บทที่ 27 พวกกาฝาก ย่าคนนี้ขอลาล่ะ!

"ฐานทัพดารา..." ทหารทั้งสองนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

หลินเซินเหมียวนึกว่าความจะแตกเสียแล้ว

"รออยู่ที่นี่สักครู่ ผมต้องรายงานขอคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาก่อน" ทหารนายหนึ่งพยักหน้าให้เพื่อนทหารอีกคนแล้วเดินจากไป

'แย่แล้วระบบ ทำยังไงดี! เขาไปตามคนมาแล้ว ฉันต้องโดนจับได้แน่ๆ! ฐานทัพดงฐานทัพดาราอะไรนั่นฉันก็แค่เมคขึ้นมาเองทั้งนั้น!' หลินเซินเหมียวตะโกนก้องในใจหาตัวช่วย

'โฮสต์ไม่ต้องกังวลครับ ผมเป็นระบบที่เก่งที่สุดนะ ที่ผมบอกให้คุณอ้างชื่อฐานทัพดาราก็เพราะผมเตรียมการไว้หมดแล้ว' ระบบตอบกลับอย่างใจเย็น

'เตรียมการ? นายเตรียมอะไรไว้?'

'ในโลกนี้มีฐานทัพดาราส่งคนมาเจรจากับฐานทัพประกายไฟจริงๆ ครับ ผมไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน แต่ที่มั่นใจคือคนพวกนั้นยังมาไม่ถึง ในโลกนี้การสื่อสารและการเดินทางระหว่างฐานทัพที่อยู่ห่างไกลต้องใช้เวลานานพอสมควร เพราะฉะนั้นโฮสต์วางใจได้เลยครับ'

แม้ระบบจะยืนยันแบบนั้น แต่หลินเซินเหมียวก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี

ทว่าต่อให้จะไม่สบายใจแค่ไหน เธอก็แสดงอาการออกมาไม่ได้ เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าทหาร หลินเซินเหมียวจึงต้องปั้นหน้าให้ดูมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม

ครู่ต่อมา พี่ชายทหารที่เดินจากไปก็กลับมา

"ผมยืนยันกับผู้บังคับบัญชาแล้ว เป็นไปตามนั้นครับ ทางเบื้องบนขอให้เราพาคุณไปพบเดี๋ยวนี้เลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของทหาร หลินเซินเหมียวก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดเธอก็แถจนผ่านไปได้อีกด่าน

หลังจากบอกลาหมิงเทียน หลินเซินเหมียวก็เดินตามทหารผ่านถนนหลายสายจนมาถึงใจกลางฐานทัพ

พวกเขามาหยุดอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ของผู้ดูแล แม้จะเป็นอาคารสูงสามชั้นเหมือนกัน แต่บ้านทรงตะวันตกหลังเล็กนี้กลับดูหรูหรากว่าตึกรอบข้างหลายเท่าตัวนัก

หลินเซินเหมียวอดไม่ได้ที่จะบ่นกับพี่ชายทหาร "ที่อยู่ของผู้ดูแลพวกคุณนี่ดูหรูหราไม่เบาเลยนะ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทหารหนุ่มก็ปรายตามามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เห็นเขาไม่ตอบอะไร หลินเซินเหมียวจึงฉลาดพอที่จะหุบปากสงบคำ

เมื่อก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ เธอก็ได้แต่ทอดถอนใจ ไม่ว่าจะอยู่ในยุคสมัยไหน คนรวยก็ยังเป็นคนรวยอยู่วันยันค่ำ

หลินเซินเหมียวถูกพาตัวไปยังห้องรับรอง

ที่หัวโต๊ะมีชายนพุงพลุ้ยและผมบางแทบไม่เหลืออยู่บนศีรษะนั่งอยู่

ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลินเซินเหมียวรู้สึกว่าเขาหน้าตาคุ้นๆ

ก่อนที่เธอจะได้ทันคิดอะไรต่อ ชายที่นั่งหัวโต๊ะก็เริ่มเปิดบทสนทนา

"สวัสดีครับคุณหนู คุณคงเป็นคนที่ฐานทัพดาราส่งมาเจรจากับเรา เชิญนั่งก่อนสิครับ"

ผู้ดูแลผายมือเชื้อเชิญให้หลินเซินเหมียวนั่งลง

เธอนั่งลงตามคำบอก

"ค่ะ" เพราะยังไม่รู้สถานการณ์และยึดหลักที่ว่า 'พูดมากมักพลาดมาก' เธอจึงตัดสินใจรอดูท่าทีว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

"คืออย่างนี้ครับ ผมขออนุญาตถาม เอ่อ..."

"ฉันนามสกุลหลินค่ะ"

"อ้อ คุณหนูหลิน การที่ฐานทัพของคุณมาทำธุรกิจกับเราในครั้งนี้ ทางเรายินดีเป็นอย่างยิ่งและมีความจริงใจอย่างมากครับ"

หลินเซินเหมียวตั้งใจฟัง ดูเหมือนว่าจะมีการตกลงทางธุรกิจบางอย่างระหว่างสองฐานทัพจริงๆ

"แน่นอนค่ะ เราทราบเรื่องนั้นดี" เธอตอบกลับไปอย่างกำกวม

"ถ้าอย่างนั้น ผมมีข้อเสนอที่คุ้มค่ากว่ามาให้สนใจไหมครับ?" ชายอ้วนกล้าพูดออกมาตรงๆ เพราะเขาเชื่อว่าในโลกใบนี้ไม่มีใครปฏิเสธผลประโยชน์ได้

"ผมรู้ว่าครั้งนี้คุณต้องการเสบียงอาหารหนึ่งร้อยตัน ถ้าซื้อจากฐานทัพหลักคุณต้องจ่ายถึงหนึ่งล้านหินคริสตัล แต่ผมไม่เอาเยอะขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าคุณตกลงร่วมมือกับผมเป็นการส่วนตัว ผมขอแค่เก้าแสนหินคริสตัลก็พอ"

เมื่อเห็นชายอ้วนมีสีหน้าย่ามใจราวกับว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธ หลินเซินเหมียวก็ถึงกับตะลึง

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ผู้ชายคนนี้กำลังหมายความว่าเขาอยากจะยักยอกของงั้นเหรอ?

'ระบบ เร็วเข้า! ช่วยตรวจสอบข้อมูลผู้ชายคนนี้ให้ที แล้วเมื่อกี้บันทึกเสียงไว้หมดแล้วใช่ไหม?'

'เรียบร้อยครับโฮสต์ ผมจะรีบตรวจสอบเดี๋ยวนี้' ระบบแยกตัวไปหาข้อมูล ทิ้งให้หลินเซินเหมียวต้องเผชิญหน้ากับชายอ้วนเพียงลำพัง

หลินเซินเหมียวมองชายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ก่อนจะปั้นหน้าลำบากใจ

ชายอ้วนเห็นท่าทางนั้นก็คิดว่าเธอกำลังลังเล จึงรีบหว่านล้อมต่อทันที

"ตราบใดที่คุณทำข้อตกลงกับผมโดยข้ามหน้าพวกนั้นไป คุณจะได้รับกำไรเน้นๆ ถึงหนึ่งแสนหินคริสตัลเลยนะ เรื่องดีๆ แบบนี้มีหรือที่คุณหนูหลินจะไม่ทำ จริงไหมครับ?"

ชายอ้วนรู้สึกว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เพราะเขาใช้แผนนี้มาหลายครั้งแล้ว และพวกเบื้องบนก็ไม่เคยตรวจสอบ ในโลกที่วุ่นวายแบบนี้ใครจะมาเสียเวลาสืบเรื่องเล็กน้อยพวกนี้กัน

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามหน่อย คุณแน่ใจนะคะว่ามีสินค้าเยอะขนาดนั้น? ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณพูดเรื่องจริง"

หลินเซินเหมียวแสร้งถามต่อเพื่อเก็บหลักฐานให้ได้มากที่สุด

"คุณหนูหลินไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นครับ ผมมีช่องทางของผมอยู่แล้ว" ต้องยอมรับว่าชายอ้วนยังมีความรอบคอบอยู่บ้างในยามที่จำเป็น

"ฉันต้องการดูตัวอย่างสินค้าค่ะ!"

ชายอ้วนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง เขาให้ลูกน้องขนข้าวสาร มันเทศ ขนมปัง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป คุกกี้อัดแท่ง และอื่นๆ ออกมาวางเรียงต่อหน้าหลินเซินเหมียว

"คุณหนูหลิน นี่แค่เบื้องต้นนะครับ ผมยังมีอาหารประเภทอื่นอีกเพียบ ลองดูสิครับ"

หลินเซินเหมียวมองกองอาหารมหาศาลตรงหน้า สลับกับมองรูปร่างอ้วนฉลูของเขา แล้วนึกย้อนไปถึงผู้คนที่เธอเพิ่งเห็นตามท้องถนนในเขตนี้ ซึ่งส่วนใหญ่ผอมแห้งแรงน้อยจนหน้าเหลือง

เป็นอย่างที่คิด ไม่ว่าโลกจะพินาศแค่ไหน คนใจดำหน้าเลือดก็ยังมีอยู่เสมอ

'โฮสต์ครับ ผมหาข้อมูลเจอแล้ว เนื่องจากฐานทัพประกายไฟมีขนาดใหญ่มาก จึงถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดเขต คือเขต A ถึง G แต่ละเขตจะมีผู้ดูแลหนึ่งคน หากมีปัญหาอะไรผู้ดูแลจะรายงานต่อสำนักงานใหญ่ และชายที่อยู่ตรงหน้าคุณก็คือผู้ดูแลเขต G ที่ชื่อหวังฮุ่ยครับ เขาเป็นพ่อของไอ้อ้วนที่เราเจอข้างนอกนั่นด้วย'

หลินเซินเหมียวนึกออกทันที มิน่าล่ะถึงได้ดูคุ้นหน้าคุ้นตา เพราะเขาถอดแบบมาจากไอ้อ้วนข้างนอกนั่นเป๊ะๆ เลย!

'มิน่าล่ะถึงได้อ้วนท้วนขนาดนี้ ระบบ เขาต้องรีดไถพวกชาวบ้านมาเยอะแน่ๆ!'

'เป็นอย่างที่คุณคิดเลยครับโฮสต์'

หลินเซินเหมียวรู้สึกโกรธจนตัวสั่น พวกกาฝากนี่มันน่าขยะแขยงตั้งแต่ในโลกที่สงบสุขแล้ว ยิ่งในวันสิ้นโลกแบบนี้ยิ่งน่ารังเกียจ ทุกๆ ส่วนที่เขาเบียดบังเอามาเป็นของตัวเอง อาจหมายถึงชีวิตของคนอีกหลายคนที่ต้องอดตายหรือตายในสนามรบ

'ระบบ นายบันทึกทุกอย่างไว้หมดแล้วใช่ไหม?'

'ครับโฮสต์'

'ดี!'

หลินเซินเหมียวเอื้อมมือไปจิ้มๆ ดูอาหารเหล่านั้น ก่อนจะทรุดตัวลงกุมท้องด้วยมือทั้งสองข้างทันที

"โอ๊ย ขอโทษนะคะ จู่ๆ ฉันก็ปวดท้องขึ้นมา สงสัยต้องขอตัวไปเข้าห้องน้ำหน่อยค่ะ"

เธอแสร้งทำหน้าเหยเกและพูดกับชายอ้วนด้วยน้ำเสียงลนลาน

เมื่อเป็นเรื่องความต้องการทางธรรมชาติ หวังฮุ่ยจึงไม่ได้สงสัยอะไร "ถ้าอย่างนั้นคุณหนูหลินเชิญตามสบายครับ ผมจะรออยู่ที่นี่"

หลินเซินเหมียวเดินออกจากห้องรับรองมุ่งตรงไปยังห้องน้ำ

ทันทีที่ปิดประตูห้องน้ำลง เธอก็หยิบปีกที่ได้รับมาจากภูตน้อยในมิติดึกดำบรรพ์ออกมาสวมทันที

ปีกส่วนใหญ่เธอส่งมอบให้ที่บ้านไปหมดแล้ว เหลือติดตัวไว้เพียงสองคู่ เธอเก็บไว้คู่หนึ่ง และอีกคู่หนึ่งอยู่ที่บ้าน

"พวกกาฝากหน้าเลือด! ย่าคนนี้ขอลาล่ะ!"