บทที่ 153: สำนักเจียหนาน และเด็กหญิงในชุดขาว

บทที่ 153: สำนักเจียหนาน และเด็กหญิงในชุดขาว

ภายใต้แสงอัสนีที่สาดส่องเจิดจ้า...โจวฉางชิงใช้เวลาอยู่บริเวณตีนเขาแห่งนั้นนานถึงหนึ่งวันเต็ม!

แต่นี่ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากจะฝึกต่อ หากแต่เป็นเพราะสภาพจิตใจของเขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

ในตอนนี้ ร่างกายของเขากระตุกเล็กน้อย ศีรษะมึนงง ราวกับจะหมดสติลงไปในวินาทีถัดไป!

การฝึกฝนร่างกายอย่างต่อเนื่องนานถึงสิบสองชั่วยาม ทำให้จิตวิญญาณของเขามาถึงขีดจำกัดที่สามารถทนรับได้

หากยังดึงดันฝึกต่อไป มีหวังได้หมดสติไปเพราะทนรับไม่ไหวอย่างแน่นอน

และถึงตอนนั้น เมื่อไม่สามารถโคจรเคล็ดวิชาได้ หากโชคร้ายถูกประกายสายฟ้าที่พุ่งออกมาฟาดใส่เข้าล่ะก็คงจะจบไม่สวยเป็นแน่

หากเป็นแค่หนึ่งหรือสองสาย ด้วยความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาก็ยังพอจะทนรับได้ แต่ถ้ามากกว่านั้น ก็มีความเสี่ยงที่จะบาดเจ็บสาหัส หรือแม้กระทั่งเสียชีวิตได้เช่นกัน

เขาไม่กล้าเอาชีวิตน้อยๆของตนเองมาล้อเล่นเป็นอันขาด

ระดับนี้…กำลังพอดี

เพราะไม่เพียงแต่จะไม่หมดสติไปจนต้องปล่อยให้สายฟ้าทำอะไรตามใจชอบ แต่ยังเป็นการฝึกฝนจิตวิญญาณไปในตัวด้วยการผลักดันมันไปจนถึงขีดสุด

โจวฉางชิงลากสังขารที่เหนื่อยล้าอย่างยิ่งยวดของตนเอง พยายามอดทนต่ออาการวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง ก่อนจะกางปีกแห่งปราณยุทธ์แล้วบินออกจากหุบเขาพันอัสนี ไปลงจอดยังยอดเขาแห่งหนึ่งซึ่งอยู่บริเวณรอบนอก

หลังจากหาที่เหมาะๆได้แล้ว เขาก็หยิบป้ายอาคมอาณาเขตออกมาใช้งาน เมื่อมันทำงานและสร้างม่านพลังคุ้มกันรอบตัวเขาเรียบร้อย โจวฉางชิงก็ล้มตัวลงนอนหลับไปในทันที

...

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...โจวฉางชิงค่อยๆตื่นขึ้นมา

เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือดวงอาทิตย์ที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า

"อ่าห์~"

โจวฉางชิงบิดขี้เกียจ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เขารู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก

"กร๊อบ! แกร๊บ!"

เมื่อเขากำหมัดขวา ก็มีเสียงดังขึ้น

พลังอันมหาศาลระเบิดออกในฝ่ามือของเขา อากาศปริแตกออก ก่อให้เกิดลมกระโชกพัดกระจายไปทั่วทิศ

"ประสิทธิภาพขนาดนี้…สุดยอดไปเลย!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ซ่อนอยู่ในร่างกาย โจวฉางชิงก็หัวเราะออกมาเบาๆ

เขาสัมผัสได้ว่า ร่างกายของเขาในตอนนี้นั้นแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอีกหลายส่วน!

ถึงแม้ว่าระดับที่เพิ่มขึ้นจะไม่มากนัก แต่ก็เป็นการพัฒนาที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน!

เขาประเมินคร่าวๆว่า...หากเป็นการฝึกฝนร่างกายด้วยอัสนีบาตจากสวรรค์แบบเดิม อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เวลาถึงสามสี่วัน!

และนั่นยังต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าต้องมีพายุฝนฟ้าคะนองทุกวันด้วย!

เรียกได้ว่าเวลาถูกย่นลงไปถึงสามสี่เท่า!

ซึ่งแสดงให้เห็นว่าหุบเขาพันอัสนีแห่งนี้มอบประโยชน์ให้แก่โจวฉางชิงมากมายมหาศาลเพียงใด!

โจวฉางชิงรู้สึกว่าตนเองโชคดีจริงๆ

ในครั้งนั้นที่ถูกฟ้าผ่าเป็นครั้งที่สอง ไม่เพียงแต่จะไม่ตาย แต่ยังพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ค้นพบพลังพิเศษที่ติดตัวมาแต่กำเนิด และยังสามารถสร้างเคล็ดวิชาฝึกฝนร่างกายที่เหมาะกับตนเองขึ้นมาได้อีกด้วย

และหลังจากนั้น เมื่อร่างกายของเขาแข็งแกร่งถึงระดับ "จักรพรรดิยุทธ์" และประสิทธิภาพของการฝึกฝนด้วยอัสนีบาตจากสวรรค์เริ่มจะไม่ทันใจแล้ว ก็ยังมาเจอสถานที่ล้ำค่าอย่างหุบเขาพันอัสนีในแดนทมิฬแห่งนี้อีก

เมื่อลองคิดดูดีๆ…นี่มันกลิ่นอายของตัวเอกชัดๆ

รู้สึกว่าเมื่อเทียบกับเซียวเหยียนแล้ว โชคชะตาของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยนี่นา

หลังจากหลงตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง...โจวฉางชิงก็ปิดการทำงานของป้ายอาคมอาณาเขตแล้วเก็บมันไป ก่อนจะขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วมุ่งหน้าไปยังตีนเขาด้านนอก

เขาตั้งใจจะอาศัยอยู่ที่หุบเขาพันอัสนีแห่งนี้เป็นการถาวร

ดังนั้น สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้จึงไม่ใช่การฝึกฝนร่างกายครั้งที่สอง หากแต่เป็นการสร้างที่พักให้กับตนเอง

ทะเลอัสนีก็อยู่ตรงนั้นแล้ว จะฝึกเมื่อไหร่ก็ได้

เพราะเขาไม่อยากให้ครั้งหน้าที่ร่างกายถึงขีดจำกัดแล้ว ไม่มีแม้แต่ที่ที่จะพักฟื้น

...

ครึ่งเดือนผ่านไป...

ณ ขอบหุบเขาพันอัสนี โจวฉางชิงยังคงชักนำสายฟ้ามาฝึกฝนร่างกายบริเวณขอบทะเลอัสนีอย่างเป็นปกติสุขเหมือนเช่นเคย…ทั้งเจ็บปวดและมีความสุขไปพร้อมๆกัน

เพียงแต่ว่า ในตอนนี้ตำแหน่งของเขาไม่ได้อยู่ที่เดิมอีกต่อไปแล้ว หากแต่ย้ายมาอยู่ทางทิศตะวันออกของหุบเขา

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเมื่อครึ่งเดือนก่อน ขณะที่เขากำลังจะขุดถ้ำที่พักอาศัยบนผนังเขาด้านนอก พลันก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

หุบเขาพันอัสนีแห่งนี้รวบรวมสายฟ้าไว้มากมายมหาศาลจนเกิดเป็นสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมือนใครเช่นนี้…มันจะเป็นไปได้หรือไม่ที่จะมีสมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์และปฐพีถือกำเนิดขึ้นมา?

ภายใต้การบ่มเพาะของพลังงานธาตุอัสนีที่เข้มข้นถึงเพียงนี้ หากจะบอกว่าไม่มีแม้แต่สมุนไพรธาตุอัสนีที่พิเศษสักต้น หรือสมบัติธาตุอัสนีอื่นๆเลย...โจวฉางชิงย่อมไม่เชื่อเป็นอันขาด

ดังนั้น เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะขุดถ้ำ แล้วออกเดินทางไปตามขอบหุบเขา…

เริ่มฝึกฝนร่างกายไปพลาง ค้นหาสมบัติไปพลาง

ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เขาผิดหวังอย่างยิ่ง

หลังจากเดินวนมาได้ครึ่งรอบ อย่าว่าแต่สมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์และปฐพีธาตุอัสนีเลย แม้แต่ของที่พิเศษกว่าปกติเพียงเล็กน้อยก็ยังไม่เจอ

แต่เมื่อลองคิดดูอีกที มันก็สมเหตุสมผล

สถานที่ที่พิเศษถึงเพียงนี้ เกรงว่าคงจะดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือในแดนทมิฬมาตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว

และภายใต้การสำรวจของยอดฝีมือเหล่านั้น หากหุบเขาพันอัสนียังมีสมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์และปฐพีหลงเหลืออยู่ นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องแปลก

เพราะขนาดหอหลัวซาที่อยู่ห่างไกลออกไปยังมีข้อมูลโดยละเอียดของหุบเขาพันอัสนีเลย

เกรงว่าที่นี่คงจะถูกกวาดล้างจนเกลี้ยงไปนานแล้ว

และหากสายฟ้าเหล่านี้สามารถนำติดตัวไปได้ด้วยล่ะก็…หุบเขาพันอัสนีจะยังคงมีอยู่หรือไม่ก็ยังเป็นเรื่องที่น่าสงสัย

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงล้มเลิกการค้นหา แล้วเลือกที่จะพักอาศัยอยู่ทางทิศตะวันออกของหุบเขาแทน

ไม่มีก็คือไม่มี

สำหรับโจวฉางชิงแล้ว เมื่อเทียบกับสมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์และปฐพีอะไรนั่น…ตัวหุบเขาพันอัสนีเองต่างหากคือสิ่งที่มีค่าที่สุด

เเละถึงแม้ว่าเขาจะไม่พบสมบัติล้ำค่าใดๆ ทว่าผลตอบแทนที่เขาได้รับในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมานั้น กลับยิ่งใหญ่กว่าสมบัติล้ำค่าใดๆเสียอีก!

นั่นก็เพราะร่างกายของเขา ภายใต้การฝึกฝนที่มีประสิทธิภาพเต็มเปี่ยมเช่นนี้ ได้แข็งแกร่งขึ้นอีกมากโข จนมาถึงระดับ "จักรพรรดิยุทธ์" สามดาวแล้ว

หากเป็นตอนที่ต้องรอคอยพายุฝนฟ้าคะนองอย่างยากลำบากอยู่นอกเมืองเก็บวารีล่ะก็…ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานกว่านี้อีกเท่าไหร่!

หากจะให้ตัดสินจากประสบการณ์ที่ผ่านมา…การที่จะบรรลุความก้าวหน้าระดับนี้ในบริเวณเมืองเก็บวารี อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เวลาถึงเดือนครึ่ง!

เรียกได้ว่า ในตอนนี้ความเร็วในการพัฒนาร่างกายของโจวฉางชิงนั้น…รวดเร็วยิ่งกว่าตอนที่เขายังอยู่ในระดับ "ราชันย์ยุทธ์" เสียอีก!

...

ณ ใจกลางแดนทมิฬ...

ภายในเทือกเขาอันกว้างใหญ่ไพศาล...

สำนักเจียหนาน

ณ สถานที่แห่งหนึ่งในสำนักสายใน...

ร่างเล็กๆร่างหนึ่งกำลังลอบหลบเลี่ยงค่ายกลป้องกันต่างๆอย่างระมัดระวัง แล้วมุ่งหน้าออกไปยังนอกสำนักใน

และเมื่อหลุดพ้นจากขอบเขตของสำนักในโดยสมบูรณ์แล้ว...ร่างเล็กๆนั้นก็เผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"ตาเฒ่าบ้า…คอยกันท่าไม่ให้ข้ากินสมุนไพรใช่ไหม…หึ! ข้าออกไปหาเองก็ได้"

หลังจากฮัมเพลงอย่างร่าเริง ร่างเล็กๆนั้นก็กางปีกแห่งปราณยุทธ์สีม่วงคู่หนึ่งออกมา แล้วพุ่งทะยานไปยังที่ห่างไกลอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็หายลับไปจากสายตา

ทว่า…นางหารู้ไม่ว่า ณ อาคารที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งในสำนักใน ชายชราผมขาวในชุดคลุมสีดำและสวมหมวกใบใหญ่คนหนึ่ง กำลังมองทะลุผ่านสิ่งกีดขวางนับไม่ถ้วน จับจ้องไปยังทิศทางที่นางจากไป ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างจนใจ

“เจ้าตัวยุ่งเอ๊ย…”

“ช่างเถอะ ด้วยพลังของนางแล้ว ต่อให้ออกไปข้างนอกก็สามารถป้องกันตัวเองได้สบายๆอยากจะออกก็ออกไปเถอะ จะได้เลิกวุ่นวายกับสมุนไพรในสำนักเสียที ทำเอาท่านผู้อาวุโสเฮ่าต้องมาร้องเรียนกับข้าอยู่ทุกครั้งไป”

...

ในวันนั้น...

ณ ขอบทะเลอัสนี

โจวฉางชิงกำลังดื่มด่ำอยู่กับความสุขจากการฝึกฝนร่างกายอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ในขณะเดียวกัน ณ ทิศตะวันออกนอกหุบเขาพันอัสนี...มีลำแสงสีม่วงสายหนึ่งกำลังบินตรงมาด้วยความเร็วสูง

เมื่อลำแสงนั้นเข้าใกล้หุบเขาพันอัสนี ความเร็วของมันก็เริ่มชะลอลง จากนั้นก็ร่อนลงบนยอดเขาที่อยู่ด้านหลังเหนือตำแหน่งของโจวฉางชิง

ณ จุดหนึ่งบนยอดเขา...

ร่างเล็กๆร่างหนึ่งลงจอดบนก้อนหินยักษ์ก้อนหนึ่งซึ่งมีพื้นผิวเรียบ และมีรอยบุ๋มอยู่ด้านบน

นางคือเด็กหญิงที่ดูภายนอกแล้วอายุราวสิบสองสิบสามปี

เด็กหญิงสวมชุดสีขาว ใบหน้างดงามหมดจด ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ผมยาวสีม่วงอ่อนสลวยจรดเอว รูปลักษณ์ที่น่ารักราวกับตุ๊กตาแกะสลักจากหยก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้น ที่ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ ราวกับมีมนต์เสน่ห์บางอย่างซ่อนอยู่

เด็กหญิงนอนคว่ำอยู่บนก้อนหินยักษ์ ใช้มือเล็กๆทั้งสองข้างเท้าคางของตนเอง พลางจ้องมองทะเลอัสนีในหุบเขาอย่างเหม่อลอย แววตาเต็มไปด้วยความสับสน

"ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดนี่…มันคืออะไรกันแน่นะ?"

เด็กหญิงพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง

เเละนี่…มันไม่ใช่ครั้งแรกที่นางมาเยือนหุบเขาพันอัสนีแห่งนี้

(จบตอน)