บทที่ 27 เช็กอินได้คาถาสัจจะสามคำ: ความจริง

บทที่ 27 เช็กอินได้คาถาสัจจะสามคำ: ความจริง

ฉินจื้อหมิงยังคงปิดปากเงียบ ไม่ยอมให้ความร่วมมือกับตำรวจ เจ้าหน้าที่สอบสวนรู้สึกหนักใจเล็กน้อยและเดินออกจากห้องสอบสวนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

ที่ด้านนอกประตู ถังเถียนหยิบลูกอมตรากระต่ายขาวออกมา แกะเปลือกกระดาษแล้วส่งลูกอมสีขาวเข้าปาก รสหวานหอมของนมแผ่ซ่านไปทั่วปาก

"ความคืบหน้าเป็นไงบ้าง? มีอะไรคืบหน้าไหม?"

จ่าเฉินตงดึงปกเสื้อด้วยความหงุดหงิด แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเครื่องแบบตำรวจเป็นสิ่งที่ไม่ควรลบหลู่ เขาจึงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างพิถีพิถัน

"ฉินจื้อหมิงปากแข็งมาก ไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลย แต่ก็ใช่ว่าจะคว้าน้ำเหลวซะทีเดียว ยิ่งเขาดิ้นรนขัดขืนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่ามีชนักติดหลังมากเท่านั้น"

พวกเขาแค่ต้องการโอกาสที่จะงัดปากฉินจื้อหมิงเพื่อให้ได้เบาะแสใหม่ๆ

แต่น่าเสียดาย

การสอบสวนหลังจากนั้นก็ยังไม่ประสบผลสำเร็จ แม้จะเปลี่ยนเจ้าหน้าที่สอบสวนไปหลายคน แต่ก็งัดปากฉินจื้อหมิงที่ราวกับทากาวตราช้างไว้ไม่ได้

เวลาล่วงเลยไปทีละนาที

ในที่สุดก็ครบกำหนด 24 ชั่วโมง เนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ ตำรวจจึงจำใจต้องปล่อยตัวเขาไป

ฉินจื้อหมิงไม่ปิดบังความลำพองใจบนใบหน้า แม้ท้องจะร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิวโซ แต่เขาก็ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

ทันทีที่ก้าวพ้นสถานีตำรวจ ใบหน้าของเขาก็หมองลงเมื่อนึกถึงลูกสาวทรพีอย่างฉินอินที่ส่งเขาเข้ามานอนในคุก เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น

"นังเด็กบ้า สักวันฉันจะถลกหนังแก แล้วทำให้แกต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต!"

รอให้พ้นช่วงที่ตำรวจจับตามองไปก่อนเถอะ เขาจะต้องหาทางสั่งสอนนังลูกทรพีอย่างฉินอินให้สาสม

—

ย่านที่พักอาศัยหรู

ทันทีที่ฉินจื้อหมิงออกจากสถานีตำรวจ ฉินอินก็ได้รับโทรศัพท์จากทนายสวีซุย

เธอสวมชุดลำลองสีขาว ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงมาจากมุมสูงดูทิวทัศน์ที่สวยงามเบื้องล่าง

สายตาของเธอเย็นชา ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"

หลังจากฟังรายงานของทนายสวีซุย เธอก็วางสาย เธอหมุนสมาร์ตโฟนราคาแพงในมือเล่น หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เดินกลับไปนั่งที่โซฟา

ฉินอินดูเวลา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งชุดอาหารหรูสองที่จากร้านอาหารระดับห้าดาวผ่านแอปเดลิเวอรี

เมื่ออาหารมาส่ง เธอก็แบ่งส่วนหนึ่งให้ซิ่วเยว่ ทั้งสองแต่งกายเรียบร้อย นั่งทานอาหารหน้าตาน่าทานและส่งกลิ่นหอมกรุ่นอย่างไม่รีบร้อน

หลังจากอิ่มท้อง ฉินอินก็เก็บกวาดขยะและนำลงไปทิ้งที่ถังขยะรวมของชุมชน

ทันทีที่ฉินอินกลับขึ้นมาบนห้องและล้างมือ เสียงจักรกลเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

【ติ๊ง! โฮสต์ คุณมีโอกาสเช็กอินหนึ่งครั้ง】

"เช็กอิน"

เธอสอดมือเข้าไปใต้เครื่องเป่าลมร้อน หลังจากเป่าหยดน้ำจนแห้ง เธอก็หยิบหลอดครีมทามือออกมาจากลิ้นชัก บีบโลชั่นออกมานวดที่มือ

นิ้วเรียวยาวได้รูปของเธอเนียนนุ่มและส่งกลิ่นหอมจางๆ หลังทาครีม

เสียงจักรกลของระบบอภิมหาเศรษฐีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงความรู้สึกบางอย่าง

【โฮสต์ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยชะตาฟ้าลิขิต ทุกครั้งที่ถึงทางตัน มักจะมีจุดพลิกผันและแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์เสมอ แม้แต่ฉันที่เป็นระบบไร้ความรู้สึก ก็เริ่มจะค่อยๆ ก่อเกิดความรู้สึกที่เรียกว่าอิจฉาขึ้นมาแล้ว】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่สุ่มได้คาถาสัจจะสามคำ: ความจริง】

ฉินอินเก็บครีมทามือกลับเข้าลิ้นชัก

น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย "คาถาสัจจะสามคำ? ฟังดูน่าสนใจดีนี่"

ระบบอภิมหาเศรษฐีอธิบายเสริมอย่างรู้หน้าที่

【คาถาสัจจะสามคำ: 'ความจริง' สมดังชื่อของมัน มันมีพลังมหัศจรรย์และเหลือเชื่อ ไม่ว่าจิตใจของเป้าหมายจะแน่วแน่แค่ไหน ก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้ ตราบใดที่คุณใช้คาถาสัจจะสามคำ 'ความจริง' กับเป้าหมาย พวกเขาจะพรั่งพรูความลับที่ซ่อนลึกอยู่ในใจออกมาจนหมดสิ้น】

ฉินอินเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง

ท่าทางของเธอเกียจคร้านและผ่อนคลาย แผ่เสน่ห์ออกมาตามธรรมชาติ แม้จะสวมชุดลำลองที่มิดชิด แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด

"อืม... มาได้จังหวะพอดีเลย"

เธอเล่นผมยาวสลวยสีดำขลับอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสลัดความเกียจคร้านทิ้งไป แทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูก

"ระบบ ใช้คาถาสัจจะสามคำ: ความจริง กับฉินจื้อหมิง"

【ระบบได้รับคำสั่งจากโฮสต์ กำลังดำเนินการใช้คาถาสัจจะกับเป้าหมาย ฉินจื้อหมิง】

【ติ๊ง! ระบบดำเนินการเสร็จสิ้น】

ฉินอินไม่หวงคำชม

"ทำได้ดีมาก"

เธอลุกขึ้นยืนอีกครั้งแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่

เมื่อมองลงมาจากที่สูง ทิวทัศน์เบื้องล่างในยามนี้ดูเล็กจ้อยราวกับฝุ่นผง ฉินอินที่ยืนอยู่เบื้องบนเปรียบเสมือนยอดเขาที่มิอาจปีนป่ายข้ามไปได้

ฉินจื้อหมิงไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของฉินอินได้ เขาเป็นเพียงมดปลวกตัวจ้อย เป็นเพียงเม็ดทรายที่ไร้ค่า

—

ฉินจื้อหมิงกลับมาถึงบ้านตระกูลฉินด้วยความเหนื่อยล้าและหิวโหย

เมื่อเห็นรอยช้ำรอบดวงตา ขอบตาดำคล้ำ ใบหน้าซูบตอบ และสภาพกระเซอะกระเซิงของเขา เย่หลิงจือและฉินเจียวรุ่ยที่กำลังทานข้าวอยู่ถึงกับทำตะเกียบร่วงลงพื้น

"คุณคะ เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?"

"พ่อคะ พ่อหายไปทั้งวัน ไปทำอะไรมาถึงได้ดูเละเทะแบบนี้? เกิดอะไรขึ้นข้างนอกคะ?"

เย่หลิงจือและฉินเจียวรุ่ยรีบเข้ามาห้อมล้อมฉินจื้อหมิง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล พลางรัวคำถามใส่เขา

ฉินจื้อหมิงนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น ดื่มน้ำอุ่นที่ภรรยาส่งให้เพื่อแก้กระหาย แล้วหยิบชามข้าวขึ้นมาโซบเข้าปากอย่างบ้าคลั่งโดยไม่พูดไม่จาสักคำ

เขากินจนเกลี้ยงชาม ไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียว

เมื่ออิ่มท้องและพอจะมีแรงกลับมาบ้าง ฉินจื้อหมิงก็ไล่ฉินเจียวรุ่ยออกไป แล้วเล่าเรื่องที่ฉินอินส่งเขาเข้าคุกให้เย่หลิงจือฟัง

เย่หลิงจือมีท่าทีกังวลและไม่สบายใจ "คุณคะ ฉินอินกับหวังซิ่วเยว่เริ่มสงสัยแล้ว พวกมันต้องหาทางเล่นงานเราแน่ๆ"

พอนึกถึงความเปลี่ยนแปลงของฉินอินในช่วงที่ผ่านมา ความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวก็ผุดขึ้นในใจเย่หลิงจืออย่างบอกไม่ถูก

ฉินอินดูน่ากลัวเกินไปแล้ว

ฉินจื้อหมิงนวดขมับ "ไม่ต้องห่วง ฉันทำลายหลักฐานตอนนั้นไปจนหมดเกลี้ยง สองแม่ลูกนั่น หรือต่อให้เป็นตำรวจ ก็ไม่มีทางเจออะไรทั้งนั้น"

ฉินจื้อหมิงไม่ได้นอนมาทั้งคืน เขาเพลียและง่วงมาก หลังจากเล่าสถานการณ์ให้เย่หลิงจือฟังคร่าวๆ เขาก็ลุกขึ้น อ้าปากหาว เตรียมจะขึ้นไปนอนพักผ่อนข้างบน

ทันใดนั้น

ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงัก

คลื่นสมองของเขาดูเหมือนจะถูกคลื่นรบกวนบางอย่างกระแทกใส่ จนปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน แววตาเหม่อลอย

ในหัวของฉินจื้อหมิง ภาพเหตุการณ์ที่หวังซิ่วเยว่ตกตึกจมกองเลือดฉายวนซ้ำไปซ้ำมา

ในสมองที่มึนงงของเขา มีเสียงหนึ่งดังก้องไม่หยุด: "แกนั่นแหละที่ทำร้ายหวังซิ่วเยว่ เป็นแก..."

ดวงตาที่เหม่อลอยของฉินจื้อหมิงค่อยๆ กลับมาดูปกติ ไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่สมองของเขากลับถูกรบกวนอย่างต่อเนื่อง

"คุณคะ?"

"คุณคะ เป็นอะไรไป?"

เย่หลิงจือสังเกตเห็นอาการเหม่อลอยของฉินจื้อหมิง เธอโบกมือตรงหน้าเขาและเรียกชื่ออยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ

วินาทีต่อมา

จู่ๆ ฉินจื้อหมิงก็พุ่งตัวออกไปข้างนอก

ร่างของเขารวดเร็วปานสายฟ้า หายวับออกไปจากห้องนั่งเล่นในพริบตา ความเร็วระดับนี้ไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการสอบสวนและอดนอนมาทั้งคืนเลยสักนิด

"คุณคะ!"

เย่หลิงจือร้องเสียงหลง

เธอรีบวิ่งตามออกไป แต่ความเร็วของฉินจื้อหมิงนั้นมากเกินไป เขาหายลับไปจากสายตาแล้ว และเธอก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปทางทิศไหน