บทที่ 20 นี่แหละ เฮิงเฮิงคนดีของฉัน

บทที่ 20 นี่แหละ เฮิงเฮิงคนดีของฉัน

ฉู่เหิงดำดิ่งลึกลงไปในห้วงอารมณ์ของบทเพลง

ส่วนหวังปิงปิงดำดิ่งลงไปในเสียงร้องของฉู่เหิง

ทั้งสองคนไม่รู้ตัวเลยว่า มีฝูงชนกลุ่มใหญ่เข้ามายืนออที่หน้าประตูห้องเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่

ทุกคนยืนสงบนิ่งที่หน้าห้อง ฟังฉู่เหิงร้องและเล่นเปียโนอย่างเคลิบเคลิ้ม ตกอยู่ในมนต์สะกดของดนตรี

ในจำนวนนั้น มีนักศึกษาสาวสามคนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ความรู้สึกเศร้าโศกซึมลึกเข้าสู่หัวใจเมื่อได้ฟังท่วงทำนองอันแสนไพเราะ

อาจารย์หญิงวัยกลางคนสวมแว่นตาที่ยืนปะปนอยู่ในฝูงชน จ้องมองฉู่เหิงเขม็งด้วยแววตาเป็นประกาย ราวกับค้นพบ 'เพชรเม็ดงาม'

ช่างเป็นพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง!

ไจ๋ชิงถึงกับอุทานในใจอย่างอดไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นการเล่นเปียโน ทุกตัวโน้ตถูกต้องแม่นยำ จังหวะจะโคน น้ำหนักการกดคีย์ ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

ทักษะการเล่นเปียโนของเขาถือว่าอยู่ในระดับสุดยอด อย่างน้อยก็ต้องเกรด 10 ขึ้นไป!

สิ่งที่ทำให้เธอประทับใจยิ่งกว่านั้นคือ ทักษะการร้องเพลงของฉู่เหิงก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน เทียบชั้นนักร้องระดับแนวหน้าได้อย่างสบาย!

น้ำเสียงของเขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทุ้มลึกมีเสน่ห์ดึงดูด และเปี่ยมไปด้วยพลังทะลุทะลวง!

สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

มหาวิทยาลัยเซินซื่อซุกซ่อนยอดฝีมือรุ่นเยาว์แบบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!

ไจ๋ชิงดีใจจนเนื้อเต้นราวกับได้พบขุมทรัพย์ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เสียงเปียโนค่อยๆ แผ่วเบาลง บทเพลงจบลงแล้ว แต่ความรู้สึกยังคงดังก้องอยู่ในใจผู้ฟัง

เมื่อเสียงดนตรีเงียบลง ห้องดนตรีทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด

ครู่ต่อมา เสียงปรบมือเกรียวกราวอย่างอบอุ่นก็ดังระเบิดขึ้นที่หน้าห้อง

เสียงปรบมือนั้นดึงสติของทั้งสองคนในห้องให้กลับคืนสู่ความเป็นจริง

ฉู่เหิงสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับไปมองนอกห้องเรียน ก็พบกับฝูงชนที่ยืนออกันอยู่เต็มหน้าประตู

ทันใดนั้น ฉู่เหิงได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาจากด้านหลัง เขาหันกลับไปก็สบเข้ากับดวงตาของหวังปิงปิงทันที

เขาเห็นขอบตาของหวังปิงปิงแดงก่ำ บนใบหน้ามีรอยคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน

"รุ่นพี่ปิงปิง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ..." ฉู่เหิงถามด้วยความตกใจ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเพลงของเขาจะมีอานุภาพทำลายล้างถึงขนาดทำให้คนร้องไห้ได้?

ทั้งที่นี่มันเป็นเพลงรักหวานซึ้งแท้ๆ!

หวังปิงปิงรีบปาดน้ำตาทิ้ง หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วพูดว่า "เปล่าหรอก ไม่มีอะไร แค่นายร้องเพลงเพราะเกินไปต่างหาก"

"เอ่อ... งั้นเหรอครับ..." ฉู่เหิงเกาหัวแก้เก้อ

หวังปิงปิงแอบคิดในใจ 'เฮิงเฮิง เจ้าทึ่มเอ๊ย ก็เพราะนายนั่นแหละ!'

อาจารย์ไจ๋ชิงเดินรี่เข้ามาในห้องด้วยความกระตือรือร้น คว้ามือฉู่เหิงมาเขย่าอย่างตื่นเต้นแล้วพูดว่า "นักศึกษา เธอร้องและเล่นเปียโนได้สมบูรณ์แบบจริงๆ!"

"เธอชื่ออะไรจ๊ะ?"

"สวัสดีครับอาจารย์ ผมชื่อฉู่เหิงครับ"

ไจ๋ชิงเหมือนจะนึกขึ้นได้ "อ๋อๆ เธอคือฉู่เหิงจากคณะวิทย์คอมฯ ห้อง 1 ใช่ไหม?"

"ใช่ครับ อาจารย์..." ฉู่เหิงตอบ อาจารย์ไจ๋สอนวิชาดนตรี และก็สอนคณะวิทย์คอมฯ ด้วย แต่ห้อง 1 มีนักศึกษาตั้งเจ็ดสิบกว่าคน ก็ไม่แปลกที่อาจารย์จะจำได้ไม่หมดทุกคน

"เยี่ยมมาก ฉู่เหิง งานแสดงวันไหว้พระจันทร์มีการแสดงดูโอ้ไวโอลินกับเปียโน พอดีนักศึกษาอีกคนมือเจ็บ หายไม่ทันงานนี้ นี่เป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน เธอต้องมาช่วยเล่นแทนเขานะ!" ไจ๋ชิงสั่งทันที

"ห๊ะ? ผมเหรอครับ?"

ฉู่เหิงยืนงง จู่ๆ ก็มีงานงอกมาให้ทำซะงั้น

"ใช่ ถือว่าช่วยอาจารย์หน่อยเถอะนะ เรื่องเร่งด่วนจริงๆ!" ไจ๋ชิงขอร้อง

เห็นสีหน้ากังวลของอาจารย์ เขาก็รู้เลยว่าถ้าปฏิเสธ อาจารย์คงโกรธแน่ๆ

"ได้ครับอาจารย์ ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดครับ" ฉู่เหิงพยักหน้ารับคำ

"ฮ่าๆ! ดีมาก ฉู่เหิง อาจารย์รับประกันเกรดวิชาดนตรีให้เธอเต็มรวดตลอดสามปีเลย!" ไจ๋ชิงพูดอย่างตื่นเต้น รู้สึกโล่งใจเปราะใหญ่ที่แก้ปัญหาน่าปวดหัวได้

แถม... ด้วยพรสวรรค์ทางดนตรีที่ฉู่เหิงแสดงออกมา ถ้าไม่ได้เกรดเต็มก็คงแปลกพิลึก!

"เอ่อ ขอบคุณครับอาจารย์" ฉู่เหิงลุกขึ้นกล่าวขอบคุณ

"เอาล่ะ อาจารย์จะบอกรายละเอียดให้ฟัง การแสดงวันไหว้พระจันทร์มีทั้งหมดสามเพลง โดยใช้ไวโอลินเป็นเครื่องดนตรีประกอบและเปียโนเป็นตัวหลัก การแสดงชุดนี้ใช้คนทั้งหมด 6 คน นอกจากเธอแล้ว ก็มีหวังปิงปิง หลินเสี่ยวเว่ย แล้วก็คนอื่นๆ" ไจ๋ชิงอธิบาย

นักศึกษาสาวสามคนเดินออกมาจากกลุ่มคนดู แล้วแนะนำตัวกับฉู่เหิงทีละคน

ฉู่เหิงพยักหน้ารับทราบ สรุปคือทั้งวงมีเขาเป็นผู้ชายคนเดียว นอกนั้นเป็นผู้หญิงอีกห้าคน

การรับมือกับผู้หญิงไม่ใช่เรื่องถนัดของฉู่เหิงเลย แต่ในเมื่อรับปากไปแล้ว ก็คงต้องเลยตามเลย

งานนี้คงต้องกัดฟันสู้ให้ถึงที่สุด

ไจ๋ชิงพูดต่อ "ฉู่เหิง นอกจากเล่นเปียโนในวงแล้ว การแสดงเดี่ยวร้องเพลงก็ยังขาดคนอยู่ เธอรับเหมาไปด้วยเลยแล้วกัน!"

ฉู่เหิง: "..."

อาจารย์ไจ๋ช่างรู้จักรุกคืบได้คืบจะเอาศอกจริงๆ!

"ครับ อาจารย์ไจ๋ ทราบแล้วครับ" ฉู่เหิงตอบรับพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ

"ฮ่าๆ! ฉู่เหิง เธอนี่นิสัยดีจริงๆ อาจารย์ชอบเธอมาก!" ไจ๋ชิงตบไหล่ฉู่เหิงชมเปาะ

"วันนี้ทุกคนอยู่กันครบ งั้นเรามาลองซ้อมกันดูสักหน่อยเถอะ!"

ดวงตาของหวังปิงปิงเป็นประกาย เธอแทบจะกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

อาจารย์ไจ๋คะ หนูขอกราบขอบพระคุณอาจารย์งามๆ สำหรับความช่วยเหลือระดับเทพนี้จริงๆ!

ใช่แล้ว! ต่อไปนี้ฉันจะได้เจอฉู่เหิงทุกวันที่ห้องซ้อมเปียโน!

มันดีต่อใจสุดๆ!

กลุ่มนักดนตรีเริ่มทำการซ้อม

ไจ๋ชิงยื่นโน้ตเพลงให้ฉู่เหิง

"ฉู่เหิง เป็นไงบ้าง? มีปัญหาตรงไหนไหม?" ไจ๋ชิงถาม

ฉู่เหิงกวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็จำโน้ตได้ทั้งหมด ตอบว่า "ไม่มีปัญหาครับอาจารย์ ผมจำได้หมดแล้ว"

"หือ? จำได้หมดแล้ว??" ไจ๋ชิงอึ้ง มองรอบเดียวจำได้หมดเลยเหรอ?

จะเทพเกินไปไหม?

"งั้นเรามาลองซ้อมกันสักรอบ ทุกคนเตรียมตัว เริ่มได้!" ไจ๋ชิงสั่ง

ในฐานะทำนองหลัก ฉู่เหิงเริ่มบรรเลงเปียโนก่อน

นิ้วเรียวของฉู่เหิงพรมลงบนคีย์เปียโน บรรเลงบทเพลงได้อย่างถูกต้องตามโน้ตเป๊ะๆ

เหล่านักไวโอลินรีบสีตามเข้ามา ประสานเสียงกันเป็นวงดนตรีที่สมบูรณ์แบบ!

ได้ฟังเสียงเปียโนของฉู่เหิง ไจ๋ชิงถึงกับขนลุกซู่!

สุดยอด!

เขาเล่นได้สมบูรณ์แบบจริงๆ ทั้งที่เพิ่งเห็นโน้ตแค่ครั้งเดียว แถมยังไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่ตัวเดียว!

อัจฉริยะ!

ฉู่เหิงคืออัจฉริยะตัวจริง!

เขาจะต้องแจ้งเกิดในงานวันไหว้พระจันทร์อย่างแน่นอน!

ฉันเจอเพชรเม็ดงามเข้าให้แล้วจริงๆ!

หลังจากซ้อมจบไปหนึ่งรอบ ไจ๋ชิงก็พูดอย่างตื่นเต้น "เยี่ยมมาก! ทุกคนทำได้ดีมาก โดยเฉพาะฉู่เหิง ไม่มีที่ติเลย ส่วนพวกไวโอลินยังมีจังหวะเพี้ยนอยู่บ้าง ต้องซ้อมให้มากกว่านี้นะ!"

"ฉู่เหิง ช่วงนี้เธออาจจะต้องมาช่วยดูพวกไวโอลินบ่อยหน่อยนะ ในฐานะตัวหลัก คงต้องเหนื่อยหน่อย เข้าใจไหม?"

"ครับ อาจารย์ไจ๋" ฉู่เหิงรับคำ

กลุ่มนักดนตรีซ้อมกันอยู่นานถึงสามชั่วโมง จนกระทั่งห้าโมงเย็น

ฉู่เหิงบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย เขามาเพื่อจะลงชื่อทำกิจกรรมแค่อย่างเดียว ไม่คิดเลยว่าจะได้งานงอกกลับไปเพิ่มอีกชิ้น เหนือความคาดหมายจริงๆ

เดิมทีเขาวางแผนว่าจะหาเวลาว่างแอบอู้ไปเล่นเกมกับ 'กระต่ายน้อย' สักหน่อย แต่ดูท่าคงจะหาเวลาว่างยากซะแล้ว

"ฉู่เหิง เดี๋ยวไปกินข้าวด้วยกันไหม? มีจังหวะบางช่วงที่ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจ อยากจะถามนายหน่อยน่ะ"

ทันใดนั้น หญิงสาวหน้าตาสะสวยผมสั้นประบ่าก็เดินเข้ามาหา ใบหน้าแดงระเรื่อ ท่าทางเขินอายเล็กน้อย

เธอชื่อเหยียนซือฉี นักศึกษาปีสอง คณะดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยเซินซื่อ และเป็นหนึ่งในมือไวโอลินของวง

นักไวโอลินคนอื่นๆ ได้ยินเข้าก็พากันหันขวับมามอง

พอหวังปิงปิงได้ยิน ความรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดก็แล่นพล่านในอก ราวกับถังน้ำส้มสายชูหกใส่

และเธอก็สัมผัสได้ถึงสัญญาณอันตรายจากเหยียนซือฉี!

เธอมองฉู่เหิงอย่างลุ้นระทึก กลัวว่าเขาจะตอบตกลงแม่สาวคนนี้

"รุ่นพี่เหยียน ขอโทษด้วยครับ เย็นนี้ผมนัดเพื่อนร่วมห้องไว้แล้ว เอาไว้วันหลังตอนซ้อมเปียโนค่อยคุยกันนะครับ" ฉู่เหิงปฏิเสธอย่างสุภาพ

ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของเหยียนซือฉีทันที

ในขณะเดียวกัน หวังปิงปิงก็ยิ้มแก้มปริ ความหึงหวงเมื่อครู่หายวับไปกับตา

ฮิฮิ! นี่แหละ เฮิงเฮิงคนดีของฉัน~