บทที่ 9 มีดีกว่าเห็น

บทที่ 9 – มีดีกว่าเห็น

"ปรมาจารย์กู่หนี่นี่เก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ"

หลิวซีเดินออกมาจากโรงประมูลมี่เท่อด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด

เขามาขอเข้าพบนักปรุงยากู่หนี่เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับการปรุงโอสถระดับสอง

แม้ว่าเขาจะมีอาจารย์เป็นถึงนักปรุงยาระดับสาม แต่ท่านอาจารย์ก็ไม่ได้อยู่คอยชี้แนะ สิ่งที่ถ่ายทอดไว้มีเพียงวิถีแห่งการปรุงโอสถระดับหนึ่งและการควบคุมเพลิงเท่านั้น

ระดับหนึ่งหรือ? เขามั่นใจว่าตนเองบรรลุถึงแก่นแท้แล้ว

ส่วนระดับสองนั้นเคยได้ยินผ่านหูมาบ้างแต่ไม่เคยลงลึก

หลังจากได้สนทนากับนักปรุงยากู่หนี่อยู่นาน หลิวซีก็ได้เปิดหูเปิดตาและได้รับความรู้อันล้ำค่ากลับไปมากมาย...

ในขณะเดียวกัน ทันทีที่หลิวซีและผู้ติดตามเดินจากไป หย่าเฟยและปรมาจารย์กู่หนี่ก็เริ่มบทสนทนาขึ้น

"ท่านลุงกู่หนี่ ท่านมีความเห็นอย่างไรกับนักปรุงยาหลิวซีบ้าง?"

หย่าเฟยเอ่ยถามโดยไม่หันกลับมามอง

ทว่ากลับไร้เสียงตอบรับจากนักปรุงยากู่หนี่

ด้วยความสงสัย หย่าเฟยจึงหันกลับไปมอง พบว่านักปรุงยากู่หนี่กำลังคีบเม็ดยาระดับหนึ่งที่มีคุณภาพสมบูรณ์แบบขึ้นมาพิจารณาด้วยความหลงใหล พลางเดาะลิ้นชมเชยไม่ขาดปาก

"อัจฉริยะ! อัจฉริยะชัดๆ! เพียงแค่ระดับนักยุทธ์แต่กลับสามารถปรุงโอสถระดับหนึ่งออกมาได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเช่นนี้ แม้แต่ข้าเองทั้งชีวิตยังปรุงยาคุณภาพระดับนี้ออกมาได้ไม่กี่ครั้ง หลิวซีผู้นี้คืออัจฉริยะแห่งวงการปรุงยาโดยแท้!"

กู่หนี่เป็นนักปรุงยาระดับสอง แต่พลังฝีมือของเขาอยู่ที่ระดับคุรุยุทธ์

ผ่านไปค่อนชีวิตก็ยังไม่สามารถทะลวงสู่ระดับสามได้ ทว่าเขาก็ศึกษายาระดับหนึ่งและสองมาจนปรุโปร่ง

มิเช่นนั้นคงไม่ได้เป็นนักประเมินประจำโรงประมูลมี่เท่อ

กระนั้น แม้จะทุ่มเทเวลาหลายสิบปีคลุกคลีอยู่กับยาพื้นฐาน เขาก็ไม่อาจเสกสรรปั้นแต่งโอสถระดับหนึ่งที่สมบูรณ์แบบออกมาได้ง่ายดายดั่งที่หลิวซีทำ

การจะปรุงยาให้สมบูรณ์แบบได้สักเม็ด ตัวเขาเองยังต้องพึ่งพาโชคช่วย

แต่หลิวซีกลับหยิบยาสมบูรณ์แบบออกมาได้ทีละหลายเม็ด

การกระทำที่ดูเหมือนสิ้นเปลืองและอวดมั่งมีเช่นนี้ สร้างความตกตะลึงให้แก่นักปรุงยากู่หนี่เป็นอย่างมาก

เพื่อล้วงความลับเคล็ดวิชาของหลิวซี นักปรุงยากู่หนี่จึงยอมถ่ายทอดประสบการณ์ระดับสองของตนออกมาจนหมดเปลือก

จะกั๊กไว้บ้างหรือไม่นั้นหลิวซีไม่อาจรู้ได้ รู้เพียงแต่ว่าเขาได้รับกำไรมหาศาล

"ท่านลุงกู่หนี่"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเมินเฉย หย่าเฟยจึงขึ้นเสียงเรียกอีกครั้ง

"หือ? หย่าเฟย เจ้าพูดกับข้าหรือ?"

กู่หนี่เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ อย่างงุนงง

เพียะ!

หย่าเฟยตบหน้าผากตัวเองด้วยความระอาใจ

นักปรุงยาก็มีข้อเสียข้อนี้แหละ จดจ่อเกินไป!

ต่อให้มีคนมาพูดอยู่ข้างหูก็แทบจะไม่รู้สึกตัว

"ท่านลุงกู่หนี่ ข้าถามว่าท่านคิดอย่างไรกับหลิวซี"

หย่าเฟยจำต้องทวนคำถามอย่างจนใจ

"หลิวซีรึ? อัจฉริยะ! อัจฉริยะของจริง!"

"ข้าอยู่มาป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นใครอายุน้อยขนาดนี้ที่ฝึกฝนทักษะการปรุงยาจนบรรลุถึงจุดสูงสุดได้ขนาดนี้มาก่อน"

"หลิวซีผู้นี้อนาคตไกล ยิ่งใหญ่แน่นอน!"

นักปรุงยากู่หนี่เอ่ยชมหลิวซีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

น้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความชื่นชมนั้นราวกับจะยกย่องหลิวซีขึ้นไปเสียดฟ้า

"แล้วเมื่อเทียบกับนักปรุงยาชุดดำคนนั้นล่ะ?"

หย่าเฟยเกิดความคิดวูบหนึ่งจึงลองหยั่งเชิงถาม

"เอ่อ..."

นักปรุงยากู่หนี่ลังเล ราวกับตัดสินใจไม่ถูกชั่วขณะ

แต่เพียงไม่กี่วินาที เขาก็ตอบด้วยความมั่นใจ

"เทียบกันไม่ได้ หลิวซีกับนักปรุงยาชุดดำคนนั้นเทียบกันไม่ได้เลย!"

"โฮ่?"

หย่าเฟยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

"ท่านลุงกู่หนี่ ท่านคิดว่านักปรุงยาหลิวซีด้อยกว่านักปรุงยาชุดดำหรือ?"

"ไม่!"

นักปรุงยากู่หนี่ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน

"ข้าหมายถึงหลิวซีไม่อาจเทียบชั้นได้กับยอดฝีมือที่หนุนหลังเด็กหนุ่มที่ปลอมตัวเป็นคนแก่ในชุดคลุมดำคนนั้นต่างหาก"

"แต่ถ้าให้เทียบเฉพาะตัวหลิวซีกับเจ้าเด็กที่แกล้งทำตัวแก่คนนั้น... หลิวซีมีดีกว่าเยอะ!"

คนที่แม้แต่การปลอมตัวยังไม่แนบเนียน... นักปรุงยากู่หนี่ไม่เชื่อหรอกว่าในระดับหนึ่งเท่ากัน เจ้าเด็กนั่นจะสามารถปรุงยาออกมาได้สมบูรณ์แบบเหมือนหลิวซี

คงพูดได้เพียงว่าเจ้าหนุ่มนั่นโชคดีที่ได้อาจารย์ดี

แต่ในแง่พรสวรรค์การปรุงยาที่แท้จริง น่าจะยังห่างชั้นกับนักปรุงยาระดับหนึ่งอย่างหลิวซีอยู่โข

"ขอบคุณท่านลุงกู่หนี่ ข้าเข้าใจแล้ว"

ด้วยคำชี้แนะของกู่หนี่ หย่าเฟยจับประเด็นสำคัญได้ทันที

จากการติดต่อกันหลายครั้ง นางมองออกนานแล้วว่านักปรุงยาชุดดำเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม

นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ก็เพื่อร่วมมือกับขุมกำลังที่อยู่เบื้องหลังเขาเท่านั้น

นักปรุงยาที่หนุนหลังเด็กหนุ่มชุดดำนั้นร้ายกาจจริง สามารถปรุงผงรวมปราณระดับสี่ได้สบายๆ

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าตัวเด็กหนุ่มชุดดำเองจะเก่งกาจ

เขาแค่โชคดีเท่านั้น

ส่วนหลิวซีนั้นต่างออกไป เขามีฝีมือที่แท้จริงและรากฐานที่มั่นคง

ในวินาทีนั้น ตาชั่งในใจของหย่าเฟยเริ่มเอนเอียงไปเล็กน้อย...

กลับมาที่ตระกูลเจียเลี่ย

หลิวซีเริ่มเก็บตัวปรุงยาและบำเพ็ญเพียรอย่างจริงจัง

เขาซื้อสมุนไพรธรรมดามาจำนวนมาก ส่วนหนึ่งเพื่อฝึกฝีมือ อีกส่วนเพื่อตุนสินค้า

เขาไม่มีระบบช่วยเหลือ ไม่มีคุณปู่ในแหวน คราวนี้เมื่อไร้อาจารย์ เขาจึงต้องพึ่งพาตนเองเท่านั้น

เขายังไม่มีความคิดที่จะปรุงยาระดับสอง เพราะมันเป็นไปไม่ได้

ในต้นฉบับระบุไว้ว่าต้องเป็นคุรุยุทธ์เสียก่อนจึงจะเป็นนักปรุงยาระดับสองได้

มิเช่นนั้นปราณยุทธ์ในร่างจะไม่เพียงพอต่อการเผาผลาญ แม้จะมียาฟื้นฟูก็ตาม

และหลิวซีก็ไม่คิดจะร่วมมือกับตระกูลเจียเลี่ยขายยาทั่วไป

ข้อแรก มันจะเรียกตีนจากตระกูลเซียวได้ง่ายๆ ในต้นฉบับพวกนั้นถึงกับวางแผนฆ่านักปรุงยาเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งตลาด

ข้อสอง กำไรจากยาทั่วไปมันน้อยนิด

มีเพียงยาระดับหนึ่งของแท้ โดยเฉพาะยาระดับหนึ่งที่สมบูรณ์แบบเท่านั้นที่จะทำกำไรได้งาม

ส่วนช่องทางการขาย หลิวซีตัดสินใจไว้แล้ว: โรงประมูลมี่เท่อ

เขาจะไปขายด้วยตัวเอง

ตระกูลเซียวคงไม่บ้าพอที่จะมาฆ่าเขาถึงที่นั่นหรอก

ส่วนตระกูลเจียเลี่ยที่คอยปรนเปรอข้าวปลาอาหารให้เขาทุกวัน ถึงเวลาค่อยโยนเศษเนื้อให้พวกมันสักหน่อยก็แล้วกัน...

ขณะที่หลิวซีซุ่มปรุงยาและฝึกฝนอย่างเงียบเชียบ

ลึกเข้าไปในถ้ำหลังภูเขาของตระกูลเซียว

"ยินดีด้วยนะเจ้าหนู เจ้าปรุงยาสำเร็จครั้งแรกแล้ว!"

เจ้าของเสียงคือร่างวิญญาณโปร่งแสง

"เฮอะ จากนี้ไปข้าคือนักปรุงยาเต็มตัวแล้ว!"

ตรงข้ามกับร่างวิญญาณ เด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดากำลังกำขวดแก้วบรรจุของเหลวสีแดงเข้มไว้แน่น พลางยิ้มกว้างอย่างโง่งม...

"หือ? ทำไมการบำเพ็ญเพียรตอนกลางวันถึงได้ผลดีกว่าตอนกลางคืนตั้งหลายเท่า?"

หลังจากขลุกอยู่กับการปรุงยามาทั้งวัน หลิวซีสังเกตเห็นความผิดปกติ

การฝึกฝนช่วงกลางวันของเขาดีกว่าช่วงกลางคืนหลายเท่าตัว

และทุกครั้งที่ฝึกเสร็จ เขาจะรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ราวกับได้กินยาบำรุงชั้นดี

แม้แต่วังวนปราณยุทธ์ที่เพิ่งทะลวงระดับนักยุทธ์สองดาวมาหมาดๆ ก็ขยายตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ด้วยอัตราความเร็วระดับนี้ คงอีกไม่นานเขาก็จะทะลวงสู่ระดับนักยุทธ์สามดาว

ความผิดปกตินี้ทำเอาหลิวซีมึนงงไปหมดชั่วขณะ