บทที่ 19 ความหมายที่แท้จริงของการสวมบทบาท!

บทที่ 19 ความหมายที่แท้จริงของการสวมบทบาท!

ลอยด์ระงับความปิติยินดีในใจและเตรียมตอบกลับแบบรวบยอดในตอนท้ายของกระทู้

ชุมชนแห่งนี้เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้น และผู้เล่นที่ใช้งานอยู่ในปัจจุบันส่วนใหญ่ก็ค่อนข้างสำรวมและสุภาพ สถานการณ์ด่าทอกันเหมือนในกระทู้ที่ถกเถียงเรื่อง อาชินะ นั้นถือเป็นส่วนน้อย

ดังนั้น การอ่านและตอบกลับกระทู้จึงเป็นมารยาทที่ทุกคนพึงปฏิบัติโดยจิตสำนึก

"ขอบคุณสำหรับคำตอบครับ การ์ด เถ้าถ่านวิญญาณ สำคัญต่อผมมาก ดังนั้นผมจึงไม่มีแผนที่จะโอนกรรมสิทธิ์ อีกอย่าง ผมเป็นเพียงผู้เล่นมือใหม่ธรรมดาๆ จริงๆ ก่อนจะเข้ามาใน แดนมายาแห่งฝันนิรันดร์ ผมแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับเรื่องเหนือธรรมชาติเลย การที่ได้รับ เถ้าถ่านวิญญาณ ใน โหมดเนื้อเรื่อง ทำให้ผมรู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่โชคดีจริงๆ!"

หินก้อนเดียวสร้างคลื่นนับพันระลอก!

ผู้เล่นจำนวนมากที่ยังคงเฝ้ารอเผื่อว่าจะมีการขาย เถ้าถ่านวิญญาณ ต่างพิมพ์เครื่องหมายคำถามจนเต็มหน้าจอทันที

"นายว่าไงนะ!? คนธรรมดา มือใหม่ถอดด้าม แต่ได้ เถ้าถ่านวิญญาณ ใน โหมดเนื้อเรื่อง!?"

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

"พี่ชาย พูดความจริงมาเถอะน่า ผมไม่อิจฉาหรอก จริงๆ แล้วนายคือนักบุญที่ได้รับการอวยพรจาก เทพีแห่งโชคชะตา ใช่ไหม?"

"คนธรรมดาเล่น เซคิโระ ครั้งแรก? ไหนบอกมาซิ นายตายด้วยน้ำมือของ ยามาอุจิ ชิเกโนริ ไปกี่ครั้ง ถ้าเกินสามสิบครั้ง ฉันจะให้อภัย"

ลอยด์ซึ่งมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โพสต์สถิติการต่อสู้ของเขาลงไปอย่างตรงไปตรงมา

"หนึ่งครั้งครับ ท่าร่างของ ยามาอุจิ ชิเกโนริ นั้นกว้างและเหวี่ยงแรง ขอแค่คุ้นเคยกับการโจมตีของเขา ก็เอาชนะได้ง่ายมากครับ"

คราวนี้เครื่องหมายคำถามถูกตอบกลับมาในกระทู้มากยิ่งกว่าเดิม

ผ่านไปเพียงสามวันนับตั้งแต่ เซคิโระ: ชาโดว์ส ดาย ทไวซ์ เปิดตัวอย่างเป็นทางการ นอกจากเหล่า ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ ที่แข็งแกร่งอยู่แล้วในโลกความจริง คนธรรมดาส่วนใหญ่หรือแม้แต่ผู้มีพลังระดับต่ำเพิ่งจะได้รับ แขนกลนินจา และก้าวเข้าสู่ เขตปราสาทอาชินะรอบนอก เท่านั้น

นี่เป็นปรากฏการณ์ปกติ

ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับคนธรรมดา ต่อให้ปรับระดับความเจ็บปวดและกลิ่นเหลือศูนย์ และปิดเอฟเฟกต์เลือด แต่การให้พวกเขาถือดาบสู้กับทหารของ ปราสาทอาชินะ ก็ยังต้องอาศัยการก้าวข้ามกำแพงทางจิตใจมากมาย แม้จะรู้ว่าคู่ต่อสู้เป็นเพียงภาพลวงตาก็ตาม

นี่คือเหตุผลที่ เล็กซ์ รู้สึกตกตะลึงในตัวลอยด์ก่อนหน้านี้ ด้วยระดับความเจ็บปวดที่สูงถึง 35 หลังจากถูกฆ่าตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงแปดครั้ง จิตใจของเขากลับรู้สึกพ่ายแพ้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในหมู่คนธรรมดา เขาถือว่าเป็นตัวประหลาดอย่างแน่นอน!

ไม่นานนัก

คอมเมนต์ตั้งข้อสงสัยจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นในกระทู้

สิ่งนี้ทำให้ลอยด์ที่คิดว่าจะได้รับคำชมจากทุกคนเริ่มรู้สึกกลัดกลุ้มใจเล็กน้อย

"ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อผมเลย? ผมไม่ได้โกหกชัดๆ ขอแค่ทำตามการชักนำของร่างกาย แม้แต่คนธรรมดาก็น่าจะจัดการ ยามาอุจิ ชิเกโนริ ได้ง่ายๆ ภายในห้าครั้ง..."

ลอยด์รู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

เขากลับไปที่หน้าหลักของชุมชน เซคิโระ และเริ่มตรวจสอบสถานการณ์ของผู้เล่นคนอื่นๆ

ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกแปลก

ในเวลาสามวัน ยามาอุจิ ชิเกโนริ เปรียบเสมือนภูเขาสูงตระหง่านที่ขวางกั้นเส้นทางของผู้เล่นมือใหม่จำนวนมาก

อย่าว่าแต่ห้าครั้งเลย ผู้เล่นที่สามารถผ่าน ยามาอุจิ ชิเกโนริ ได้ภายในสิบครั้งก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ไม่น้อยแล้ว

"..."

ลอยด์ถึงกับอึ้ง

"หรือว่าแท้จริงแล้วผมจะมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้อันล้นเหลือ?"

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ลอยด์ก็รีบกดมันลงไป

เขาย่อมรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน

อีกอย่างใช่ว่าเขาจะไม่เคยมีเรื่องชกต่อย

ตอนอายุประมาณสิบขวบ ลอยด์เคยมีเรื่องชกต่อยครั้งใหญ่กับเด็กชายรุ่นราวคราวเดียวกันด้วยเรื่องบางอย่าง

ทั้งคู่ตัวโตพอๆ กัน แต่ลอยด์ไม่เคยได้เปรียบเลย ความจริงแล้วเพราะเป็นการชกต่อยครั้งแรกและยังไม่คุ้นชิน เขาจึงเสียเปรียบเล็กน้อยด้วยซ้ำ สุดท้ายที่ทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ได้ก็เพราะความดื้อรั้นล้วนๆ

ดังนั้น

ถ้าพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของลอยด์โดดเด่นจริงๆ เขาคงไม่มีสภาพใบหน้าฟกช้ำดำเขียวแบบนั้นแน่

"แต่ทำไมผมถึงเอาชนะ ยามาอุจิ ชิเกโนริ ได้ง่ายดายกว่าคนอื่นล่ะ?"

ลอยด์ไล่อ่านกระทู้ของผู้เล่นคนอื่น พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทันใดนั้นเอง

เขาก็สังเกตเห็น

ท่ามกลางผู้เล่นธรรมดามากมายที่ท้าสู้กับ ยามาอุจิ ชิเกโนริ ดูเหมือนจะมีรูปแบบที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่

ตัวอย่างเช่น ผู้เล่นที่พูดคุยถกเถียงเรื่องเนื้อเรื่องกับคนอื่นอย่างจริงจังในขณะเล่นเกม จะมีจำนวนครั้งที่ตายน้อยกว่าเมื่อเจอกับ ยามาอุจิ ชิเกโนริ

ในทางตรงกันข้าม ผู้เล่นที่พอได้ดาบก็ไม่คิดอะไรนอกจากจะฆ่าฟัน กลับติดแหง็กอยู่ที่ด่าน ยามาอุจิ ชิเกโนริ ค่อนข้างนาน บางคนถึงกับถูกฆ่าจนความมั่นใจพังทลายไปเลย

"หรือว่าจะเป็นแบบนั้น!"

ประกายความคิดแล่นผ่านเข้ามาในหัวของลอยด์ เขานึกถึงสิ่งที่ เล็กซ์ เคยพูดกับเขาตอนดูการถ่ายทอดสดของคนอื่นขึ้นมาได้

"ตามคำอธิบายของ พระเจ้า นี่คือโหมดเกมรูปแบบใหม่ ชื่อทางวิชาการดูเหมือนจะเป็น เกมสวมบทบาท"

"การสวมบทบาท... การสวมบทบาท..."

ความคิดของลอยด์แจ่มชัดขึ้นทันที

เขาเข้าใจแล้ว!

เหตุผลที่ พระเจ้า แยกประเภทเกมไว้อย่างชัดเจนนั้นเรียบง่ายมาก มันคือทางลัดที่สะดวกสบายที่ พระเจ้า มอบให้กับผู้เล่นนั่นเอง!

พักเรื่องเกมการ์ดอย่าง โป๊กเกอร์ ไว้ก่อน พืชปะทะซอมบี้ ที่ถูกจัดอยู่ในหมวด เกมแนวป้องกันฐาน ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ประเด็นนี้ได้ดี

เพราะการสร้างป้อมปราการเพื่อป้องกันศัตรูเป็นแนวคิดที่ใครๆ ก็เข้าใจ และพืชกับซอมบี้ใน พืชปะทะซอมบี้ ก็สอดคล้องกับคีย์เวิร์ด ป้อมปราการป้องกัน และ ศัตรู อย่างสมบูรณ์แบบ

กลับมาที่ เซคิโระ: ชาโดว์ส ดาย ทไวซ์

ทำไมถึงมีความแตกต่างอย่างมากในการรับมือกับ ยามาอุจิ ชิเกโนริ ระหว่างผู้เล่นที่ใส่ใจเนื้อเรื่องกับผู้เล่นที่ไม่สนใจ?

ง่ายนิดเดียว!

ยิ่งเข้าใจเนื้อเรื่องมากเท่าไหร่ ความเข้าใจของผู้เล่นที่มีต่อ เซคิโระ ก็จะยิ่งลึกซึ้งขึ้น ซึ่งจะเป็นการเพิ่มระดับ การสวมบทบาท โดยไม่รู้ตัว ส่งผลให้ความยากของเกมลดลงอย่างมาก!

กรณีของลอยด์ก็เช่นเดียวกัน

ไม่เพียงแต่เขาจะคิดตามเนื้อเรื่องของเกมตลอดทาง แต่ในฉากคัตซีนที่ หอชมจันทร์ เขายังรู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปกับ เซคิโระ อย่างลึกซึ้ง

ไม่ต้องสงสัยเลย คำว่า การสวมบทบาท คือคำตอบของทุกสิ่ง!

"ฉันต้องแบ่งปันข่าวนี้ให้ทุกคนรู้!"

ลอยด์เป็นคนประเภทคิดแล้วทำทันที เขาจึงรีบตั้งกระทู้ใหม่

อะไรคือการสวมบทบาท—ว่าด้วยวิธีการเล่นเกม เซคิโระ ที่ถูกต้อง!

"ข้อแรก บทสรุป: จงจำไว้เสมอว่าคุณกำลัง สวมบทบาท คุณต้องขบคิดถึงตัวตนของตัวละคร เซคิโระ บ่อยๆ และคิดแก้ปัญหาจากมุมมองของเขา จากนั้น ร่างกายของเซคิโระจะมอบการตอบสนองและชี้ทางให้คุณเอง!"

"สวัสดีครับทุกคน ผมเชื่อว่าผู้เล่นบางคนอาจจะจำผมได้ ในกระทู้ก่อนหน้านี้ ประสบการณ์การเอาชนะ ยามาอุจิ ชิเกโนริ ในครั้งเดียวของผมทำให้หลายคนสงสัย ผมเองก็สับสนมากเช่นกัน จึงไปค้นหาข้อมูลและพบปรากฏการณ์แปลกๆ เข้า"

เมื่อผนวกประสบการณ์ส่วนตัว ลอยด์จึงใส่ข้อสังเกต ความคิด และกระบวนการอนุมานทั้งหมดลงไปในกระทู้

"โดยสรุป"

"เทพแห่งเกม ผู้ยิ่งใหญ่และทรงปัญญาไม่เคยทอดทิ้งผู้ศรัทธาของพระองค์ ในตำแหน่งที่เด่นชัดที่สุด ในประเภทของเกมที่ผู้เล่นทุกคนต้องกดยืนยันและสงสัยใคร่รู้"

"หนทางแห่งการกอบกู้อยู่ในนั้น!"