บทที่ 4 การข้ามมิติครั้งแรก

บทที่ 4 การข้ามมิติครั้งแรก

ในเมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ดูท่าเขาคงหมดหนทางถอยหลังกลับ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าสาวงามผมขาวตรงหน้าที่แปลงร่างมานั้นจะจู่โจมเข้ามาเมื่อไหร่ แค่วงเวทย์ที่ประทับอยู่บนหลังมือเขาก็ดูท่าจะลบออกไม่ได้ง่ายๆ แล้ว

วงเวทย์เปล่งแสงกะพริบอย่างอ่อนโยนแต่แฝงด้วยพลังอันหนักแน่น ขณะที่ลู่เหรินหมินสัมผัสได้ว่าจังหวะการเต้นของมันค่อยๆ สอดคล้องกับชีพจรของเขา เขาก็เกิดลางสังหรณ์ขึ้นมาว่า... มันกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขาอย่างช้าๆ

แค่วงเวทย์มหัศจรรย์นี้อย่างเดียวก็คุ้มค่าตั๋วเข้าชมแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาวงามผมขาวสุดตะลึงตรงหน้าที่ตรง 'สเปก' เขาแบบสุดๆ... ลู่เหรินหมินรู้สึกได้ว่าไฟราคะที่มอดดับไปในใจเริ่มกลับมาคุกรุ่นอีกครั้ง

"เอาล่ะ ทีนี้เรามาเริ่มคุยรายละเอียดงานกันได้หรือยัง สหายเสี่ยวลู่?" สาวงามผมขาวก้มลงมา โน้มศีรษะพูดอยู่ตรงหน้าลู่เหรินหมิน

น้ำเสียงของอันยาหลังแปลงร่างมีความเย็นชาผิดปกติเจืออยู่ แต่จังหวะการกระดิกหางกลับบ่งบอกว่าเธอกำลังอารมณ์ดีสุดๆ เพราะ 'แต้มความประหลาดใจ' ในดวงตาของลู่เหรินหมินทำให้เธอพอใจมาก

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เหรินหมินก็รู้สึกโล่งอก แม้สาวน้อยน่ารักตรงหน้าจะกลายร่างเป็นสาวงามผมขาวที่มีส่วนสูงเกือบชนเพดาน แถมดวงตาสีเงินอมฟ้ายังแผ่รังสีข่มขวัญรุนแรง แต่เธอก็ยังเป็นอันยาคนเดิมที่ช่างจ้อและร่าเริง

"อันยา นี่คือ..." ลู่เหรินหมินทำไม้ทำมือ เหมือนอยากจะเอื้อมไปสัมผัสหูสีขาวตั้งชันสองข้างตรงหน้าใจจะขาด ตั้งแต่โลกทัศน์วัตถุนิยมปลิวหายไปกับสายลม เขาก็รู้สึกว่าสภาพจิตใจและความกล้าของเขาก็เริ่มเตลิดเปิดเปิงตามไปด้วย

เมื่อสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของลู่เหรินหมิน อันยาก็รู้ทันและไม่มีเจตนาจะตามใจเขา เธอเป่าลมเย็นใส่หน้าลู่เหรินหมิน เหมือนโดนปาด้วยก้อนหิมะนุ่มๆ ความเย็นยะเยือกที่ไม่ถึงกับกัดผิวทำให้เขาต้องหยีตา

อืม... แถมยังมีกลิ่นบะหมี่ไข่ด้วยแฮะ... ขณะที่ลู่เหรินหมินก้มหน้าขยี้ตา อันยาก็รีบเก็บหูและหาง คืนร่างกลับเป็นสาวน้อยน่ารักคนเดิมอย่างรวดเร็ว

"ฉันเป็นมนุษย์หมาป่านะรู้ยัง~" อันยาเท้าเอวยืดอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "นายไม่กลัวร่างอันสง่างามนั่นเลย แถมยังเป็นสายกูร์เมต์หายากสุดๆ อีกต่างหาก! ฉันชักจะถูกใจนายมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ!"

สง่างามเหรอ? อืม ถ้าไม่พูดอะไรออกมาก็คงใช่อยู่ ลู่เหรินหมินไม่กล้าพูดสิ่งที่คิดออกไป

"งั้นพหุมิติก็มีจริงเหรอ? โลกเป็นแค่หนึ่งในนั้นใช่ไหม? ถ้ามีมนุษย์หมาป่า แล้วมีแวมไพร์ไหม? มีอุลตร้าแมนหรือเปล่า? คุณเป็นมนุษย์ต่างดาวที่ถูกส่งมาบุกโลกใช่ไหม? ไก่กับไข่กับข้าวอะไรเกิดก่อนกัน... อุ๊บ!"

เพื่อรักษาคาแรคเตอร์ของลู่เหรินหมินเอาไว้ อันยารีบเอามือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบปิดปากเขา ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา

"บ่นอะไรเนี่ย? โดนเป่าทีเดียวถึงกับเพี้ยนเลยเหรอ?" อันยาแค่นเสียง "ใจเย็นลงหรือยัง? อยากโดนเป่าอีกสักทีไหม?"

"อื้อ-อือ-อือ-อือ-อือ!"

ลู่เหรินหมินกระโดดเหยงๆ พยายามงัดปากออกจากมือของอันยา แต่เห็นได้ชัดว่าช่องว่างพลังระหว่างมนุษย์กับอมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่ความพยายามจะถมได้—แม้สาวหมาป่าจะยังไม่เผยร่างจริงก็ตาม

"ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ เพิ่งเซ็นสัญญาเอง โปรยังไม่ทันผ่านเลย" อันยาจุปากทำท่าจุ๊ๆ "เตรียมตัวต้อนรับการข้ามมิติครั้งแรกของคุณได้เลย เสี่ยวลู่!"

"อู-ฮู-ฮู-อู?"

ยังไม่ทันที่เขาจะถามให้รู้เรื่อง วงเวทย์บนหลังมือก็สว่างวาบขึ้นเอง ลำแสงเลเซอร์หลายสายพุ่งออกมา วาดเป็นประตูมิติว่งวนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 เมตรตรงหน้าพวกเขา!

ทันใดนั้น ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าลู่เหรินหมิน:

"【แต้มความประหลาดใจปัจจุบัน: 0】"

"【เมนูที่เรียนรู้ด้วยตนเองปัจจุบัน: บะหมี่ไข่ (ระดับการทำอาหารต่ำเกินไป ไม่มีการจัดอันดับ)】"

"【มิติที่เลือกได้ปัจจุบัน: รอการสุ่ม (1 ครั้ง)】"

"【ระยะเวลาพำนักสูงสุด: 1 ชั่วโมงตามเวลาโลก】"

"【ภารกิจนักล่ามิติฝึกหัดถูกปลดล็อก】"

"【เป้าหมายภารกิจ: ล่าสิ่งมีชีวิตต่างมิติอย่างน้อย 1 ตัว จำกัดเวลา 1 ชั่วโมงตามเวลาโลก】"

"【รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกสิทธิ์นักล่าฝึกหัด, ปลดล็อกระบบจัดอันดับนักล่า, ปลดล็อกร้านค้ามิติ, ปลดล็อกระบบอุปกรณ์นักล่า, ปลดล็อกค่าชื่อเสียงฝ่ายมิติ】"

"【บทลงโทษเมื่อภารกิจล้มเหลว: เพิกถอนวงเวทย์ข้ามมิติ, ลบความทรงจำที่เกี่ยวข้องทั้งหมด】"

"【นักล่าฝึกหัด โปรดเข้าสู่ประตูมิติ จำกัดเวลา 1 นาทีตามเวลาโลก】"

อันยาหัวเราะคิกคัก "เอาล่ะ เสี่ยวลู่ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ ขอให้สนุกกับครั้งแรกนะ~" พูดจบ โดยไม่รอให้ลู่เหรินหมินตั้งตัว เธอก็ผลักเขาเข้าไปในประตูมิติ

ลู่เหรินหมินทันได้แค่ส่งสายตา 'รู้ทันนะ' ให้เธอ ก่อนจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะเหมือนโลกหมุนคว้าง และความรู้สึกไร้น้ำหนักราวกับนั่งรถไฟเหาะ เขาเหมือนะบะหมี่ในท้องกำลังจะพุ่งออกมา!

"【กำลังสุ่มมิติ...】"

แม้จะหลับตาแน่น แต่ข้อความนั้นก็ยังปรากฏชัดเจน

ลู่เหรินหมินลองลืมตาขึ้น แน่นอนว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องเช่าเล็กๆ แต่อบอุ่นอีกต่อไป

ความมืดมิดอันหนักอึ้งโอบล้อมเขาจากทุกทิศทาง ไม่สิ มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความมืด!

ทันใดนั้น! จุดแสงเล็กจิ๋วแต่เจิดจ้าก็ระเบิดออกตรงหน้า วงเวทย์บนหลังมือเริ่มส่งความรู้สึกร้อนผ่าวที่ไม่อาจต้านทาน

"【จงคว้ามันไว้...】"

ลู่เหรินหมินได้ยินเสียงในหู ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ไม่ใช่ภาษาใดที่เขารู้จัก แต่กลับเข้าใจความหมายได้อย่างถ่องแท้

ความร้อนของวงเวทย์เปลี่ยนจากร้อนรุ่มเป็นแสบร้อน จนไม่มีเวลาให้ลังเล เขาเอื้อมมือออกไปคว้าจุดแสงนั้นไว้!

"แกร๊ก! แกร๊ก!"

ความว่างเปล่าไร้ขอบเขตเบื้องหน้าแตกออกเหมือนน้ำแข็งที่ถูกปาด้วยก้อนหิน รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นก่อนจะขยายวงกว้าง ในที่สุด โดยมีจุดแสงในฝ่ามือเป็นศูนย์กลาง แสงสว่างจ้าที่ไม่อาจพรรณนา พร้อมกับแรงกระแทกที่แทบจะจับต้องได้ ก็สาดซัดเข้ามาเต็มคลองจักษุ ยังไม่ทันได้กระพริบตา แสงนั้นก็ขยายตัวออกไปในระดับมหึมาเกินกว่าคำบรรยายใดๆ จะเปรียบเปรย!

หนึ่ง สอง สิบ ร้อย พัน หมื่น แสนล้าน และมากกว่านั้น!

กระจุกดาวหลากสีนับไม่ถ้วนถือกำเนิด ดับสูญ และเกิดใหม่ เขาเป็นพยานในการวิวัฒนาการของระบบดาราจักร สิ่งมีชีวิตเพิ่มจำนวนและวิวัฒนาการจากระดับจุลทรรศน์ กลายเป็นตัวเอกของดวงดาวในรูปแบบที่หลากหลาย

ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่เกือบทั้งหมดเป็นสีเหลืองของทรายปรากฏขึ้นในสายตา ยังไม่ทันได้ชื่นชมเต็มตา เขาก็รู้สึกว่าตัวเบาหวิว จิตสำนึกเหมือนถูกบางอย่างดึงดูด พุ่งทะยานไปยังดาวเคราะห์สีเหลืองนวลนั้นอย่างรวดเร็ว

"【การสุ่มมิติเสร็จสิ้น: หมายเลข 16037475】"

"【รายละเอียดมิติ: ทรายเหลือง, คาวบอย, แดนเถื่อน】"

"【ขอให้มีความสุขกับการล่านะ...】"

...วีด~ วิ้ว~ วีด~... แหว่~ แหว~ แหว่~...

วีด~ วิ้ว~ วีด~... แหว่~ แหว~ แหว่~...

เสียงดนตรีประกอบฉากอันแปลกประหลาดดังขึ้น พร้อมกับก้อนหญ้าแห้งกลิ้งผ่านไปโดยไม่ทราบความหมาย... ลู่เหรินหมินยืนแยกเท้า มือวางปรกอยู่ที่เอวอย่างผ่อนคลาย ราวกับคาวบอยที่เตรียมชักปืน

อาการวิงเวียนศีรษะดำเนินอยู่ประมาณห้าวินาที จากนั้นสัมผัสแข็งเกร็งก็ส่งผ่านมาจากใต้ฝ่าเท้า มันค่อนข้างนุ่ม เป็นทรายเนื้อละเอียด เมื่อมองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตาเห็นเพียงเนินทรายสูงตระหง่านทอดยาว ใกล้ๆ กันนั้นมีกลุ่มต้นกระบองเพชรขึ้นอยู่ พร้อมเศษไม้รูปร่างประหลาดที่ฝังตัวอยู่ในทรายครึ่งหนึ่ง สายลมพัดพาเม็ดทรายมาปะทะจนเขาต้องหยีตา

ความรู้สึกว่าเท้าเหยียบอยู่บนพื้นดินไม่ได้ทำให้เขาใจชื้นขึ้นเลย เพราะภาพเบื้องหน้าและทรายที่พัดตีหน้าได้ทำลายสามัญสำนึกของเขาจนย่อยยับไปแล้ว... ทำไมฉันถึงมายืนอยู่ในทะเลทราย? ทำไมถึงมีเสียงดนตรี? แล้วไอ้ก้อนหญ้าแห้งนี่มันมาจากไหน? ทำไมฉันต้องยืนเก๊กท่านี้ด้วย?

"เฮ้ย ไอ้แก่สารเลว ส่งฉันมาที่ไหนวะเนี่ย? ที่นี่ยังใช่เมืองจีนอยู่หรือเปล่า?"

ประโยคแรกของนักล่ามิติฝึกหัด ลู่เหรินหมิน ในมิติแรกของเขา