บทที่ 177: ตาชั่งเริ่มเอียง
บทที่ 177: ตาชั่งเริ่มเอียง
บทที่ 177: ตาชั่งเริ่มเอียง
เส้นเลือดที่ลำคอของฟ่านเหลาปูดโปนด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาฉายแววอำมหิตจ้องมองเซียวเหยียน ราวกับอยากจะฉีกร่างอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ!
ตลอดเวลาที่เขาอยู่ในดินแดนทมิฬ ไม่เคยมีใครกล้าสามหาวต่อหน้าเขาขนาดนี้ เรียกเขาว่า 'หมาแก่' คำแล้วคำเล่า
หากไม่สังหารไอ้เด็กเวรนี่ให้ได้ เขาฟ่านเหลาคงเสียชาติเกิดที่เป็นถึงยอดฝีมือในทำเนียบดำ และประมุขพรรคโลหิต!
เขาละสายตาจากเซียวเหยียน หันกลับไปมองเด็กหนุ่มชุดขาว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“ว่าไงสหาย? หากเจ้ายืนกรานจะสอดมือเข้ามาจริงๆก็เท่ากับประกาศตัวเป็นศัตรูกับข้าชนิดต้องตายกันไปข้างหนึ่ง ขอให้คิดให้ดี”
“ชีวิตของตัวเอง ย่อมสำคัญกว่าเพื่อนฝูงพี่น้องเป็นไหนๆจริงไหม?”
“เหอะๆเหล่าเสี่ยวพูดถูกจริงๆด้วยแฮะ ตาแก่นี่สมองฝ่อไปแล้ว
“ข้าแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ยังจะมาเสี้ยมให้ข้าแตกคอกับเหล่าเสี่ยวอีก คิดจะใช้ฐานะมาข่มให้ข้าถอยรึไง”
โจวฉางชิงส่ายหน้าเบาๆมองฟ่านเหลาราวกับมองคนปัญญาอ่อน แล้วหัวเราะเยาะเย้ย
“คนอย่างแก ยังไม่คู่ควรจะมาสอนข้าหรอกนะว่าชีวิตอะไรสำคัญกว่า”
“เหล่าเสี่ยว ว่าไง? จะเก็บตาแก่นี่ไว้จัดการเองทีหลัง หรือจะให้ข้าเชือดมันทิ้งให้ตอนนี้เลย?”
พูดจบ เขาก็เมินสีหน้าที่ดำคล้ำลงเรื่อยๆของฟ่านเหลา หันไปถามเซียวเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ
เซียวเหยียนฉีกยิ้มกว้างตอบทันที
“ไอ้พล็อตน้ำเน่าประเภทที่ว่า ‘มีโอกาสกำจัดศัตรูแต่ดันปล่อยไปเพราะศักดิ์ศรี แล้วรอให้ตัวเองเก่งขึ้นค่อยกลับมาเชือดเพื่อพิสูจน์ฝีมือ’ อะไรนั่น ข้าไม่ค่อยอินว่ะ”
“ตอนนี้ข้ายังอ่อนหัด เจ้าจัดการมันให้หน่อยก็แล้วกัน”
“ไอ้แก่หมาบ้า! ไหนว่าเก่งนักไง? มาดิ! ลองวัดกับพี่ชายข้าดูหน่อยเป็นไง!”
พูดจบ เซียวเหยียนยังส่งสายตายั่วยวนและถากถางไปให้ฟ่านเหลาอีกดอก
และก่อนที่ฟ่านเหลาจะทันได้ตอบโต้ เซียวเหยียนผู้ทำเท่เสร็จสรรพก็รีบบินหนีไปหลบข้างหลังอย่างรวดเร็ว
ท่าทาง 'ไม่อายฟ้าดิน' แบบนี้ ทำเอาโจวฉางชิงถึงกับพูดไม่ออก ช่างแตกต่างจากเซียวเหยียนในต้นฉบับอย่างสิ้นเชิง
หรือว่านี่จะเป็นผลกระทบจากทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกที่เขาเป็นต้นเหตุอีกแล้วนะ?
“ไอ้เด็กนรก! ตายซะเถอะ!”
ฟ่านเหลาที่เดิมทีมีความระแวงโจวฉางชิงอยู่บ้าง ถูกเซียวเหยียนยั่วยุจนสติแตก
เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป คำรามลั่นแล้วพุ่งร่างเป็นเงาสีเลือดไล่ตามเซียวเหยียนไปทันที!
ทว่า…ยังไล่ไปได้ไม่ถึงสิบเมตร
ร่างหนึ่งก็เข้ามาขวางหน้าเขาไว้ พร้อมกับซัดคลื่นพลังสีขาวสว่างจ้าเข้าใส่ใบหน้าเขาตรงๆ!
…..
เร็วมาก!
ฟ่านเหลาหน้าเปลี่ยนสี โชคดีที่เขาระวังตัวอยู่ตลอด จึงรับมือได้ทันท่วงที
เขาเบรกตัวโก่งกลางอากาศ มือทั้งสองข้างที่ปกคลุมด้วยเส้นใยโลหิตควบแน่นเป็นชั้นพลังงาน รับการโจมตีนั้นไว้!
แต่ทันทีที่สัมผัสกับคลื่นพลัง รูม่านตาของฟ่านเหลาก็หดวูบ!
“ตูม!”
“เปรี้ยะ ปรั๊วะ!”
เสียงระเบิดและเสียงอัสนีแลบดังประสานกัน
คลื่นพลังงานที่สะท้อนกลับมาอย่างรุนแรงซัดร่างของฟ่านเหลากระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตรกว่าจะทรงตัวอยู่!
ชั้นพลังงานสีเลือดที่หุ้มมือเขาเหมือนถุงมือ ถูกทำลายจนหายไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นนิ้วมือและฝ่ามือที่ซีดขาว!
มิหนำซ้ำ บนนิ้วทั้งสิบยังมีประกายอัสนีเล็กๆแลบแปลบปลาบ สร้างความเจ็บปวดแสบร้อนและชาหนึบไปถึงเส้นประสาท!
“ตาแก่ ดูเหมือนแกจะประเมินข้าต่ำไปหน่อยนะ”
โจวฉางชิงสลายพลังอัสนีที่ฝ่ามือ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ มองฟ่านเหลาด้วยท่าทีสบายๆ
ฟ่านเหลาหน้าเครียดทันที
ลางสังหรณ์ของเขาถูกต้อง!
แม้จะปะทะกันเพียงกระบวนท่าเดียว แต่พลังที่โจวฉางชิงแสดงออกมาทำให้เขาต้องตะลึง!
ความเข้มข้นของคลื่นพลังนั้น เหนือกว่าเขาจริงๆ!
นั่นหมายความว่า ระดับพลังของอีกฝ่ายสูงกว่าเขาจริงๆ!
สถานการณ์ตอนนี้ทำให้ฟ่านเหลากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
จะสู้ต่อ ก็เกรงใจพลังของอีกฝ่าย
จะไม่สู้ต่อ…แต่ยอดฝีมือแห่งแดนทมิฬอยู่ที่นี่กันเพียบ ถ้าเขาถูกเด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งบีบให้ถอย เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในยุทธภพ?
“ข้าไม่เชื่อหรอก! แค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำคนหนึ่ง ต่อให้อัจฉริยะแค่ไหนจะเก่งกาจสักเท่าไหร่เชียว?”
“ความแข็งแกร่งไม่ได้วัดกันแค่ระดับพลัง แต่ต้องดูที่รากฐานด้วย! วิชาฝีมือและประสบการณ์โชกโชนจากสมรภูมิเลือดของข้า ไม่ใช่สิ่งที่เด็กน้อยอย่างมันจะเทียบได้!”
ลังเลอยู่เพียงเสี้ยววินาที...
หลังจากปลุกใจตัวเอง ฟ่านเหลาก็กัดฟันตัดสินใจ
เขาเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่ขวางทางอยู่ แววตาฉายแววอาฆาตแค้น
“งั้นข้าจะจัดการแกก่อน ไอ้เด็กเวร!”
“เกราะกลืนโลหิต!”
สิ้นเสียงตะโกน
ไอโลหิตทั่วร่างของฟ่านเหลาพวยพุ่ง ควบแน่นกลายเป็นชุดเกราะสีแดงเข้มปกคลุมร่างกายในพริบตา!
ชุดเกราะนั้นดูราวกับสร้างจากเลือดที่แข็งตัว ให้ความรู้สึกชั่วร้ายและเยือกเย็นอย่างน่าขนลุก!
จากนั้น เขาก็กลายร่างเป็นเงาสีเลือด พุ่งเข้าใส่โจวฉางชิงอีกครั้ง!
เผชิญหน้ากับการบุกจู่โจมที่ดุดันของฟ่านเหลา สีหน้าของโจวฉางชิงยังคงสงบนิ่ง พลังอัสนีปะทุทั่วร่าง ปีกพลังปราณด้านหลังกระพือวูบ พุ่งสวนเข้าหาศัตรูทันที!
“ฉึก! ฉึก! ฉึก!”
“ตูม! ตูม! ตูม!”
“วูบ! วูบ! วูบ!”
ชั่วพริบตา เงาร่างสองสายก็พัวพันกันกลางเวหา หมัดเท้าปะทะกันอุตลุด คลื่นพลังและแรงลมปะทะกันวุ่นวาย เสียงอัสนีคำรามและเสียงระเบิดดังระงมไม่ขาดสาย!
ทุกการโจมตีของทั้งคู่ แฝงอานุภาพทำลายล้างที่สามารถสังหารระดับราชันยุทธ์ทั่วไปได้ในพริบตา ทำให้อากาศสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น!
คลื่นพลังและแรงลมที่แผ่ออกมา บีบให้เซียวเหยียนที่ถอยไปร้อยเมตรแล้ว ต้องล่าถอยออกไปอีกหลายร้อยเมตร!
เช่นเดียวกับหลินซิวหยาและหลิ่วฉิงที่ต้องถอยร่นตามไปด้วย
เมื่อเห็นการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถคร่าชีวิตพวกเขาได้ในพริบตา หลินซิวหยาและหลิ่วฉิงต่างก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก!
ผ่านไปครู่หนึ่ง...ทั้งสองถึงนึกถึงเซียวเหยียนได้
หลินซิวหยาจึงหันไปถามเซียวเหยียนด้วยความเป็นห่วง “เจ้าไม่เป็นไรนะ?”
“ไม่เป็นไร หมาแก่ตัวนั้นทำอะไรข้าไม่ได้ง่ายๆหรอก” เซียวเหยียนส่ายหน้าเบาๆสายตายังคงจับจ้องไปที่การต่อสู้
ได้ยินดังนั้น ทั้งสองก็โล่งใจ
พูดตามตรง...
ในนิกายเขตใน คนที่ทั้งสองยอมรับนับถือมีไม่กี่คน และเซียวเหยียนคือหนึ่งในนั้น
นอกจากฝีมือจะสูสีกับพวกเขาแล้ว นิสัยใจคอยังถูกคอกันอีกด้วย ยิ่งเมื่อกี้เซียวเหยียนกล้าหาญเอาตัวเข้าแลกในศึกระดับนี้ด้วยพลังแค่จ้าวยุทธ์
ทั้งสองจึงมองเซียวเหยียนเป็นทั้งคู่แข่งและสหายที่ควรคบหา
“เซียวเหยียน คนนั้นเพื่อนเจ้าเหรอ? ดูอายุไม่น่าจะมากกว่าเจ้าเท่าไหร่ แต่ทำไมเก่งขนาดนี้ สู้กับฟ่านเหลาได้สูสีเลย!”
หลิ่วฉิงอดทึ่งไม่ได้เมื่อมองกลับไปที่การต่อสู้ของโจวฉางชิง
เซียวเหยียนเหลือบมองหลิ่วฉิง แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“เพื่อนข้าเอง ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นพี่น้อง เขาชื่อโจวฉางชิง อายุเท่าข้า ปกติข้าเรียกเขาว่าเหล่าโจว”
เขาไม่ได้บอกระดับพลังที่แท้จริงของเหล่าโจว เพราะหนึ่งคือเป็นเรื่องส่วนตัว และสองคือกลัวทั้งคู่จะจิตตก
ขืนบอกไปแล้วทำให้สองคนนี้หมดกำลังใจจนเลิกฝึกวิชา คงเป็นบาปกรรมแย่
และในใจลึกๆเซียวเหยียนแอบค้านคำพูดของหลิ่วฉิงนิดหน่อย
สูสีอะไรกัน?
เห็นชัดๆว่าเหล่าโจวกำลังเล่นสนุกกับตาแก่นั่นต่างหาก ขืนเอาจริงขึ้นมา ไม่เกินยี่สิบเพลงหมัด ตาแก่นั่นคงได้ไปคุยกับรากมะม่วงแล้ว!
“อายุเท่าเจ้า! เป็นไปได้ไง!”
ทั้งสองได้ยินแล้วก็ตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหู!
ปกติพวกเขาภูมิใจในพรสวรรค์ของตัวเองนักหนา แต่อายุยี่สิบกว่าก็ยังเป็นแค่กึ่งราชันยุทธ์!
เซียวเหยียนอายุสิบเก้า เป็นจ้าวยุทธ์แปดดาว พวกเขายังพอรับได้ ถือว่าพรสวรรค์สูงกว่าพวกตนนิดหน่อย
แต่อายุสิบเก้าเป็นระดับจักรพรรดิยุทธ์…อันนี้รับไม่ได้จริงๆ!
สัตว์ประหลาดระดับนี้ อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แค่ได้ยินชื่อ หรือแม้แต่จะจินตนาการยังไม่กล้า!
ถ้ามีสัตว์ประหลาดแบบนี้อยู่จริง แล้วพวกเขาจะกลายเป็นอะไรไป? เศษสวะงั้นหรือ?
เซียวเหยียนยิ้มบางๆให้กับความตกตะลึงของทั้งสอง แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
……
ความเคลื่อนไหวทางฝั่งโจวฉางชิง ได้ดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือทุกคนในสนามรบไปนานแล้ว
เมื่อเหล่าผู้อาวุโสของนิกายเจียหนานเห็นมียอดฝีมือหน้าใหม่เข้ามาช่วยศิษย์ของตน แถมยังช่วยถ่วงเวลาจักรพรรดิยุทธ์ฝ่ายศัตรูไว้ได้อีกหนึ่งคน ต่างก็พากันดีใจยกใหญ่!
ในทางกลับกัน ฝ่ายผู้บุกรุกจากแดนทมิฬกลับใจคอไม่ดี สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด
อย่าได้ดูแคลนกำลังรบแค่คนเดียวเชียว...
สถานการณ์ในสนามรบพลิกผันได้ตลอดเวลา
เดิมทีฝ่ายแดนทมิฬมีคนน้อยกว่า แต่เพราะมีระดับจักรพรรดิยุทธ์มากกว่า จึงสามารถกดดันเหล่าผู้อาวุโสของนิกายและชิงความได้เปรียบไว้ได้
แต่การปรากฏตัวของโจวฉางชิง ได้ทำลายสมดุลของศึกตะลุมบอนนี้ลง ทำให้ตาชั่งแห่งชัยชนะค่อยๆเอียงไปทางฝั่งนิกายเจียหนานทีละน้อย!
ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป สถานการณ์ของพวกเขาย่ำแย่แน่!
(จบบท)