บทที่ 8 สร้างอารยธรรมเริ่มที่คุณและฉัน รักษาสิ่งแวดล้อมเริ่มที่ทุกคน

บทที่ 8 สร้างอารยธรรมเริ่มที่คุณและฉัน รักษาสิ่งแวดล้อมเริ่มที่ทุกคน

เดินออกจากห้องปฏิบัติการชีวภาพหัวเทียน เหรินเจี๋ยใช้บริการรถเมล์สาย 11 (เดินเท้า) มุ่งหน้ากลับบ้านในเขต 69

ตลอดทางสามารถมองเห็นหอคอยสีขาวสูงตระหง่านตั้งอยู่ทั่วเมืองจินเฉิง ตัวหอคอยเรียวยาว สูงกว่าพันเมตร

ยอดหอคอยสีขาวติดตั้งลูกทรงกลมขนาดใหญ่ กะพริบแสงสีแดง

หากมองลงมาจากท้องฟ้าเหนือเมืองจินเฉิง หอคอยสีขาวเหล่านี้ ก็เหมือนกับหอกเทพเจ้าที่ปักลงมาบนพื้นโลก!

หอคอยสีขาวเหล่านี้ คืออุปกรณ์ป้องกันภัยพิบัติปีศาจขนาดใหญ่ที่ทางการสร้างขึ้น หากเกิดภัยพิบัติปีศาจระดับสูงที่ไม่สามารถปราบปรามได้ทันท่วงที ก็จะเปิดใช้งานหอคอยสีขาวในพื้นที่นั้นๆ

สร้างเป็นม่านพลังปิดกั้น ควบคุมภัยพิบัติปีศาจให้อยู่ในพื้นที่จำกัด ป้องกันไม่ให้ขยายวงกว้าง สร้างความเสียหายต่อเมืองและประชาชนไปมากกว่านี้

กรมซือเหยาเรียกหอคอยสีขาวเหล่านี้อย่างเห็นภาพว่า 'ก้านไม้ขีด' ซึ่งถือเป็นทัศนียภาพที่สวยงามอย่างหนึ่งของเมืองซิงหั่ว (เมืองประกายไฟ)

เพียงแต่ไม่มีใครอยากเห็นก้านไม้ขีดถูกจุดไฟหรอกนะ...

ภายใต้การรุกรานของภัยพิบัติปีศาจ เมืองหลักซิงหั่วทั้ง 33 แห่งของต้าเซี่ย ได้สร้างระบบรับมือภัยพิบัติปีศาจที่สมบูรณ์แบบมานานแล้ว เพื่อคุ้มครองความปลอดภัยของประชาชน

เหรินเจี๋ยเดินไปพลาง ตรวจสอบมิติทะเลสาบกระจกไปพลาง ตอนนี้เพียงแค่คิด จิตสำนึกของเขาก็จะปรากฏขึ้นในมิติทะเลสาบกระจก

ตอนนี้เขาถึงมีเวลาสังเกตพื้นที่นี้อย่างละเอียด

บนต้นไม้ปีศาจ กิ่งหลักปีศาจเพลิงนั้นยังคงลุกไหม้ ผลปีศาจวิญญาณร้อนระอุ!

ไม่นานเหรินเจี๋ยก็พบว่า กิ่งก้านปีศาจเพลิงไม่ได้สว่างทั้งหมด มีเพียงกิ่งหลักเท่านั้นที่ลุกไหม้ กิ่งย่อยนับร้อยที่แตกแขนงออกมาจากกิ่งหลักยังคงมืดสนิท เหมือนยังไม่ปลดล็อก...

ถ้าเหรินเจี๋ยวิเคราะห์ไม่ผิด กิ่งหลักต้นนี้คือตัวแทนของปีศาจแห่งเปลวเพลิง งั้นกิ่งย่อยบนกิ่งหลักปีศาจเพลิงพวกนี้ มันหมายถึงสกิลหรือเปล่านะ?

เพราะนักรบพันธุกรรมทุกระดับในช่วงชั้นที่หนึ่งและห้าจะมีช่องสกิลหนึ่งช่อง ผู้ทำสัญญาปีศาจก็นับเป็นนักรบพันธุกรรมเหมือนกัน

อีกทั้งกิ่งหลักของต้นไม้ปีศาจ ยังไม่ได้มีแค่กิ่งปีศาจเพลิงกิ่งเดียว แม้แต่กิ่งหลักเองก็มีเป็นพันเป็นหมื่นกิ่ง

ไอ้ที่เหรินเจี๋ยเปิดใช้งานตอนนี้ นับเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งของต้นไม้ปีศาจเท่านั้น...

ลองแตะต้นไม้ปีศาจอีกครั้ง ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

เหรินเจี๋ยคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเขายังอยู่ในระยะตื่นรู้ ยังไม่ได้ตื่นรู้อย่างเป็นทางการ เข้าสู่ระดับหนึ่งขอบเขตตื่นรู้

บางทีเมื่อถึงเวลานั้น อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นก็ได้มั้ง?

สายตาของเหรินเจี๋ยเลื่อนไปที่ผิวน้ำทะเลสาบกระจกอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ หมอกขาวไม่กี่เส้นที่ลอยอยู่บนผิวน้ำถูกต้นไม้ปีศาจดูดไปหมดแล้ว ตอนนี้บนผิวน้ำมีหมอกขาวเพิ่มขึ้นมาอีกไม่กี่เส้น

และในตอนนี้ ผลไม้ปีศาจเพลิงกำลังดูดซับหมอกขาวบนผิวน้ำอยู่...

นึกถึงสิ่งที่นั่วเหยียนพูด เหรินเจี๋ยทำหน้าแปลกๆ ดูท่าเขาคงไม่ได้พิเศษอะไร หมอกขาวนี่คงจะเป็น...

ทันใดนั้น เหรินเจี๋ยพบด้วยความประหลาดใจว่า หมอกขาวบนทะเลสาบกระจกเพิ่มขึ้นมาอีกหลายเส้นอย่างกะทันหัน เหมือนโผล่มาจากความว่างเปล่า

ยังไม่ทันที่เหรินเจี๋ยจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงเอะอะโวยวายจากภายนอกก็ดึงสติเขากลับสู่ความเป็นจริง

"โดดแล้วนะ! ฉันจะโดดจริงๆ แล้วนะโว้ย!"

ตอนนี้เหรินเจี๋ยเพิ่งรู้ตัวว่า ตัวเองเดินมาถึงสะพานจินเจียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

บนสะพานมีคนมุงดูจำนวนมาก ถูกกั้นไว้นอกเส้นกั้นเขต

บนราวสะพาน มีชายหนุ่มท่าทางหมดอาลัยตายอยากยืนอยู่ มือหนึ่งเกาะราวสะพาน มือหนึ่งกำโทรศัพท์ หน้าซีดเผือด เหงื่อแตกเต็มหน้าผาก ขาสั่นพั่บๆ

เหรินเจี๋ยเห็นกับตาว่า บนกระหม่อมของชายหนุ่มคนนั้น มีหมอกขาวลอยออกมา แล้วหายวับไป

ทันใดนั้น ในมิติทะเลสาบกระจก ก็มีหมอกขาวเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเส้น

เหรินเจี๋ยนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เขาเพิ่งคลานออกมาจากเตาเผาศพ ดูเหมือนจะเห็นหมอกขาวลอยออกมาจากหัวของทุกคนเหมือนกัน

เขานึกว่าตาฝาดไปเอง ดูท่าจะไม่ใช่แฮะ

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายกำลังเกลี้ยกล่อมอย่างหนัก แต่ชายหนุ่มคนนั้นก็ไม่ยอมลงมา

พวกคนมุงเริ่มยุส่ง

"โดดสิวะ? สองชั่วโมงแล้ว นายจะโดดไม่โดด? อย่าปอดแหกสิเฮ้ย? ฮ่าๆ~"

"ได้ยินว่ามีคนจะโดดสะพาน ฉันอุตส่าห์นั่งแท็กซี่มาดูเลยนะ นายอย่าทำให้ฉันมาเสียเที่ยวสิวะ?"

"น้องชาย อย่าเพิ่งรีบโดด สนใจบริการจัดงานศพครบวงจรไหม? ฮวงซุ้ยทำเลทอง หันหน้าทางทิศใต้ สนใจไหม?"

พวกเขาไม่เพียงแค่พูด ยังยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอัดคลิปด้วย

ตำรวจหลายนายโกรธจัด

"ถ้าเขาโดดจริงๆ พวกคุณจะรับผิดชอบชีวิตเขาไหวไหม? พวกคุณไม่มีลูกหลานรึไง?"

"เขาจะสติแตกอยู่แล้ว อย่ามายุส่ง ถ้าไม่อยากถูกเชิญไปกินกาแฟที่โรงพัก งั้นก็หุบปากซะ!"

เหรินเจี๋ยเห็นกับตาว่า บนหัวของตำรวจหลายนาย มีหมอกขาวลอยออกมา ปรากฏขึ้นในมิติทะเลสาบกระจก

ในกลุ่มคนมุงก็มีหมอกขาวจางๆ ลอยออกมาเหมือนกัน เพียงแต่รวมๆ กันแล้วยังไม่ถึงหนึ่งเส้น

ดวงตาของเหรินเจี๋ยเป็นประกายวูบ ดูท่าต้องพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเองสักหน่อยแล้ว~

เหรินเจี๋ยแหวกฝูงคน ก้าวเข้าไป มุดเข้าไปในเส้นกั้นเขตดื้อๆ

ตำรวจตาโต "เฮ้ยๆๆ? เข้ามาทำไม?"

"เจ้าหน้าที่ซือเหยา กองร้อยที่เจ็ด กรมซือเหยา ผมเป็นมืออาชีพ ให้ผมจัดการเอง"

เด็กฝึกงานก็นับเป็นเจ้าหน้าที่ใช่ไหมล่ะ?

ตำรวจได้ยินดังนั้น ตาเป็นประกาย เจอพระเอกขี่ม้าขาวแล้วใช่ไหม?

ยังไงซะงานหลักของกรมซือเหยาก็คือการกู้ภัยช่วยคนอยู่แล้ว

หวังเผิงเริ่มร้อนรน

"อย่าเข้ามานะ วันนี้ต่อให้เทวดาหน้าไหนมาก็ห้ามไม่ได้ เข้ามาอีกก้าวฉันโดดจริงๆ นะโว้ย!"

ตะโกนไปพลาง ก้มมองใต้สะพานไปพลาง หน้าซีดยิ่งกว่าเดิม

เหรินเจี๋ยเอามือล้วงกระเป๋า พูดสบายๆ

( ⩌～⩌ ) "แน่ใจนะ? คิดดีแล้วเหรอ?"

"พื้นสะพานสูงจากผิวน้ำอย่างน้อยหกสิบเมตร โดดลงไปก็ไม่ต่างอะไรกับฟาดลงพื้นปูน กระดูกหักทั้งตัว อวัยวะภายในตกเลือด หัวแบะ อย่าหวังว่าจะมีใครมาช่วยทัน"

"ตายไปเลยก็ดีไป แต่ถ้าตายไม่สนิท~ นายก็เตรียมตัวนอนเป็นผักบนเตียงพยาบาลไปตลอดชีวิตที่เหลือได้เลย"

หวังเผิงแววตาหวาดกลัว บนหัวมีหมอกขาวลอยออกมาจำนวนมาก กลืนน้ำลายเอือก ตะโกนกลับไป

"ก็ดี! ฉันอยากตายแบบรวดเร็วอยู่แล้ว ตายๆ ไปซะจะได้จบๆ!"

"อย่ามาขู่ซะให้ยาก! ความตายฉันยังไม่กลัว ฉันจะกลัวเรื่องแค่นี้เหรอ?"

เหรินเจี๋ยแค่นหัวเราะ

( ≖乛 ≖) "นั่นสินะ? ความตายนายยังไม่กลัว แต่นายกลับกลัวการมีชีวิตอยู่..."

"เอาสิ โดดเลย ฉันไม่ห้าม อ้อจริงสิ อย่าคิดว่าตายแล้วจะจบนะ พอนายตาย มือถือจะถูกกู้ข้อมูล ประวัติแชต อัลบั้มรูป ประวัติการค้นหาในเบราว์เซอร์ ที่คั่นหน้าเว็บ รวมถึงข้อมูลในฮาร์ดดิสก์คอมพิวเตอร์ของนาย ทั้งหมดที่ฉันพูดจะถูกพรินต์ออกมา ให้พ่อแม่นายดู..."

"เพื่อพิสูจน์ว่านายฆ่าตัวตายด้วยความสมัครใจจริงๆ ไม่ใช่สาเหตุอื่น"

หวังเผิงตาถลน ( ° 口 °|||) "หา? จ... จริงดิ?"

ตำรวจหลายนายพยักหน้ารัวๆ

สมกับเป็นมืออาชีพ แผนนี้โคตรอำมหิต!

หวังเผิง: !!!

พวกแกเป็นปีศาจหรือไงวะ?

คนตายไปแล้ว ยังต้องตายทั้งเป็นซ้ำอีกรอบเรอะ!?

ตอนนี้ลบยังทันไหม?

รอออนไลน์อยู่ ด่วนมาก!

หวังเผิงกัดฟัน ก้มหน้าก้มตากดมือถือ ลบประวัติรัวๆ ด้วยสีหน้าเสียดายสุดขีด

ส่วนเหรินเจี๋ยถือโอกาสนี้ ย่องเข้าไปใกล้เขาเงียบๆ

หางตาหวังเผิงเหลือบไปเห็นเหรินเจี๋ยเข้ามาใกล้ อดไม่ได้ที่จะตะโกนลั่น

"อย่าเข้ามา! ถอยไป! เข้ามาอีกก้าว ฉันโดดจริงๆ นะ?"

เหรินเจี๋ยชะงักฝีเท้า กลอกตามองบน

( ꒪° ⩌ °꒪) "ลูกพี่~ จะโดดก็อย่าโดดลงแม่น้ำสิ ไปตายที่อื่นไม่ได้เหรอ?"

หวังเผิงโกรธจัด "อะไรนะ? ฉันจะตายอยู่แล้ว ยังต้องเลือกที่ตายอีกเรอะ? ทำไมโดดลงแม่น้ำไม่ได้วะ?"

เหรินเจี๋ยชี้มือไป ทุกคนมองตามทิศทางที่เขาชี้

เห็นป้ายคำขวัญสะดุดตาแขวนอยู่บนราวสะพาน

[โปรดอย่าทิ้งขยะลงแม่น้ำ สร้างอารยธรรมเริ่มที่คุณและฉัน รักษาสิ่งแวดล้อมเริ่มที่ทุกคน~]

หวังเผิงงงเป็นไก่ตาแตก

หมายความว่าไง?

เหรินเจี๋ยผายมือ

╮( ⩌～⩌ )╭ "นายก็เห็นแล้วนี่~ ห้ามทิ้งขยะลงแม่น้ำ~"

ตำรวจ: (||| ๑’ 3 ’๑) พรืดดด~

ห้ามทิ้งขยะบ้าบออะไรกันฟะ!

เขาเป็นขนาดนี้แล้ว ยังจะไปพูดยั่วโมโหเขาอีกเหรอ?

นายเป็นปีศาจหรือไง?

ไอ้หมอนี่มืออาชีพจริงดิ?

หวังเผิง: ???

( ╬ Ò 益 Ó) "ไอ้บัดซบนี่! แกแม่ม~%?…;# *』☆&℃!"