บทที่ 21 การต่อสู้ที่ดุเดือด

บทที่ 21 การต่อสู้ที่ดุเดือด

แต่ยังไม่ทันที่เหรินเจี๋ยจะตอบ เยี่ยเยว่ก็หรี่ตาลงแล้วพูดว่า:

“อย่าไปเชื่อมัน ถ้าเข้าร่วมกรงเล็บปีศาจ นายจะไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว”

“ถึงโลกนี้จะมีอคติต่อผู้ทำสัญญาปีศาจมากมาย แต่หน่วยปราบปีศาจจะไม่มีวันลงมือกับนายเพียงเพราะสถานะของนาย ขอแค่นายมีจิตใจที่มุ่งสู่แสงสว่าง ยึดมั่นในขอบเขตศีลธรรม เป็นผู้ทำสัญญาปีศาจแล้วมันจะทำไม?”

“ฉันเชื่อเสมอว่า พลังไม่มีแบ่งแยกดีชั่ว คนที่ใช้พลังต่างหากที่เป็นตัวกำหนด”

“บางทีเราอาจเลือกชะตากรรมไม่ได้ แต่เราเลือกว่าจะเป็นคนแบบไหนได้!”

เหรินเจี๋ยเพิ่งกลายเป็นนักรบพันธุกรรม และยังเป็นผู้ทำสัญญาปีศาจที่พิเศษสุดๆ เยี่ยเยว่ไม่อยากให้เขาเดินทางผิดตั้งแต่เริ่มต้น

หลี่จั่นแค่นเสียงหัวเราะ:

“มัวแต่ป้อนคำคมขายฝันให้มันกินไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เธอเปลี่ยนแปลงความจริงไม่ได้”

“ไอ้หนู! เลือกซะ~”

เห็นเพียงเหรินเจี๋ยทำหน้าลังเล จากนั้นก็เกาหัวพูดอย่างขัดเขินว่า:

?(??? ? ??) “เอ่อ... ขอถามหน่อยครับ กรงเล็บปีศาจของพวกเรามีช่วงทดลองงานไหม? หยุดเสาร์อาทิตย์ไหม? เงินเดือนสวัสดิการเป็นยังไง? ทำโอทีมีค่าล่วงเวลาให้ไหม? วันหยุดนักขัตฤกษ์จ่ายสามเท่าหรือเปล่า? เซ็นสัญญาจ้างแรงงานไหม? จ่ายประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพให้ด้วยใช่ไหมครับ?”

หลี่จั่น: ???

(?°?益°?) “สัญญาจ้างแรงงาน ประกันสังคมบ้าบออะไรของแกวะ? แกคิดว่าพวกเราเป็นบริษัทถูกกฎหมายหรือไง หะ!?”

เหรินเจี๋ยทำหน้าผิดหวัง: (??? ) “อ้าว? งั้นไม่ไปแล้วครับ คนดีๆ อย่างผม จะไปทำงานกับบริษัทเถื่อนๆ ได้ยังไง ผมเป็นถึงเด็กท็อปที่สอบเข้ามหาลัยได้คะแนนสูงสุดเลยนะ!”

เขาไม่ได้โง่นะ? กรงเล็บปีศาจอะไรนี่ฟังดูมืดมนชะมัด ถ้าตามไปจริงๆ นั่นแหละถึงจะอันตราย

แถมกระสุนสามนัดเมื่อกี้นี้ เห็นชัดๆ ว่าตั้งใจจะเล่นงานให้เขาพิการ

ในสถานการณ์แบบนี้ ยืนอยู่ฝั่งหน่วยปราบปีศาจยังดูเข้าท่ากว่า เป็นองค์กรของรัฐ อย่างน้อยเรื่องความประพฤติก็น่าจะรับประกันได้

แต่เหรินเจี๋ยคิดไม่ตก วันแรกที่กลายเป็นผู้ทำสัญญาปีศาจ วันนี้ความแตกซะแล้วเนี้ยนะ?

คนของกรงเล็บปีศาจรู้ได้ยังไง?

เฉินฮว่าร้อนรน: “จะไปพล่ามกับไอ้เด็กนี่ทำไม? จับตัวมันมาก่อนค่อยว่ากัน!”

เธออัดอั้นตันใจมาทั้งวันแล้ว ทนไม่ไหวอยากจะชำระแค้นเต็มที

หลี่จั่นยิ้มเหี้ยม: “ฆ่าเจ้าหน้าที่ปราบปีศาจก่อน! จำไว้ ไอ้เด็กนั่นต้องจับเป็น!”

พูดจบ ร่างกายของหลี่จั่นก็ระเบิดพลังปีศาจสีดำทมิฬออกมา แขนทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นดาบเหล็กกล้าขนาดมหึมา พุ่งเข้าใส่เยี่ยเยว่ราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร

ในขณะเดียวกัน ทั้งสี่คนของทีมเยี่ยเยว่ก็กระชับวงล้อม ปกป้องเหรินเจี๋ยไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา

“จัดการผู้สร้างอาคมก่อน! เยี่ยหวาย ฝากนายด้วย!”

เห็นเยี่ยหวายควักปืน AK47 สองกระบอกที่ติดแม็กกาซีนกลมจุ 75 นัดออกมาจากอกเสื้อ

“จัดไป~ สี่ต่อสาม ความได้เปรียบอยู่ที่เรา!”

วินาทีถัดมา เยี่ยหวายกระโดดตัวลอยขึ้นไปในอากาศ ปืน AK ทั้งสองกระบอกพ่นไฟแลบ สาดกระสุนจำนวนมหาศาลพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของผู้สร้างอาคม

เฉินฮว่าหรี่ตา: “เชอะ~ สี่ต่อสาม? แน่ใจเหรอ?”

เฉินฮว่าสะบัดมือเรียว หนังมนุษย์นับร้อยแผ่นถูกเหวี่ยงออกไป

“โปรยหนังสร้างกองทัพ!”

ทันทีที่หนังมนุษย์เหล่านั้นตกลงพื้น มันก็พองลมลุกขึ้นยืนทันที กลายเป็นปีศาจหนังมนุษย์ที่มีแต่เปลือกนอก ข้างในกลวงโบ๋

เห็นเพียงแผ่นหลังของปีศาจหนังมนุษย์ปริแยกออก งอกระยางเนื้อที่มีใบมีดติดอยู่ส่วนปลาย ออกมาร่ายรำอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ

นักเรียนหญิง สาวโยคะ ที่เหรินเจี๋ยเจอวันนี้ ล้วนอยู่ในขบวนนี้ด้วย

ภาพนี้ดูสยดสยองเกินบรรยาย

“ลุย! ถลกหนังพวกมันมาให้ฉัน!”

ปีศาจหนังมนุษย์นับร้อยตัวพุ่งเข้าใส่คนทั้งกลุ่มอย่างบ้าคลั่ง

เสียง “เคร้ง” ดังสนั่น ดาบเหล็กของหลี่จั่นปะทะเข้ากับดาบจันทร์เสี้ยวของเยี่ยเยว่อย่างจัง เสียงปะทะดังจนเหรินเจี๋ยหูอื้อ คลื่นลมม้วนตลบอบอวล

หลี่จั่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ดาบเหล็กที่แขนทั้งสองข้างฟันกระหน่ำ ประกายดาบเย็นเยียบวูบวาบไปทั่วอากาศ

ความเร็วปานภาพลวงตา

เยี่ยเยว่ขบฟันแน่น สร้างดาบโลหิตคู่ขึ้นมาต้านรับการโจมตีของหลี่จั่น

ภายใต้แสงดาบและเงากระบี่ มีเพียงประกายไฟที่กระเด็นว่อน และเสียงโลหะกระทบกันไม่หยุดหย่อน

ในการแลกหมัดกัน ร่างกายของหลี่จั่นเริ่มปรากฏรอยดาบเพิ่มขึ้นหลายแห่ง

หยดเลือดแวววาวสาดกระเซ็นกลางอากาศ

ดวงตาของเยี่ยเยว่แดงฉาน ฟันดาบโลหิตใส่หยดเลือดที่กระเซ็นเหล่านั้นอย่างรุนแรง

“ระเบิดโลหิต!”

“ตูม!”

หยดเลือดของหลี่จั่น รวมถึงเลือดในกายของเขา ระเบิดออกทันที

หลี่จั่นกระอักเลือดออกมาคำโต เลือดไหลออกทั้งเจ็ดทวาร เสื้อผ้าบนตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือด

แต่สีหน้าของเขายังคงบ้าคลั่ง:

“ไม่พอ! ยังไม่พอหรอก! นังตัวแสบ ไม่รู้เหรอว่าผู้ทำสัญญาปีศาจมีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองสูงมาก?”

“พวกเราคือปีศาจ ปีศาจที่เป็นอมตะ!”

“พันดาบทลายทัพ!”

ด้วยการฟันอย่างบ้าคลั่งของหลี่จั่น คมดาบราวกับพายุที่โถมเข้าใส่เยี่ยเยว่

ร่างของเธอถูกฟันจนถอยร่น บนตัวมีรอยดาบเพิ่มขึ้นหลายแห่ง ถุงน่องสีดำขาดวิ่น เลือดสดๆ ย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนแดงฉาน

หลังจากต้อนเยี่ยเยว่จนถอยไปได้ หลี่จั่นก็ยกขาเตะใส่เหรินเจี๋ยทันที

บนขาของเขางอกดาบเหล็กขนาดใหญ่ออกมา

ส่วนอู๋หยุนชิงคำรามลั่น เข้ามาขวางไว้

“เกราะหนักกิ้งก่าศิลา!”

วินาทีถัดมา อู๋หยุนชิงในร่างมนุษย์พลันเปลี่ยนร่างทันที ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่าตัว เกล็ดสีเหลืองดินงอกออกมาตามตัว หางกิ้งก่าขนาดใหญ่แทงทะลุกางเกงออกมา

ทั้งตัวกลายเป็นมนุษย์กิ้งก่าร่างยักษ์สีเหลืองดิน

ลูกเตะดาบของหลี่จั่นฟันเข้าใส่ร่างของอู๋หยุนชิงเต็มๆ!

เสียง “เคร้ง” ดังสนั่น ประกายไฟแตกกระจาย!

อู๋หยุนชิงถูกฟันจนกระเด็น อัดก็อปปี้เข้าไปในโรงงานเคมี

และในตอนนั้นเอง หยุนเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างเหรินเจี๋ยก็แผ่คลื่นพลังวิญญาณรุนแรงออกมา ทั้งตัวเริ่มเปล่งแสง

เงาของดอกทานตะวันที่มีใบหน้ายิ้มแย้มปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ

“อาณาเขตแสงตะวัน!”

บาเรียสีทองก่อตัวขึ้นทันที ป้องกันลูกเตะดาบของหลี่จั่นเอาไว้

“พี่สาวเยี่ยเยว่!”

เยี่ยเยว่ที่ถูกซัดกระเด็นลุกขึ้นมาอีกครั้ง เลือดพุ่งออกมาจากบาดแผลรวมตัวกันกลายเป็นหอกโลหิตเล่มยักษ์

“โลหิตคลั่ง!”

ในวินาทีนี้ เส้นเลือดใต้ผิวหนังของเยี่ยเยว่เปล่งแสงสีแดง ใต้ดวงตาทั้งสองข้างมีอายแชโดว์สีเลือดปรากฏขึ้น ลวดลายสีเลือดลากยาวผ่านแก้มไปจนถึงหลังศีรษะ

ร่างของเธอหายวับไปจากที่เดิม กลายเป็นดาวตกสีเลือด พุ่งเข้าประชิดตัวหลี่จั่น

หอกโลหิตฟาดใส่เขาอย่างแรง หลี่จั่นทำได้เพียงยกดาบขึ้นกัน

เสียง “ตูม” ดังสนั่นหวั่นไหวจากการระเบิดของอากาศ หลี่จั่นถูกฟาดจนกระเด็นออกไปทันที

“คุ้มกันเขาไว้!”

เยี่ยเยว่สะบัดหอกยาว พุ่งเข้ากดดันหลี่จั่นอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่ฝูงปีศาจหนังมนุษย์ก็กรูกันเข้ามา

หยุนเสี่ยวขบฟันแน่น: “เถาวัลย์มังกรรัด!”

เถาวัลย์สีเขียวพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน พันธนาการขาของพวกปีศาจหนังมนุษย์ แต่ไม่นานก็ถูกระยางใบมีดตัดขาด

“ตาแก่! เร็วเข้า! ฝนเมล็ดทานตะวัน!”

ในเงาดอกทานตะวัน เมล็ดทานตะวันจำนวนมากพุ่งขึ้นฟ้า กลายเป็นฝนแสง ตกลงมาใส่ร่างของอู๋หยุนชิงและเยี่ยเยว่ บาดแผลและพลังวิญญาณของทั้งสองคนได้รับการฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง

และตอนนี้ อู๋หยุนชิงก็พุ่งออกมาจากซากปรักหักพัง

“มาแล้วโว้ย! หินถล่ม!”

ก้อนหินและดินหลุดออกจากพื้นดิน พุ่งเข้าถล่มใส่พวกปีศาจหนังมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง!

ส่วนตัวอู๋หยุนชิงเองก็อาศัยพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง บุกตะลุยเข้าไปในฝูงปีศาจหนังมนุษย์

ทว่าปีศาจหนังมนุษย์พวกนี้ฆ่าไม่ตาย ต่อให้ฉีกหนังออก พวกมันก็สามารถหลอมรวมกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว

เฉินฮว่าซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มปีศาจหนังมนุษย์ ยากที่จะหาตัวจริงของเธอเจอ

พลังการต่อสู้ที่บ้าคลั่งของผู้ทำสัญญาปีศาจ ได้แสดงออกมาอย่างชัดเจนในวินาทีนี้

เหรินเจี๋ยมองดูฉากนี้ด้วยใบหน้าดำคร่ำเครียด

นี่ฉันมันซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ!