บทที่ 75 บังเอิญเจอ

บทที่ 75 บังเอิญเจอ

เหรินเจี๋ยเดินเอามือไพล่หลังทอดน่องเข้าไปในถนนโลกเก่าอย่างสบายอารมณ์ สไตล์การตกแต่งของที่นี่ฉูดฉาดบาดตา ร้านรวงสองข้างทางมีสารพัดรูปแบบ ทั้งร้านขายของเก่า ร้านขายอวัยวะเทียมจักรกล ร้านขายของมีค่า

ที่นี่ทำเอาเหรินเจี๋ยตาลายไปหมด หน้าร้านแต่ละร้านมีป้ายไฟหลากสีสัน ทั้งแดง ม่วง น้ำเงิน ส่องแสงวูบวาบ ผู้คนเดินขวักไขว่ หลายคนสวมหน้ากาก และยังมีนักเสริมพลังจักรกลจำนวนมหาศาลเดินกันให้ควัก...

พวกเขาไม่ปกปิดอวัยวะเทียมจักรกลของตัวเองเลย ทั้งแขนขา ดวงตา หรือแม้แต่กระดูกสันหลังที่ถูกดัดแปลง อวัยวะเทียมบางชิ้นมีขนาดใหญ่โต รูปทรงแปลกประหลาด ดึงดูดสายตาผู้คน

เหล่านักเสริมพลังจักรกลไม่เพียงแต่ไม่สนใจสายตาคนอื่น แต่กลับโชว์มันอย่างภาคภูมิใจ

เสียงเพลงจังหวะเร้าใจดังกระหึ่มไปทั่วถนน เสียงเรียกลูกค้าดังเซ็งแซ่

"เร่เข้ามา เร่เข้ามาดู ฟิกเกอร์อุลตร้าแมนยุคโลกเก่าเพิ่งขุดค้นเจอ มีไฟกระพริบ พร้อมอุปกรณ์แปลงร่าง ใส่ถ่านแล้วมีไฟวิบวับ~"

"เครื่องยนต์สันดาปเคมีรุ่นเก่า 2JZ ซูปร้า ใครสนใจซื้อไปสะสมได้นะคร้าบ~"

"มาดูมาชมกันได้ การ์ดสามก๊กสังหารยุคโลกเก่า การ์ดโปเกมอนครบเซ็ต ลูกแก้วมังกรสิบลูก ไพ่นกกระจอกหยก เพิ่งขุดเจอ สภาพนางฟ้า ราคาเป็นกันเอง~"

เหรินเจี๋ยฟังแล้วมึนตึ้บ นี่มันขายบ้าอะไรกันวะเนี่ย ฟิกเกอร์อุลตร้าแมนขุดเจอก็มีคนซื้อด้วยเหรอ?

สำหรับเด็กประถมอาจจะดูไร้สาระ แต่สำหรับเด็กมหาวิทยาลัยอาจจะกำลังดีก็ได้?

"พ่อหนุ่ม? สไปรท์หมักบ่มยุคโลกเก่าสักขวดไหม? อายุไม่ต่ำกว่าสองร้อยปีเชียวนะ ฉันยังมีน้ำอัดลมแห่งความสุขของคนขี้แพ้ด้วย! ชีพจรไม่เต้น แต่ร้องลั่นทุ่ง กระทิงแดง ขวดละ 500 ถูกและดี~"

เหรินเจี๋ยปากกระตุก มองดูเครื่องดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะเจ้าของร้าน ดูเก่าเก็บจริงๆ นั่นแหละ แต่สไปรท์หมักบ่มบ้าบออะไร กินได้ที่ไหน?

(??～?) "ไม่ซื้อ!"

(?口?)? "เฮ้ยๆๆ? อย่าเพิ่งไปสิ? ชิมได้ ชิมก่อนได้ นายไม่อยากสัมผัสรสชาติแห่งประวัติศาสตร์อันยาวนานของยุคโลกเก่าหน่อยเหรอ?"

พูดจบก็เปิดขวดดังฟู่ รินสไปรท์ใส่แก้วให้เหรินเจี๋ย

เหรินเจี๋ยกลืนน้ำลาย: "ฟรีเหรอ?"

"ฮี่ๆ~ แก้วนี้ฟรี แต่ถ้าดื่มแล้ว ขวดที่เปิดนายต้องซื้อนะ~"

เหรินเจี๋ยไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังเดินหนีทันที เจ้าของร้านรีบกวักมือเรียก แต่แขนเสื้อดันไปปัดโดนแก้วกระดาษ

สไปรท์หมักบ่มหกกระจายเต็มโต๊ะ

ทันทีที่น้ำสัมผัสพื้นโต๊ะ มันก็เกิดฟองฟู่สีขาวโพลน!

เหรินเจี๋ยตาโต: (°口°〃) "อะไรวะ? มีพิษ? เถ้าแก่กะวางยาเลยเรอะ?"

เจ้าของร้านโกรธจัด: "พิษบ้าอะไร นี่มันน้ำอัดลมโว้ย ไม่เคยเห็นโลกหรือไง?"

แต่เหรินเจี๋ยเดินไปไกลแล้ว เก็บเกี่ยวหมอกอารมณ์ไปหนึ่งกรุบ สบายใจเฉิบ สมบัติต้องค่อยๆ สะสมไปทีละนิด~

เดินเข้าไปได้ไม่ไกล เหรินเจี๋ยก็มาหยุดอยู่หน้าร้านชื่อ "บันทึกศิลา" หน้าร้านมีคนมุงดูหลายสิบคน บรรยากาศคึกคักมาก ตะโกนเชียร์ "เปิดเลย เปิดเลย" แถมยังมีคนเดาะลิ้นชมว่าแม่หนูคนนี้รวยจริงๆ

เหรินเจี๋ยผู้ชอบไทยมุงพยายามเบียดเข้าไป แต่ก็เบียดไม่เข้า

เลยต้องถอยมาที่ร้านข้างๆ ชื่อ "ร้านชำเฒ่าติง" ป้ายโฆษณาเขียนว่าขายยาพันธุกรรมปลุกพลัง

ชายชราเคราขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้โยก คาบกล้องยาสูบ ไถดูคลิปสาวขายาวในโต่วเหนียง (Douyin/TikTok) รัวไลก์ให้สาวๆ อย่างเมามัน~

ขาทั้งสองข้างของเขาไม่มี ใส่ขาจักรกลแทน~

"เถ้าแก่? ที่นี่มียาพันธุกรรมปลุกพลังไหม? ขอสองเข็ม?"

เหล่าติงจ้องหน้าจอมือถือไม่วางตา:

"สองเข็ม 644,000 ราคาตลาด ถ้าซื้อสองเข็มพร้อมกัน ลดเศษให้ได้~"

เหรินเจี๋ยตาเป็นประกาย: (* ???? ? ????) "จริงเหรอ? เถ้าแก่ใจดีจัง~ เอาสองเข็ม ทั้งหมดหกหมื่นสี่พันสี่ใช่ไหม?"

เหล่าติงสำลักควัน ไอโขลกๆ:

(??°??°?) "ฉันขายของในถนนโลกเก่ามาตั้งหลายปี เพิ่งเคยเจอคนลดเศษแบบเอ็งนี่แหละ!"

"ไม่ลดสักแดงเดียว ถ้าว่าแพงก็ไปร้านอื่น!"

เหรินเจี๋ยยิ้มแหย: "เถ้าแก่~ อย่าใจร้ายนักสิ งั้นผมเพิ่มให้อีกหน่อย?"

เหล่าติงเลิกคิ้ว: "เพิ่มเท่าไหร่?"

เหรินเจี๋ยทำหน้าจริงจัง: "440,000 เป็นไง?"

เฒ่าติง: !!!

เอ็งกวนตีนข้าเหรอ!

เพิ่มจุดทศนิยมมาตัวเดียวเนี่ยนะ?

(￢益￢?) "ร้านอื่นส่งมาป่วนราคาใช่ไหม? ไปๆๆ ไปป่วนร้านอื่นไป๊!"

เหรินเจี๋ยจนปัญญา: "ราคาตลาดมัน 200,000 ไม่ใช่เหรอ? ลุงขาย 320,000? ทำไมไม่ไปปล้นเลยล่ะ?"

เหล่าติงพ่นควันปุ๋ยๆ:

"เอ็งจะไม่ให้ฉันปล้นก็ได้ ของราคา 200,000 น่ะมีจริง เอ็งก็ไปต่อคิวสักครึ่งปีปีนึงสิ? ถ้าพลาดช่วงเวลาปลุกพลังที่ดีที่สุดไป งั้นก็ปลุกยากแล้วนะ~"

"ของฉันนี่ของพร้อมส่ง ไปถามราคาตลาดดูได้ ราคานี้ทั้งนั้น~"

เหรินเจี๋ยกัดฟันกรอด เข็มเดียวไม่พอใช้ สองเข็มเงินก็ไม่พอ เหรินเจี๋ยเลยเล็งไปที่อวัยวะเทียมจักรกลที่แขวนอยู่ในร้านชำ!

"เถ้าแก่? ที่นี่รับซื้อแขนไหม?"

เหล่าติงเลิกคิ้ว: "รับ~ เอ็งมี?"

เหรินเจี๋ยถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนซ้าย ขยับข้อมือเล็กน้อย ปลดโหมดพรางตัว เผยให้เห็นแขนกลสีดำทองดั้งเดิม

"ลุงดูซิ แขนผมขายได้เท่าไหร่?"

เหล่าติงตาโต ลุกพรวดจากเก้าอี้ ดึงแขนกลเหรินเจี๋ยไปดูใกล้ๆ ไม่วางตา~

"นี่มัน... แขนกล... อืม~ ก็งั้นๆ แหละ ให้ 800,000 เป็นไง? แถมยาพันธุกรรมให้อีกสองเข็ม?"

เหรินเจี๋ยชะงัก หะ!?

แขนกลนี่ขายได้แพงขนาดนี้เลยเหรอ?

"โอ้โห? เถ้าแก่ ไม่จริงใจเลยนะ?"

พูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงฮือฮาดังมาจากถนน นักเสริมพลังจักรกลหลายคนกรูกันเข้ามา ตาเป็นประกาย จ้องแขนกลเหรินเจี๋ยตาไม่กระพริบ

(*???) "แม่งๆๆ! พวกนายมาดูเร็ว? แขนกลรุ่นนี้ไม่เคยเห็นในตลาดเลย โลหะผสมไทเทเนียม? มัดกล้ามเนื้อเทียม? ซี้ด~"

พริบตาเดียว เหรินเจี๋ยก็โดนนักเสริมพลังจักรกลรุมล้อมเป็นสิบคน!

"ไม่ใช่แค่นั้น! นี่มันผลิตภัณฑ์ของหัวซิงไบโอเทคไม่ใช่เหรอ? รุ่นทดลองที่ยังไม่เปิดตัวใช่ไหม? บัดซบ! รุ่น TXH-1? ระบบปฏิบัติการเกรดทหารเหรอเนี่ย?"

"น้องชาย? แขนนี้ขายไหม? พี่รับซื้อ สามล้านเป็นไง?"

"ขี้งกชิบเป๋ง! ฉันให้สามล้านห้า แถมแขนกลรุ่นมังกรคะนองให้อีกข้าง อันนี้ฉันจอง!"

"น้องชาย? หมอที่ผ่าตัดเสริมพลังให้นายคือใคร? แนะนำให้หน่อยได้ไหม? ฝีมือระดับเทพชัดๆ?"

เฒ่าติงหน้าดำปิ๊ดปี๋ แบบนี้ตูจะรับซื้อยังไงวะ?

เหรินเจี๋ยก็หน้าดำเหมือนกัน ทำไมรู้สึกเหมือนโดนพวกนักเสริมพลังจักรกลรุมด่าทางอ้อมยังไงชอบกล?

ถ้าขายแขนกลนี้ไป ตัวเองก็กลายเป็นคนขายแขนกินน่ะสิ?

เขาไม่นึกเลยว่าแขนกลนี้จะมีราคาขนาดนี้

นั่วเหยียนไม่ได้โกหกจริงๆ แฮะ?

(o? ??) "อะแฮ่ม~ ถ้าทุกท่านเสนอราคาถึงเป้าที่ผมตั้งไว้ จะขายก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้~"

เงินเยอะขนาดนี้ พอซื้อยาพันธุกรรมสองเข็ม แถมยังเปลี่ยนบ้านใหม่ให้ที่บ้านได้ด้วย

ใช้แขนห่วยๆ แก้ขัดไปก่อนก็ได้ แค่รู้สึกผิดกับนั่วเหยียนนิดหน่อย แต่กางเกงในพร้อมลายเซ็นพิเศษก็ไม่ได้ให้ฟรีๆ นี่นา~

แต่ในขณะนั้น ที่ร้านบันทึกศิลาข้างๆ มีคนสองคน สูงหนึ่งเตี้ยหนึ่ง กำลังนั่งยองๆ เลือกหินอยู่

"หว่านโหรว~ เธอช่วยฉันเลือกหน่อยสิ เธอดวงดี ฉันตาลายไปหมดแล้ว~"

โม่หว่านโหรวที่สวมหน้ากากยักษ์เขียว เอ่ยปากห้าม:

"เสี่ยวหลี จะเลือกต่อจริงๆ เหรอ? เธอหมดไปล้านกว่าแล้วนะ~ ไม่เสียดายเหรอ?"

เจียงจิ่วหลีในชุดเดรสสีขาว สวมหน้ากากจิ้งจอก พูดอย่างดื้อรั้น:

"ไม่ได้ วันนี้ต้องหาให้เจอสักก้อน! เรื่องเงินไม่ต้องห่วง..."

โม่หว่านโหรวกุมขมับ นั่นสินะ จะไปคุยเรื่องเงินกับเศรษฐีนีตัวน้อยทำไม?

เจียงจิ่วหลีลุกขึ้นบิดขี้เกียจเต็มแรง แล้วก็เห็นคนมุงกันอยู่กลุ่มใหญ่ข้างๆ

ตรงกลางวงล้อมคือเหรินเจี๋ย เธอชะงักไปนิดหนึ่ง

ทำไมมาเจอเขาที่นี่ได้?

ตอนนั้นเหรินเจี๋ยกำลังโชว์แขนกล คุยเรื่องขายแขนกับพวกนักเสริมพลังจักรกลอยู่

เจียงจิ่วหลี: !!!

เธอของขึ้นทันที แหวกฝูงชนเข้าไป คว้าแขนเหรินเจี๋ยหมับ ถลึงตาใส่:

(???～??)? "ห้ามขายนะ!!!"

เหรินเจี๋ยชะงัก: "ยัยหัวหมา?"