บทที่ 58 แผนการจมเรือ

บทที่ 58 แผนการจมเรือ

ในเมือง สามารถมองเห็นปีศาจที่มีขนาดเท่าตึกเดินอยู่ตามท้องถนน ที่ที่มันเดินผ่าน ไฟลุกท่วมฟ้า

ฉากนี้เหมือนวันสิ้นโลก

รอบๆ หน่วยปราบปีศาจกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว ปีศาจตะขาบดินยักษ์หุ้มเกราะทำลายพื้นที่รอบๆ จนราบเป็นหน้ากลอง ขดตัวล้อมรอบปกป้องปีศาจกระเป๋าไว้ตรงกลาง

และในที่เกิดเหตุ ยังมีสุนัขอมตะอีกหลายสิบตัว กำลังต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ปราบปีศาจสิบกว่าคนอย่างดุเดือด

คนพวกนี้คือเจ้าหน้าที่ปราบปีศาจที่ไม่อยู่ในสำนักงานใหญ่ตอนเกิดเหตุ

จางมู่ชวนก็อยู่ในนั้นด้วย ตอนนี้พวกเขากำลังรวมพลกัน พยายามฝ่าวงล้อมสุนัขอมตะและปีศาจตะขาบดิน เพื่อทำลายปีศาจกระเป๋า

แต่หาทางเข้าไม่ได้เลย

พอเห็นพวกเยี่ยเยว่ออกมา จางมู่ชวนก็รีบถาม:

“ข้างในเป็นไงบ้าง? หัวหน้าล่ะ? เจ้าหน้าที่คนอื่นล่ะ? พวกเธอทำบ้าอะไรกันอยู่ข้างใน?”

เยี่ยเยว่เห็นภาพนี้ก็ขนลุกซู่:

“หัวหน้าไม่รู้ พวกเราห้าคนเพิ่งหนีออกมา”

“เกิดอะไรขึ้น? เมืองจินเฉิงเป็นอะไรไป?”

จางมู่ชวนทำหน้าเซ็ง:

“เกิดภัยพิบัติปีศาจหลายจุดพร้อมกันในเมืองจินเฉิง ปีศาจในเมืองเยอะจนน่ากลัว นับจำนวนไม่ได้ พวกมันทำลายข้าวของ ก่อความวุ่นวายไปทั่ว”

“โรงเรียน ห้างสรรพสินค้า เขตที่พักอาศัย เขตอุตสาหกรรม โดนหมด ตอนนี้สำนักงานรักษาความสงบ สำนักงานซือเหยา กองทหารประจำการ กองกำลังป้องกันเมือง ออกปฏิบัติการหมดแล้ว หน่วยปราบปรามปีศาจนอกเมืองกำลังจะกลับมาช่วย แต่โดนคลื่นปีศาจระลอกใหญ่ตรึงไว้ ตอนนี้เจ้าหน้าที่ปราบปีศาจทุกคนต้องแยกย้ายกันไปปราบปีศาจเอง”

“แต่สำนักงานใหญ่หน่วยปราบปีศาจโดนปิดผนึก คนไม่พอ ต่อให้ออกมาหมดก็ยังไม่พอ ได้ขอกำลังเสริมจากเขตทหารเทียนเสวียนของต้าเซี่ยที่อยู่ใกล้ที่สุดไปแล้ว แต่กว่ากองกำลังป้องกันจะมาถึงต้องใช้เวลา”

“ตอนนี้สถานการณ์ในเมืองจินเฉิงหลุดการควบคุมไปแล้ว”

จางมู่ชวนและพวกถึงอยากจะผ่ากระเป๋า คลายผนึกสำนักงานใหญ่หน่วยปราบปีศาจ จะได้มีคนช่วยเพิ่มขึ้นบ้าง

พวกเยี่ยเยว่และอู๋หยุนชิงหน้าซีดเผือด เป็นไปได้ยังไง?

นี่มันเป็นการโจมตีที่มีการวางแผนมาอย่างดี คำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว

หน่วยปราบปีศาจไม่ระแคะระคายมาก่อนเลย...

เหรินเจี๋ยตอนนี้หน้าซีดเผือด มือเท้าเย็นเฉียบ!

เป็นเพราะตราประทับปีศาจเหรอ?

เพื่อของสิ่งนี้ ถึงกับต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?

ลงมือกับทั้งเมืองจินเฉิง?

ภาพตรงหน้า ทำให้เหรินเจี๋ยนึกถึงความทรงจำที่ไม่อยากจะนึกถึงที่สุด

เมืองจินเฉิงที่กำลังลุกเป็นไฟ ช่างเหมือนกับเมืองจิ้นเฉิงเมื่อสิบปีก่อนเหลือเกิน?

ประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอย!

สิ่งแรกที่เหรินเจี๋ยนึกถึงคืออันหนิงและเถาเหยาเหยา เขต 69 เป็นยังไงบ้าง? สองคนนั้นเป็นอะไรไหม?

พวกเธอยังรอเขากลับบ้านอยู่นะ!

เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรกลับบ้าน แต่โทรไม่ติด ไม่มีคนรับสาย...

ชั่วขณะหนึ่ง หัวใจของเหรินเจี๋ยร้อนรนเหมือนถูกไฟเผา

จางมู่ชวนร้อนรน: “เรื่องอื่นช่างมันก่อน จัดการปีศาจกระเป๋านี่ให้ได้ก่อนเถอะ”

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงที่ดูเด็กกว่าวัยก็ดังมาจากด้านบน

“หึๆ~ อยากจะทำลายปีศาจกระเป๋าของฉันเหรอ? เร็วไปร้อยปีมั้ง”

ตอนนี้ทุกคนถึงสังเกตเห็นว่า บนหัวปีศาจกระเป๋า มีร่างเล็กๆ ยืนอยู่ร่างหนึ่ง

สวมแจ็คเก็ตแฟชั่น กางเกงขาสั้นคลุมเข่า สวมฮู้ด ผิวหนังมีขนอ่อนๆ และมีจุดสีขาว

บนหัวมีเขากวาง หูยาวแหลมเด่นสะดุดตา ใบหน้าอ่อนเยาว์ ปากเป็นรูปกระต่าย ก้นมีหางสั้นสีขาวแกว่งไปมาไม่หยุด

“เผ่าอสูร! ขอบเขตกายาระดับห้า?”

เห็นได้ชัดว่า นี่ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นผู้ทำสัญญาปีศาจจากเผ่าอสูร

หน้าตาเหมือนกวางแบมบี้เลยแฮะ

เห็นเพียงปีศาจกวางเงยหน้าขึ้น มองลงมาอย่างดูถูก:

“นึกไม่ถึงว่าพวกแกจะออกมาก่อน อยากรู้จังว่าพวกแกหาจุดเชื่อมต่อกระเป๋าเจอได้ยังไง?”

เยี่ยเยว่ไม่พูดพร่ำทำเพลง สร้างหอกเทพโลหิตพุ่งเข้าใส่ทันที

แต่ปีศาจกวางไม่ขยับเลยสักนิด หอกเทพโลหิตระเบิดกลางอากาศ เหมือนชนเข้ากับของแข็งบางอย่าง

“ไป๋ลู่(กวางขาว) ซ่อนตัวให้ดีๆ ถึงปีศาจกระเป๋าจะแตก เจ้าหน้าที่ปราบปีศาจพวกนั้นออกมาได้ มันก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรมากกับแผนการจมเรือครั้งนี้...”

“แต่... ฉันชอบอะไรที่มันชัวร์ๆ มากกว่า”

กลางอากาศ หลัวซู่ในชุดโค้ทสีดำยืนลอยตัวอยู่กลางอากาศสูงหลายสิบเมตร ลอยเข้ามาหา ข้างหลังมีชายหญิงคู่หนึ่งตามมาด้วย หนึ่งในนั้นคือลูกน้องชุดสูท หยวนเพ่ย

ข้างหลังเขายังมีโลงศพใบหนึ่งลอยตามมาด้วย

ไป๋ลู่เงยหน้า: “เหอะ~ อย่ามาสั่งฉัน ฉันไม่ใช่ลูกน้องใคร ฉันแค่มาช่วย!”

“อีกอย่าง! ฉันเกลียดมนุษย์!”

เยี่ยเยว่ขบฟันแน่น: “กรงเล็บปีศาจ ราชันย์ภูตหลัวซู่?”

เขาถึงระดับหกแล้วเหรอ?

เพราะมีแต่ยอดฝีมือระดับหกขอบเขตเบิกนำขึ้นไปเท่านั้น ถึงจะเหาะเหินเดินอากาศได้

แต่กลิ่นอายของเขายังอยู่แค่ระดับห้าขอบเขตกายาขั้นสูงสุดนี่นา?

หลัวซู่เลิกคิ้ว: “รู้จักฉันด้วยเหรอ? หึๆ~ ดีเลย จะได้ไม่ตายตาหลับเพราะไม่รู้ว่าใครฆ่า”

พูดไป เขาก็ล้วงบุหรี่ออกมาคาบไว้ที่ปาก

เยี่ยเยว่กัดฟัน แววตาเต็มไปด้วยความแค้น: “แกรู้ไหมว่าทำแบบนี้ผลจะเป็นยังไง? แกไม่มีทางสมหวังหรอก และแกต้องตายแน่ ต้าเซี่ยไม่มีทางปล่อยแกไว้!”

หลัวซู่แค่นเสียงหัวเราะ: “ผลที่ตามมา? นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องคิด กรงเล็บปีศาจก็แค่ทำงานให้เบื้องบน...”

“อีกอย่าง ความเป็นความตายของฉัน ไม่ต้องให้คนตายอย่างเธอมาห่วงหรอก”

พูดจบก็จุดบุหรี่ สูดเข้าไปลึกๆ

“ไม่มีใครช่วยพวกแกได้แล้ว จงดื่มด่ำกับความกลัว จงสิ้นหวั...”

ยังพูดไม่ทันจบ ได้ยินเสียง “เพี้ยะ” หยวนเพ่ยตบหน้าหลัวซู่ฉาดใหญ่!

ตบจนเขาเซถอยหลังไปสองก้าว หน้ามีรอยมือแดงเถือก บุหรี่หักคาปาก

ไป๋ลู่กลั้นขำไม่อยู่ หลุดขำออกมาดังพรืด

พวกเหรินเจี๋ยกับเยี่ยเยว่ก็งง ลูกน้องคนนี้ห้าวเป้งจังวะ? ตบหน้าลูกพี่ตัวเองเนี่ยนะ?

ขนาดลูกน้องยังทนพฤติกรรมเลวทรามของลูกพี่ตัวเองไม่ไหวแล้วเหรอ?

หรือว่าไอ้ชุดสูทนี่จะเป็นสายลับ?

หลัวซู่กุมแก้ม ถลึงตามองหยวนเพ่ยด้วยความโกรธแค้น ตวาดลั่น:

(???益??) “ฉันพูดเรื่องสำคัญอยู่นะโว้ย! แกตบฉันทำไม?”

หยวนเพ่ยหน้าซีด:

( ?????﹏??) “สิบ... สิบมวนแล้วครับ...”

หลัวซู่ถลึงตาตะคอกกลับ:

(???益??) “ตอแหล! วันนี้ฉันนับอยู่ นี่เพิ่งมวนที่เก้า!”

หยวนเพ่ยรีบควักสมุดออกมา: “เปล่านะครับ สิบมวนแล้วจริงๆ ผมจดไว้ในสมุดแล้ว ลูกพี่ดูสิ? มัน...”

วินาทีถัดมา สีหน้าของเขาก็แข็งทื่อ

เห็นเพียงในสมุดเขียนว่า:

วันที่ 11 จำนวนบุหรี่ที่ลูกพี่สูบ: 正、上、

ดวงตาของหลัวซู่ส่องแสงสีแดงฉาน:

(???益??) “แกจำผิดแล้ว...”

หยวนเพ่ยเหงื่อแตกพลั่ก: “ผม...”

ยังพูดไม่ทันจบ ร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นบีบจนระเบิด เลือดสาดกระเซ็น

เลขาสาวข้างๆ กลัวจนแทบฉี่ราด

ไป๋ลู่แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน: “จุ๊ๆๆ~ เสียดายลูกน้องที่ภักดีขนาดนี้จริงๆ~”

หลัวซู่เส้นเลือดปูดโปน: “จงสิ้นหวังซะ!”

เหรินเจี๋ย: ???

ไอ้เชี่ยนี่ยังต่อได้อีกเหรอ?

โดนตบหน้าก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเก๊กหล่อสินะ?

เห็นเพียงหลัวซู่ยิ้มเหี้ยม:

“ต่อไป คนที่จะตาย คือพวกแก!”

วินาทีถัดมา ร่างของเยี่ยหวายและหยุนเสี่ยวก็ถูกซัดกระเด็นไปโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย กระแทกเข้ากับตัวตึกอย่างแรง

ร่างของอู๋หยุนชิงลอยขึ้นไปกลางอากาศอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรงราวกับลูกปืนใหญ่

กระแทกพื้นจนเป็นหลุม แขนขาบิดเบี้ยวผิดรูป หน้าอกยุบ กระอักเลือดคำโต

แค่การโจมตีเดียว ก็บาดเจ็บสาหัส ความแข็งแกร่งของหลัวซู่ช่างน่ากลัว

ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ทุกคนดูไม่ออกเลยว่า หลัวซู่โจมตีด้วยวิธีไหน!