บทที่ 20 หน่วยที่สามของหน่วยปราบปีศาจ

บทที่ 20 หน่วยที่สามของหน่วยปราบปีศาจ

ต่อให้เหรินเจี๋ยจะมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ยังอดสะดุ้งสุดตัวกับภาพตรงหน้าไม่ได้

สัญชาตญาณบอกให้เขาจุดไฟทันที ไม่ว่าจะเป็นตัวอะไรก็ช่าง เผามันให้กลายเป็นเถ้าน่าน่าจะปลอดภัยที่สุด

ทว่าในตอนนั้นเอง บนถังเก็บสารเคมีขนาดใหญ่ของโรงงาน ร่างหนึ่งก็ได้กระโดดลงมา ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำดุจโลหิต

ร่างนั้นพุ่งตรงลงมาที่รถมินิ เล็บกรีดผ่านฝ่ามือ เลือดสีแดงฉานพุ่งพล่านออกมาจากบาดแผล กลายเป็นดาบโลหิตที่เปล่งประกายราวกับทับทิม

มันปักฉับลงบนหลังคารถอย่างแรง

เหรินเจี๋ยที่กำลังจะจุดไฟ ได้ยินเสียง “โครม” ดังสนั่น หลังคารถยุบตัวลง กระจกแตกละเอียด ดาบโลหิตเล่มหนึ่งแทงทะลุหลังคาลงมาเฉียดหน้าเขาไปนิดเดียว กั้นขวางระหว่างเขากับยัยผีหน้าแยกคนนั้น

เหรินเจี๋ยถึงกับเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนตัวดาบสีเลือด

“ซี้ด~”

นี่มันเรื่องอะไรกันอีกเนี่ย?

วินาทีต่อมา ดาบโลหิตตวัดวูบ คมดาบสีเลือดวาบผ่าน ประกายไฟกระเด็นว่อน

รถมินิถูกฟันขาดเป็นสองท่อนแยกออกจากกันตรงกลาง พร้อมกับหนังหน้าของสาวเปรี้ยวที่ถูกตัดขาดกระจุย!

รถฉีกขาดออก เหรินเจี๋ยมองลอดรอยแยกขึ้นไปด้านบน เห็นเยี่ยเยว่ในชุดทำงาน รองเท้าส้นสูงและถุงน่องสีดำ ยืนตระหง่านอยู่บนหลังคารถ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา...

ถุงน่องดำ! สุดยอด!

แม้จะละสายตาไปเพียงวินาทีเดียว ก็ถือว่าไม่เคารพต่อสวรรค์แล้วนะเนี่ย!

ทว่าสาวเปรี้ยวคนนั้นยังไม่ยอมแพ้ แขนของเธอเปลี่ยนรูปกลายเป็นระยางคมดาบ แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง กวาดเข้าหาคอของเหรินเจี๋ยทันที

“ถอยไปไกลๆ! อันตราย!”

เยี่ยเยว่ยกมือขึ้นคว้า เลือดมหาศาลพุ่งออกมากลายเป็นกรงเล็บโลหิตยักษ์ ตะปบเข้าที่ซากรถครึ่งคัน แล้วเหวี่ยงทั้งรถทั้งเหรินเจี๋ยออกไปไกลๆ

ในเวลาเดียวกัน กรงเล็บโลหิตยักษ์อีกข้างหนึ่งก็ก่อตัวขึ้น แล้วตบเข้าใส่ซากรถครึ่งคันที่สาวเปรี้ยวอยู่เต็มแรง

“ตูม!”

ซากรถถูกตบจนแบนราบคาที่ พื้นดินถึงกับสั่นสะเทือน ร่างที่ว่องไวของสาวเปรี้ยวพุ่งออกมาจากกลุ่มควัน ม้วนตัวสองตลบก่อนจะตั้งหลักได้

ขณะที่อู๋หยุนชิงพุ่งออกมาจากด้านข้าง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นรับซากรถครึ่งคันที่ถูกเยี่ยเยว่เหวี่ยงมาไว้ได้ทัน แรงกระแทกมหาศาลทำให้เท้าของเขาจมลงไปในดิน

ทว่าชายร่างบึกบึนคนนี้กลับยกซากรถไว้ด้วยท่าทางสบายๆ

“ไอ้หนู ลงมาได้แล้ว พวกเราหน่วยที่สามจากหน่วยปราบปีศาจ ตามนายมาทั้งวันเนี่ย โดนนายปั่นหัวซะน่วมเลยนะ!”

เหรินเจี๋ยกลืนน้ำลาย:

=????(??? ????) “อ่าฮะฮะ~ ที่แท้ก็เป็นท่านเจ้าหน้าที่ปราบปีศาจนี่เอง ขออภัยที่ล่วงเกินครับ...”

พูดจบเขาก็เปิดประตูรถ เสียง “ปัง” ประตูรถกระแทกเข้าเต็มหน้าอู๋หยุนชิง

เหรินเจี๋ยเหยียบประตูรถลงมา แล้วรีบไปหลบหลังอู๋หยุนชิงทันที โผล่หัวออกมาดูเหตุการณ์นิดหน่อย

| ' ? '）

อู๋หยุนชิง: (?益?|||)……

รถมันขาดครึ่งขนาดนี้ แกยังจะอุตส่าห์เปิดประตูลงมาอีกเนี้ยนะ?

เขาโยนซากรถทิ้งไปอย่างรำคาญใจ สีหน้าไม่สบอารมณ์สุดๆ

เยี่ยเยว่หันมามองเหรินเจี๋ย แล้วพูดเรียบๆ ว่า:

“หาที่หลบให้ดี เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง!”

เหรินเจี๋ยกลอกตาไปมา ดูเหมือนเขาจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากเข้าให้แล้วแฮะ?

ฉันแค่อยากจะทำงานพาร์ทไทม์เงียบๆ หาเงินไปใช้อย่างสุจริตเท่านั้นเองนะเนี่ย

เมื่อคืนเพิ่งปีนออกมาจากเตาเผาศพ วันนี้ก็มาเจอเรื่องประหลาดอีก สงสัยช่วงนี้ก่อนออกจากบ้านฉันคงลืมดูฤกษ์ดูยามแน่ๆ

เมื่ออู๋หยุนชิงปรากฏตัว เยี่ยหวายกับหยุนเสี่ยวก็เดินออกมาจากเงามืด ล้อมเป้าหมายไว้ตรงกลางอย่างมิดชิด

เยี่ยหวายจุดบุหรี่ขึ้นสูบเงียบๆ:

“เฉินฮว่า พวกเราตามหาแกมานาน... อย่าบอกนะ แกนึกว่าคืนนี้แกจะหนีพ้น?”

ทันใดนั้น หนังหน้าที่ถูกฟันขาดของเฉินฮว่าก็ค่อยๆ สมานตัวกลับมาเป็นหน้าสาวเปรี้ยวเหมือนเดิม

แม้จะถูกล้อมไว้ แต่ใบหน้าของเธอกลับไม่มีความตื่นตระหนกเลยสักนิด

“คิกๆ~ ใครบอกว่าฉันจะหนีล่ะจ๊ะ? น้องชาย? รีบไปจังเลยนะ?”

“ไอ้สารเลว! แกเป็นของฉัน ไว้ฉันจัดการพวกหมาน้อยจากหน่วยปราบปีศาจพวกนี้เสร็จก่อน แล้วเราค่อยมาเช็กบิลกัน!”

ทุกคนหันไปมอง เห็นเหรินเจี๋ยกำลังย่องหนีออกไปได้ไกลพอสมควรแล้ว

เหรินเจี๋ยยิ้มแห้งๆ:

“อ่าฮะฮะ~ ค่ารถจ้างขับเราก็เคลียร์กันจบแล้วนี่ครับ? ผมไม่ขออยู่รบกวนพวกคุณดีกว่า พวกคุณค่อยๆ คุยกันไปนะ แม่ผมเรียกไปกินข้าวที่บ้านแล้วครับ”

ไม่ว่าจะเป็นพวกหน่วยปราบปีศาจหรือยัยโรคจิตนี่ ทั้งหมดคือนักรบพันธุกรรมระดับสูงทั้งนั้น!

คนประเภทฟันรถขาดกระจุย หรือรับรถได้ด้วยมือเปล่าเนี่ย คนธรรมดาขอบเขตตื่นรู้ระดับหนึ่งอย่างฉันเข้าไปยุ่งก็มีแต่ตายน่ะสิ?

เมื่อวานเพิ่งโดนทับตายมา วันนี้เรื่องวุ่นวายแบบนี้ฉันขอผ่าน!

พูดจบเขาก็หันหลังวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

ทว่าวิ่งไปได้ไม่ไกล ในความมืดก็มีแสงไฟวาบขึ้น!

เสียง “ปัง ปัง ปัง” ดังขึ้นสามนัด

เสียงปืน!

เยี่ยเยว่ใจหายวาบ ยังมีคนอื่นอีกเหรอ?

ทำไมสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายเลยล่ะ?

เหรินเจี๋ยใจเต้นระรัว ตาโตมองเข้าไปในความมืด

ในวินาทีนั้น โลกดูเหมือนจะช้าลง เหรินเจี๋ยได้ยินเสียงยอดหญ้าไหว ได้กลิ่นสนิมเหล็กจากโรงงานเคมี ประสาทสัมผัสทั้งห้าถูกรีดออกมาใช้จนถึงขีดสุด!

เงาสลัวของหัวกระสุนทองแดงสามนัดพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสูง

วินาทีถัดมา แขนเสื้อของเหรินเจี๋ยระเบิดออก แขนข้างซ้ายเปล่งแสงสีฟ้าสลัวออกมา เขาอ้ามือกลออกมารับไว้ด้านหน้า ด้วยความเร็วที่สูงมากจนเห็นเป็นภาพติดตา

เสียง “เคร้ง เคร้ง” ดังขึ้น กระสุนกระทบฝ่ามือแล้วบี้แบนตกลงกับพื้น

แรงกระแทกที่ส่งผ่านแขนกลทำให้เหรินเจี๋ยต้องก้าวถอยหลังไปสองก้าว

ส่วนกระสุนนัดสุดท้าย เฉียดแก้มเขาไปนิดเดียว ทิ้งรอยแผลเป็นทางยาวไว้บนหน้า

แขนกลทำงานหนักเกินไปจนมีควันสีขาวพุ่งออกมา

สีหน้าของเหรินเจี๋ยเย็นเยียบจ้องเข้าไปในความมืด ขณะที่อู๋หยุนชิงพุ่งเข้ามายืนบังข้างหน้าเขาไว้

ทุกคนมองไปที่แขนกลของเหรินเจี๋ยด้วยความอึ้ง ไอ้เด็กนี่เป็นนักเสริมพลังจักรกลงั้นเหรอ?

ใช้มือเปล่ารับกระสุนเนี่ยนะ?

ในความมืด ร่างที่ถือปืนก้าวออกมา เขาเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อโค้ทสีดำ มีสร้อยเงินที่คอ ตัดผมเกรียน และมีรอยแผลเป็นยาวบนใบหน้า

“หึๆๆ~ แขนกลไม่เลวเลย รุ่นที่ใช้ในกองทัพก็คงประมาณนี้แหละ ไม่นึกเลยว่าบนตัวแกจะติดตั้งของพรรค์นี้ไว้ด้วย? ไม่ธรรมดาจริงๆ”

คนคนนี้ก็คือ 'พี่ต้าว' ที่เฉินฮว่าพูดถึง มีชื่อจริงว่าหลี่จั่น

เมื่อหลี่จั่นปรากฏตัว สีหน้าของเยี่ยเยว่ก็เคร่งเครียดขึ้นทันที เธอขมวดคิ้วแน่น

หลี่จั่นหัวเราะ: “ทำไม? พยายามจะติดต่อศูนย์ใหญ่เหรอ? นึกว่าพวกเราไม่มี 'ผู้สร้างอาคม' อยู่หรือไง?”

“ในเมื่อล่อพวกแกออกมาได้ ก็ไม่คิดจะให้พวกแกกลับไปหรอก อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าหัวหน้าหน่วยของพวกแกรู้ว่าหน่วยที่สามถูกฉันกินเรียบเนี่ย มันจะทำหน้ายังไงน้า~”

บนคานเหล็กของโรงงานเคมี ร่างหนึ่งที่คลุมด้วยชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้น ราวกับว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้ว

โรงงานเคมีทั้งโรงงานถูกกั้นด้วยม่านอาคม ตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

เหรินเจี๋ยมุมปากกระตุก ดูท่าพวกหน่วยปราบปีศาจจะพลาดท่าซะแล้วแฮะ?

โดนซ้อนแผนตลบหลังเข้าให้แล้วไหมล่ะ?

เยี่ยเยว่หรี่ตา: “แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่า แค่พวกแกไม่กี่คนจะจัดการหน่วยที่สามของฉันได้?”

หลี่จั่นหัวเราะเยาะ: “ฉันแค่พูดตามความเป็นจริง ของที่ฉันเล็งไว้ ยังไม่มีใครหน้าไหนแย่งไปจากมือฉันได้!”

พูดจบ เขาก็เบนสายตามาทางเหรินเจี๋ย

“ไอ้หนู ฉันให้แกเลือกสองทาง หนึ่ง ตามฉันไป เข้าหาองค์กรกรงเล็บปีศาจ แกอยากได้อะไร กรงเล็บปีศาจมีให้แกทุกอย่าง ทั้งเงิน ผู้หญิง ยีนกลายพันธุ์ ผลึกปีศาจ ที่นี่มีทุกอย่างที่แกต้องการ!”

“พวกเราผู้ทำสัญญาปีศาจน่ะ ฐานะมันเปราะบาง ในประเทศต้าเซี่ยเราก็เหมือนหนูท่อที่คนจ้องจะทำร้าย หน่วยปราบปีศาจไม่มีทางต้อนรับแกหรอก แกจะไม่มีที่ยืน และไม่มีทรัพยากรให้แกเติบโต ถ้าอยากแข็งแกร่ง อยากรอดชีวิต การเข้ากรงเล็บปีศาจคือทางเลือกเดียวของแก!”

“ส่วนทางที่สอง คงไม่ต้องให้ฉันพูดแล้วมั้ง?”

สีหน้าของหลี่จั่นเริ่มเหี้ยมเกรียมขึ้นเรื่อยๆ!

เยี่ยเยว่และคนอื่นๆ มองไปที่เหรินเจี๋ย ในใจเริ่มหนักอึ้ง ที่แท้เขาก็คือผู้ทำสัญญาปีศาจจริงๆ ด้วย

มิน่าล่ะ กรงเล็บปีศาจถึงได้จ้องจะเอาตัวเขาขนาดนี้?

แต่เยี่ยเยว่หารู้ไม่ว่า เหตุผลที่กรงเล็บปีศาจจ้องจะเอาตัวเหรินเจี๋ยนั้น มีมากกว่าแค่เรื่องนั้นมากนัก