300 - ผู้บัญชาการหยิงหยาง

300 - ผู้บัญชาการหยิงหยาง

ขันทีตัวน้อยสองคนข้างๆหลิวกงกงจ้องมองเอี้ยนลี่เฉียงด้วยดวงตาเบิกกว้าง กรามของพวกเขาอ้าค้างด้วยความประหลาดใจ

อีกคนหนึ่งขยี้ตาราวกับว่าเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเชือกที่ขาดของว่าวนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับลูกศรที่เอี้ยนลี่เฉียงปล่อยออกไป

ถ้าเขาทำลายเส้นว่าวได้ไกลขนาดนี้ การจบชีวิตของคนอื่นจะง่ายเหมือนพลิกมือของเขาไม่ใช่หรือ?

ขันทีตัวน้อยทั้งสองค่อนข้างจะสงสัย แต่หลิวกงกงสามารถมองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจนด้วยสายตาของเขา

เอี้ยนลี่เฉียงวางคันธนูลงแล้วประสานมือให้กับหลิวกงกง

"ขอบคุณ!"

หลิวกงกงเริ่มปรบมือและเปล่งเสียงหัวเราะออกมา ดูเหมือนยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ไม่เลว ไม่เลว! ตามคาด! แม้ว่าจะมีผู้บรรลุอาณาจักรสวรรค์ที่สามในการยิงธนูท่ามกลางหน่วยทหารม้าของจักรพรรดิ แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนที่มีสายตาและความแข็งแกร่งของแขนเช่นนี้!

เจ้ามาถูกที่ถูกเวลาแล้ว คฤหาสน์กวางคือตำหนักที่ฝ่าบาททรงมาประทับและยิงธนูตั้งแต่สมัยที่พระองค์ทรงเยาว์วัยอยู่เสมอการที่เจ้าอยู่ที่นี่จะเป็นการพัฒนาตัวเจ้าอย่างแน่นอน…”

ขณะพูดหลิวกงกงๆก็หันไปมองขันทีน้อยแล้วกล่าวว่า

“ชุนน้อย เข้าไปข้างในและนำกล่องที่ส่งมาให้เมื่อวานนี้ออกมา”

“ขอรับกงกง!”

ขันทีที่ชื่อชุนน้อยวิ่งเข้าไปในห้องเมื่อได้รับคำสั่งจากเขา เพียงชั่วพริบตา เขาก็ออกมาพร้อมกับกล่องไม้ที่มีความยาวประมาณหนึ่งจ้างและชุนน้อยก็นำเสนอกล่องไม้ทันที

“กงกง นี่คือ…”

“โฮ่ โฮ่ โฮ่ เปิดมันออกมาดูสิ…”

เอี้ยนลี่เฉียงเปิดกล่องไม้ ข้างในเป็นชุดสีแดงเข้ม ดูเหมือนว่าจะเป็นเครื่องแบบที่สวมใส่โดยเจ้าหน้าที่ของหน่วยทหารม้าแห่งจักรวรรดิ

มีรองเท้าหนัง เข็มขัด และของอื่นๆอยู่ในนั้นด้วย รวมไปถึงตราทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือ 1 อันที่สลักรูปนกอินทรีทะยานฟ้าพร้อมกับมีตัวอักษรคำว่า 'ทหารม้าแห่งจักรวรรดิ' ถูกจารึกไว้ทางด้านซ้ายของเหยี่ยวนั้น ทางด้านขวาของแผ่นมีคำว่า 'ผู้บัญชาการ หยิงหยาง'

ตามที่คาดไว้ เอี้ยนลี่เฉียงเข้าใจทันทีหลังจากดูเครื่องแต่งกายและป้ายประจำตำแหน่ง

แม้ว่าเอี้ยนลี่เฉียงจะเตรียมจิตใจไว้แล้ว แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อเห็นป้ายประจำตำแหน่งนั้นจริงๆ

“ขอบคุณ กงกง…!”

เอี้ยนลี่เฉียงโค้งคำนับขันทีเฒ่าที่มองเขาผ่านดวงตาที่หรี่ลง

“นี่ไม่ใช่ผลงานของข้า แต่เป็นความปรารถนาดีจากเสวี่ยกงกง นอกจากนี้ตำแหน่งนี้ยังสอดคล้องกับฝีมือการยิงธนูของเจ้ารวมไปถึงผลงานที่เจ้าทำในการสังหารโจรวายุทมิฬในช่วงที่เดินทางมาเมืองหลวง

จำไว้ว่าทหารม้าแห่งจักรวรรดิเป็นราชองครักษ์ส่วนตัวของฝ่าบาท พวกเราไม่รับคำสั่งจากผู้ใดฝ่าบาทคือผู้บัญชาการสูงสุดโดยตรงของพวกเรา?" หลิวกงกงมองเอี้ยนลี่เฉียงอย่างมีความหมาย

“กงกงวางใจ ตั้งแต่ที่ข้าตัดสินใจติดตามท่านซุนมาที่เมืองหลวงเจตจำนงของข้าก็แสดงออกอย่างเต็มที่แล้วว่าอยู่ข้างใด…”

ขันทีเฒ่ามีความพอใจกลับการแสดงออกของเอี้ยนลี่เฉียง

“จากนี้ไปเจ้าจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้กำกับการสนามยิงธนูที่คฤหาสน์กวาง หน้าที่ของผู้กำกับการสนามยิงธนูนั้นง่ายมาก เจ้าจะต้องรับผิดชอบในการลาดตระเวนสนามยิงธนูของฝ่าบาทไม่อนุญาตให้คนภายนอกล่วงล้ำเข้ามา

ฝ่าบาทไม่ค่อยเสด็จมาที่สนามยิงธนูบ่อยนักดังนั้นงานของเจ้าจึงไม่ถือว่าเป็นงานหนัก หากเจ้าเบื่อเจ้าสามารถเปลี่ยนชุดลำลองแล้วออกท่องเที่ยวในเมืองได้ เจ้าคิดว่าการจัดการเช่นนี้เป็นอย่างไร”

เอี้ยนลี่เฉียงไม่สามารถขออะไรเพิ่มเติมได้ พูดกันตามตรงงานแบบนี้เป็นงานที่แทบจะนอนอยู่เฉยๆก็ได้เงินเดือนระดับสูง สิ่งที่เขาต้องทำดีเพียงแค่ฝึกฝนตัวเองให้ก้าวเข้าสู่ระดับบ่มเพาะที่สูงขึ้นเท่านั้น

“ขอบคุณที่กงกงส่งเสริม!” เอี้ยนลี่เฉียงกล่าวขอบคุณด้วยความนอบน้อมทันที

“ดี ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดหากมีเวลาว่างก็ฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น การรับใช้ฝ่าบาทมีหรือจะทำให้เจ้าเสียเปรียบ…”

“ข้าจะไม่ทำให้กงกงผิดหวัง!”

“หลี่น้อย พาผู้บัญชาการเอี้ยนไปดูรอบๆคฤหาสน์กวางพร้อมกับบอกเขาถึงกฎระเบียบของที่นี่!”

“กงกงข้ายังมีอีกเรื่องที่ต้องถามท่าน…”

"มันคืออะไร?"

“ข้ามีสุนัขตัวหนึ่งซึ่งตามมาจากแคว้นกาน สุนัขตัวนี้แสนรู้มากในตอนที่เราพบโจรวายุทมิฬก็เป็นมันนั่นเองที่เปิดโปงกลุ่มโจรที่ซ่อนตัวอยู่ทำให้พวกเรารอดพ้นอันตรายได้!”

“สุนัขของเจ้าติดตามมาตั้งแต่แคว้นกานเลยหรือ!”

ขันทีเฒ่ามีสีหน้าแปลกใจ เขาคงไม่รู้สึกแปลกถ้าเอี้ยนลี่เฉียงบอกเขาว่ามีคนตามเขามาที่นี่ แต่ถ้าเป็นสุนัขล่ะก็มันทำให้เขายุ่งยากใจเล็กน้อย

เอี้ยนลี่เฉียงพยักหน้า

“หายากจริงๆที่สุนัขจะซื่อสัตย์ได้ขนาดนี้ เพราะมันติดตามเจ้ามาตลอดทางที่นี่มากกว่าพันลี้ เจ้าก็แจ้งให้ทหารองครักษ์ของคฤหัสถ์กวางก็แล้วกันพวกเขาจะไม่สร้างความยุ่งยากให้เจ้า!”

“ขอบคุณ กงกง!”

“ในโลกนี้ ยังมีคนที่แย่กว่าสุนัขอีกมาก พวกเขาลืมแม้กระทั่งวิธีการเขียนคำว่า 'ความภักดี' และ 'ความชอบธรรม' แล้วข้าจะไปสร้างความยุ่งยากให้กับสุนัขตัวหนึ่งได้อย่างไร” หลิวกงกงถอนหายใจ

เมื่อเห็นว่าขันทีชรานอนลงบนเก้าอี้เอนกายอีกครั้ง เอี้ยนลี่เฉียงก็ไม่รบกวนเขาอีกต่อไป เขาหยิบกล่องไม้ออกจากลานเล็กๆแล้วเดินตามขันทีที่ชื่อหลี่น้อยออกไปข้างนอก

“กงกงให้ข้าเรียกท่านว่าอย่างไร”

ไม่นานหลังจากที่พวกเขาออกจากลานบ้าน เอี้ยนลี่เฉียงก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าหลี่น้อยดูเหมือนจะอยู่ในตำแหน่งที่ต่ำกว่า แต่เอี้ยนลี่เฉียงไม่มีนิสัยดูถูกผู้คน ดังนั้นเขาจึงมีความนอบน้อมอย่างมาก

“โอ้ ข้าน้อยไม่กล้ารับคำเรียกหาของผู้บัญชาการเอี้ยน ท่านเรียกข้าว่าหลี่น้อยเถอะ…”

หลี่น้อยสะดุ้งขณะที่เขารีบโบกมือให้เอี้ยนลี่เฉียง สิ่งสำคัญคือต้องสังเกตว่าตำแหน่งปัจจุบันของเอี้ยนลี่เฉียงนั้นเหนือกว่าเขามาก

“อย่ากังวลกับมัน เราทั้งคู่เป็นเด็กจากครอบครัวยากไร้ เราถูกลิขิตมาให้อยู่ร่วมกันต้องคอยดูแลกันนับจากนี้ไป!”

คำพูดของเอี้ยนลี่เฉียงทำให้หลี่น้อยกระปรี้กระเป๋าขึ้นทันที

คฤหาสน์กวางมีพื้นที่ครอบคลุมประมาณ 7600 มู่ มีผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ทั้งองครักษ์ขันที นางกำนัล ประมาณห้าร้อยคน

คฤหาสน์กวางยังเลี้ยงสัตว์แปลกๆมากมาย สัตว์ที่เห็นบ่อยที่สุดคือกวางและนกยูง สัตว์เหล่านี้ไม่ต้องการการดูแลจากผู้คนด้วยซ้ำ พวกมันใช้ชีวิตอย่างสบายและไร้กังวลที่คฤหาสน์กวาง

สนามยิงธนูในคฤหาสน์กวางครอบคลุมพื้นที่สี่พันมู่ในป่าภูเขา ในฐานะผู้บังคับการสนามยิงธนู เอี้ยนลี่เฉียงได้รับคฤหาสน์ส่วนตัวหลังหนึ่งซึ่งมีลานหน้าบ้านที่ค่อนข้างกว้างใหญ่

เนื่องจากเป็นสถานที่ที่มีสนามยิงธนู อุปกรณ์ฝึกซ้อมอย่างคันธนูและลูกธนูจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ไม่เพียงแต่พวกมันจะไม่มีวันหมด แต่พวกมันยังมีเหลือเฟืออีกด้วย

ในห้องเก็บของของสนามยิงธนู มีคันธนูคุณภาพดีหลายสิบคัน ตั้งแต่คันธนูสงครามขนาดหนึ่งต้านไปจนถึงคันธนูสงครามที่ทรงพลังสิบต้านเลยทีเดียว

คฤหาสน์กวางเป็นสนามฝึกซ้อมการยิงธนูของจักรพรรดิดังนั้นคันธนูล้ำค่าทุกอันล้วนถูกสร้างมาจากงูเหลือมเขา มิหนำซ้ำยังถูกสร้างจากช่างฝีมือแห่งยุค

ดังนั้นพวกมันจึงล้ำค่ากว่าคันธนูของเอี้ยนลี่เฉียงเป็นอย่างมาก

ที่นี่ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินรวมไปถึงเสื้อผ้าของเขาก็ยังมีคนนำไปซักให้ ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทำเพียงอย่างเดียวก็คือการฝึกฝนให้ระดับบ่มเพาะของตัวเองทะลวงสู่ระดับที่สูงขึ้น

ดังนั้น หลังจากที่เอี้ยนลี่เฉียงเดินวนรอบคฤหาสน์กวางเขาก็คิดแผนการสำหรับการฝึกฝนของตัวเองขึ้น

แก่นของ 'แผนการฝึกฝนขั้นสูงสุด' นี้คือการใช้ประโยชน์สูงสุดจากคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น สิ่งที่แผนทั้งหมดประกอบด้วยคือการทำให้ความแข็งแกร่งของเขาหมดลงทุกวัน

จากนั้นให้ร่างกายของเขาได้รับการเสริมความแข็งแกร่งและการชำระล้างจากพลังปราณแห่งสวรรค์และปฐพีภายใต้ผลลัพธ์มหัศจรรย์ของคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น

จากประสบการณ์ในอดีตของเอี้ยนลี่เฉียงการฝึกฝนแบบนี้จะเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาแบบทวีคูณ

วิชาในคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นจะสามารถดึงเอาผลลัพธ์ที่ดีที่สุดจากการฝึกฝนอย่างรุนแรงทุกวัน มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่าเขาเกิดใหม่ทุกครั้งที่เขาได้รับการเสริมกำลัง