บทที่ 16 ฉู่เหิง นั่นนายกินแก้วของฉันนะ

บทที่ 16 ฉู่เหิง นั่นนายกินแก้วของฉันนะ

"ปิงปิง เธอก็อยากรู้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ? งั้นพรุ่งนี้เราไปพร้อมกันไหม?" หลิวซินชวน

"เอาสิ ได้เลย ร้านชานมเปิดใหม่ทำไมถึงดังขนาดนี้นะ ฉันก็อยากลองชิมเหมือนกัน" หวังปิงปิงตอบรับพร้อมรอยยิ้ม

"อิอิ งั้นพรุ่งนี้เราไปกันแต่เช้า ไปต่อคิวกัน! คราวนี้ต้องซื้อให้ได้เลย!" หลิวซินพูดอย่างดีใจ

...

หอพักชาย ฉู่เหิงเพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เพื่อนร่วมห้องสามทหารเสือก็กลับมาถึงพอดี

แต่ทว่า หลิวต้าจ้วงกลับทำหน้าเศร้าสร้อย ดูท่าทางอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ

"เป็นอะไรไปต้าจ้วง? ทำไมกลับมาถึงก็หน้ามุ่ยเชียว?" ฉู่เหิงถามยิ้มๆ

"เฮ้อ อย่าให้พูดเลย วันนี้หลานหลานบ่นอยากกินชานมเมิ่งเสี่ยวทู่ พอฉันไปถึง ร้านแม่งปิดแล้ว! ทีนี้หลานหลานก็องค์ลงอีก ทะเลาะกันไปหลายยกเลย"

"ตอนนี้ยังโกรธไม่หายเลยนะ โทษว่าทำไมฉันไม่รีบไปซื้อให้เร็วกว่านี้ ฉันจะไปตรัสรู้ได้ไงวะว่าร้านมันจะดังระเบิดขนาดนี้? แปลกชิบหาย!"

"ตอนนี้เขาฮือฮากันทั้งมหาลัย พรุ่งนี้คนคงเยอะกว่าเดิมอีก! ยิ่งซื้อยากเข้าไปใหญ่!" หลิวต้าจ้วงบ่นอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เดิมทีพรุ่งนี้เขากะว่าจะชวนเจ้าอ้วนกับเจ้าแว่นไปเล่น League of Legends ที่ร้านเน็ต แต่ดูท่าคงจะอดซะแล้ว

ฉู่เหิงหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "เรื่องแค่นี้เอง นายอยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันซื้อกลับมาฝาก"

ยังไงพรุ่งนี้ฉู่เหิงก็ต้องเข้าไปเช็กยอดขายที่ร้านและวางแผนขยายกิจการเมิ่งเสี่ยวทู่อยู่แล้ว ซื้อติดมือกลับมาด้วยก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ถือว่าช่วยเพื่อน

"หา! จริงดิ?! ลูกพี่ฉู่ พี่คือผู้มีพระคุณของผมจริงๆ! บุญคุณนี้เหมือนช่วยชีวิตผมไว้เลยนะเนี่ย!" หลิวต้าจ้วงรีบพุ่งเข้ากอดขาฉู่เหิงด้วยความซาบซึ้ง

ถ้าพรุ่งนี้ซื้อกลับไปง้อไม่ได้ เขาคงต้องได้คุกเข่าบนคีย์บอร์ด ไม่สิ คุกเข่าบนทุเรียนแน่ๆ!

"เออๆ เลิกกอดขาได้แล้ว บอกมา จะกินเมนูไหน?" ฉู่เหิงถามยิ้มๆ

"เอาเมนูคู่รักอะไรก็ได้! เดี๋ยวฉันให้เงินพี่ก่อน!" หลิวต้าจ้วงล้วงเศษเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกง รวบรวมได้หกสิบหยวน แล้วยัดใส่มือฉู่เหิง

"ช่างเถอะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง เก็บเงินนี้ไว้กินข้าวเถอะ" ฉู่เหิงส่ายหน้า เขาเองก็รู้ดีว่าฐานะทางบ้านของหลลิวต้าจ้วงก็ไม่ได้ดีอะไร

หลิวต้าจ้วงทำหน้าจริงจัง "เรื่องเงินเรื่องทองต้องชัดเจน อันนี้ฉันซื้อให้หลานหลาน จะให้พี่เลี้ยงได้ไง? มันไม่ถูก รับไปเถอะน่า"

ฉู่เหิงยิ้มด้วยความสบายใจ แม้หลิวต้าจ้วงจะดูเป็นคนซื่อบื้อไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่เรื่องการวางตัวและการจัดการเรื่องต่างๆ นั้นไม่มีอะไรให้ตำหนิเลย เขาเป็นคนรู้กาลเทศะเสมอ

เพื่อนแบบนี้แหละที่ควรค่าแก่การคบหา

ในชีวิตคนเราจะมีเพื่อนที่น่าคบหาแบบนี้สักกี่คนกันเชียว?

"โอเค งั้นพรุ่งนี้ฉันไปจัดการให้ ช่วงบ่ายๆ คงกลับมา" ฉู่เหิงรับคำ

...

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาสิบโมงตรง หวังปิงปิงและเพื่อนร่วมห้องทั้งสามก็มาถึงถนนสายอาหาร

เวลานี้ยังถือว่าเช้าอยู่ เมื่อเดินเข้ามาในถนน ร้านรวงส่วนใหญ่ยังไม่เปิด คนเดินถนนก็บางตา

แต่เดินไปได้ไม่ไกล พวกเธอก็ต้องตกตะลึงกับแถวคิวยาวเหยียดเบื้องหน้า อย่างน้อยก็สี่ห้าสิบคน!

"คุณพระ! นี่มันบ้าไปแล้ว! เพิ่งจะสิบโมงเองนะ คิวเริ่มยาวอีกแล้วเหรอเนี่ย?" หลิวซินอ้าปากค้าง

เธอคิดว่ามาต่อคิวตอนสิบโมงคนคงยังไม่เยอะ แต่ดูเหมือนเธอจะคาดการณ์ผิดถนัด!

หลินเสี่ยวเว่ยหันกลับไปมอง ก็เห็นผู้คนทยอยเดินมุ่งหน้ามาทางนี้เป็นกลุ่มๆ เธอรีบพูดขึ้น "อย่ายืนนิ่งสิ รีบไปต่อคิวเร็วเข้า เดี๋ยวคิวยาวกว่านี้!"

ทั้งสี่สาวรีบวิ่งไปต่อท้ายแถวทันที

หลังจากรอไปหนึ่งชั่วโมง คิวหน้าร้านก็ยาวเหยียดไปกว่าร้อยคน และในที่สุดร้านชานมเมิ่งเสี่ยวทู่ก็ได้ฤกษ์เปิดร้าน

ทันทีที่ประตูเปิด ฝูงชนก็กรูกันเข้าไปในร้าน

"ขอ 'รักลึกซึ้งหวานซึ้ง' สิบแก้ว!"

"ฉันเอา 'รักแรกพบ' ยี่สิบแก้ว!"

"ฉันก็เอายี่สิบแก้ว เอา 'รักครั้งแรก'!"

กลุ่มลูกค้าเบียดเสียดกันหน้าเคาน์เตอร์ ตะโกนสั่งออเดอร์กันเซ็งแซ่

หยางหว่านหรงยังคงรักษาความสงบและรอยยิ้มไว้ได้ เธอประกาศเสียงดังฟังชัด "กติกานอกร้านใหม่ค่ะ จำกัดการซื้อชานม ลูกค้าหนึ่งท่านสามารถสั่งได้สูงสุดสองแก้วเท่านั้นค่ะ"

หลายคนถึงกับอึ้ง จำกัดการซื้อเนี่ยนะ?!

พวกที่กะจะมารับหิ้วถึงกับไปไม่เป็น!

เจอไม้นี้เข้าไป จุกเลยทีเดียว!

แต่นั่นก็แสดงให้เห็นว่าร้านนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องยอดขายเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างรอคิวสั่งเครื่องดื่ม หวังปิงปิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน เธอก็ชอบสไตล์การตกแต่งของที่นี่มากเหมือนกัน

โดยเฉพาะผนังรูปหัวใจตรงนั้น มุมนั้นเหมาะแก่การถ่ายรูปคู่รักที่สุดเลย

ดูจากการออกแบบก็รู้เลยว่าเจ้าของร้านใส่ใจในรายละเอียดมาก คงทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยเลยสินะ?

ทันใดนั้น สายตาของหวังปิงปิงก็สะดุดเข้ากับร่างที่คุ้นเคยในมุมหนึ่งของร้าน

ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที!

นั่นมันฉู่เหิง!

ฉู่เหิงนั่งอยู่ในมุมที่เงียบสงบที่สุด เขากำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อป ราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก

ฉู่เหิงมาต่อคิวซื้อชานมแต่เช้าเลยเหรอเนี่ย?

ดีจัง วันนี้ได้เจอเฮิงเฮิงอีกแล้ว!

ดูท่าวันนี้ดวงฉันจะดีจริงๆ!

แสงไฟนวลตาตกกระทบลงบนร่างของเขา ขับเน้นโครงหน้าด้านข้างให้ดูโดดเด่น เสน่ห์อันเป็นธรรมชาติแผ่ออกมาสะกดสายตาของหวังปิงปิงเอาไว้อย่างจัง

เธอจ้องมองเขาอย่างหลงใหล

เฮิงเฮิงดูดีจริงๆ ยิ่งมองยิ่งชอบ!

ถ้าได้มองเขาไปตลอดชีวิตคงจะดีไม่น้อย~

หวังปิงปิงตกอยู่ในภวังค์ความคิด แก้มเนียนใสขึ้นสีระเรื่อ หัวใจพองโตด้วยความหวาน

"เฮ้ๆ ปิงปิง อย่าเพิ่งเหม่อสิ ใกล้ถึงคิวเราแล้วนะ!" หลินเสี่ยวเว่ยสะกิดเตือน

เสียงเรียกนั้นดึงสติที่ล่องลอยของหวังปิงปิงกลับมา

หลินเสี่ยวเว่ยและเพื่อนคนอื่นๆ สั่งกันคนละสองแก้ว ในเมื่อจำกัดจำนวน ก็ขอจัดเต็มโควตาไปก่อน

ถึงตาหวังปิงปิงสั่งบ้าง

หวังปิงปิงมองดูเมนูชานม แบ่งออกเป็นสองหมวดหลักๆ คือ เมนูสำหรับคนโสด และเมนูสำหรับคู่รัก

แน่นอนว่าหลินเสี่ยวเว่ยและคนอื่นๆ สั่งเมนูคนโสดไป

"สวัสดีค่ะ ขอ 'รักครั้งแรก' สองแก้วค่ะ" หวังปิงปิงสั่งพร้อมรอยยิ้มหวาน

"ปิงปิง ทำไมสั่งเมนูคู่รักล่ะ? สำหรับคนโสดอย่างพวกเรา มันก็คือรสชาติอาหารหมาดีๆ นี่เองนะ!" หลินเสี่ยวเว่ยส่ายหน้าแซว

"ก็ฉันอยากชิมนี่นา จะทำไมล่ะ?" หวังปิงปิงยิ้มตอบ

แต่ในใจเธอกลับคิดว่า เพราะเฮิงเฮิงคือรักครั้งแรกของเธอไงล่ะ!

อีกแก้วนี้สำหรับเฮิงเฮิงนะ!

หลังจากสั่งเสร็จ พวกเธอก็มายืนรอเรียกคิวรับเครื่องดื่มอยู่ใกล้ๆ

ไม่นาน หวังปิงปิงและเพื่อนร่วมห้องทั้งสามก็ได้รับชานมของตัวเอง

ชานมแต่ละแก้วถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงและสวยงาม ทำเอาหลิวซินและคนอื่นๆ ตื่นเต้นกันยกใหญ่ รีบหยิบมือถือขึ้นมาเซลฟี่คู่กับแก้วชานมรัวๆ

ชานม 'รักครั้งแรก' ที่หวังปิงปิงสั่งเป็นสีชมพูหวานแหวว ข้างในมีผลไม้รูปหัวใจลอยอยู่ ดูน่ารักน่าทานมาก

"ว้าว ชานมคู่รักนี่สวยจริงๆ เห็นแล้วเหม็นความรักชะมัด!" หลินเสี่ยวเว่ยอุทาน

"หาที่นั่งกันเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวเต็ม!" หลิวซินกวาดตามอง โต๊ะในร้านแทบจะไม่ว่างแล้ว

จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มหน้าตาดีใส่เชิ้ตหวีผมเรียบแปล้ก็เดินตรงเข้ามา

"อ้าว หวังปิงปิง บังเอิญจังเลย หาที่นั่งอยู่เหรอครับ? พอดีทางผมมีที่ว่างสามที่ มานั่งด้วยกันสิครับ!"

เมื่อคนรอบข้างได้ยินชื่อหวังปิงปิง ต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที

"เชี่ย! ดาวคณะหวังตัวจริง!"

"เมื่อกี้เกือบมองไม่เห็น! ดาวคณะหวังก็ต้องมาซื้อชานมกินเองด้วยเหรอเนี่ย?"

"เฮ้ย สั่งเมนูคู่รักด้วยเหรอ? เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?"

หวังปิงปิงคือนางฟ้าอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยเซินซื่อ เป็นสาวในฝันที่ชายหนุ่มหลายคนแอบปิ๊ง ความนิยมในตัวเธอสูงลิบลิ่ว

คนสวยไปไหนก็เป็นจุดสนใจเสมอ

หวังปิงปิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาดีตรงหน้าคือเพื่อนร่วมคณะนิเทศศาสตร์ ชื่อเหยาชิง เป็นหนึ่งในบรรดาหนุ่มๆ ที่ตามจีบเธอ

หวังปิงปิงมักจะเย็นชาใส่พวกผู้ชายตื๊อเก่งหน้าด้านพวกนี้เสมอ

"ขอบคุณค่ะ ไม่เป็นไร" หวังปิงปิงตอบปฏิเสธเสียงเย็น

เธอกลับมาสวมบทบาทนางฟ้าหน้านิ่งอีกครั้ง

เหยาชิงถูกปฏิเสธ แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามตื๊อต่อ "หวังปิงปิง ดูสิครับ ที่นั่งในร้านเหลือน้อยแล้ว นั่งด้วยกันก็ได้ครับ ดื่มชานมไปคุยกันไป"

คนแถวนั้นเริ่มรู้แล้วว่าหมอนี่ก็เป็นแค่หนึ่งในแมลงหวี่แมลงวันที่ตามตอมดาวคณะหวัง

และเป็นที่รู้กันทั่วทั้งมหาลัยว่า ดาวคณะหวังนั้นเย็นชากับคนมาจีบขนาดไหน

"ขอบคุณในความหวังดีค่ะ แต่ไม่จำเป็นจริงๆ ฉันเจอที่นั่งแล้ว" หวังปิงปิงปฏิเสธอีกครั้ง

"หือ?"

เหยาชิงยืนงง หวังปิงปิงจะไปนั่งตรงไหน ในเมื่อที่นั่งแทบจะเต็มหมดแล้ว

หรือนี่จะเป็นข้ออ้างเพื่อปฏิเสธเขา?

ท่ามกลางสายตาของทุกคน หวังปิงปิงเดินตรงดิ่งไปยังมุมร้าน โดยมีหลินเสี่ยวเว่ยและเพื่อนอีกสองคนเดินตามไปติดๆ

ทุกคนเห็นหวังปิงปิงเดินไปที่โต๊ะมุมห้อง แล้วนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่มคนหนึ่ง!

จุ๊ๆ! ไอหมอนั่นทำบุญด้วยอะไรวะ!

ได้นั่งโต๊ะเดียวกับดาวคณะหวัง น่าอิจฉาชิบหาย!

แต่พอมองดูชายหนุ่มคนนั้นดีๆ เขายังคงก้มหน้าก้มตาพิมพ์งาน ไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับการมาถึงของดาวคณะหวังเลยสักนิด!

ไม่ต้องเดาเลย ไอหมอนี่เด็กวิทย์คอมฯ ชัวร์!

"ฉู่เหิง!" หลินเสี่ยวเว่ย หลิวซิน และลู่ม่าน ต่างตกตะลึงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มคนนั้นคือฉู่เหิง

พวกเธอก็คาดไม่ถึงว่าจะมาเจอฉู่เหิงที่นี่

"ฉู่เหิง ตรงนี้มีคนนั่งไหมคะ? ขอนั่งด้วยได้เปล่า?" หวังปิงปิงมองฉู่เหิงที่กำลังยุ่งอยู่ แล้วส่งยิ้มหวานเจี๊ยบ

ฉู่เหิงเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นหวังปิงปิง แววตาประหลาดใจวูบผ่าน แต่ก็รีบปรับสีหน้า "เอ่อ รุ่นพี่เองเหรอครับ ไม่มีคนนั่งครับ เชิญเลย"

พูดจบ ฉู่เหิงก็ก้มหน้าทำงานต่อ ยุ่งอยู่กับการวางแผนอนาคตของร้านเมิ่งเสี่ยวทู่ ไม่มีความคิดที่จะชวนหวังปิงปิงคุยเลยสักนิด

"ขอบใจจ้ะ~" หวังปิงปิงยิ้มหวานกว่าเดิมจนตาหยีเป็นสระอิ แล้วนั่งลงอย่างว่าง่าย

ไม่ไกลนัก เหยาชิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อเห็นรอยยิ้มหวานหยดย้อยและท่าทีเป็นกันเองของหวังปิงปิง ซึ่งต่างจากความเย็นชาเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง!

บ้าน่า!

ทำไมปิงปิงถึงทำตัวสนิทสนมกับมันขนาดนั้น?!

เขาไม่เคยได้รับรอยยิ้มที่เป็นมิตรแบบนั้นจากปิงปิงเลยสักครั้ง!

ไอหมอนั่นมันเป็นใครกันแน่?!

หน้าของเหยาชิงบิดเบี้ยวด้วยความริษยา เหมือนเพิ่งกลืนมะนาวเข้าไปทั้งลูก

หลินเสี่ยวเว่ยและเพื่อนอีกสองคนเบียดกันนั่งลง สายตาลอกแลกมองสลับไปมาระหว่างหวังปิงปิงกับฉู่เหิง

พวกเธอเห็นว่าหลังจากหวังปิงปิงนั่งลง เธอก็เอาแต่จ้องฉู่เหิงไม่วางตา รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

หลินเสี่ยวเว่ยตกใจอยู่ลึกๆ หรือว่าปิงปิงจะชอบฉู่เหิงจริงๆ?

ทันใดนั้น หวังปิงปิงก็พูดขึ้น "ฉู่เหิงอุตส่าห์แบ่งที่ให้นั่ง ชานมแก้วนี้ให้เธอนะ!"

พูดจบ หวังปิงปิงก็เลื่อนแก้วชานม 'รักครั้งแรก' ไปให้ฉู่เหิงหนึ่งแก้ว

หลินเสี่ยวเว่ยและเพื่อนๆ ยิ่งช็อกหนักเข้าไปอีก หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก!

คำถามเดียวกันผุดขึ้นในหัวพวกเธอ: นี่ปิงปิงตั้งใจซื้อชานมคู่รักมาสองแก้ว เพื่อจะเอามาให้ฉู่เหิงแก้วหนึ่งงั้นเหรอ?!

หลินเสี่ยวเว่ยรีบส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนั้น เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง!

ปิงปิงรู้จักฉู่เหิงมานานแค่ไหนเชียว?

จะไปชอบเขาได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับบรรดาหนุ่มๆ ที่มาจีบหวังปิงปิง ฉู่เหิงดูธรรมดาเกินไป ทั้งหน้าตา ฐานะ หรือความสามารถ มีคนที่ดีกว่าเขาตั้งเยอะแยะ!

หลินเสี่ยวเว่ยไม่อยากจะเชื่อ เพราะสองคนนี้ดูเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้เลย

"ขอบคุณครับรุ่นพี่ ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หิวน้ำ" ฉู่เหิงเงยหน้าขึ้นปฏิเสธอย่างสุภาพ

หวังปิงปิงทำปากยื่นเล็กน้อย "อะไรกัน รังเกียจชานมที่ฉันให้เหรอ ฉู่เหิง?"

ฉู่เหิงมองเธอ สลับกับมองหลินเสี่ยวเว่ยและเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ

การปฏิเสธดาวคณะต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ดูท่าจะไม่เหมาะเท่าไหร่

"ก็ได้ครับ ขอบคุณสำหรับชานมนะครับรุ่นพี่" ฉู่เหิงยิ้มรับ เสียบหลอดแล้วดูดไปหนึ่งคำ

รสหวานสัมผัสลิ้น ตามด้วยรสขมจางๆ ที่ปลายลิ้น

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก้มมองดู ถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังดื่ม 'รักครั้งแรก'!

นี่มันชานมคู่รักนี่หว่า!

"เป็นไง? อร่อยไหม? ได้ยินมาว่าร้านนี้เมนูคู่รักเด็ดสุดแล้วนะ" หวังปิงปิงถามยิ้มๆ ตายิบหยี

"ก็จริงครับ" ฉู่เหิงยิ้มตอบ เป็นความจริงที่คนโสดหลายคนตั้งใจมาซื้อเมนูคู่รักกิน

บางทีหวังปิงปิงก็อาจจะเป็นหนึ่งในนั้น

ฉู่เหิงไม่ได้คิดอะไรมาก ก้มหน้าก้มตาทำงานวางแผนต่ออย่างขะมักเขม้น

หวังปิงปิงเองก็เสียบหลอดแล้วดูดไปหลายอึก รสหวานละมุนตามด้วยรสขมปร่าที่ปลายลิ้น ให้ความรู้สึกเหมือนรักครั้งแรกจริงๆ!

หวนนึกถึงคืนวันที่คุยกับฉู่เหิงอย่างลึกซึ้ง หลับไปพร้อมกับความคิดถึงแทบทุกคืน ตื่นมาก็พบแต่ความว่างเปล่า

ความรู้สึกโหยหาที่ทั้งหวานและขมนี้น่าประทับใจจริงๆ!

หวังปิงปิงวางแก้วชานมของเธอไว้ข้างๆ แก้วของฉู่เหิง

ความรู้สึกหวานล้ำเอ่อล้นในหัวใจ

อิอิ ชานมสองแก้วนี้วางคู่กันแล้วดูเข้ากันดีจัง~

ยิ่งมองก็ยิ่งดูเหมาะสมกัน!

หลินเสี่ยวเว่ยเห็นหวังปิงปิงนั่งจ้องแก้วชานมสองแก้วตาละห้อย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เลยกระซิบกับหลิวซิน "ดูสิ ปิงปิงเหม่ออีกแล้ว!"

"ฉันรู้สึกว่าปิงปิงแปลกๆ นะ ปกติไม่เคยเห็นกินชานมกับผู้ชายที่ไหนเลย!" หลิวซินกระซิบตอบ

ขณะที่ทั้งสองกำลังซุบซิบกัน จู่ๆ ก็เห็นฉู่เหิงเอื้อมมือไปหยิบแก้วชานมขึ้นมาดูด

ตาของพวกเธอเบิกกว้างทันที!

ฉิบหายแล้ว! ฉู่เหิงหยิบผิดแก้ว!

เขากำลังกินแก้วของปิงปิง!

จบกัน! ตายแน่! ฉู่เหิงศพไม่สวยแน่!

ปิงปิงต้องโกรธแน่ๆ!

เธอเกลียดที่สุดเวลาใครมาใช้ของร่วมกับเธอ โดยเฉพาะผู้ชาย!

เธอน่ะรักความสะอาดจะตายไป!

"เอ่อ... ฉู่เหิง นายกินแก้วของเค้านะ~" แก้มของหวังปิงปิงแดงระเรื่อ เจือความขัดเขิน น้ำเสียงอ่อนหวาน

หลินเสี่ยวเว่ยและเพื่อนๆ ถึงกับอ้าปากค้างเมื่อได้ยิน!

"???"

ปิงปิงไม่โกรธ?!

พระเจ้าช่วย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!

แล้ว แล้วไอ้ท่าทางเขินอายแบบนั้นมันคืออะไร?!

ไม่ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่ดาวคณะหวังผู้เย็นชา!

และไม่ใช่หวังปิงปิงผู้รักความสะอาดคนนั้นด้วย!

"หา? จริงดิ? ขอโทษทีครับ ผมไม่ทันมอง เดี๋ยวผมซื้อคืนให้นะ!" ฉู่เหิงเกาหัวแก้เก้อ

เขามัวแต่จดจ่อกับงานจนไม่ทันสังเกตว่าหยิบแก้วไหนมา

"ฮิฮิ ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไรจ้ะ~" หวังปิงปิงตอบ หน้าแดงก่ำพร้อมรอยยิ้มหวาน

นี่... นี่ถือว่าเป็นจูบทางอ้อมครั้งแรกสินะ?

โอ๊ย เขินจังเลย~ o(////▽////)q