บทที่ 117 : สองสหายได้พบกันอีกครั้ง

บทที่ 117 : สองสหายได้พบกันอีกครั้ง

"วัสดุที่มีมูลค่าเทียบเท่าโอสถระดับหกเลยรึ นี่มันคนจากกองกำลังไหนกัน ถึงได้กล้าเสนอราคาขนาดนี้!"

"ให้ตายเถอะ ตอนแรกข้าคิดว่าวัสดุจากอสูรเวทระดับหกขั้นสูงก็สุดยอดแล้วนะ ไม่คิดว่าจะมีที่ยิ่งกว่าอีก…ธนูวิเศษเล่มนี้มันมีค่าขนาดนั้นเลยรึ"

"เจ้าหนูอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร ถึงแม้ราคานี้จะสูงมาก แต่มูลค่าของธนูวิเศษก็พอจะคู่ควรอยู่…ที่สำคัญที่สุดก็คือ ผู้ที่เสนอราคานั้นต้องการที่จะผูกสัมพันธ์กับท่านปรมาจารย์นักหลอมศาสตราผู้นั้นต่างหาก"

เมื่อราคานี้ถูกประกาศออกมา ผู้คนในห้องส่วนตัวต่างๆต่างก็ได้แต่ส่ายหน้ายอมรับ

ครู่ต่อมา...ห้องส่วนตัวที่เสนอราคาเกล็ดมังกรวารีทมิฬก่อนหน้านี้ก็ได้เสนอราคาขึ้นมาอีกครั้ง

"เกล็ดมังกรวารีทมิฬสองส่วน!"

สำหรับราคานี้ เซียวเหยียนก็เสนอสู้กลับไปโดยไม่ลังเล

"แก่นทองโลหิตมังกร บวกกับโอสถหลอมเส้นชีพจรวิญญาณลึกลับระดับหกขั้นต่ำอีกหนึ่งเม็ด!"

"..."

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังชั่งใจว่าจะสู้ราคาต่อดีหรือไม่

ทว่าเพียงไม่กี่ลมหายใจผ่านไป คนในห้องส่วนตัวนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆแล้วจึงเงียบเสียงไป

อันที่จริง เขาก็อยากจะเปิดเผยตัวตนว่าเป็นคนของราชวงศ์ เพื่อให้อีกฝ่ายที่เสนอราคาสูงกว่าล่าถอยไป

แต่หากทำเช่นนั้น ก็เกรงว่าจะไปล่วงเกินท่านปรมาจารย์นักหลอมศาสตราผู้นั้นเข้า

พร้อมกันนั้น คนที่สามารถเสนอราคาสูงถึงเพียงนี้ได้ พลังและเบื้องหลังย่อมต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสร้างศัตรูที่ไม่ธรรมดาสองคนพร้อมกันเพียงเพื่อชัยชนะชั่วครั้งชั่วคราว นั่นไม่เป็นผลดีต่อราชวงศ์ของพวกเขาแม้แต่น้อย

หยาเฟยเป็นคนฉลาดหลักแหลม หลังจากที่เซียวเหยียนเสนอราคาออกมา เธอก็เข้าใจในทันทีว่าคงไม่มีใครสามารถเสนอราคาสูงกว่านี้ได้อีกแล้ว

"ยังมีแขกผู้มีเกียรติท่านใดจะเสนอราคาอีกหรือไม่เจ้าคะ"

"ดูท่าธนูเล่มนี้คงจะต้องตกเป็นของแขกผู้มีเกียรติหมายเลขสามแล้วนะเจ้าคะ"

"ขอแสดงความยินดีกับแขกผู้มีเกียรติในห้องส่วนตัวหมายเลขสาม ที่ประมูลธนูอสรพิษเพลิงครามแดงไปได้สำเร็จ เดี๋ยวสินค้าจะถูกนำไปส่งให้ในไม่ช้านี้เจ้าค่ะ"

"..."

ครู่ต่อมา หยาเฟยก็ได้ประกาศผล ซึ่งนั่นก็หมายความว่างานประมูลในครั้งนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว

หลังจากกล่าวคำพูดตามมารยาทแล้ว แขกผู้มีเกียรติในห้องส่วนตัวต่างๆก็พากันออกจากงานไปอย่างน่าเสียดาย

.............

"ท่านอาจารย์ ท่านตื่นได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าพลังวิญญาณของท่านเสียหายอย่างหนักจนต้องเข้าสู่ภาวะหลับใหลหรอกหรือ"

"ฮ่าๆๆ ข้าหลอกเจ้าน่ะ…เจ้าหนูอย่างเจ้าตลอดทางที่ผ่านมานี้ เพราะมีข้าอยู่ด้วย เรื่องทุกอย่างจึงคิดแต่ว่าจะมีข้าคอยหนุนหลังให้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆก็จะเกิดการพึ่งพาอาศัยกัน ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อเส้นทางสู่ความเป็นยอดฝีมือของเจ้าในอนาคตเลยแม้แต่น้อย"

"เจ้าเฒ่าบ้านี่! กล้าหลอกความรู้สึกของข้าเรอะ! เสียแรงที่ข้ารีบรวบรวมสมุนไพรฟื้นฟูพลังวิญญาณให้แทบตาย!"

"ฮ่าๆๆ หากข้าไม่ใช้พลังวิญญาณจนหมดสิ้น เจ้าก็จะไม่รวบรวมสมุนไพรฟื้นฟูให้ข้าแล้วรึ"

"เอ่อ…ก็ไม่ใช่เช่นนั้น เพียงแต่ถูกหลอกก็เลยโกรธนิดหน่อย"

"โกรธบ้าโกรธบออะไร ที่ข้าทำก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น"

"แล้วทำไมท่านถึงไม่แกล้งต่อแล้วล่ะ"

"หากไม่ใช่เพราะธนูอสรพิษเพลิงครามแดงนี่ปรากฏขึ้นมา แล้วข้าอยากให้เจ้าประมูลมันไป เพื่อที่จะได้มีไพ่ตายเพิ่มขึ้นอีกใบตอนที่ขึ้นไปบนสำนักอวิ๋นหลาน…ข้าก็ไม่คิดที่จะปรากฏตัวออกมาหรอก"

"ฮิๆๆท่านอาจารย์ ท่านดีกับศิษย์จริงๆเลย~"

"ไปไกลๆเลยไป"

ที่แท้แล้ว เพราะการเดินทางไปหาเพลิงวิเศษในทะเลทรายนั้นราบรื่นอย่างยิ่ง ปรมาจารย์เย่าจึงแทบไม่ได้สูญเสียพลังวิญญาณไปเลย

ดังนั้นตอนที่อยู่ที่เมืองม่อเฉิง การที่เซียวเหยียนใช้บัวเพลิงพิโรธจึงไม่ได้สูบพลังของปรมาจารย์เย่าจนหมดสิ้นและทำให้เขาเข้าสู่ภาวะหลับใหล

เพียงแต่ว่าในตอนนั้นพลังวิญญาณของปรมาจารย์เย่าก็เสียหายอย่างหนักและอ่อนแออย่างยิ่ง

ในช่วงที่กำลังรอให้คนนำธนูอสรพิษเพลิงมาส่ง เซียวเหยียนก็ได้พูดคุยกับปรมาจารย์เย่าอยู่ครู่หนึ่ง

ในตอนนี้ จิตใจที่เคยร้อนรนที่จะตามหาสมุนไพรฟื้นฟูพลังวิญญาณของเขาก็ได้ผ่อนคลายลงบ้างแล้ว

ไห่โปตงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเซียวเหยียนก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

เพียงไม่นาน...ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออก

เถิงซานนำหยาเฟย พร้อมกับหีบที่ใส่ธนูอสรพิษเพลิงเข้ามา

"ท่านไห่ ข้าเอาของมาให้ท่านแล้ว"

หลังจากเข้ามาแล้ว เถิงซานก็ยิ้มพลางให้คนนำหีบไปส่งให้ที่หน้าไห่โปตง

ไห่โปตง ไหนเลยจะไม่รู้ว่าเถิงซานเข้าใจผิด ทันใดนั้นเขาก็โบกมือห้าม

"เจ้าอย่าเข้าใจผิด คนที่เสนอราคาไม่ใช่ข้า หากแต่เป็นเซียวเหยียนต่างหาก ข้าไม่มีปัญญาเอาโอสถระดับหกกับไอ้แก่นทองโลหิตมังกรอะไรนั่นออกมาได้หรอก"

"เอ่อ..."

อย่างไรเสียเถิงซานก็เป็นถึงประมุขตระกูล ปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วมาก

สีหน้าของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ก่อนจะหันไปมองเซียวเหยียนพร้อมกับกล่าวขอโทษเล็กน้อย

"น้องชายเซียวเหยียน เป็นข้าที่เลอะเลือนไปเอง หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสา"

"ไม่เป็นไร เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว" เซียวเหยียนยิ้มพลางส่ายหน้า

เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง การที่เถิงซานจะเข้าใจผิดก็เป็นเรื่องปกติ

เพราะหากไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง จะมีใครคาดคิดได้ว่าเขาจะสามารถนำโอสถระดับหกและวัสดุที่มีมูลค่าเทียบเท่าโอสถระดับหกออกมาได้

หยาเฟยที่อยู่ข้างๆเมื่อได้ยินคำว่า "เซียวเหยียน" สองคำนี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนจะละสายตาจากไห่โปตงที่แม้แต่ประมุขตระกูลของเธอยังต้องให้ความเคารพอย่างยิ่ง ไปมองยังเซียวเหยียนที่อยู่ข้างๆ

เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะมาเจอเซียวเหยียนที่นี่ และเซียวเหยียนยังเป็นแขกผู้มีเกียรติที่ประมูลธนูอสรพิษเพลิงไปได้อีกด้วย!

"คุณหนูหยาเฟย ไม่ได้พบกันนานเลยนะ"

เซียวเหยียนสังเกตเห็นสายตาของหยาเฟย จึงยิ้มพลางเอ่ยทักทาย

ผู้หญิงคนนี้ บางทีในอนาคตอาจจะกลายเป็นพี่สะใภ้ มารยาทที่ควรมีก็ขาดไม่ได้

หยาเฟยได้สติกลับคืนมา ก็ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน

"ที่แท้ก็เป็นคุณชายน้อยเซียวเหยียน ไม่คิดว่าจะได้มาพบท่านที่นี่"

ในใจของเธอได้มีข้อสันนิษฐานขึ้นมาแล้ว

คิดว่าเซียวเหยียนคงจะมาที่เมืองหลวงในเวลานี้เพื่อมาตามสัญญาสามปีอย่างแน่นอน

ซึ่งเถิงซานที่เห็นท่าทีของทั้งสองคนก็ประหลาดใจเล็กน้อย

"หยาเฟย เจ้ารู้จักกับน้องชายเซียวเหยียนด้วยรึ"

"ฮิๆๆท่านประมุขอาจจะไม่ทราบ คุณชายน้อยเซียวเหยียน คือคุณชายสามแห่งตระกูลเซียวที่เมืองอูถ่านที่ข้าเคยอยู่เมื่อครั้งกระโน้น และยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฉางชิงมากด้วย ข้าจึงรู้จักเขาเป็นธรรมดาเจ้าค่ะ"

เถิงซานได้ยินดังนั้นก็มองไปยังเซียวเหยียนด้วยความประหลาดใจ

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีความสัมพันธ์กับท่านไห่ แต่ในความเห็นของเขา น่าจะเป็นเพราะท่านไห่มองเห็นศักยภาพของเซียวเหยียนจึงได้คบค้าสมาคมด้วย

หากเขาสัมผัสไม่ผิด พลังปราณที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของเซียวเหยียนนี้น่าจะอยู่ในระดับคุรุยุทธ์ขั้นสูงเท่านั้น พรสวรรค์ระดับนี้ ในเมืองหลวงก็นับว่าเป็นยอดฝีมือในหมู่คนรุ่นเยาว์แล้ว

แต่เมื่อเทียบกับโจวฉางชิงแล้ว กลับราวกับเมฆกับดิน คนสองคนที่มีความแตกต่างกันถึงเพียงนี้ กลับมีความสัมพันธ์ที่ดีอย่างยิ่ง?

ดูท่าแล้วคงจะเป็นเพราะทั้งสองคนรู้จักกันตั้งแต่ก่อนที่โจวฉางชิงจะยังไม่โด่งดัง

เมื่อได้ยินหยาเฟยเอ่ยถึงโจวฉางชิง เซียวเหยียนก็รีบถามขึ้นทันที

"คุณหนูหยาเฟย ไม่ทราบว่าตอนนี้เจ้าโจวยังอยู่ที่ตระกูลหมี่เท่อเอ่อหรือไม่"

"อืม แน่นอนว่ายังอยู่ ไม่อย่างนั้นข้าก็คงจะเอาธนูอสรพิษเพลิงนี้ออกมาประมูลไม่ได้หรอก"

"ถ้างั้นพอจะพาข้าไปพบเขาได้หรือไม่"

"แน่นอนอยู่แล้ว คิดว่าฉางชิงเมื่อได้พบคุณชายน้อยเซียวเหยียนแล้ว จะต้องดีใจมากแน่ๆ"

"คุณหนูหยาเฟย ท่านอย่าเรียกข้าว่าคุณชายน้อยเลย เดี๋ยวถ้าเจ้าโจวได้ยินเข้า จะคิดว่าข้ามาวางมาดเสียอีก เรียกข้าว่าเซียวเหยียนก็พอแล้ว"

"เอ่อ…ก็ได้ เจ้าก็อย่าเรียกข้าว่าคุณหนูเลย ถ้าไม่รังเกียจ ก็เหมือนกับฉางชิง เรียกข้าว่าพี่สาวก็พอ"

"ได้เลย พี่หญิงหยาเฟย ท่านรีบพาข้าไปหาเจ้าโจวเถอะ…ไม่เจอกันแปปเดียว เจ้านั่นก็เก่งกาจขึ้นมาขนาดนี้แล้ว"

"ท่านไห่ ท่านก็ไปด้วยกันสิ"

"ได้ ตาเฒ่าอย่างข้าก็อยากจะพบท่านปรมาจารย์นักหลอมศาสตราผู้นี้เช่นกัน" ไห่โปตงพยักหน้า

จากบทสนทนาของหยาเฟยและเซียวเหยียนเมื่อครู่ เขาก็คาดเดาได้แล้วว่า ท่านปรมาจารย์นักหลอมศาสตราโจวฉางชิงผู้นี้ อายุน่าจะไม่มากนัก

อย่างน้อยก็น่าจะน้อยกว่าแม่หนูที่ชื่อหยาเฟยคนนี้ เรื่องนี้ทำเอาเขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ

สหายของอัจฉริยะ ย่อมต้องเป็นอัจฉริยะเช่นกัน

เซียวเหยียนที่อายุยังน้อยแต่กลับมีพลังต่อสู้เทียบเท่าจักรพรรดิยุทธ์ได้ก็น่าเหลือเชื่อมากพอแล้ว คิดว่าโจวฉางชิงผู้นี้ก็คงจะไม่ด้อยไปกว่ากันเท่าไหร่นัก

เซียวเหยียนเก็บธนูอสรพิษเพลิง จาดนั้นกลุ่มคนทั้งหมดก็พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานพลางเดินออกจากห้องส่วนตัวไป

...................

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเขตที่พักของตระกูลหมี่เท่อเอ่อ...

โจวฉางชิงนั่งจิบชาอยู่ในสวนด้วยอารมณ์เบิกบาน

หลังจากงานประมูลในครั้งนี้แล้ว ชื่อของนักหลอมศาสตราคงจะโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง

เขาสามารถจินตนาการได้เลยว่า ในอนาคต เวลาที่คนอื่นมาขอให้เขาหลอมอาวุธให้ จะต้องนำค่าตอบแทนอันงดงามมามอบให้แน่นอน

ถึงตอนนั้น เขาก็บอกไปว่าการหลอมศาสตราก็มีโอกาสล้มเหลว เพื่อที่จะรับประกันอัตราความสำเร็จ คนที่อยากจะขอให้เขาหลอมอาวุธให้ก็จะต้องเตรียมวัสดุมาเผื่อหลายๆชุด แบบนี้แล้วเขาจะไม่รวยเละเลยรึ!

และในการประมูลธนูอสรพิษเพลิงในครั้งนี้ ยังได้โอสถระดับหกมาหนึ่งเม็ด กับวัสดุที่มีมูลค่าเทียบเท่าโอสถระดับหกอีกหนึ่งส่วนด้วย

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าวัสดุอย่างแก่นทองโลหิตมังกรนี้เป็นอย่างไร แต่จากมูลค่าที่เทียบเท่าโอสถระดับหกและชื่อของมันแล้ว คงจะเป็นวัสดุที่ล้ำค่ายิ่งกว่าหยกเกราะเก้าหายนะพวกนั้นอย่างแน่นอน

แบบนี้แล้ว ดาบราชันย์อัศนีของเขาคงจะต้องได้รับการอัปเกรดอีกแล้ว

และในขณะที่โจวฉางชิงกำลังจินตนาการถึงอนาคตอันสวยงามอยู่นั้น ร่างหลายร่างก็ได้เดินเข้ามาในคฤหาสน์

"เหล่าเซียว?"

โจวฉางชิงกวาดสายตามองไป ก็ได้เห็นเซียวเหยียนในกลุ่มคนนั้น ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็ปรากฏความตกตะลึงขึ้นมา

ก่อนหน้านี้โจวฉางชิงก็อยู่ในงานประมูลเช่นกัน แต่ไม่ได้ปล่อยจิตสัมผัสออกไป มิเช่นนั้นแล้วคงจะทำให้แขกในงานไม่พอใจอย่างแน่นอน

พฤติกรรมเช่นนั้นไม่สุภาพอย่างยิ่งและง่ายต่อการสร้างศัตรู ดังนั้นโจวฉางชิงจึงไม่รู้ว่าเซียวเหยียนก็อยู่ในงานด้วย และยิ่งไม่รู้ว่าคนที่ประมูลธนูอสรพิษเพลิงที่เขาหลอมขึ้นมาไปคืออีกฝ่าย

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของสหาย เซียวเหยียนก็ยิ้มแหยๆออกมา

"เจ้าโจว ไม่คิดว่าจะมาเจอข้าที่นี่ใช่ไหมล่ะ"

โจวฉางชิงไม่ได้สนใจสีหน้าและน้ำเสียงยียวนของเซียวเหยียน หากแต่ครุ่นคิดเล็กน้อยก็รู้ได้ทันทีว่าทำไมเซียวเหยียนถึงมาอยู่ที่ตระกูลหมี่เท่อเอ่อ

นับเวลาดูแล้ว สัญญาสามปีก็ใกล้จะถึงแล้ว

หากเซียวเหยียนยังคงเหมือนกับในเนื้อเรื่องเดิมที่ได้พบกับไห่โปตง ดังนั้นการที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแล้ว

เมื่อรวมกับหยาเฟย เถิงซาน และชื่อเสียงของนักหลอมศาสตราและศาสตราเวทที่โด่งดังขึ้นมาเมื่อไม่กี่วันก่อน การที่เซียวเหยียนจะตามมาถึงที่นี่ได้ก็สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

เพียงชั่วครู่เดียว คนทั้งสี่ก็ได้เดินมาถึงเบื้องหน้า

เซียวเหยียนตบลงบนไหล่ของโจวฉางชิงหนึ่งป้าบ แล้วเอ่ยด้วยความรู้สึกทึ่ง

"เจ้าโจวเอ๊ย เจ้าโจว ครั้งล่าสุดที่เจอกัน วิชาหลอมศาสตราของเจ้าเพิ่งจะระดับสี่เองไม่ใช่รึ….ไม่คิดเลยว่าแค่เวลาสั้นๆแค่นี้ เจ้าจะสร้างอาวุธระดับห้าออกมาได้แล้ว!"

"นี่ นี่คือค่าประมูลของข้า แก่นทองโลหิตมังกรกับโอสถหลอมเส้นชีพจรวิญญาณลึกลับ แล้วก็ผลึกน้ำแข็งวิญญาณเย็นที่เจ้าเคยให้ข้าครั้งก่อนด้วย"

"หืออออ….ธนูอสรพิษเพลิง เป็นเจ้าที่ประมูลไปรึ"

(จบตอน)