บทที่ 87 ปกป้องอย่างใกล้ชิด

บทที่ 87 ปกป้องอย่างใกล้ชิด

หลังจากรูดทรัพย์จนเสร็จก็ไม่ได้อะไรมากนัก มีเพียงเศษเงินเล็กน้อย เหรินเจี๋ยใช้ยีนกลืนกินดูดซับเศษซากศพเหล่านั้นไปด้วย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะศพถูกสับจนละเอียดเกินไปหรือเปล่า วิชาพันธนาการปีศาจบัญชาทัพจึงไม่ได้ผล ต้นไม้ปีศาจดักจับวิญญาณปีศาจที่สมบูรณ์ไม่ได้เลย...

ตอนนี้ใต้โคนต้นมีวิญญาณปีศาจพันธนาการอยู่สี่ตน ได้แก่ ปีศาจหนังมนุษย์, ปีศาจพันคมดาบ, ปีศาจตาคลั่ง และปีศาจกล้ามเนื้อ ซึ่งปีศาจหนังมนุษย์กับปีศาจพันคมดาบถูกใช้งานไปจนเกือบจะหมดแล้ว

ส่วนชิ้นส่วนพันธุกรรมนั้นได้มาไม่น้อย ทำให้แถบค่าประสบการณ์สกิลทั้งหมดของเหรินเจี๋ยเพิ่มขึ้นมาหนึ่งระดับ แต่ก็ยังไม่มากพอ ยังห่างไกลจากระดับสองขั้นสูงสุดอยู่พอสมควร

ทว่าแค่นี้เหรินเจี๋ยก็พอใจมากแล้ว สมบัติมันต้องค่อยๆ สะสมไปทีละนิดนั่นแหละ~

เขาจุดไฟเผาทำลายร่องรอยทั้งหมด เป็นบริการฌาปนกิจแบบครบวงจร จากนั้นเหรินเจี๋ยจึงรีบวิ่งกลับบ้าน...

เขาไม่กล้าอยู่นาน เพราะหากพวกไพ่ป๊อกพาคนกลับมาอีกจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก...

ในเงา ชิงเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่อย่างเงียบๆ...

……

ในป่าทึบแห่งหนึ่งนอกเมืองจินเฉิง โพดำ A พิงโคนต้นไม้อย่างสะบักสะบอม บาดแผลบนหัวไหล่ค่อยๆ สมานตัว!

??(?乛益乛) “บัดซบ! บัดซบเอ๊ย! ยัยนั่นไม่ควรจะหนีรอดไปได้!”

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง เดิมทีแค่ตั้งใจออกมาซื้อดินซีร่างเลยไม่ได้พาคนมาเยอะ ใครจะไปนึกว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้?

9 ดอกจิกถอดหน้ากากออก แม้อายุจะยังไม่มากแต่ผมกลับบางจนเป็นทรงเรดาร์ บนหัวแทบไม่เหลือผมแล้ว ผมที่เหลืออยู่ไม่กี่เส้นก็ถูกเขาไว้จนยาวเฟื้อย ตอนนี้เขาคว้าผมไม่กี่เส้นที่เหลืออยู่นั้นขึ้นมาแล้วทึ้งมันออกด้วยความเจ็บปวดใจ

นี่คือค่าตอบแทนของเขา...

(??益?) “บ้าเอ๊ย เส้นผมแม่งไม่เหลือแล้ว ต้องประหยัดใช้หน่อย ช่วงนี้แปลงร่างปีศาจบ่อยเกินไป น้ำยาปลูกผมที่ทุ่มเงินซื้อมาอย่างแพงก็ไม่ได้ผลเลยหรือไงวะ?”

“เอซ (A) เอาไงต่อ? เอาดินซีร่างกลับไปไม่ได้ แผนการก็ดำเนินต่อไม่ได้ ถ้าราชารู้เข้า พวกเราโดนเชือดแน่!”

“เวลาบีบคั้นแล้วนะ ถ้ามัวแต่ชักช้า ไม่แน่ว่าไอ้หมอนั่นจะยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า... ถ้าพลาดครั้งนี้ไป ครั้งหน้าคงหาตัวยากแล้ว”

โพดำ A ล้วงเอาขวดนมสีชมพูที่มีนมเต็มขวดออกมาจากอกเสื้อ เปิดฝาครอบออก เผยให้เห็นจุกนม แล้วยัดเข้าปากดูดรัวๆ ราวกับเด็กทารก~

เขาสูบจนนมนั่นหมดขวดถึงได้ถอนหายใจยาวออกมา...

เขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า:

“จะทำยังไงได้ล่ะ? ถ้าเรื่องมันเสียเพราะพวกเรา คนที่ต้องตายก็คือพวกเราอยู่ดี ทำได้แค่แจ้งเบื้องบนไปก่อน แล้วลองหาช่องทางอื่นดูว่าพอจะหาดินซีร่างก้อนอื่นได้ไหม!”

“ถ้าไอ้เด็กนั่นขลุกตัวอยู่แต่ในเมืองจินเฉิง ช่วงนี้สถานการณ์มันอ่อนไหว ลงมือกับมันยากจริงๆ ถ้ามันอยู่ตัวคนเดียวก็พอว่า แต่ถ้ายัยนั่นยังอยู่ด้วย...”

“ชิ~ บัญชีนี้ฉันจดไว้แล้ว!”

9 ดอกจิกที่อยู่ข้างๆ เม้มริมฝีปากแน่น เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ ประโยคเมื่อกี้ถ้านายไม่พูดตอนดูดขวดนมจนหมด มันคงดูมีสง่าราศีมาก

แต่ตอนนี้มองยังไงก็กลั้นขำไม่อยู่จริงๆ ว่ะ

เส้นเลือดบนหน้าผากโพดำ A ปูดโปน:

(???益??) “แกยังกล้าขำฉันอีกเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันจะทึ้งขนที่เหลือไม่กี่เส้นของแกให้โกร๋นเลย?”

9 ดอกจิกกุมหัว รีบนึกถึงเรื่องเศร้าทั้งหมดในชีวิตที่เคยเจอมา ถึงพอจะกลั้นขำเอาไว้ได้

โพดำ A ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางหงุดหงิด: “ไป! กลับฐานไปปรึกษากันก่อน...”

……

กว่าเหรินเจี๋ยจะกลับถึงบ้านก็ดึกสงัด พอเข้าประตูมาก็เห็นกล่องพัสดุวางอยู่ข้างๆ บนกล่องเขียนว่าส่งจากหัวเทียนกรุ๊ป

เหรินเจี๋ยปากกระตุก พอแกะออกดูข้างในก็คือยาพันธุกรรมปลุกพลังสองเข็มจริงๆ ให้ตายสิ! ของราคาตั้งสี่แสนส่งมาทางพัสดุเนี่ยนะ?

สมกับที่เป็นเศรษฐีนีตัวน้อย ยัยหัวหมานี่ทำงานเร็วชะมัด คราวนี้เหยาเหยาโชคดีแล้ว~

เหรินเจี๋ยกลับเข้าห้อง เถาเหยาเหยายังไม่นอนจริงๆ เธอกำลังนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ช่วยเหรินเจี๋ยทำหน้าเว็บรับงานพาร์ทไทม์อยู่

(?????) “พี่? กลับมาแล้วเหรอ? ดูสิ! หนูช่วยพี่รับงานหาเงินงานใหญ่มาด้วยล่ะ ไปเป็นเครื่องฟอกสารฟอร์มาลดีไฮด์ในร่างมนุษย์ที่คฤหาสน์เพิ่งสร้างเสร็จ ได้วันละ 800 หน่วยเงินแน่ะ~”

“ไปถึงแค่เข้าไปยืนหายใจข้างในก็พอ พี่พลังเยอะขนาดนี้ แค่สารฟอร์มาลดีไฮด์คงทำอะไรพี่ไม่ได้หรอกเนอะ?”

เหรินเจี๋ยหน้าดำปิ๊ดปี๋ พุ่งเข้าไปล็อกคอเถาเหยาเหยาในท่าล็อกเถาวัลย์มังกรรัดทันที!

เขาพูดลอดไรฟันว่า: “เธอนี่น้องแท้ๆ ของพี่จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย? เครื่องฟอกฟอร์มาลดีไฮด์บ้าบออะไร งานแบบนี้คนเขาทำกันที่ไหน?”

เถาเหยาเหยาทำหน้าจริงจัง:

(??ˇ ? ˇ?) “พี่! หนูว่าพี่ลองดูหน่อยก็ดีนะ งานนี้คนปกติเขาไม่ทำกันก็จริง แต่พี่ไม่เหมือนคนอื่น พี่คือเหรินเจี๋ย!”

เหรินเจี๋ยหน้ายิ่งดำกว่าเดิม แต่บนใบหน้ากลับผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา:

(????) “ได้เลย ได้เลย~ รักพี่ชายมากขนาดนี้เลยใช่ไหม? เฮ้อ~ ดูท่าไอ้ยาพันธุกรรมที่พี่ทุ่มเงินมหาศาลหามาเนี่ย เด็กสาวบางคนคงไม่มีวาสนาได้ใช้แล้วล่ะมั้ง~”

พูดจบเขาก็ล้วงเอายาพันธุกรรมสองเข็มออกมา แล้วมองเถาเหยาเหยาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์!

เถาเหยาเหยาอ้าปากค้าง ดวงตาเป็นประกาย:

(o 口 o*) “จริงเหรอพี่? พี่หามาได้จริงๆ เหรอ? แถมยังสองเข็มเลย?”

“ขอบคุณนะพี่!”

เถาเหยาเหยาเอียงตัวไปข้างหนึ่ง รีบถลกกางเกงนอนลงครึ่งหนึ่ง จัดท่าเตรียมพร้อม แล้วส่งสายตาปิ๊งๆ ให้เหรินเจี๋ยรัวๆ!

เหรินเจี๋ยถอนหายใจ: “พี่ล่ะยอมเธอจริงๆ...”

เถาเหยาเหยาพูดอย่างตื่นเต้น: “พี่ชายที่หล่อที่สุดในจักรวาล สวยงามและจิตใจดี หนูรู้อยู่แล้วว่าพี่รักหนูที่สุด ไว้หนูปลุกพลังได้เมื่อไหร่ หนูจะซ้อมพี่ให้ยับเลย!”

“การได้โดนพี่ชายเอาเข็มปักสองวันติดเนี่ย หนูมีความสุขที่สุดเลยนะ!”

เหรินเจี๋ยกัดฟันกรอด แล้วปักเข็มแรกเข้าที่ก้นของเถาเหยาเหยาทันที!

_(┐“??口??)_”โอ๊ย!”

“ได้เลย ได้เลย~ พี่จะรอดูว่าเธอจะซ้อมพี่ให้ยับยังไง!”

“หนูฉีดเข็มเดียวก็พอแล้ว อีกเข็มพี่เอาไว้ฉีดเองเถอะ... โอ๊ย!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ เหรินเจี๋ยก็ปักเข็มที่สองให้เถาเหยาเหยาตามไปทันที!

“ฉีดไปสองเข็มเลย! โอกาสสำเร็จจะได้เยอะขึ้น เอาให้ชัวร์~”

มันเป็นของที่เขาเตรียมไว้ให้เหยาเหยาอยู่แล้ว ถ้าเขาฉีดเองไปก็คงไม่มีความหมายเท่าไหร่

คราวนี้เถาเหยาเหยาตื่นเต้นจนแทบคลั่ง หลังจากเหรินเจี๋ยอุ้มเธอกลับไปที่เตียง เธอก็ลืมตาโพลงด้วยความคาดหวัง!

(??? ? ??)? “พี่~ คืนนี้หนูไม่นอนแล้ว หนูจะเฝ้ารอดูวินาทีที่ตัวเองตื่นรู้พลังด้วยตาตัวเอง!”

เหรินเจี๋ยกลอกตา: “งั้นตกลงตามนี้ ใครนอนก่อนเป็นหมานะ~”

หลังจากจัดการเรื่องเถาเหยาเหยาเสร็จ เหรินเจี๋ยก็เก็บกวาดห้องนิดหน่อยก่อนจะเข้าห้องน้ำไป

……

เหรินเจี๋ยนั่งอยู่บนโถส้วม มือถือทิชชู่ ใบหน้าดำทะมึนราวกับก้นหม้อ!

เพราะเขาเห็นชัดๆ ว่า มีหมอกอารมณ์ลอยออกมาจากเงาของตัวเองเป็นระยะๆ...

(??????????? ?)? “ชิง! คุณต้องมาเฝ้าใกล้ชิดขนาดนี้เลยเหรอ? ผมทำธุระส่วนตัวคุณยังตามมาเนี่ยนะ?”

ศีรษะของชิงค่อยๆ โผล่ออกมาจากเงา เห็นเพียงครึ่งหัว ดวงตาของเธอจ้องมองมาอย่างลึกลับ:

(?_???) “นายรู้ตัวได้ยังไง?”

“เพื่อความปลอดภัยในชีวิตของนาย การทำแบบนี้เป็นเรื่องจำเป็น และเพื่อป้องกันการล้างแค้นจากพวกไพ่ป๊อกด้วย...”

เหรินเจี๋ยกุมขมับ:

(?)﹏(ヾ) “งั้นคุณช่วยออกไปก่อนได้ไหม? คุณจ้องอยู่แบบนี้ผมถ่ายไม่ออก!”

คำตอบของชิงสั้นและกระชับ

“ไม่!”

เหรินเจี๋ย: (???益?? ?)?…

“ถ้าคุณยังไม่ยอมออกไป ผมจะระเบิดพลังอึพุ่งใส่คุณจริงๆ นะ ไม่รู้คุณเคยได้ยินคำว่าพลังอึระเบิดกำแพง (มุมานะบากบั่น) หรือเปล่า!”

ชิงนิ่งเงียบไป หัวครึ่งหนึ่งค่อยๆ จมหายกลับเข้าไปในเงาอย่างไร้ร่องรอย เหรินเจี๋ยถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทันใดนั้นเสียงของเถาเหยาเหยาก็ดังมาจากในห้อง:

“พี่~ พี่คุยกับใครน่ะ?”

“ไม่จริงน่า!”

“เชื่อหนูเถอะพี่! พี่ไปขู่มันแบบนั้นไม่ได้ผลหรอก พี่ลองใช้ยาสวนทวารดูไหม ได้ผลชะงัดนักเชียว!”

เหรินเจี๋ย: (??ω?? ?)

ชิง: ……

วินาทีนั้นหมอกอารมณ์ยิ่งพวยพุ่งเข้มข้นกว่าเดิม