บทที่ 28 คลื่นซอมบี้บุกจู่โจม

หลังจากแปลงกายเป็นร่างจิ๋ว หลินเซินเหมียวก็บินออกมาได้สำเร็จ

เธอใช้ผ้าคลุมล่องหนหลบหลีกในจุดที่มีเวรยามอยู่ครู่หนึ่ง พอหนีออกมาได้ก็รู้สึกว่าตัวเองไร้เทียมทานสุดๆ

คราวนี้หลินเซินเหมียวไม่คิดจะไปถามทางจากใครอีก เพราะกลัวว่าจะมีคนพาเธอไปหาพวกคนชั่วเหมือนคราวก่อน

"ระบบ~ ฉันเชื่อใจนายที่สุดเลยนะ~"

คนอื่นอาจจะพาเธอหลงทาง แต่ระบบไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน

"โฮสต์ครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยนะ แต่พอพาคุณมาส่งถึงหน้าประตูฐาน ระบบนำทางของผมก็สิ้นสุดลงแล้ว ที่เหลือคุณต้องตามหาเอาเองครับ"

"ก็ได้จ้า~"

หลินเซินเหมียวคอตก ยอมพับเก็บความคิดที่จะพึ่งพาระบบไป

ก็แค่ตามหาที่พักคน จะไปยากเกินความสามารถเธอได้ยังไง

เธอกระพือปีกอาศัยร่างเล็กจิ๋วบินขึ้นสู่ที่สูง ทัศนียภาพจากมุมสูงนั้นดีกว่ามองจากพื้นดินมากนัก แถมหลินเซินเหมียวในร่างหดเล็กยังสังเกตเห็นได้ยาก ยิ่งพอบินอยู่บนท้องฟ้าก็แทบไม่มีใครมองเห็น

ตามความเข้าใจของเธอ พวกผู้นำมักจะพักอยู่ใจกลางฐาน

ยกเว้นเขตจีเมื่อครู่ ที่วิลล่าหรูตั้งอยู่กลางเขตนั้นพอดี

หลินเซินเหมียวบินมุ่งหน้าสู่ใจกลางฐาน หลังจากพ้นเขตจีมาแล้ว สภาพความเป็นอยู่ของผู้คนในเขตอื่นดูดีกว่าเขตจีขึ้นมาบ้าง

เธอกวาดสายตามองคร่าวๆ จากมุมสูง ก่อนจะบินตรงไปยังจุดกึ่งกลางอย่างไม่ลังเล

ต้องยอมรับเลยว่าปีกคู่นี้สะดวกสบายจริงๆ

พิจารณาจากระยะทางแล้ว ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงจุดศูนย์กลางแล้ว แต่ก็น่าแปลกที่บริเวณนี้กลับไม่มีสิ่งปลูกสร้างที่ดูพิเศษอะไรเลย

อาคารแถวนี้ดูไม่ต่างจากที่อื่นเลยสักนิด

ตึกไหนกันแน่ที่เป็นสำนักงานของหัวหน้าฐาน?

หลินเซินเหมียวบินวนไปมาอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังระบุตำแหน่งไม่ได้เสียที

อาคารหลังเล็กสามชั้นที่ตั้งอยู่ตรงใจกลางพอดีได้แต่คิดในใจว่า 'ช่วยบินต่ำลงมามองฉันให้ชัดๆ หน่อยเถอะ ไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะตาถั่วขนาดนั้น!'

ในขณะที่หลินเซินเหมียวยังคงพยายามแยกแยะอาคารต่างๆ เสียงหวอเตือนภัยที่แหลมสูงก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งฐาน

เกิดอะไรขึ้น!

หลินเซินเหมียวมองลงไปข้างล่าง เห็นผู้คนเริ่มรวมตัวกันอย่างรวดเร็วก่อนจะแยกออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งส่วนใหญ่เป็นพวกพี่ๆ ทหาร ส่วนอีกกลุ่มเป็นคนในชุดธรรมดา

หลังจากรวมพลเสร็จในเวลาอันสั้น ทั้งสองทีมก็วิ่งมุ่งหน้าไปยังประตูฐานอย่างมีระเบียบวินัย

หลินเซินเหมียวบินตามพวกเขาไปทางประตูฐาน

ไม่ใช่แค่พื้นที่ส่วนกลาง แต่คนจากเขตอื่นๆ ก็กำลังรวมตัวและมุ่งหน้าไปยังประตูเช่นกัน

"ระบบ เสียงเตือนนี่... หมายความว่ามีอะไรบุกมาใช่ไหม!" ถึงจะเป็นคำถาม แต่ในใจของหลินเซินเหมียวก็มั่นใจไปกว่าครึ่งแล้ว

"ฝูงซอมบี้กำลังบุกครับ"

"ซอมบี้..." หลินเซินเหมียวนึกถึงซอมบี้ที่เธอเจอในห้องลับที่ภูเขาหมิงซาน แล้วก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

แต่เธอก็ยังบินไปที่ประตูฐาน ตั้งใจจะหาที่ปลอดภัยแอบดูสถานการณ์

บนกำแพงเมืองตรงประตู ผู้คนถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม

กลุ่มแรกคือทหารที่มีอาวุธปืน กลุ่มที่สองคือทหารที่ไม่มีอาวุธ และกลุ่มที่สามคือคนในชุดธรรมดา แต่บนหน้าอกของคนกลุ่มนี้มีตราสัญลักษณ์ธาตุต่างๆ เช่น ลม น้ำ สายฟ้า ไฟ ดิน และทอง

"ระบบ กลุ่มคนธรรมดากับทหารที่ไม่มีอาวุธนั่น ต้องเป็นผู้มีพลังพิเศษของโลกนี้แน่ๆ"

หลินเซินเหมียวพูดด้วยน้ำเสียงเจือความอิจฉา พลังพิเศษเชียวนะ!

"ใช่ครับ พวกเขาคือผู้โชคดีภายใต้กฎของโลกใบนี้ แต่ผู้โชคดีมักเป็นคนส่วนน้อยเสมอ คนส่วนใหญ่ยังคงเป็นคนธรรมดาที่ถืออาวุธและต่อสู้อย่างกล้าหาญ"

"ฉันรู้" พอมองดูการกระจายตัวของทั้งสามกลุ่ม ก็เห็นชัดเลยว่าคนที่มีพลังพิเศษมีเพียงหยิบมือเดียว คนส่วนใหญ่คือคนธรรมดาที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อตัวเอง เพื่อความอยู่รอด และเพื่อบ้านของพวกเขา

ในระยะไกล ฝูงซอมบี้มืดฟ้ามัวดินค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ หลินเซินเหมียวถึงกับรู้สึกเหมือนได้กลิ่นเหม็นเน่าลอยมาตามลม

จำนวนซอมบี้ที่บุกมาคราวนี้ไม่ใช่น้อยๆ คนที่ยืนอยู่บนกำแพงดูเหมือนจะเตรียมพร้อมสำหรับการสู้ตายแล้ว

หลินเซินเหมียวเองก็เฝ้ามองอย่างลุ้นระทึก

เหล่าทหารที่มีอาวุธเริ่มระดมยิงอาวุธระยะไกล แต่จำนวนซอมบี้มันมหาศาลเกินไป อาวุธเหล่านั้นทำได้เพียงชะลอฝีเท้า แต่ไม่สามารถหยุดการรุกคืบของพวกมันได้ทั้งหมด

ในวินาทีนั้นเอง ผู้มีพลังพิเศษก็เริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาใช้พลังโจมตีในระยะไกล

ทว่าจู่ๆ ซอมบี้เหล่านั้นกลับดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง พวกมันหันหลังกลับและถอยทัพไปดื้อๆ

คนที่ยืนอยู่บนกำแพงต่างพากันอึ้งกิมกี่

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ถอยไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?" ทหารนายหนึ่งอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ

เมื่อก่อนเวลาคลื่นซอมบี้บุก ฐานต้องใช้พละกำลังเกินร้อยถึงจะขับไล่พวกมันไปได้แบบรากเลือด แล้วทำไมคราวนี้ถึงถอยไปง่ายขนาดนี้?

เพื่อนทหารข้างๆ ตบหัวเขาฉาดใหญ่ "ถอยไปเร็วๆ น่ะดีแล้ว หรือนายอยากเห็นเรื่องนองเลือดถึงจะพอใจ!"

"โอ๊ย! ฉันแค่สงสัยเฉยๆ!"

การถอยทัพอย่างรวดเร็วของซอมบี้สร้างความประหลาดใจให้กับหัวหน้าฐานเช่นกัน แต่พวกเขาก็ไม่รู้สาเหตุ

"ระบบ ซอมบี้ถอยไปโดยไม่สู้เลยเหรอ?"

"โฮสต์! ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณพกอะไรมาด้วย!"

"อ้อ จริงด้วย สารเคมีสีดำนั่น!"

หลินเซินเหมียวนึกขึ้นได้เสียทีว่าเธอต้องทำอะไร

"ระบบ เร็วเข้า อาศัยโอกาสดีๆ นี่ช่วยชี้ตัวหน่อยว่าคนไหนคือหัวหน้าฐาน!"

พอรู้ตัวว่าเป็นใคร คราวนี้จะสะกดรอยตามก็ง่ายแล้ว!

"ขอผมดูหน่อย... เจอแล้วครับ! คนที่ใส่เสื้อกันลมสีดำ หมวกปีกรอบ อายุประมาณสี่สิบปี ยืนอยู่ตรงกลางกำแพงนั่นไง!"

หลินเซินเหมียวมองตามคำอธิบายของระบบ แล้วก็เห็นคนที่มีลักษณะตรงตามนั้นจริงๆ

อืม ดูมีสง่าราศีของผู้นำจริงๆ นั่นแหละ

หลังจากคลื่นซอมบี้ถอยไป ผู้คนก็แยกย้ายกันอย่างเป็นระเบียบ

หลินเซินเหมียวลอบเดินตามหลังหัวหน้าฐานเงียบๆ เห็นเขาเดินเข้าไปในอาคารที่ดูธรรมดาๆ หลังหนึ่งใจกลางฐาน

หลินเซินเหมียว: ที่แท้เมื่อกี้ฉันก็หาเจอถูกที่แล้วนี่นา!

หลังจากระบุตำแหน่งได้แล้ว หลินเซินเหมียวก็วิ่งไปที่มุมลับตา ถอดปีกออกเพื่อกลับคืนสู่ร่างเดิม

"สำนักงานของหัวหน้าฐานดูไม่ต่างจากของคนธรรมดาเลยแฮะ ฉันนึกว่าจะเหมือนของหวังฮุ่ยคนนั้นเสียอีก"

"โฮสต์ครับ คนที่ระบบของเราเลือกมา อาจจะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุดเสมอไป แต่เรื่องคุณธรรมต้องอยู่ในเกณฑ์ดีแน่นอนครับ"

นั่นก็จริง

พอเดินไปที่หน้าประตูทางเข้า ก็มีทหารยืนเวรยามอยู่ คราวนี้หลินเซินเหมียวตัดสินใจที่จะไม่ปั้นเรื่องโกหกอะไรทั้งนั้น

"สวัสดีค่ะ ฉันมีของบางอย่างจะมอบให้หัวหน้าฐาน รบกวนช่วยเข้าไปแจ้งให้หน่อยได้ไหมคะ?"

"คุณคือ...?"

"ฉันเป็นคนธรรมดาค่ะ นามสกุลหลิน ฉันมีเรื่องสำคัญจริงๆ ที่ต้องมอบให้หัวหน้าฐาน รบกวนช่วยรายงานให้หน่อยนะคะ"

ทหารยามหน้าประตูก็รู้สึกลำบากใจ สำหรับเขาแล้ว หลินเซินเหมียวตรงหน้าคือคนแปลกหน้า แถมยังมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"แต่ตอนนี้หัวหน้าฐานกับคนอื่นๆ กำลังประชุมกันอยู่ครับ ยังไม่สะดวกให้เข้าพบ"

"ฉันรอได้ค่ะ!" หลินเซินเหมียวไม่ดื้อดึงให้พี่ชายทหารต้องลำบากใจ เธอทรุดตัวลงนั่งบนบันไดหน้าทางเข้าอย่างเรียบร้อยราวกับเด็กดี

"เฮ้ คุณ..."