในทีมระดับท็อปไม่ได้ แต่ระลึกไว้เสมอว่า เกาหรานเพิ่งจะอายุแค่ 16 ปี

เกาหรานถูกเพื่อนสองคนหิ้วปีกเดินไปที่กลางเวที!

เสียงตะโกนของนักพากย์ เสียงปรบมือของผู้ชม และเสียงเชียร์ที่ส่งมาให้พวกเขา ในวินาทีนี้มันช่างไพเราะและปลุกเร้าจิตใจเหลือเกิน

"นี่สินะ..."

"ความรู้สึกของแชมป์?"

[จบแล้ว]