บทที่ 4 ผมรู้สึกว่า ผมยังกู้ชีพได้อยู่นะ!

บทที่ 4 ผมรู้สึกว่า ผมยังกู้ชีพได้อยู่นะ!

ภายในเตาเผาศพ หัวพ่นไฟความร้อนสูงหลายสิบหัวพ่นเปลวไฟสีฟ้าครามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ใส่ร่างของเหรินเจี๋ยโดยตรง

เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่กลายเป็นเถ้าถ่านไปภายในไม่กี่วินาที

แต่ที่น่าแปลกประหลาดคือ ร่างกายของเหรินเจี๋ยกลับไม่ถูกเปลวไฟนับพันองศาแผดเผา ไร้ริ้วรอยบาดแผลใดๆ

ขนาดซุนหงอคงในเตาหลอมยาของไท่ซ่างเหล่าจวินยังไม่ชิลขนาดนี้เลยมั้ง?

รอยสักปีศาจสีแดงฉานดั่งเลือดเริ่มงอกเงยออกมาจากกลางอกของเหรินเจี๋ย เลื้อยไหลลามไปทั่วร่างกาย

รูปลักษณ์ของรอยสักปีศาจดูเหมือนลายเมฆเพลิง แผ่ขยายอย่างบ้าคลั่งและเกรี้ยวกราด!

ลายเมฆเพลิงเหล่านั้นเริ่มดูดซับเปลวไฟในเตาเผาศพ เพื่อซ่อมแซมอาการบาดเจ็บให้เหรินเจี๋ย บาดแผลสมานตัว กระดูกจัดเรียงใหม่

หัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง

"ตึก... ตึก... ตึก..."

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง บรรยากาศในห้องเผาศพยังคงหนักอึ้ง มีเสียงสะอื้นไห้ดังมาเป็นระยะ!

เว่ยผิงเซิงจ้องมองเพดานตาค้าง ก้นบุหรี่ในมือปล่อยควันสีเหลืองออกมา ไหม้จนเกือบจะลวกนิ้วอยู่แล้วก็ยังไม่รู้ตัว...

ในขณะนั้น เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบการเผาศพเริ่มสับสนเป็นครั้งแรก จ้องมองแผงควบคุมเตาเผาด้วยสีหน้าตกตะลึง!

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเผาไม่ไหม้?"

ครึ่งชั่วโมงแล้ว ไฟนับพันองศาเผาต่อเนื่อง ขนาดเหล็กยังหลอมละลาย ศพปกติป่านนี้เป็นถ่านไปนานแล้ว!

แต่เซนเซอร์กลับแจ้งเตือนว่าวัตถุยังอยู่?

ลูกทีมคนหนึ่งเริ่มโวยวาย "ยังเผาไม่เสร็จอีกเหรอ? พวกนายทำงานกันยังไงเนี่ย?"

เจ้าหน้าที่คนนั้นตาโต "ถุย! ศพที่ฉันเผามา เยอะกว่าข้าวที่นายกินอีก นายอยากสงสัยอะไรก็ได้ แต่อย่ามาสงสัยในความมืออาชีพของเจิ้งอิงคนนี้นะ!"

เถียนอวี่ขยี้ตา ( •́ ⍨ •̀) "เอ่อ~ พี่น้องเจี๋ยสละชีพเพื่อช่วยคน ถือว่าเป็นมหากุศลใช่ไหม?"

"ช่วยหนึ่งชีวิต ได้บุญยิ่งกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ในตำนานบอกว่าคนที่มีบุญบารมีสูงส่ง ตายไปร่างจะเป็นกายทองคำอมตะ ศพพันปีไม่เน่าเปื่อย"

"พวกนายว่าพี่น้องเจี๋ยโดนเผาขนาดนี้ มันจะได้พระธาตุสักโลสองโลไหม?"

เว่ยผิงเซิงตาขวาง ลุกขึ้นตบกะโหลกเถียนอวี่ไปทีหนึ่ง

"พระธาตุบ้าบออะไร? ทำไม? นายจะเอาไปร้อยสร้อยห้อยคอหรือไง หืม?"

เจิ้งอิงก็เริ่มร้อนใจ รับเงินมาแล้ว บริการฌาปนกิจครบวงจรจะมาล่มกลางคันไม่ได้นะเฮ้ย?

จึงรีบเร่งไฟ เตาเผาทำงานเต็มกำลัง

แต่ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น...

"ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~"

ในห้องเผาศพที่เงียบสงัด ทุกคนเบิกตากว้าง หน้าซีดเผือด

เสียงเคาะประตูมาจากไหน? ทุกคนไม่มีใครขยับตัว หรือว่าหูแว่วไปเอง?

หรือว่า...

สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เตาเผาศพ...

"ตึง!"

เสียงเคาะดังสนั่นกว่าเดิม ประตูเตาเผาเหมือนจะสั่นสะเทือนตามไปด้วย

ทุกคนหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม ชัดเลยครับพี่น้อง เสียงมาจากในเตาเผาชัวร์ๆ

เจียงจิ่วหลีเบิกตากว้าง

เรื่องสยองขวัญพรรค์นี้ เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ

เจิ้งอิงเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

ทำงานสายนี้มาหลายปี เรื่องลี้ลับก็พอเจอมาบ้าง แต่ไอ้ที่เฮี้ยนขนาดนี้เพิ่งเคยเจอครั้งแรกนี่แหละ?

ในเตาเผาอุณหภูมินับพันองศา ข้างในมีแต่คนตาย เผามาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว เสียงเคาะมาจากไหนวะ?

เถียนอวี่หน้าซีดเป็นกระดาษ เสียงสั่นเครือ

(｡﹏｡) "พว... พวกนายว่าพี่น้องเจี๋ยตายตาไม่หลับ วิญญาณเลยเฮี้ยน หรือเปล่า..."

เว่ยผิงเซิงตอนนี้หนังหัวชาหนึบไปหมด

"ไร้สาระ! เราต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์สิวะ!"

เจียงจิ่วหลียิ่งรู้สึกแย่ กัดริมฝีปากล่างแน่นโดยไม่รู้ตัว

เจิ้งอิงกลืนน้ำลายเอือก ท่องบ่นพึมพำ

"วิทยาศาสตร์! ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์!"

เห็นเพียงเขาควักชุดนักพรตสีเหลืองออกมาจากกล่องข้างตัว สวมพรึ่บ มือหนึ่งถือกระบี่ไม้ท้อ มือหนึ่งถือกระดิ่งเรียกวิญญาณ!

ที่เอวเหน็บกระจกแปดทิศกับกีบเท้าลาดำ เขย่ากระดิ่งใส่หน้าเตาเผารัวๆ แกว่งกระบี่ไม้ท้อไปมา ปากก็สวดคาถาพึมพำ!

"ใครก่อกรรมคนนั้นรับ กรรมใครกรรมมัน ตายแล้วจงไปสู่ยมโลก ข้าแซ่เจิ้ง รับบัญชาสวรรค์ ภูตผีหลีกทาง กลืนกินวิญญาณร้าย ทั่วทิศสงบสุข ขอเชิญพระโพธิสัตว์นัมมูแกตลิ่ง (Gatlingหรือปืนกลแกตลิ่ง) ประทานพรแสดงอิทธิฤทธิ์!"

"ไท่ซ่างเหล่าจวินรีบเร่งดั่งกฎเกณฑ์ เผามันซะ!"

ทุกคนมองแล้วมุมปากกระตุก พี่แกมืออาชีพจริงๆ แต่ดูเหมือนจะเรียนมาหลายสำนักไปหน่อยไหม?

แม้แต่เจียงจิ่วหลียังขมวดคิ้วแน่น

วินาทีต่อมา เสียงระเบิดดังตูมราวกับฟ้าผ่า ประตูเหล็กเตาเผาบิดเบี้ยวทันที

ประตูเหล็กทั้งบานถูกแรงระเบิดมหาศาลอัดกระเด็น!

เปลวไฟสีแดงฉานพุ่งทะลักออกจากปากเตาเผาราวกับภูเขาไฟระเบิด ดันประตูเหล็กที่ปลิวออกมา

เสียง "โครม" ดังสนั่น!

ประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวกระแทกใส่ผนังห้องเผาศพ เล่นเอาเจิ้งอิงกุมหัวหมอบลงกับพื้น ร้องเสียงหลง

"อ๊ากกก! อย่าฆ่าผู้น้อยเลย!"

อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากเปลวไฟที่พุ่งทะลัก ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

เหรินเจี๋ยในสภาพเปลือยเปล่าเดินออกมาจากเตาเผาศพ

รอบกายมีเปลวไฟลุกโชน ลายเมฆเพลิงสีแดงฉานเลื้อยเต็มตัว บนศีรษะมีเขาปีศาจเพลิงที่ก่อตัวจากเปลวไฟสองเขาชี้ขึ้นฟ้า!

เหรินเจี๋ยในตอนนี้ ราวกับราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ก้าวออกมาจากเปลวเพลิง!

ดวงตาสีแดงฉาน มุมปากยกยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

"มีหมออยู่ไหมครับ?"

"ผมรู้สึกว่าผมยังกู้ชีพได้อยู่นะ!"

วินาทีนี้ ทุกคนในห้องเผาศพแข็งทื่อไปหมด มองเหรินเจี๋ยที่คลานออกมาจากเตาเผาอย่างไม่เชื่อสายตา!

( ꒪Д꒪)ノ "ผี... ผีหลอก~"

เจิ้งอิงฉี่ราดทันที ทิ้งกระบี่ไม้ท้อกับกระดิ่ง กุมหัววิ่งหนีสุดชีวิต!

เว่ยผิงเซิงตาถลน สำลักควันบุหรี่แค่อกๆ กุมหน้าอกไอโขลกๆ แววตาตื่นตระหนกสุดขีด

เสี่ยวหมิงร้องไห้หนักกว่าเดิม แม่เขาก็ตกใจจนร้องไห้ตามไปด้วย

เถียนอวี่หน้าซีดเผือด

บัดซบ!

นี่มันเจอผีของจริงแล้วโว้ย! คนเป็นๆ คลานออกมาจากเตาเผาศพเนี่ยนะ!?

เผาด้วยไฟพันกว่าองศาครึ่งชั่วโมงไม่ตาย?

คนแน่เหรอวะ?

สถานการณ์อะไรวะเนี่ย?

เมื่อกี้พี่น้องเจี๋ยม่องเท่งไปแล้วไม่ใช่เรอะ? ฉันเห็นกับตาเลยนะเว้ย?

นี่มัน นี่มัน...

เจียงจิ่วหลีอ้าปากค้าง เหตุการณ์ตรงหน้าทำให้เธอลืมหายใจไปชั่วขณะ!

เกิดอะไรขึ้น?

หรือว่าบังเอิญปลุกพลังเป็นนักรบพันธุกรรมในช่วงความเป็นความตาย?

สายตาของเธอเลื่อนต่ำลงไปที่ช่วงล่างของเหรินเจี๋ยโดยอัตโนมัติ

ทันใดนั้นก็เบิกตากว้าง แก้มแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที

ถ่มน้ำลายเบาๆ หนึ่งที แล้วสะบัดหน้าเดินหนี

กรี๊ดดด! นี่ฉันเห็นอะไรเนี่ย?

เข... เขา… อันใหญ่?

ซู้ดดด~

เดินไปพลางควักโทรศัพท์ออกมา!

"ฮัลโหล... พี่สาวนั่วเหยียนเหรอคะ? มีเรื่องรบกวนหน่อยค่ะ สถานการณ์คือ..."

เจียงจิ่วหลีเดินไปคุยโทรศัพท์ไป ราวกับกระต่ายตื่นตูม รีบเผ่นออกจากที่เกิดเหตุอย่างไว

เหรินเจี๋ยเห็นเพียงแผ่นหลังของเจียงจิ่วหลีที่เดินจากไป

รู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด...

อ้อ! ยัยกางเกงหัวหมา!

คนที่ทับฉันตายนี่หว่า!

เธอก็มาด้วยเหรอ?

ในที่สุดเว่ยผิงเซิงกับคนอื่นๆ ก็ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง

รีบพุ่งเข้าไปประคองเหรินเจี๋ย

ตอนนี้ลายเมฆเพลิงและเขาปีศาจเพลิงบนตัวเหรินเจี๋ยเริ่มจางหายไป กลับสู่สภาพปกติ...

เพียงแต่แขนซ้ายของเขายังคงว่างเปล่า แผลที่แขนขาดยังมีเลือดซึมออกมา!

หลังแปลงร่างปีศาจ ลายเมฆเพลิงสามารถยืมพลังจากไฟมาซ่อมแซมร่างกายได้ แต่แขนโดนตัดไปแล้ว ต้นตอก็ไม่มี แล้วจะซ่อมยังไง?

งอกแขนใหม่?

ความสามารถพรรค์นั้นเหรินเจี๋ยตอนนี้ยังไม่มีหรอก

"สรุปมันเกิดอะไรขึ้น? นาย..."

เหรินเจี๋ยลูบจมูก "สงสัยจะปลดล็อกพันธุกรรม กลายเป็นนักรบพันธุกรรมแล้วมั้งครับ?"

เรื่องต้นไม้ปีศาจเหรินเจี๋ยไม่ได้พูดออกไป เพราะเรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไป

ตัวเขาเองตอนนี้ยังงงๆ อยู่เลย ก็เลยมั่วเหตุผลถูๆ ไถๆ ไปก่อน

เว่ยผิงเซิงเลือดลมสูบฉีด หน้าแดงก่ำ

"เยี่ยม! เยี่ยมไปเลย! เจ้าหนูนี่ดวงแข็งชะมัด พลังแห่งไฟเหรอ? น่าจะเป็นสายเลือดโบราณ!"

"ดูท่า 'ยาพันธุกรรม' สำหรับบรรจุงาน นายคงไม่ต้องใช้แล้วล่ะ!"

"แต่แขนของนาย..."

เหรินเจี๋ยกระตุกมุมปาก หรือว่าตัวเองจะต้องใช้ชีวิตแบบแขนเดียวเหมือนเอี้ยก้วย?

กำลังจะอ้าปากพูด พลันได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังสับสน!

เห็นเพียงผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนจินเฉิง นำทีมแพทย์พยาบาลรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา!

พยาบาลสาวๆ พอเห็นเหรินเจี๋ย ต่างพากันหน้าแดง กรีดร้องกันระงม!

ถึงพวกเธอจะเคยผ่านงานมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอ 'งานใหญ่' ขนาดนี้มาก่อน!

นี่มันนักเรียนโควตาช้างเผือกด้านไหนกันเนี่ย?

"เร็ว! รีบห้ามเลือดให้น้องชายคนนี้เร็วเข้า!"

หมอกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามาทำแผลห้ามเลือดที่แขนขาดของเหรินเจี๋ย แล้วยกเขาขึ้นเตียงเข็น คลุมผ้าห่มให้!

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลจับมือเหรินเจี๋ยด้วยความกระตือรือร้น "ทำให้น้องชายต้องลำบากแล้ว คุณรู้จักกับผู้บริหารระดับสูงของหัวเทียนกรุ๊ป แล้วทำไมไม่รีบบอกล่ะครับ?"

"เร็ว! รีบขึ้นรถพยาบาลย้ายตัวด่วน อย่าให้พลาดช่วงเวลาผ่าตัดที่ดีที่สุด!"

เหรินเจี๋ยขมวดคิ้ว "ผู้บริหารหัวเทียนกรุ๊ป? ย้ายตัว? ไปไหนครับ?"

ผู้อำนวยการตอบอย่างกระตือรือร้น "ก็ไป 'ใส่แขน'ไงครับ?"

(装臂 Zhuāng bì - จวงปี้ ติดตั้งแขนหรือใส่แขน)

เหรินเจี๋ย: ???

"จวงปี้? เมื่อกี้ผมก็เพิ่งโชว์พาวไปไม่ใช่เหรอ?"

(装逼 Zhuāng bī - จวงปี้ เสียงคล้ายกันมาก คำนี้เป็นคำสแลงจีนที่ใช้บ่อยมาก แปลว่า "เก๊ก", "โชว์พาว", "ทำตัวเทพ", "อวดเบ่ง" หรือ "ทำเท่")

ผู้อำนวยการ: (o_O )…

"ไปที่ห้องแล็บชีวภาพหัวเทียนสาขาจินเฉิงครับ ทางนั้นเพิ่งโทรมาแจ้งว่าจะติดตั้งแขนจักรกลให้คุณ!"

เหรินเจี๋ย: ( ‾́ 0 ‾́ ) โอ้โหว?