บทที่ 13 ไกลห่างราวหิมะในฤดูร้อน

"พวกเจ้าเป็นมนุษย์สมิงเผ่าไหน!"

มนุษย์สมิงเสือสองตนที่ยืนเฝ้ายามจ้องมองหลินเซินเหมียวอย่างดุดัน

แรงกดดันจากสัญชาตญาณสัตว์ป่าทำให้หลินเซินเหมียวอดหวั่นใจไม่ได้

"ฉันเป็นมนุษย์ค่ะ ไม่ใช่มนุษย์สมิง" หลินเซินเหมียวรวบรวมความกล้าตอบกลับไป

"มนุษย์? ไม่เคยได้ยิน ออกไปเดี๋ยวนี้!" มนุษย์สมิงเสือลาดตระเวนทั้งสองเริ่มไล่หลินเซินเหมียว

"เอ่อ ฉันมีธุระน่ะค่ะ" หลินเซินเหมียวพูดพลางดึงเจ้าเสือขาวตัวน้อยลงมาจากไหล่

"ฉันพาเจ้าตัวเล็กนี่มาส่งค่ะ เจอมันหลงอยู่ในป่า"

ยามทั้งสองมองไม่ถนัดในทีแรกเพราะเจ้าเสือขาวตัวน้อยซุกตัวอยู่ใต้หมวกของหลินเซินเหมียว โผล่มาแค่หัวเสือกับอุ้งเท้าคู่หนึ่งเท่านั้น

พอหลินเซินเหมียวจับมันออกมา ทั้งสองถึงได้เห็นชัดเจน นี่มัน... นี่มันไม่ใช่...? "เร็วเข้า! ไปตามหัวหน้าเผ่ามา! บอกว่าเจอ 'ไป๋ซีซี' ของเขาแล้ว!"

พอได้ยินดังนั้น มนุษย์สมิงเสือตนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งเข้าไปในเผ่าทันที

ส่วนอีกตนเดินออกมานำทางหลินเซินเหมียวเข้าไปข้างใน คอยบอกทางให้เธอหลบกับดักต่างๆ

"เจ้าชื่ออะไร?"

"ฉันชื่อหลินเซินเหมียวค่ะ เจอเจ้าตัวเล็กนี่ในป่าเมื่อวานซืน" พูดจบหลินเซินเหมียวก็ชี้มือไปทางทิศที่ตนจากมา

"ตกลง เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปพบหัวหน้าเผ่า"

ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยๆ จนถึงลานประชุมของเผ่า

ตลอดทาง มนุษย์สมิงเสือในเผ่า รวมถึงมนุษย์สมิงเผ่าอื่นอีกสองสามตน ต่างมองมาที่หลินเซินเหมียวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ก็แหม เสื้อผ้าของเธอมันประหลาดเกินไป รองเท้าที่ใส่ก็หน้าตาไม่คุ้น ผิวพรรณก็ขาวผ่อง เส้นผมดำขลับนุ่มสลวย พวกเขาไม่เคยเห็นใครแบบนี้มาก่อนเลย

"รอตรงนี้สักครู่ หูกังไปตามหัวหน้าเผ่าแล้ว อ้อ ลืมบอกไป ที่เจ้าเจอมานั่นน่ะ ลูกหัวหน้าเผ่าเราที่หายตัวไปเชียวนะ"

"หา!" หลินเซินเหมียวรีบฉวยโอกาสลูบหัวเจ้าตัวเล็กอย่างมันเขี้ยวก่อนที่พ่อของมันจะมา ถ้าผู้ปกครองมาถึงแล้ว เธอคงไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้อีก

ฮือออ ขนนุ่มนิ่มลูบเพลินมือสุดๆ!

ไม่นานนัก ผู้ปกครองของเจ้าตัวเล็กก็มาถึง

"ซีซี!" ชายร่างกำยำพุ่งพรวดเข้ามาทางประตู

ความประทับใจแรกที่หลินเซินเหมียวมีต่อชายคนนี้คือ รูปร่างอันน่าเกรงขาม

เขาสูงราวร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ไหล่กว้างราวกับขุนเขา กล้ามเนื้อหน้าอกนูนเด่นเหมือนหินผาสองก้อน กล้ามเนื้อทุกมัดดูแน่นเปรี๊ยะทรงพลัง ราวกับอัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาล

ท่อนแขนล่ำสันเห็นเส้นเลือดปูดโปนจางๆ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนา และดวงตาคมกริบที่แผ่กลิ่นอายแห่งอำนาจออกมาตามธรรมชาติ

ทว่า แม้ภายนอกจะดูน่าเกรงขามเพียงใด ทันทีที่เห็นลูกน้อย ชายคนนั้นก็เปลี่ยนโหมดเป็นคุณพ่อผู้แสนอ่อนโยนในพริบตา

หัวหน้าเผ่ารับลูกน้อยไปกอดแนบอก เจ้าตัวเล็กเองก็คลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดพ่ออย่างมีความสุข

"สวัสดี ข้าเป็นพ่อของซีซี และเป็นหัวหน้าเผ่ามนุษย์สมิงเสือ ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยซีซีและพากลับมาส่งอย่างปลอดภัย ขอบใจมากจริงๆ!"

พูดจบ เขาก็โค้งคำนับให้หลินเซินเหมียว

หลินเซินเหมียวคาดไม่ถึงว่าคนในมิติดึกดำบรรพ์จะมีมารยาทงามขนาดนี้

"ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อยเอง" มันเรื่องเล็กน้อยจริงๆ นั่นแหละ เพราะยังไงเธอก็ต้องมาเช็คอินที่เผ่านี้อยู่แล้ว

"แค่คราวหน้าอย่าทำเจ้าหนูซีซีหายอีกก็พอค่ะ" ตอนแรกเธอนึกว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับพ่อแม่ของมันเสียอีก แต่ดูเหมือนเธอจะคิดมากไปเอง

"ไม่มีทาง คราวนี้เป็นความสะเพร่าของพวกเราเอง เรามีเรื่องขัดแย้งเล็กน้อยกับเผ่าอสรพิษ พวกนั้นฉวยโอกาสตอนเราเผลอขโมยลูกไป เรานึกว่าพวกมันจับกินไปแล้ว แทบจะเปิดสงครามกันเลยทีเดียว แต่ตอนหลังพวกมันบอกว่าแค่เอาไปทิ้งไว้ในป่า ด้วยความโมโห ข้าเลยจับลูกของพวกมันไปทิ้งในป่าบ้าง"

ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าป่าแถบนี้ไม่ได้อันตรายมากนัก เลยไม่ได้ทำอะไรเกินกว่าเหตุ แต่เรื่องทะเลาะเบาะแว้งย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

"เราส่งคนออกตามหาแล้วแต่ไม่พบ ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะพากลับมา ขอบใจจริงๆ!"

ฟังความจนจบ หลินเซินเหมียวก็เข้าใจ ถ้าเทียบกับโลกปัจจุบัน ก็คงเหมือนเรื่องบาดหมางระหว่างสองหมู่บ้านนั่นแหละ

แต่ยังโชคดีที่เผ่าอสรพิษยังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ไม่ได้ฆ่าเจ้าเสือขาวตัวน้อยทิ้ง ไม่งั้นสองเผ่าคงได้ฆ่าแกงกันไม่จบสิ้นแน่

"ข้าขอเรียกเจ้าว่าเซินเหมียวแล้วกัน เซินเหมียว เพื่อเป็นการตอบแทน วันนี้ที่บ้านข้าจะจัดงานเลี้ยง ข้าขอเชิญเจ้ามากินเนื้อด้วยกัน!" ต้องบอกว่าในสายตาของมนุษย์สมิงยุคนี้ ไม่มีอะไรอร่อยล้ำไปกว่าเนื้อสัตว์อีกแล้ว

หลินเซินเหมียวเริ่มลังเลใจ

งานเลี้ยงในเผ่าดึกดำบรรพ์! น่าสนใจแฮะ!

"งั้นก็ขอรบกวนหัวหน้าเผ่าด้วยนะคะ"

"สมควรแล้ว สมควรแล้ว"

เมื่อตกลงกันได้ หลินเซินเหมียวก็รออยู่ที่เดิม ส่วนหัวหน้าเผ่าขอตัวกลับบ้านไปเตรียมงาน

"ระบบ ระบบ ฉันขอเช็คอิน!"

"โฮสต์ครับ ผิดที่แล้ว ที่นี่ไม่ใช่บ้านของมนุษย์สมิงเสือ มันเป็นแค่ที่รวมพล อย่างมากก็ห้องประชุม คุณต้องไปที่บ้านของพวกเขา! แล้วต้องเป็นบ้านของเจ้าของขนกระจุกนั้นด้วย!"

หลินเซินเหมียว: กฎเยอะจริง!

"เดี๋ยวนะ ตอนแรกนายไม่ได้บอกนี่ว่าต้องเป็นขนกับบ้านของมนุษย์สมิงตัวเดียวกัน!" ถ้าบังเอิญไม่ใช่บ้านของเจ้าเสือขาวตัวน้อย เธอไม่ต้องเริ่มภารกิจใหม่หมดเลยหรือไง!

"แหม ผมก็นึกว่าคุณจะเดาได้เองซะอีก"

หลินเซินเหมียว: (โกรธ)

ไม่เถียงกับระบบงี่เง่าแล้ว ชิ!

ด้วยความเบื่อ หลินเซินเหมียวเลยตัดสินใจเดินเล่นฆ่าเวลา

ช่วงนี้เป็นเวลาประมาณเที่ยงวัน แดดยังแรงอยู่บ้าง คนที่ออกมาเดินเพ่นพ่านส่วนใหญ่เลยเป็นพวกเด็กๆ

เด็กพวกนั้นอดไม่ได้ที่จะมองมาทางหลินเซินเหมียว

พวกเขาไม่เคยเห็นการแต่งกายแปลกประหลาดแบบนี้ เสื้อผ้าบนตัวเธอดูไม่เหมือนหนังสัตว์เลยสักนิด

แม้จะอยากรู้อยากเห็น แต่พวกเขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้หลินเซินเหมียว

ในที่สุด เด็กหญิงคนหนึ่งที่คงเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหวก็วิ่งเข้ามาหาหลินเซินเหมียว

"นี่ๆ พี่สาวเป็นมนุษย์สมิงเผ่าไหนเหรอคะ?"

เห็นเด็กหญิงวัยสามสี่ขวบแหงนหน้าถามเสียงใสแจ๋ว หลินเซินเหมียวก็หยุดเดินแล้วย่อตัวลง

"สวัสดีจ้ะ พี่ไม่ใช่มนุษย์สมิงหรอก พี่เป็นมนุษย์"

"มนุษย์?" ดวงตาของเด็กหญิงเต็มไปด้วยความสงสัย "มนุษย์คืออะไรคะ?"

"มนุษย์ก็คือ..." หลินเซินเหมียวไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

"คนที่มาจากที่ที่ไกลมากๆ ไงจ๊ะ"

"ไกลแค่ไหนคะ?"

"ก็น่าจะไกลพอๆ กับหิมะในฤดูร้อนนั่นแหละจ้ะ"

เด็กหญิงตาหมุนติ้วด้วยความงุนงง มันไกลแค่ไหนกันนะ!

แต่เด็กน้อยไม่ได้ติดใจสงสัยนาน

"เสื้อผ้าพี่สาวสวยจังเลย!"

หลินเซินเหมียวมองชุดกีฬาหลากสีสันของตัวเองสลับกับกระโปรงหนังสัตว์ของเด็กหญิง มันดูโดดเด่นสะดุดตาจริงๆ นั่นแหละ

หลินเซินเหมียวยิ้ม พลางล้วงลูกอมสองเม็ดออกมาจากกระเป๋า

"อะนี่ พี่ให้ หวานอร่อยนะ"

หนูน้อยรับลูกอมไปแล้วยัดเข้าปากทันที

เอ๊ะ? ไม่เห็นมีรสชาติเลย?

เห็นท่าทางของเด็กหญิง หลินเซินเหมียวก็นึกขึ้นได้ เธอหัวเราะทั้งน้ำตา แกะเปลือกลูกอมอีกเม็ดแล้วป้อนใส่ปากเด็กน้อย

"หวานจริงๆ ด้วย! อร่อยจัง! อร่อยกว่าผลไม้หวานอีก!" ผลไม้หวานเป็นผลไม้ป่าลูกเล็กๆ ที่เด็กๆ ชอบกิน

พอได้ยินเด็กหญิงพูดแบบนั้น เด็กคนอื่นก็เริ่มอยากลองชิมบ้าง

เห็นดังนั้น หลินเซินเหมียวก็กวักมือเรียกเด็กๆ เข้ามา มีอยู่ไม่มากนัก ประมาณสิบคน เธอแจกลูกอมให้คนละสองเม็ด

เมื่อได้ของกิน เด็กๆ ก็อาสาพาหลินเซินเหมียวทัวร์เผ่ามนุษย์สมิงเสืออย่างกระตือรือร้น

แม้จะเป็นมิติดึกดำบรรพ์ แต่โครงสร้างพื้นฐานที่จำเป็นก็ค่อนข้างครบครัน

ภายในเผ่ามีทั้งสถานรับเลี้ยงเด็ก สถานพยาบาล และมีการแบ่งงานกันทำอย่างชัดเจน หน้าบ้านแต่ละหลังยังปลูกไม้ผลที่กินได้ไว้ด้วย

หลินเซินเหมียวเห็นกระทั่งคอกสำหรับเลี้ยงสัตว์ธรรมดาไว้ใช้งาน

หลินเซินเหมียว: ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ!

ทันใดนั้น มนุษย์สมิงตนหนึ่งก็วิ่งมาร้องบอกว่า ได้เวลากินข้าวแล้ว!