บทที่ 74 ถนนโลกเก่าเมืองจินเฉิง

บทที่ 74 ถนนโลกเก่าเมืองจินเฉิง

ยาพันธุกรรมปลุกพลังหนึ่งเข็ม ราคาปกติอยู่ที่ประมาณ 200,000 หน่วยเงิน แต่เนื่องจากความต้องการสูง ของขาดตลาด การต่อคิวและจ่ายเพิ่มจึงเป็นเรื่องปกติ ยาพันธุกรรมเกรดต่ำแม้จะราคาถูก แต่ผลข้างเคียงก็เยอะ

เยี่ยหวายพูดไม่ออก: (????) "ถนนโลกเก่านายก็ไม่รู้จักเหรอ? ก็จริงอะนะ นายเพิ่งเป็นนักรบพันธุกรรมได้ไม่นาน คนธรรมดาเข้าไปที่นั่นไม่ได้หรอก..."

"พูดถึงถนนโลกเก่านี่มีมานานแล้ว ตั้งแต่เริ่มสร้างเมืองจินเฉิงเลย ตอนแรกก็ขายพวกของเก่าของสะสม เป็นพวกผลผลิตจากอารยธรรมมนุษย์ก่อนยุคภัยพิบัติ ของโบราณอะไรเทือกนั้น~"

"ต่อมาพอมีนักสำรวจ นักผจญภัยเข้ามาร่วมด้วย ก็เริ่มคึกคักขึ้น นักสำรวจหลายคนที่กลับมาจากข้างนอก ต่างพากันเอาของที่ได้มาขายที่ถนนโลกเก่า แลกเงินแลกทรัพยากร"

"ตอนนี้มันกลายเป็นตลาดนัดขนาดใหญ่สำหรับนักรบพันธุกรรม ดูแลโดยคนของสมาคมดวงดาว แต่ในตลาดก็ยังมีคนร้อยพ่อพันแม่ปะปนกันไปหมด"

เหรินเจี๋ยตาโต เมืองจินเฉิงมีที่แบบนี้ด้วยเหรอ?

อู๋หยุนชิงยิ้มกว้าง: "ถนนโลกเก่าเรียกอีกชื่อว่าถนนมืด ถึงจะวุ่นวายไปหน่อย แต่พวกนั้นเส้นสายเยอะ หาได้ทุกอย่าง"

"พวกพ่อค้ารีเซลน่าจะมียาพันธุกรรมของแท้ตุนไว้อยู่ แพงกว่าราคาตลาดนิดหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องรอคิว"

"พวกหลอดชิ้นส่วนพันธุกรรม ผลึกวิญญาณ ผลึกปีศาจ สัตว์เลี้ยงอสูร สมุนไพรวิญญาณ อวัยวะเทียมจักรกล อะไรพวกนี้หาได้ที่ถนนโลกเก่าหมด บางทีอาจจะฟลุ๊คได้ของดีราคาถูก แต่ส่วนใหญ่น่าจะโดนหลอกมากกว่า..."

หยุนเสี่ยวยื่นหน้าเข้ามา เตือนด้วยสีหน้าจริงจัง:

(° ? °〃) "จำไว้นะ ต้องต่อราคา! ต้องต่อราคาให้ได้! เรื่องเล่าที่พวกนั้นเล่าให้ฟัง ห้ามเชื่อเด็ดขาด!"

เหรินเจี๋ยตาเป็นประกาย: (* ???????) "โอ้โห? ดูท่าเธอจะมีประสบการณ์สินะ?"

เยี่ยหวายอดขำไม่ได้:

"เคยซื้อเมล็ดแตงโมมาถุงหนึ่งในราคา 270,000 หน่วยเงิน แถมยังเป็นรสพะโล้อีกต่างหาก..."

หยุนเสี่ยวหน้าดำ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้: "พวกนั้นบอกว่าเป็นเมล็ดดอกทานตะวันของเผ่าวิญญาณ ปลูกแล้วจะเรืองแสงได้..."

"ฉันอุตส่าห์ปลูกตั้งสามเดือน รดน้ำทุกวัน ไอ้พวกต้มตุ๋นบ้าเอ๊ย!"

เหรินเจี๋ยอึ้งกิมกี่:

(???口??) "ดอกทานตะวันเรืองแสง? ของพรรค์นั้นเธอซื้อมา 270,000? บ้าไปแล้ว? ฉันก็มีนะ เอามาสองร้อยสิ ฉันให้เธอปลูกจนเบื่อเลย!"

หยุนเสี่ยวตะลึง:

"นายมีจริงเหรอ? แค่สองร้อย?"

เหรินเจี๋ยพูดไม่ออก: "หลอกเธอให้ฉันเป็นหมาเลยเอ้า!"

หยุนเสี่ยวทำท่าครุ่นคิด สองร้อยดูเหมือนจะไม่ขาดทุนเท่าไหร่นะ?

เธอเลยควักแบงก์ร้อยสองใบออกมาจากกระเป๋าตังค์ ยัดใส่มือเหรินเจี๋ยอย่างระมัดระวัง:

(?????)っ[??$??(?? ?°? ?°??)??$??] "ไหนล่ะ? เอาออกมาให้ดูหน่อยซิ~"

เหรินเจี๋ยรีบยัดเงินใส่กระเป๋าด้วยความเร็วแสง กระแอมไอแล้วพูดว่า:

(′?????) "ตอนนี้เธอเปิดมือถือ โหลดแอปฯ ชื่อ Plants vs. Zombies ในนั้นมี..."

เยี่ยหวาย: (′?ж?) พรวด~

สีหน้าหยุนเสี่ยวแข็งค้าง แยกเขี้ยวพุ่งใส่เหรินเจี๋ย:

(???皿??)? "Plants vs. Zombies บ้าบออะไร? เอาเงินคืนมา ไหนบอกว่าหลอกคนแล้วจะกลายเป็นหมาไง?"

เหรินเจี๋ยวิ่งหนีออกจากประตูโดยไม่หันกลับมามอง ปากก็ร้อง "โฮ่งๆๆ~"

พิสูจน์แล้วว่า หยุนเสี่ยวหลอกง่ายจริงๆ

……

ตามที่อยู่ที่เยี่ยหวายให้มา เหรินเจี๋ยมาถึงนอกเมืองจินเฉิง ถนนโลกเก่าไม่ได้อยู่ในเมือง แต่อยู่ที่ตีนเขาไท่หน่ายนอกเมือง และกลางวันไม่เปิด จะเปิดตลาดตอนสองทุ่ม

ตอนนี้รวมเงินชดเชยค่ารักษาพยาบาลจากสำนักงานซือเหยา เงินรางวัลจากการช่วยคน และเงินเก็บจากการทำงานพิเศษของเหรินเจี๋ย รวมๆ แล้วเขามีเงินก้อนโตอย่างน้อย 500,000 หน่วยเงินติดตัว

ซื้อยาพันธุกรรมสักสองเข็มก็น่าจะพอ...

สามทุ่ม เหรินเจี๋ยเดินมาถึงปากทางเข้าถนนโลกเก่า

ชานเมืองนอกเมืองไฟถนนน้อย แต่ที่ถนนโลกเก่ากลับสว่างไสว

ในกระเป๋าเสื้อของเหรินเจี๋ย ตัวมาร์เทนล่าสมบัติมุดหัวออกมา ดวงตาสีม่วงกลมโตจ้องมองถนนโลกเก่าด้วยความตื่นเต้น ถึงกับถูอุ้งมือน้อยๆ ไปมา

ท่าทางเหมือนเตรียมจะลงมือครั้งใหญ่

เหรินเจี๋ยรีบยัดมันกลับลงไปในกระเป๋า! เตือนเสียงเข้ม:

(??ˇ～ˇ?) "เตียวเป่า ห้ามขโมยของคนอื่นมั่วซั่วในถนนโลกเก่านะ ของที่นี่เราต้องใช้เงินซื้อ"

พูดจบก็หยิบเหรียญออกมาจากกระเป๋า:

( ?° ?? ?°)っ? "ดูสิ~ นี่คือเงิน~ ต้องเชื่อฟังนะ ไม่งั้นจะขายแกแลกเงิน!"

เตียวเป่าเอียงคอกระพริบตา ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ รับเหรียญไปเก็บใส่กระเป๋าหน้าท้อง...

มาถนนโลกเก่าครั้งแรก เพื่อความไม่ประมาท เหรินเจี๋ยเลยพาตัวมาร์เทนล่าสมบัติมาด้วย

กระเป๋าหน้าท้องของมันจุของได้เยอะ พกพาสะดวก ถ้าเงินไม่พอ ก็ขายมันแลกเงินได้ เพอร์เฟกต์!

ที่ปากทางเข้า เหรินเจี๋ยปลดปล่อยกลิ่นอายระดับขอบเขตสันหลังออกมา เจ้าหน้าที่ถึงยอมให้เข้า แต่พอเข้าไปยังไม่ทันได้เดิน ก็โดนชายสวมหน้ากากไร้หน้าสองคนขวางไว้

"น้องชาย ไม่รู้กฎหรือไง? เดินดุ่มๆ เข้ามาในถนนโลกเก่าแบบนี้?"

เหรินเจี๋ยเลิกคิ้ว: (?°?д°?) "ไม่เดินเข้ามา จะให้บินเข้ามาเหรอ? หรือท่าเดินฉันมันไม่กวนตีนพอ?"

หมอกอารมณ์พวยพุ่งเหนือหัวชายหน้ากาก:

"ไม่ใช่! คนที่เข้าถนนโลกเก่าต้องใส่หน้ากาก นี่เป็นกฎที่รู้กัน ไม่เชื่อลองมองดูสิ?"

เหรินเจี๋ยหันไปมอง ก็เห็นคนเดินถนนใส่หน้ากากกันเยอะจริงๆ แต่ก็มีหลายคนที่ไม่ใส่...

เหรินเจี๋ยกลอกตา: "กฎ? ลูกเต่าตัวไหนตั้งกฎ?"

ชายหน้ากากเบอร์สองกัดฟันกรอด:

"น้องชายเพิ่งมาถนนโลกเก่าครั้งแรกสินะ? ไม่รู้หรอกว่าที่นี่น้ำลึกแค่ไหน~ คนฉลาดเขารู้จักซ่อนตัว คนโง่เท่านั้นแหละที่เปิดเผยหน้าตา!"

"ตายยังไงก็ไม่รู้ตัว น้องชาย ฉันมีหน้ากากพรางวิญญาณ มีทุกแบบ สนใจสักอันไหม?"

ชายหน้ากากเปิดเสื้อโค้ทออก ข้างในเต็มไปด้วยหน้ากากหลากหลายรูปแบบ!

"สามพันไม่ลดราคา ทำจากเกราะกระดูกแรดเกราะขาว ขัดเงาอย่างดี ซ่อนระดับพลังและใบหน้าได้ แม้แต่นักรบพันธุกรรมระดับหกขอบเขตเบิกนำก็มองไม่ทะลุ!"

เหรินเจี๋ยพูดไม่ออก: (￢益￢?) "พล่ามมาตั้งนานเพื่อจะขายไอ้นี่? ไปตายซะไป~"

พูดจบก็จะเดินหนี แต่ก็โดนทั้งสองขวางไว้อีก

"น้องชาย ดูท่าจะไม่เคยโดนสังคมสั่งสอนสินะ? อย่ารอให้โดนเพ่งเล็งแล้วค่อยมาเสียใจที่ไม่ได้ซื้อหน้ากากของพวกพี่!"

"หน้ากากกระดูกอสูร นี่ราคาลดกระหน่ำแล้วนะ?"

เหรินเจี๋ยพูดเรียบๆ: "ไปรับของมาจากโรงงานหวังฟู่กุ้ยที่เขตตะวันออกใช่ไหม? ราคาส่งอันละ 1.50 หน่วยเงินสินะ? แถมเป็นของมีตำหนิอีก? พวกนายมายืนหลอกเด็กใหม่ขายอันละสามพัน กำไรดีนี่หว่า?"

"คราวหน้าไปรับของ บอกชื่อฉัน ได้อันละ 1.30 หน่วยเงิน"

"ฉันไม่เคยโดนสังคมสั่งสอน ปกติฉันสั่งสอนสังคม ดูท่า... พวกนายน่าจะสังคมจ๋าเลยใช่ไหม?"

ชายหน้ากากทั้งสองกัดฟันกรอด ไอ้เวรเอ๊ย เจอคนในวงการเข้าแล้ว รู้กระทั่งแหล่งรับของ?

แกพูดเสียงดังขนาดนี้ แล้วฉันจะทำมาหากินยังไง?

"ไอ้หนู... ขัดขวางทางทำมาหากินเหมือนฆ่าพ่อแม่ ไม่เคยโดนสังคมสั่งสอนใช่ไหม? เดี๋ยวจะได้รู้ซึ้ง!"

"ถ้าไม่ซื้อหน้ากากสามอัน ก็..."

พูดยังไม่ทันจบ หน้าอกเสื้อเหรินเจี๋ยก็มีแสงสีขาววาบขึ้น ได้ยินเสียง "แคว่ก" สองที ชายหน้ากากทั้งสองสะดุ้งโหยง

พอเหรินเจี๋ยยกมือขึ้น ก็พบว่าที่นิ้วมีเศษผ้าสีแดงสองชิ้นห้อยอยู่...

มุมปากเขากระตุกยิกๆ...

ให้ตายสิ! เตียวเป่ามือไวชะมัด นี่แกแค้นฝังหุ่นกับกางเกงในหรือไง?

ชายหน้ากากทั้งสองตกตะลึง รู้สึกเย็นวาบที่เป้ากางเกง มองเหรินเจี๋ยด้วยความหวาดผวา...

?(?口?|||) "แม่งเอ๊ย!? แก... แกทำได้ไงวะ..."

มองไม่ทันด้วยซ้ำว่าลงมือตอนไหน กางเกงในก็โดนฉีกออกมาแล้ว?

วิธีการเตือนของแกนี่มันยูนีคเกินไปไหม?

เหรินเจี๋ยเบะปาก: ( ?° ? ?°)? "มองอะไร? ไม่เคยเห็นฝ่ามือไร้เงาเหรอ? ผลิตภัณฑ์ของแม่ฉันเมื่อ 18 ปีก่อน"

"ฉันเอากางเกงในพวกแกได้ ก็เอาชีวิตน้อยๆ ของพวกแกได้ ยังไม่ไสหัวไปอีก?"

ชายหน้ากากทั้งสองรีบไสหัวไปทันที เหรินเจี๋ยโยนเศษผ้าทิ้ง เดินจากไปอย่างเท่ๆ

"เตียวเป่าทำได้สวย~ แต่เราช่วยมีศักดิ์ศรีหน่อยได้ไหม? อย่าจ้องแต่กางเกงในสิ?"

ตัวมาร์เทนล่าสมบัติเอียงคอ ทำหน้าครุ่นคิด