บทที่ 11 เข้าสู่มิติอีกครั้ง

บทที่ 11 เข้าสู่มิติอีกครั้ง

ภายใต้การช่วยเหลือของอัญญา ลู่เหรินหมินสวมใส่อุปกรณ์อย่างรัดกุมตั้งแต่หัวจรดเท้า แทบไม่มีผิวหนังส่วนใดโผล่ออกมาให้เห็น ดูราวกับนักผจญภัยกลางแจ้งผู้ช่ำชอง

แสงสว่างจากวงเวทถูกบดบังด้วยถุงมือกันบาดหนาเตอะ แต่นั่นก็ไม่ได้ลดทอนประสิทธิภาพการทำงานของมันแต่อย่างใด

【มิติที่เลือกได้: #16037475】

【ใช้แต้มเซอร์ไพรส์ 100 แต้ม ระยะเวลาสำรวจมิติ: 10 ชั่วโมงตามเวลาโลก】

【แต้มเซอร์ไพรส์คงเหลือ: 12】

【คุณต้องการเลือกตัวตนที่กำหนดเองหรือไม่?】

【ตัวตนที่เลือกได้ในขณะนี้: ผู้พเนจร, พ่อค้า】

【หากเลือกตัวตนที่กำหนดเอง คุณจะเชี่ยวชาญภาษาของมิตินี้โดยอัตโนมัติ และได้รับโบนัสค่าความนิยมจากฝ่ายต่างๆ】

"??"

แบบนี้มันมัดมือชกกันชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

ลู่เหรินหมินลูบคางครุ่นคิด แม้แต้มเซอร์ไพรส์ที่เหลืออยู่จะไม่มากนัก แต่การเข้าสู่มิติครั้งนี้อาจได้พบเจอกับชนพื้นเมือง การมีหนทางสื่อสารเพิ่มเติมย่อมดีกว่าต้องมานั่งใบ้คำส่งภาษามือใส่กัน

"ฉันเลือกตัวตนผู้พเนจร!" เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเลือกอย่างเด็ดขาด

【เลือกตัวตนที่กำหนดเอง: ผู้พเนจร】

【แต้มเซอร์ไพรส์คงเหลือ: 10】

【เรียนรู้ภาษาของมิตินี้เรียบร้อยแล้ว ตัวตนนี้ไม่มีโบนัสค่าความนิยมจากฝ่ายใด】

【ฮันเตอร์ต่างมิติ โปรดเตรียมตัว...】

วู้ว → วู ♦ วู ♦, วู้ว → วู ♦ วู ↑, วู้ว ♦ วู ♦, วู้ว ♦ วู → วู...

เสียงดนตรีประกอบฉากดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกเหมือนมีก้อนหญ้าแห้งกลิ้งผ่านไปมาอย่างไร้ความหมาย... ลู่เหรินหมินยืนกางขา มือวางพาดไว้ที่เอวหลวมๆ ราวกับคาวบอยเตรียมชักปืน

"รอบนี้มาเพลงคนเก็บกล้วยเลยเหรอ ก็ได้อยู่..." ลู่เหรินหมินรู้สึกว่าตัวเองเริ่มชินชาเสียแล้ว ถึงขนาดเริ่มบ่นกระปอดกระแปดเล่นๆ ได้

อย่างไรก็ตาม ทิวทัศน์เบื้องหน้าในครั้งนี้ดีกว่าตอนภารกิจมือใหม่มากนัก เบื้องหน้าของเขาคือทะเลสาบน้ำจืดขนาดประมาณ 1 เฮกตาร์ ไอระเหยลอยกรุ่นขึ้นเหนือผิวน้ำ แสงแดดสาดส่องกระทบละอองน้ำจนเกิดการหักเหเป็นสีสันงดงามตระการตา

พืชสีเขียวหายากกระจายตัวอยู่รอบทะเลสาบแห่งนี้ สัตว์นานาชนิดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนต่อแถวกันดื่มน้ำเป็นชุดๆ น่าแปลกที่สัตว์กินเนื้อและสัตว์กินพืชผู้อ่อนแอสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ ต่างฝ่ายต่างก้มลงดื่มน้ำจืดใสสะอาดจากทะเลสาบเคียงข้างกัน... แหล่งน้ำจากที่มาอันไม่ปรากฏไหลมารวมกัน ณ ที่แห่งนี้ ก่อเกิดเป็นโอเอซิสขนาดย่อม แม้จะไม่ใหญ่นักแต่ก็เพียงพอที่จะมอบโอกาสในการรอดชีวิตให้กับเหล่าสรรพสัตว์ในดินแดนรกร้างแห่งนี้

สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดเหล่านั้นเมื่อดื่มน้ำเสร็จก็ไม่ได้แยกย้ายไปเพียงลำพัง แต่กลับไปยังกลุ่มของตน สัตว์ตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนลูกอ่อนรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เลียหยดน้ำที่ไหลรินจากปากของสัตว์ตัวใหญ่ที่เพิ่งกลับมา

"เอ่อ... นี่มันพาฉันมาโผล่ที่ไหนอีกเนี่ย..." ลู่เหรินหมินเกาหัวแกรกๆ แม้สิ่งมีชีวิตต่างมิติจะรวมตัวกันอยู่หนาแน่น แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เวลาเหมาะที่จะลงมือ เขาไม่พบสัตว์ที่หลงฝูงเลยสักตัว ขืนบุ่มบ่ามลงมือตอนนี้คงโดนรุมทึ้งแน่ แค่โดนเหยียบสักทีเดียวเขาก็คงแบนแต๊ดแต๋กลายเป็นภาพสองมิติ...

"โอ้โห! คนคุ้นเคยนี่นา!"

ท่ามกลางฝูงสัตว์หลากหลายสายพันธุ์ ลู่เหรินหมินพบเพื่อนร่วมโลกเพียงหนึ่งเดียวที่เขารู้จัก นั่นคือ 'หนูตุ่นกระบองเพชร'

คราวที่แล้วสถานการณ์คับขัน เขาเหนื่อยล้าและโมโหจนไม่มีเวลาสังเกตสรีระของมัน ตอนนี้เมื่อมีเวลาเหลือเฟือและบรรยากาศที่เป็นใจ ในที่สุดเขาก็ได้พิจารณาเพื่อนเก่าตัวนี้อย่างละเอียดเสียที

ลู่เหรินหมินเคยคิดว่าต้นกระบองเพชรคือหูของพวกมัน จนกระทั่งเห็นตัวหนึ่งใช้ขาหน้าเล็กๆ กวักน้ำราดลงไปที่โคนต้นกระบองเพชรบนหัว

รากของกระบองเพชรยึดเกาะกับร่างกายของหนูตัวน้อยอย่างชาญฉลาด โดยหลบเลี่ยงข้อต่อและใบหน้า ทำให้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหว สีของระบบรากกลมกลืนไปกับขนของมันจนแยกไม่ออกหากไม่สังเกตให้ดี

นี่คือความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกัน ตามปกติเจ้าหนูจะฝังตัวอยู่ในทราย โดยมีกระบองเพชรบนหัวทำหน้าที่พรางตัว ส่วนเจ้าหนูก็จะพาต้นกระบองเพชรไปยังพื้นที่ที่มีทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ เพื่อมอบสารอาหารที่จำเป็นต่อการเจริญเติบโต

ในขณะที่กำลังสังเกตการณ์อย่างเพลิดเพลิน ลู่เหรินหมินก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาด้วยความเป็นศัตรู

สัญญาณเตือนภัยดังวาบขึ้นในใจ เขาแตะมือลงบนด้ามดาบที่เอวตามสัญชาตญาณ พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ฝูงสัตว์ และพบต้นตอของสายตานั้นอย่างรวดเร็ว

มันคือกลุ่มสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในโอเอซิสแห่งนี้ รูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับวัวไบซันอเมริกันเป็นอย่างมาก

ตัวโตเต็มวัยมีความสูงจากพื้นถึงไหล่ประมาณ 2 เมตร หัวขนาดใหญ่และลำคอสั้นอันเนื่องมาจากโครงสร้างร่างกายที่หนาตัน ลำตัวสีน้ำตาลเข้มปกคลุมด้วยขนสั้นสีดำไล่ตั้งแต่สันหลังลงมาจนถึงขาหน้า

แต่สิ่งที่ต่างจากวัวไบซันที่เขารู้จักคือ สัตว์รูปร่างคล้ายวัวตรงหน้ามีเขาแหลมคมสองคู่บนหัว คู่หนึ่งชี้ขึ้นด้านบนและอีกคู่ชี้ไปข้างหน้า เอกลักษณ์ที่โดดเด่นที่สุดคือบริเวณคอและหลังส่วนบนมีก้อนเนื้อนูนขึ้นมา 1-2 ก้อนคล้ายกับอูฐ

ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง พวกมันดื่มน้ำเสร็จแล้วแต่ยังไม่จากไปไหน กลับรวมตัวกันอยู่ในที่เดิม เลียคราบน้ำให้ลูกๆ หรือสะบัดหางหนาเพื่อไล่แมลงคล้ายเหลือบม้า

ลู่เหรินหมินหาเจ้าของสายตานั้นเจอแทบจะในทันที ไม่สิ ต้องบอกว่ารัศมีอันน่าเกรงขามของมันดึงดูดความสนใจทั้งหมดของลู่เหรินหมินไปต่างหาก แม้จะอยู่คนละฝั่งของทะเลสาบ เขาก็ยังได้ยินเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงดังก้องราวกับฟ้าผ่าในหู!

เจ้าของสายตานั้นคือตัวที่โดดเด่นที่สุดในฝูง 'โคอูฐเขายักษ์' สีขาวเผือกที่มีขนาดใหญ่กว่าพวกพ้องเกือบสองเท่า อาจเป็นเพราะขนาดตัวที่มหึมา ทำให้เขาอันใหญ่ยักษ์ของมันดูดุร้ายและแหลมคมยิ่งขึ้น

เขาไม่สงสัยเลยว่าหากมันคิดจะจู่โจม ทะเลสาบกว้างหนึ่งเฮกตาร์นี้คงไม่อาจขวางกั้นมันได้แม้แต่วินาทีเดียว เพียงแค่ใช้ขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก้าวไม่กี่ก้าว มันก็คงข้ามทะเลสาบมาได้อย่างง่ายดาย แล้วใช้เขายักษ์สองคู่นั้นงัดร่างเขาลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้า

แล้วตกลงมาเละเป็นโจ๊ก... ลู่เหรินหมินกลืนน้ำลายเอือก มองดูขาอันทรงพลังและเขาอันดุร้ายของโคอูฐเขายักษ์สีขาว พลางคำนวณโอกาสรอดชีวิตในใจหากมันเกิดคลั่งพุ่งเข้ามาหา...

เดี๋ยวนะ มันกำลังมองดูมีดของฉันหรือเปล่า?

ลู่เหรินหมินพยายามสบตากับโคอูฐเขายักษ์สีขาว จุดโฟกัสของมันดูเหมือนจะอยู่ที่เอวของเขา

เขาตัดสินใจเก็บมีดศึกที่อัญญามอบให้ลงในกระเป๋านักล่าทันที แล้วกางมือทั้งสองข้างออกเพื่อแสดงให้โคอูฐเขายักษ์เห็นว่าเขาไม่มีเจตนาร้าย

การเผชิญหน้าอันยาวนาน... สภาพแวดล้อมในโอเอซิสเต็มไปด้วยความจอแจ สัตว์ต่างมิติมากมายมารวมตัวกัน เสียงดังเซ็งแซ่จนปวดหัว

ทว่าลู่เหรินหมินไม่มีเวลาไปสนใจสิ่งอื่น เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมลงมาจากขมับ เข้าสู่หางตาจนรู้สึกแสบพร่า แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา โคอูฐเขายักษ์สีขาวที่อยู่อีกฟากของทะเลสาบให้ความรู้สึกกดดันราวกับมายืนอยู่ตรงหน้า หากเขากล้าขยับตัวมีพิรุธแม้แต่นิดเดียว เขาตายแน่...

ผ่านไปเนิ่นนาน—ราวกับศตวรรษ—ในที่สุดโคอูฐเขายักษ์สีขาวก็สะบัดหาง หันหัวกลับ แล้วนำฝูงของมันหายลับไปในความลึกของผืนทรายสีเหลือง

ลู่เหรินหมินหอบหายใจอย่างหนักแล้วทรุดฮวบลงกับพื้น เสื้อผ้าด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เมื่อครู่เขาอาจเพิ่งเดินเล่นผ่านประตูประตูนรกมาจริงๆ ก็ได้ เพราะเขาเห็นข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าแล้ว...

【ปลดล็อกสารานุกรมสิ่งมีชีวิตต่างมิติ!】

【ปลดล็อกข้อมูลสิ่งมีชีวิตระดับเจ้าถิ่นครั้งแรก รางวัล: 100 แต้มเซอร์ไพรส์】

【สิ่งมีชีวิตระดับเจ้าถิ่น: โคอูฐเขายักษ์】

【ข้อมูลอื่นๆ ไม่ระบุ... ความยากในการจับกุม: ตายสถานเดียว】